ბს-1152-1103(კ-07) 17 აპრილი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 28 ივნისს ე. ქ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული განყოფილებისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ 2004 წლის 4 მაისს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის გამომძიებელმა გ. ტ-მა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს რაიონული განყოფილების თანამშრომლებთან ერთად მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლში ჩაატარა უკანონო ჩხრეკა, რის შედეგედაც ამოიღეს მოსარჩელის პირადი ნივთები. 2004 წლის 26 ივნისს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის გამომძიებელმა თ. გ-ამ დაუბრუნა მოსარჩელეს ჩხრეკის შედეგად ამოღებული ნივთების ნაწილი, თუმცა არ დაუბრუნა ოქროს ყელსაბამი და კომპიუტერი.

მოსარჩელის განმარტებით, ოქროს ყელსაბამის ღირებულება იმ დროისათვის შეადგენდა 300 აშშ დოლარს, ხოლო კომპიუტერის ღირებულება _ 1500 აშშ დოლარს. ამდენად, მოსარჩელისათვის მის საცხოვრებელ სახლში ჩატარებული უკანონო ჩხრეკის შედეგად მიყენებულმა ზიანმა 1800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი შეადგინა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მის სასარგებლოდ მოპასუხეებისათვის ხსენებული თანხის დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით, მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო ჩაება.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 22 დეკემბრის საოქმო განჩინებით არასათანადო მოპასუხეები _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული განყოფილება და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახური შეიცვალა სათანადო მოპასუხე _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოთი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მარტის განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო ჩაება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით ე. ქ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარ სამმართველოს ე. ქ-ას სასარგებლოდ 1800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა დაეკისრა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი 2004 წლის 4 მაისის ჩხრეკის ოქმის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის გამომძიებლის _ გ. ტ-ის მიერ ჩატარებულ იქნა ე. ქ-ა-ბ-ას მეუღლის ბინაში ჩხრეკა, რა დროსაც საძინებელი ოთახიდან ამოღებულ იქნა 8 დასახელების ნივთი. ჩხრეკის ოქმით დასტურდებოდა, რომ ჩხრეკის შედეგად ამოღებული ნივთები დაილუქა და ჩაჰბარდა მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის საგამოძიებო სამსახურს. აღნიშნული ნივთების საგამოძიებო სამსახურის კანცელარიაში მოთავსების ფაქტს ადასტურებდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის გამომძიებლის _ თ. გ-ას წერილი. აღნიშნულის გარდა, თბილისის საოლქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 2004 წლის 6 დეკემბრის განაჩენით მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის ყოფილი გამომძიებლები _ ი. გ-ი და გ. ტ-ი ცნობილ იქნენ დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 332-ე მუხლის პირველი ნაწილით (სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება), იმავე კოდექსის 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილით (სხვისი ნივთის დაზიანება) და 368-ე მუხლით (მტკიცებულების განადგურება) გათვალისწინებული დანაშაულისათვის. აღნიშნული განაჩენით დადგენილი იყო, რომ ხანძრის შედეგად, რომელიც გამოწვეული იყო გამომძიებლების _ ი. გ-ისა და გ. ტ-ის ბრალეული ქმედებით, მთლიანად დაიწვა საგამოძიებო სამსახურის კანცელარიის ოთახში არსებული ინვენტარი, საკანცელარიო დოკუმენტები, წინასაგამოძიებო შემოწმების მასალები, განადგურდა სპარტაკ ბეჭვაიას ბინის ჩხრეკისას ამოღებული 1500 აშშ დოლარის ღირებულების კომპიუტერი, ასევე გაურკვეველ ვითარებაში დაიკარგა ჩხრეკის დროს ამოღებული სპარტაკ ბეჭვაიას მეუღლის _ ე. ქ-ას კუთვნილი 300 აშშ დოლარის ღირებულების ოქროს ყელსაბამი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება, რომ იგი არ იყო ვალდებული, პასუხი ეგო მისი თანამშრომლების მიერ, როგორც საჯარო მოხელეების, ბრალეული ქმედებით გამოწვეული ზიანისათვის. საქალაქო სასამართლომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილისა და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე მიუთითა, რომლის თანახმადაც, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედებით მიაყენებდა ზიანს, ვალდებული იყო, აენაზღაურებინა მისთვის ეს ზიანი. იმავე კოდექსის 997-ე მუხლის შესაბამისად კი, პირი ვალდებული იყო აენაზღაურებინა ზიანი, რომელიც მიადგებოდა მესამე პირს მისი მუშაკის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით თავისი შრომითი (სამსახურებრივი) მოვალეობის შესრულებისას.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. გ-ისა და გ. ტ-ის მიერ ბრალეული ქმედება ჩადენილ იქნა როგორც საჯარო მოსამსახურის _ საგამოძიებო სამსახურის გამომძიებლების მიერ. საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 122-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნივთიერ მტკიცებულებას ინახავდა პროცესის მწარმოებელი ორგანო ისეთ პირობებში, რომლებიც გამორიცხავდა მის დაკარგვასა და მისი თვისებების შეცვლას. იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად კი, სისხლის სამართლის საქმის წარმოების პერიოდში სახელმწიფო ბანკის დაწესებულებებში უნდა შენახულიყო ძვირფასი ლითონები, ქვები და თვლები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნივთიერ მტკიცებულებაზე პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა პროცესის მწარმოებელ ორგანოს, ის იყო პასუხისმგებელი ნივთიერი მტკიცებულების შენახვაზე. მოცემულ შემთხვევაში პროცესის მწარმოებელ ორგანოს რომ დაეცვა კანონის ზემოაღნიშნული მოთხოვნა, თავიდან იქნებოდა აცილებული ის ზიანი, რაც მოსარჩელეს მიადგა. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ ე. ქ-ას სარჩელი საფუძვლიანად მიიჩნია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარმა სამმართველომ სააპელაციო წესით გაააჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქალაქო სასამართლომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველო არასწორად მიიჩნია მოცემულ საქმეში მოპასუხედ. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სტრუქტურული ერთეულების ფუნქციებიდან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ სწორედ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველო წარმოადგენდა სათანადო მოპასუხეს მოცემულ საქმეში.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მითითება, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა ზიანის ანაზღაურების საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოსათვის დაკისრების საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ე. ქ-ას კუთვნილი ნივთები ამოღებულ იქნა სწორედ გამომძიებლის მიერ სამსახურებრივი უფლებამოსილების განხორციელებისას და ზიანი მოჰყვა სწორედ პროცესის მწარმოებელი ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 122-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ იმ გარემოებათა არსებობა, რაც შეიძლებოდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი გამხდარიყო, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, რომელთა გამაბათილებელი არგუმენტებიც აპელანტს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა კანონი, საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება და სწორად დააკმაყოფილა სარჩელი, გადაწყვეტილება კანონიერი და დასაბუთებული იყო და არ არსებობდა მისი გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარმა სამმართველომ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მოსარჩელის მიერ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლზე მითითებას, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მასალებით დასტურდება, რომ გამომძიებლების _ გ. ტ-ისა და ი. გ-ლის მიერ საგამოძიებო სამსახურის შენობისათვის ცეცხლის წაკიდება, რამაც ზიანი გამოიწვია, განხორციელდა არა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს, არამედ დილის 4 საათზე. მოცემულ ფაქტზე გ. ტ-ისა და ი. გ-ის მიმართ აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე, სასამართლო განაჩენით დადგენილია მათ მიერ დანაშაულის ჩადენა. ცეცხლის წაკიდებით ზიანი მიადგა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს (ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველო) და საქმეში არსებული 2004 წლის 1 ნოემბრის დადგენილებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო მოცემულ საქმეში ცნობილ იქნა დაზარალებულად. თბილისის საოლქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 2004 წლის 6 დეკემბრის განაჩენში აღნიშნულია, რომ სასამართლო სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით, ხანძრის შედეგად მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის შენობას მიადგა 4686 ლარის ზარალი. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიერ შეტანილ იქნა სარჩელი გ. ტ-ისა და ი. გ-ის წინააღმდეგ.

