12 ნოემბერი 2024 წელი №ას-562-2024 ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ამირან ძაბუნიძე

გოჩა ჯეირანაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“

მოწინააღმდეგე მხარე - ა.ბ–ა (თ.ბ–ას უფლებამონაცვლე)

გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 26 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. ა.ბ–ამ და თ.ბ–ამ (შემდგომში მოხსენიებულნი, როგორც „მოსარჩელეები“, „გამქირავებლები“) სარჩელით მიმართეს ფოთის საქალაქო სასამართლოს ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს (შემდგომში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხე“, „აპელანტი“, „კასატორი“, „დამქირავებელი“) მიმართ, ქირის - 538 აშშ დოლარის დაკისრებისა და ზიანის - 986.7 აშშ დოლარის ანაზღაურების მოთხოვნებით.

სარჩელის საფუძვლები:

2.1. 2014 წლის 26 აგვისტოს, ერთი მხრივ, ს.ს „კ.პ.ჯ–ია“-სა და მეორე მხრივ, მოსარჩელეებს შორის დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე, ს/კ ....., რომლის თანახმად, 26.08.2014 წლის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე, დამქირავებელს 2019 წლის 01 ოქტომბრამდე ვადით ფაქტობრივ მფლობელობაში გადაეცა ნივთობრივად უნაკლო და ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული კომერციული საქმიანობისათვის გამოსადეგი მდგომარეობის ობიექტი. ქირავნობის უფლება დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.

2.2. 09.11.2018 წელს, ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ მოსარჩელეებს გაუგზავნა შეტყობინება ქირავნობის ხელშეკრულების ვადამდე მოსალოდნელი შეწყვეტის შესახებ. შეტყობინება მოსარჩელეებს ჩაბარდათ 12.11.2018 წელს. 2018 წლის 12 დეკემბერს დამქირავებლმა გამქირავებლის ანგარიშზე ქირის სახით ჩარიცხა მხოლოდ 860 ლარი, როდესაც უნდა გადახდილიყო ქირავნობის ხელშეკრულებით დადგენილი სრული თვის ქირა - 800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, გადახდის დღისათვის დადგენილი კურსით. ქირავნობის ხელშეკრულება დამქირავებლის მიერ ცალმხრივად შეწყდა 2018 წლის 28 დეკემბერს, ხოლო ქირის გადახდის ვალდებულება განსაზღვრული იყო ყოველი თვის 25-27 რიცხვში.

2.3. ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ ქირავნობის ხელშეკრულების წერილობით ცალმხრივად შეწყვეტისათვისათვის საჯარო რეესტრს მიმართა 2018 წლის 28 დეკემბერს და მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში შეუზღუდავად სარგებლობდა ქირავნობის საგნით. დამქირავებელმა დაარღვია ქირავნობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ქირის გადახდის ნაწილში და მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა, 2018 წლის დეკემბრის თვის ქირა სრულად არ გადაიხადა. დამქირავებლის მხრიდან შეტყობინება ქირავნობის ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის შესახებ მოსარჩელეებს ჩაბარდათ 2018 წლის 12 ნოემბერს. დამქირავებელს ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლება, მართალია, წარმოეშვა 2018 წლის 12 დეკემბრიდან, ანუ შეტყობინებიდან ერთი თვის გასვლის შემდგომ, მაგრამ როგორც წარმოდგენილი მტკიცებულებით დასტურდება, მან ეს უფლება განახორციელა 2018 წლის 28 დეკემბერს. შესაბამისად, 2018 წლის დეკემბრის თვის ქირა უნდა გადახდილიყო არა ნაწილობრივ 10 დღის - 860 (322 აშშ დოლარის ეკვ.) ლარის ოდენობით, არამედ ერთი თვის სრულად, ანუ 800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დამქირავებლის მიერ გამქირავებლისათვის გადაუხდელი ქირის ოდენობამ 2018 წლის დეკემბრის თვისათვის შეადგინა 538 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში.

2.4. ქირავნობის ხელშეკრულების 3.6 პუნქტით განისაზღვრა, რომ დამქირავებელი ვალდებული იყო, ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში დაებრუნებინა ფართი გამქირავებლისათვის, ფართის დაბრუნების ფაქტი დაფიქსირდებოდა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით. წარმოდგენილი მტკიცებულებით დგინდება, რომ 26.08.2014 წლის ქირავნობის ხელშეკრულება დამქირავებლის მიერ ცალმხრივად შეწყდა 2018 წლის 28 დეკემბერს. 2018 წლის 28 დეკემბრიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში, კერძოდ, 2019 წლის 17 იანვრის ჩათვლით, ს.ს „კ.პ.ჯ–ია“-ს უნდა განეხორციელებინა ქირავნობის საგნის გამქირავებლისათვის სათანადო მდგომარეობაში და შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით გადაცემა, რაც ასევე არ შესრულდა მოპასუხის მიერ, მიუხედავად მოსარჩელის არაერთი სიტყვიერი, სატელეფონო და წერილობითი მოთხოვნისა. წერილობითი შეტყობინებით მოპასუხეს მიეცა დამატებითი ვადა ვალდებულების ჯეროვანი შესრულებისთვის, თუმცა უშედეგოდ.

2.5. გამქირავებელს ქირავნობის საგანი გამოთავისუფლებულ, მაგრამ არასათანადო მდგომარეობაში დაუბრუნდა 2019 წლის 25 თებერვალს, რაც დაფიქსირდა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით. მიუხედავად ხელშეკრულების შეწყვეტისა, ქირავნობის საგანი 2019 წლის 25 თებერვლამდე იმყოფებოდა ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს ფაქტობრივ სარგებლობაში. მოპასუხის მიერ ქირავნობის საგნის დაბრუნებისათვის განსაზღვრული ვადის მნიშვნელოვანი გადაცილებით ზიანი მიადგათ მოსარჩელეებს, რადგან 17 იანვრიდან 25 თებერვლამდე არ შეეძლოთ, გამოეყენებინათ მათი საკუთრება მათივე ინტერესების სასარგებლოდ. ზიანის ოდენობა შეადგენს 1 თვისა და 7 დღის ქირის ტოლფასს - 986.7 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს.

მოპასუხის პოზიცია:

3.1. მოპასუხემ შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ქირავნობის ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის შესაბამისად, ქირავნობის ხელშეკრულება შეწყდა 2018 წლის 12 დეკემბერს, მათ მიერ შეწყვეტამდე 1 თვით ადრე (09.11.2018წ.) გაგზავნილი შეტყობინების საფუძველზე, ხოლო, ხელშეკრულების 3.6 პუნქტის საფუძველზე ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ ნამდვილად ისარგებლა ფართით, ვინაიდან, შეეძლო შეუზღუდავად ესარგებლა ფართით ხელშეკრულების შეწყვეტის დღიდან (12.12.2018წ.-დან) 20 დღის განმავლობაში (01.01.2019წ.-ჩათვლით), რათა გაეთავისუფლებინა ფართი ინვენტარისგან. შესაბამისად, 20-დღიანი პერიოდის განმავლობაში, 28.12.2018 წლის ჩათვლით, ფართი სრულად გათავისუფლდა ინვენტარისგან და საჯარო რეესტრს წარედგინა ხელშეკრულების შეწყვეტის წერილი, რომლითაც ტექნიკურად განხორციელდა ხელშეკრულების შეწყვეტა და მას შემდეგ ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს არცერთი დღით ფართით აღარ უსარგებლია, ფართი იყო ჩაკეტილ მდგომარეობაში. მოსარჩელეს ჩაერიცხა ქირის თანხა იმ პერიოდის გათვალისწინებით, რა პეროდითაც რეალურად ისარგებლეს ფართით. შესაბამისად, მოპასუხეს არ წარმოშობია ვალდებულება, გადაეხადა სრული თვის ქირა.

3.2. ქირავნობის საგნის დაბრუნების დაყოვნებით ზიანის მიყენების ფაქტთან მიმართებით მოპასუხემ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულებები ქირავნობის მსურველ პირთა არსებობის და მათთან ხელშეკრულების დადების შეუძლებლობის თაობაზე. 2018 წლის 28 დეკემბრის შემდეგ მოპასუხეს მოუწია ფართის დაკეტვა ისე, რომ მოსარჩელეებმა არ ჩაიბარეს ფართის გასაღები და მას შემდეგ, გამუდმებით უყენებდნენ სხვადასხვა ურთიერთგამომრიცხავ მოთხოვნებს, რის გამოც მოპასუხე იძულებული გახდა, 22.01.2019 წელს წერილობითი ფორმით მიემართა გამქირავებლებისთვის, რათა მათგან მიეღო საბოლოო შეჯერებული პასუხი. 25.01.2019 წელს მოპასუხისაგან წერილობითი ფორმით გაიგზავნა თანხმობა მოსარჩელეთა მოთხოვნასთან დაკავშირებით, თუმცა აღსანიშნავია, რომ მოთხოვნა იყო სალაროს დემონტაჟი, რისი ვალდებულებაც ხელშეკრულებით ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს არ ჰქონია, თუმცა სიტუაციის გამწვავების თავიდან აცილების მიზნით, მოპასუხე მხარემ გამოიჩინა კეთილი ნება და მოახდინა სალაროს დემონტაჟი, რაც გრძელდებოდა 25.01.2019წ.-დან 25.02.2019წ.-მდე. ამ პერიოდის განმავლობაში კომპანიამ გასწია ფულადი ხარჯი - 1517.11 ლარი, რაც მოიცავდა სალაროს დემონტაჟის რთულ პროცესს და დემონტაჟის შემდგომ სარემონტო სამუშაოებს. შესაბამისად, მოპასუხე არ დაეთანხმა 2018 წლის 17 იანვრიდან ამავე წლის 25 იანვრის ჩათვლით დროის პერიოდში ზიანის ანაზღაურების სახით ქირის გადახდევინების მოთხოვნას.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4. ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 08 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას უარი ეთქვათ ქირავნობის თანხის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე; ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას სასარგებლოდ დაეკისრა ქონების დაბრუნების დაყოვნებისათვის დათქმული საიჯარო ქირის სახით 986.7 აშშ დოლარის გადახდა.

5. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და სააპელაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა. 2018 წლის 12 დეკემბრიდან ამავე წლის 28 დეკემბრამდე პერიოდისთვის საიჯარო ქირის გადახდევინებაზე უარის თქმის ნაწილში ფოთის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში, ვინაიდან მოსარჩელეებს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებიათ.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

6. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

7. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია დავისთვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

7.1. 2014 წლის 26 აგვისტოს, ერთი მხრივ, ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-სა და მეორე მხრივ, ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას შორის დაიდო „ქირავნობის ხელშეკრულება“ უძრავ ქონებაზე, ს/კ ......, რომლის ძალითაც, 26.08.2014 წლის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე, დამქირავებელს 2019 წლის 01 ოქტომბრამდე ვადით ფაქტობრივ მფლობელობაში გადაეცა ნივთობრივად უნაკლო და ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული კომერციული საქმიანობისათვის გამოსადეგი მდგომარეობის ობიექტი.

ამავე ხელშეკრულების თანახმად, ხელშეკრულება ვადაზე ადრე შეიძლება შეწყვეტილიყო დამქირავებლის ინიციატივით, თუ იგი აღნიშნულის თაობაზე წინასწარ წერილობით აცნობებდა გამქირავებელს, ხელშეკრულების შეწყვეტამდე არაუგვიანეს ერთი თვისა იმ მისამართზე, რომელიც მითითებული იყო მხარეთა რეკვიზიტებში. ასეთ შემთხვევაში შეტყობინება ჩაითვლებოდა ჩაბარებულად და ერთთვიანი ვადის გასვლის შემდგომ შესაძლებელი იქნებოდა როგორც ქირავნობის ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტა, ისე დამქირავებლის მიმართვის საფუძველზე ხელშეკრულების შეწყვეტის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში (3.4 პუნქტი).

დამქირავებელი ვალდებული იყო, ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში დაებრუნებინა ფართი გამქირავებლისათვის. ფართის დაბრუნების ფაქტი დაფიქსირდებოდა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით (3.6 პუნქტი).

ქირავნობის თანხა შეადგენდა ყოველთვიურ 800 აშშ დოლარს, გადარიცხვის დღისათვის ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი კურსის შესაბამისი ეკვივალენტური თანხით ეროვნულ ვალუტაში - ლარში (4.1 პუნქტი).

ქირის უნაღდო ანგარიშსწორებით გადახდის საშუალებად განისაზღვრა თ.ბ–ას საბანკო ანგარიშზე მისი ჩარიცხვა (4.3 პუნქტი).

დამქირავებელი ვალდებული იყო, ქირა გადაეხადა ყოველთვიურად, მიმდინარე თვის 25-27 რიცხვში (4.4 პუნქტი).

დამქირავებელი ვალდებული იყო: შეენახა, მოეარა და დაეცვა ქირავნობის ქონება და ქირავნობის ხელშეკრულების დასრულების შემდგომ სათანადო მდგომარეობაში დაებრუნებინა იგი გამქირავებლისათვის ბუნებრივი ცვეთის გათვალისწინებით; ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდეგ საკუთარი სახსრებით უზრუნველეყო მის მიერ შენობაზე დამონტაჟებული სარეკლამო თუ სხვა სახის ბანერების მოხნა და ტრანსპორტირება ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 20 დღის განმავლობაში (5.3.5-5.3.6 პუნქტები).