კასატორი მიუთითებს, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში შეცვლილ იქნა მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დაკმაყოფილების საფუძვლად საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლის საფუძველზე მითითებულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 997-ე მუხლები, რაც კასატორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსამართლე გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს. ამასთან, კასატორმა მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პირი მაშინ ანაზღაურებს ზიანს მესამე პირის მიმართ, როცა ამ უკანასკნელს ზიანი მიადგა მუშაკის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით შრომითი (სამსახურებრივი) მოვალეობის შესრულებისას. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ზიანი დადგა არა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებით, არამედ დანაშაულის ჩადენით, ვინაიდან არც ერთი საჯარო დაწესებულება, მათ შორის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველო, არ არის უფლებამოსილი, თანამშრომელს სამსახურებრივ მოვალეობად განუსაზღვროს დანაშაულებრივი ქმედების ჩადენა. ამდენად, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. ამასთან, სასამართლოს უნდა უზრუნველეყო მოცემულ საქმეში გ. ტ-ისა და ი. გ-ის ჩაბმა და ზიანის ანაზღაურების ნაწილში უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილით, სოლიდარული პასუხისმგებლობის გათვალისწინებით, გ. ტ-ისა და ი. გ-ის მიმართაც.

კასატორი მოცემულ საქმეში მის მოპასუხედ ჩაბმას უსაფუძვლოდ მიიჩნევს და მიუთითებს, რომ გ. ტ-ი და ი. გ-ი, მართალია, მუშაობდნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ განყოფილებაში, მაგრამ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის მთავარ სამმართველოს იმ დროისათვის საგამოძიებო დანაყოფი, როგორც სტრუქტურული ერთეული, არ გააჩნდა. იგი ცენტრალიზებული წესით ექვემდებარებოდა და იმართებოდა საქართველოს შინაგან საქმეთა საგამოძიებო დეპარტამენტის მიერ, როგორც ტერიტორიულ-სტრუქტურული დანაყოფი. გამომძიებლები _ გ. ტ-ი და ი. გ-ი კი წარმოადგენდნენ არა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს თანამშრომლებს, არამედ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის თანამშრომლებს. ამდენად, სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა მოპასუხე მხარე და კასატორის არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს მოპასუხედ ჩაბმის კანონიერების საკითხზე არ იმსჯელა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 8 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.