დამქირავებელი უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა გამქირავებლისათვის ქირავნობის ქონების გადაცემა ამ ხელშეკრულებით განსაზღვრული წესითა და პირობებით (5.4.1 პუნქტი).

ქირავნობის უფლება დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში 09.11.2018 წელს.

7.2. 2018 წლის 09 ნოემბერს ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ აბესალომ და თ.ბ–ებს წერილობით აცნობა ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე. აღნიშნული გაფრთხილების წერილი მოსარჩელე ა.ბ–ას ჩაბარდა 2018 წლის 12 ნოემბერს.

7.3. ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ თ.ბ–ას საბანკო ანგარიშზე 2018 წლის 27 დეკემბერს ჩარიცხა 10 დღის ქირავნობის თანხა 860 ლარის ოდენობით.

მხარეები სადავოდ არ ხდიან, რომ მოპასუხის მიერ საიჯარო ქირა გადახდილია 2018 წლის 11 დეკემბრის ჩათვლით პერიოდისათვის.

7.4. 28.12.2018 წელს, ერთი მხრივ, ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას, ხოლო მეორე მხრივ, ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს წარმომადგენელს შორის გაფორმდა შეთანხმება უძრავი ნივთის (ს/კ........) ქირავნობის ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე.

7.5. იმავე დღეს ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა უძრავ ნივთზე (ს/კ .......) ქირავნობის უფლების შეწყვეტის რეგისტრაცია, რაც დაკმაყოფილდა.

7.6. საიჯარო ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში მოიჯარემ საიჯარო ფართში დაამონტაჟა სალაროს აპარატი. საიჯარო ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ მეიჯარეებმა მოითხოვეს სალარო აპარატის დემონტაჟი და საიჯარო ფართის პირვანდელი მდგომარეობით დაბრუნება. მოიჯარემ ვერ უზრუნველყო სალაროს დემონტაჟი საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ წერილობითი გაფრთხილებიდან 20-დღიან ვადაში. იჯარის საგანი მოიჯარეს გადაეცა სალაროს დემონტირებისა და საიჯარო ფართის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენის შემდეგ, რაზედაც, 2019 წლის 25 თებერვალს, ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-ს, ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას შორის გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის საფუძველზეც ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას გადაეცათ იჯარის საგანი და ფართის გასაღები.

7.7. დავის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარე - თ.ბ–ა გარდაიცვალა, ხოლო უფლებამონაცვლედ განისაზღვრა მისი პირველი რიგის მემკვიდრე - მეუღლე ა.ბ–ა.

8. დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სააპელაციო პალატამ მისცა შემდეგი სამართლებრივი შეფასება:

8.1. მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობს მათ შორის დადებული „ქირავნობის“ ხელშეკრულებიდან, რომელიც, თავისი არსით, წარმოადგენს იჯარის ხელშეკრულებას.

8.2. იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომ იჯარის საგნის - უძრავი ქონების დაუბრუნებლობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 591-ე (თუ მოიჯარე საიჯარო ურთიერთობის დამთავრების შემდეგ არ დააბრუნებს იჯარით აღებულ ქონებას, მაშინ მეიჯარეს შეუძლია მოითხოვოს დათქმული საიჯარო ქირის გადახდა ქონების დაბრუნების დაყოვნებისათვის; მეიჯარეს შეუძლია მოითხოვოს სხვა სახის ზიანის ანაზღაურებაც), 394-ე (მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლებიდან გამომდინარეობს.

8.3. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დგინდება, რომ 2018 წლის 09 ნოემბერს, ს.ს. ,,კ.პ.ჯ–ია“-მ აბესალომ და თ.ბ–ებს წერილობით აცნობა იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, რაც ა.ბ–ას ჩაბარდა 2018 წლის 12 ნოემბერს. 2018 წლის 28 დეკემბერს მხარეებმა გააფორმეს შეთანხმება უძრავი ნივთის ქირავნობის ხელშეკრულების გაუქმების შესახებ, ხოლო ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა იჯარის უფლების შეწყვეტა, რაც დაკმაყოფილდა.

8.4. მხარეთა შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების 3.6 პუნქტის შესაბამისად, დამქირავებელი ვალდებული იყო ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში დაებრუნებინა ფართი გამქირავებლისათვის, რაც უნდა ფიქსირებულიყო წერილობითი ფორმით, შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების გზით. მხარეთა შორის სადავო არ არის ის გარემოება, რომ 2019 წლის 25 თებერვალს მხარეებს შორის გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის საფუძველზეც ა.ბ–ასა და თ.ბ–ას დაუბრუნდათ იჯარის საგანი და ფართის გასაღები.

8.5. ამდენად, უდავოდ დგინდება ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების 3.6 პუნქტით გათვალისწინებული პირობის საწინააღმდეგოდ, მეიჯარეებს იჯარის საგანი ნაცვლად 2019 წლის 17 იანვრის ჩათვლით პერიოდისა, რეალურად დაუბრუნდათ 2019 წლის 25 თებერვალს, ანუ 1 თვისა და 7 დღის დაგვიანებით, რის გამოც არსებობს საიჯარო ქირის გადახდევინების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების სკ 591-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობა - იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომ საიჯარო ქონების დაბრუნების დაყოვნება.

8.6. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის შედავება, რომ საიჯარო საგნის დაბრუნების დაყოვნება გამოწვეული იყო თავად მოსარჩელეების ბრალით, ვინაიდან მათ დაუსაბუთებლად მოსთხოვეს სალაროს დემონტაჟი, რამაც დააყოვნა მოიჯარის მიერ იჯარის საგნის გადაცემა. პალატამ ყურადღება მიაპყრო საქმეზე უდავოდ დადგენილ გარემოებას, რომ საიჯარო უძრავ ფართში სალარო დაამონტაჟა მოიჯარემ. იჯარის ხელშეკრულების 5.3.5-5.3.6 პუნქტებით კი, მოიჯარე კისრულობდა ვალდებულებას, შეენახა, მოევლო და დაეცვა ქირავნობის ქონება და ქირავნობის ხელშეკრულების დასრულების შემდგომ სათანადო მდგომარეობაში დაებრუნებინა იგი გამქირავებლისათვის ბუნებრივი ცვეთის გათვალისწინებით; ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდეგ საკუთარი სახსრებით უზრუნველეყო მის მიერ შენობაზე დამონტაჟებული სარეკლამო თუ სხვა სახის ბანერების მოხსნა და ტრანსპორტირება ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 20 დღის განმავლობაში.

8.7. სახელშეკრულებო პირობის ზემოაღნიშნული შინაარსის გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ ს.ს. ,,კ.პ.ჯ–ია“ ვალდებული იყო ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 20 დღის განმავლობაში, ე. ი. 2019 წლის 17 იანვრის ჩათვლით, დაებრუნებინა საიჯარო ფართი მეიჯარისათვის სათანადო მდგომარეობაში, რაც, ბუნებრივია, გულისხმობდა სალაროს დემონტირებას, სალაროს მონტაჟის ადგილის გარემონტებას/პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენას და ფართის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში მესაკუთრისათვის გადაცემას. შესაბამისად, დაუსაბუთებლად ჩაითვალა აპელანტის პრეტენზია, რომ სალაროსგან ფართის გათავისუფლება სახელშეკრულებო ვალდებულებას არ წარმოადგენდა და მისი დემონტაჟი განახორციელა მოსარჩელეთა მოთხოვნით, რაც გამორიცხავდა მოპასუხის ბრალეულობას საიჯარო ფართის დაბრუნების ვადაგადაცილებაში.

8.8. ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ გასაჩივრებულ ნაწილში არსებობდა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, რაც გამორიცხავდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებას.

9. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს.ს. „კ.პ.ჯ–ია“-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად უარყოფა. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ პრეტენზიებს:

9.1. სასამართლოს არ უნდა მიეჩნია, რომ ფართის უკან დაბრუნების დაყოვნება განხორციელდა მოპასუხის ბრალეულობით, ვინაიდან წარდგენილ მტკიცებულებათა ერთობლიობით უტყუარად დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელეები თავად აყოვნებდნენ ფართის მიღებას.

9.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების პუნქტი „ფართის სათანადო მდგომარეობაში დაბრუნების“ თაობაზე. სასამართლომ, მიღებული გადაწყვეტილებით, სრულად შეუცვალა შინაარსი ხელშეკრულებაში მოხსენიებულ ტერმინ „სათანადო მდგომარეობას"-ს და გააიგივა „პირვანდელი მდგომარეობის“ შინაარსთან, მაშინ როდესაც, ხელშეკრულება არ ითვალისწინესბდა ნგრევითი სამუშაოების დამქირავებლის მხრიდან ჩატარებას. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ ფიზიკური პირების, როგორც ურთიერთობის სუსტი მხარეების დაცვის მიზნით, დაარღვია უფლებრივი ბალანსი მხარეთა შორის და ხელშეკრულების დებულება არასწორად განმარტა, რამაც უსამართლო გადაწყვეტილების მიღება განაპირობა იურიდიული პირის საწინააღმდეგოდ.

10. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული, შემდეგ გარემოებათა გამო:

11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

12. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

13.1. უწინარესად, საკასაციო პალატა შენიშნავს, რომ სააპელაციო პალატამ მართებულად დააიდენტიფიცირა მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობის რაობა და დაასკვნა, რომ მიუხედავად მხარეთა შორის არსებული გარიგების ქირავნობის ხელშეკრულებად სახელდებისა და გამოვლენილი ნების სამართლებრივი კვალიფიკაციის გარშემო მხარეებს შორის დავის არარსებობისა, მხარეთა შორის წარმოშობილი სამართალურთიერთობა შეესაბამებოდა არა ქირავნობის, არამედ იჯარის სამართალურთიერთობას. ხსენებული დასკვნის საფუძველს იძლევა მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების:

- 2.1. პუნქტი, რომლის თანახმადაც, „დამქირავებელს“ „გამქირავებლის“ კუთვნილი ფართი გადაეცა საოფისე დანიშნულებისა და კომერციული სარგებლობის მიზნით;

- 1.1. პუნქტი, რომლითაც „გამქირავებლის” ვალდებულებად განისაზღვრა „დამქირავებლისათვის” დროებით სარგებლობაში წინამდებარე ხელშეკრულების მე-2 მუხლში აღწერილი უძრავი ქონების გადაცემა და, მისთვის უძრავი ქონებით სარგებლობის საშუალების მიცემა;

- 5.2.2 პუნქტი, რომლითაც „გამქირავებლის“ მოვალეობად განისაზღვრა კასატორისათვის ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო ფართის გადაცემა ისეთ მდგომარეობაში, რომელიც უზრუნველყოფდა მის გამოყენებას ამავე ხელშეკრულებით განსაზღვრული მიზნისათვის.

13.2. საკასაციო პალატის დადგენილი პრაქტიკის შესაბამისად, ქირავნობის დროს კონკრეტული, ინდივიდუალურად განსაზღვრული, მოუხმარებადი ნივთი გადაეცემა დამქირავებელს სარგებლობაში, ხოლო იჯარის შემთხვევაში გადაეცემა ქონება, რომელიც, არა მარტო ნივთებს, არამედ არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთესაც აერთიანებს [სსკ-ის 147-ე მუხლი], ანუ იმ მოთხოვნებსა და უფლებებს, რომლებიც მოიჯარეს მისცემს შესაძლებლობას, მიიღოს ნაყოფი (მატერიალური სარგებელი). იჯარის შემთხვევაში ნაყოფია ის შემოსავლები, რაც მეურნეობის სწორი გაძღოლის გზით მიიღება სამართლებრივი ურთიერთობის (იჯარის) საფუძველზე („იურიდიული ნაყოფი“) (იხ. სუსგ. №ას-738-700-2015 18.12.2015წ.).

13.3. მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების შინაარსით დგინდება, რომ მოპასუხეს სარგებლობაში გადაეცა ქონება, რომელიც იძლეოდა ნაყოფის მიღების შესაძლებლობას; კერძოდ, მოწინააღმდეგე მხარეს, კომერციული (ფულად-საკრედიტო) საქმიანობის მიზნით, ნივთის გამოყენება შეეძლო ობიექტის გადაკეთება-გარემონტების გარეშე. კომერციული საქმიანობის ჯეროვნად განსახორციელებლად, ობიექტზე, ხელშეკრულების 5.2.7 პუნქტის შესაბამისად („გამქირავებელი ვალდებულია მისცეს უფლება დამქირავებელს, ჩაატაროს ქირავნობის ქონების სარემონტო სამუშაოებ და ქირავნობის ქონების შიდა მოწყობა მსუბუქი კონსტრუქციით (თაბაშირ-მუყაო, ალუმინი“)), მოიჯარემ საიჯარო ფართს შემატა სალარო, რომელიც, ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომ, მოიჯარემ საიჯარო ქონებაში დატოვა და მეიჯარის მოთხოვნის მიუხედავად, 25.02.2019 წლამდე მისი დემონტაჟი არ განუხორციელებია.

13.4. კასატორის მოსაზრებით, საიჯარო ქონებიდან მის მიერვე ინსტალირებული სალაროს დეინსტალაციის მოვალეობა მას არ გააჩნდა, არამედ, წარმოადგენდა მხოლოდ კეთილ ნებას, შესაბამისად, ქონების მეიჯარისათვის დაბრუნების ვადის დადგომიდან ქონების ფაქტობრივ დაბრუნებამდე დროის შუალედი არ წარმოადგენს ვადაგადაცილებას, რომელზედაც პასუხისმგებელი მოიჯარეა. ხსენებულ საკასაციო პრეტენზიას საკასაციო პალატა არ იზიარებს და უწინარესად, მოიხმობს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 581.2 მუხლს, რომლის შესაბამისადაც, იჯარის ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენება ქირავნობის ხელშეკრულების წესები, თუ 581 – 606-ე მუხლებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული.

13.5. იჯარის სამართალურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმები სახელდებით არ განსაზღვრავს მოიჯარის მიერ საიჯარო ქონებისთვის შემატებული ინვენტარის სამართლებრივ ბედს საიჯარო ურთიერთობის დასრულებისას, თუმცა კითხვას, თუ რა ბედი უნდა ეწიოს ამ ქონებას, პასუხობს ქირავნობის ხელშეკრულების მარეგულირებელი ნორმები, სახელდობრ, 564-ე მუხლი, რომლის შესაბამისადაც, ნივთის ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტისას დამქირავებელი მოვალეა დაუბრუნოს გამქირავებელს ნივთი იმ მდგომარეობაში, რომელშიც მისგან მიიღო, ნორმალური ცვეთის გათვალისწინებით, ან იმ მდგომარეობაში, რაც ხელშეკრულებით იყო განსაზღვრული, აგრეთვე, ამავე კოდექსის 546.1 მუხლი, რომლის შესაბამისად, დამქირავებელი უფლებამოსილია დაიტოვოს ის, რითაც მან დაქირავებული ნივთი აღჭურვა.

13.6. საკასაციო პალატის შეფასებით, კომერციული დანიშნულების ქონებაში სალარო ინვენტარის მონტაჟი მის გაუმჯობესებას წარმოადგენს მხოლოდ ფულად-საკრედიტო დანიშნულებით გამოყენებისას, რამეთუ ქონებას აღჭურავს თვისებით, რომელიც აუცილებელია უშუალოდ ამ ტიპის კომერციული საქმიანობისათვის. ქონების იჯარით ხელახლა გაცემისას, თუკი ახალი მოიჯარე კვლავაც ფულად-საკრედიტო ან საბანკო სფეროში მომსახურების გამწევი სუბიექტი არ არის, სალარო კონსტრუქციის არსებობა ქონების ჯეროვნად გამოსაყენებლად დამაბრკოლებელ ფაქტორადაც შეიძლება, იქცეს. ისიც საგულისხმოა, რომ საიჯარო ფართში სალაროს დამონტაჟების მიზანს წარმოადგენდა მეიჯარის მიერ კომერციული მომსახურების ჯეროვნად გაწევის უზრუნველყოფა და ამ ტიპის ინვენტარის ფართში შენარჩუნების ინტერესი მეიჯარე მხარეს სახელშეკრულებო ურთიერთობის მიმდინარეობისას ან მის დასასრულს არ გამოუვლენია. დადგენილია ისიც, რომ სახელშეკრულებო ურთიერთობის დასაწყისში ხსენებული სალარო ფართში განთავსებული არ ყოფილა, არამედ, დამონტაჟდა მოგვიანებით, მოიჯარის ნებითა და მისივე ხარჯებით.

13.7. პალატა ყურადღებას მიაპყრობს მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების 5.3.5 პუნქტით განმტკიცებულ დამქირავებლის ვალდებულებას, შეენახა, მოევლო და დაეცვა ქონება და ქირავნობის ხელშეკრულების დასრულების შემდეგ სათანადო მდგომარეობაში დაებრუნებინა იგი გამქირავებლისათვის, ბუნებრივი ცვეთის გათვალისწინებით.

13.8. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად, და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან.

13.9. გამოვლენილი ნების განმარტების საკითხი დგება მაშინ, როდესაც მხარეები საკუთარ ან/და ერთმანეთის სიტყვებს ან/და ქმედებებს განსხვავებულ მნიშვნელობას ანიჭებენ, შესაბამისად, მოვლენათა განვითარებას აღწერენ განსხვავებულად. ასეთ შემთხვევაში, სასამართლოს ვალია, გამოარკვიოს, რეალურად რას გულისხმობდა მხარე სადავო სიტყვასა თუ ქცევაში. განმარტების მიზანი არ არის არსებული სამართალურთიერთობისათვის ახალი, მხარეთა მიერ მოუაზრებელი შინაარსის მინიჭება, არამედ განმარტებით მიღწეულ უნდა იქნეს სახელშეკრულებო დათქმების ერთიან ლოგიკურ ჯაჭვში მოქცევა, რომლითაც რომელიმე სახელშეკრულებო პირობას ძალა კი არ დაეკარგება, არამედ იმოქმედებს სხვა პირობებთან კოორდინირებულად (მრავალთა შორის იხ. სუსგ. №ას-425-425-2018, 18.02.2021წ.; №ას-1144-1090-2014, 23.02.2015წ.).

13.10. სიტყვათა შეთანხმება - სათანადო მდგომარეობაში დააბრუნოს საიჯარო ქონება ბუნებრივი ცვეთის გათვალისწინებით - სხვა არაფერია, თუ არა გამეორება სამოქალაქო კოდექსის 564-ე მუხლის შინაარსისა - ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტისას დამქირავებელი მოვალეა დაუბრუნოს გამქირავებელს ნივთი იმ მდგომარეობაში, რომელშიც მისგან მიიღო, ნორმალური ცვეთის გათვალისწინებით. თუკი ხელშეკრულებაში მოხსენიებულ „სათანადო მდგომარეობაში“ არ იგულისხმება ის მდგომარეობა, რომელიც არსებობდა დამქირავებლის მიერ ნივთის მფლობელობაში მიღებამდე, მაშინ აზრი ეკარგება ხელშეკრულების მითითებას ბუნებრივ ცვეთაზე, ვინაიდან ნორმალური ცვეთა ქონების შეფასების კრიტერიუმია „იყო“ და „არის“ მდგომარეობის ანალიზისათვის. შესაბამისად, ბუნებრივ ცვეთას მნიშვნელობა ენიჭება მხოლოდ მაშინ, თუკი ქონების დროებით სარგებლობაში გადაცემისას არსებული მდგომარეობა მისი დაბრუნების მდგომარეობის განმსაზღვრელია.

13.11. დადგენილია, რომ ქონების დროებით სარგებლობაში გადაცემის ეტაპზე საიჯარო ფართში სალარო ინსტალირებული არ ყოფილა, შესაბამისად, იმ მოცემულობაში, როდესაც მეიჯარე უარს აცხადებდა სალარო ინვენტარის მის ფართში დატოვებაზე, კასატორ მოიჯარეს ევალებოდა, ფართის გამოთავისუფლებისთვის ხელშეკრულებით დადგენილ 20 დღიან ვადაში უზრუნველეყო, მათ შორის, სალაროს დემონტაჟი. დადგენილია, რომ საიჯარო ურთიერთობის დასასრულს - 2019 წლის 17 იანვრის მდგომარეობით, მოიჯარეს დასახელებული ვალდებულება შესრულებული არ ჰქონდა, რის გამოც, მეიჯარეს, მოიჯარის ბრალით, არ მიეცა კუთვნილ საიჯარო ფართზე მფლობელობის სრულფასოვნად აღდგენის შესაძლებლობა. აღნიშული გარემოება კი, აფუძნებს მეიჯარის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 591-ე მუხლით გათვალისწინებულ მოთხოვნის უფლებას - მოსთხოვოს მოიჯარეს საიჯარო ქირის გადახდა ქონების დაბრუნების დაყოვნების პერიოდზე.

13.12. დადგენილია, რომ მხარეთა შორის 25.02.2019 წელს გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის ძალითაც, ა. და თ.ბ–ებმა დაიბრუნეს საიჯარო ფართი მის გასაღებთან ერთად და დაადასტურეს ფართის სათანადო მდგომარებაში (ბუნებრივი ცვეთის გათვალისწინებით) მესაკუთრეებისთვის გადაცემის ფაქტი. შეთანხმებული საიჯარო ქირის - თვეში 800 აშშ დოლარისა და დაყოვნების პერიოდის - 1 თვისა და 7 დღის კვალობაზე კი, მიყენებული ზიანის ოდენობა მართებულად განისაზღვრა 986.7 აშშ დოლარით.

14.1. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გამო, საკასაციო პალატა მივიდა დასკვნამდე, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

14.2. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ. №ას-153-2024, 05.07.2024წ.; №ას-1082-2023, 17.11.2023წ.)

14.3. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

15. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, კასატორის მიერ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობისთვის გადახდილი 300 ლარიდან 210 ლარი ექვემდებარება მისთვის უკან დაბრუნებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ს.ს. ,,კ.პ.ჯ–ია“-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. ს.ს. ,,კ.პ.ჯ–ია“-ს (ს/ნ .......) დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის (საკრედიტო საგადახდო დავალება №6000013, გადახდის თარიღი: 03.15.2024წ, გადამხდელის ბანკი: ს.ს. „ტერაბანკი“) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე

გოჩა ჯეირანაშვილი