ბს-116-109(კ-07) 20 ივნისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ბ. ნ.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ც. გ.-ე

მოპასუხე სარჩელში _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახური (თერჯოლის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს უფლებამონაცვლე)

მესამე პირი _ თერჯოლის რაიონის სოფელ ...-ს საკრებულო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრედ აღრიცხვა წილობრივი მონაწილეობით; საჯარო რეესტრში ცვლილებების შეტანა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 20 აპრილს ც. გ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თერჯოლის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ ბ. ნ.-ისა (აწ გარდაცვლილი ა. ნ.-ის ანდერძისმიერი მემკვიდრე) და თერჯოლის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით იგი მემკვიდრედ იქნა ცნობილი თ. ნ.-ის დანაშთი ქონების 1/2 ნაწილზე. აღნიშნულ ქონებას მთლიანად ფლობდა ა. ნ.-ე, ამდენად, 2003 წელს ც. გ.-მ სარჩელით მიმართა თერჯოლის რაიონულ სასამართლოს და თ. ნ.-ის დანაშთი ქონებიდან, მიწის ნაკვეთის სახით, რეალური წილის გამოყოფა მოითხოვა. მოსარჩელის განმარტებით, სადავო მიწის ნაკვეთი შედგებოდა ხუთი ნაწილისაგან, რომლის საერთო ფართი 0,7945 ჰა-ს შეადგენდა. ხსენებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობები ცალ-ცალკე იყო გაცემული, რაც ზიანს აყენებდა მოსარჩელის კანონიერ ინტერესს და ამასთან, სადავო მიწის ნაკვეთიდან წილის გამოყოფის დროს გაუგებრობას წარმოშობდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ა. ნ.-ის სახელზე გაცემული სადავო მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობების: სარეგისტრაციო ¹..., ნაკვეთი ¹...; სარეგისტრაციო ¹..., ნაკვეთი ¹...; სარეგისტარციო ¹..., ნაკვეთი ¹...; სარეგისტრაციო ¹..., ნაკვეთი ¹387; სარეგისტრაციო ¹..., ნაკვეთი ¹... გაუქმება მოითხოვა. ამასთან, მოსარჩელემ გაადიდა სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა და დამატებით სადავო მიწის ნაკვეთიდან წილის გამოყოფა და მასზე საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობის მის სახელზე გაცემა მოითხოვა.

თერჯოლის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის აცილების გამო, მოცემული საქმე განსახილველად დაექვემდებარა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და ა. ნ.-ის სახელზე გაცემული სადავო მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობებში ცვლილებების შეტანა, ა. ნ.-ის სარგებლობაში არსებული სადავო მიწის ხუთივე ნაკვეთის 1/2 ნაწილის მის საკუთრებაში აღრიცხვა, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურისთვის ხუთივე მიწის ნაკვეთის ერთ საზღვარში მოქცევის დაკისრება, აღნიშნული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო რუკის შესწორება და მისი ორთოგრაფიულ ნახაზთან დამთხვევა მოითხოვა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით ც. გ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ც. გ.-მ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა, ამასთან, მესამე პირებად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურსა და თერჯოლის რაიონის სოფელ ...-ს საკრებულოზე მიუთითა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება; ც. გ.-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ა. ნ.-ის სახელზე გაცემულ 2000 წლის 7 სექტემბრის ¹... მიწის (უძრავი ქონების) საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობაში ცვლილება იქნა შეტანილი და 1358,59 კვ.მ მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ც. გ.-ის სახელზე, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა “საქართველოს რესპუბლიკაში სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის რეფორმის შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 18 იანვრის ¹48 დადგენილების პირველ პუნქტზე, რომლის მიხედვით, საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიის ფარგლებში არსებული მიწა წარმოადგენდა საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნულ სიმდიდრეს და მის კუთვნილებას. იმავე დადგენილების მე-11 პუნქტის თანახმად კი, მიწების გაცემას ახდენდა სოფლის (დაბის) მმართველობის ორგანო, შემდგომ კი ამტკიცებდა რაიონის (ქალაქის) მმართველობის ორგანო.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქუთაისის საოლქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2001 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ც. გ.-ე მემკვიდრედ იქნა ცნობილი ბებიის _ თ. ნ.-ის დანაშთი ქონების 1/2 ნაწილზე. შესაბამისად, ცვლილება შევიდა ა. ნ.-ის სახელზე გაცემულ 1993 წლის 2 ივნისის სამკვიდრო მოწმობაში და იგი ცნობილ იქნა დედის _ თ. ნ.-ის დანაშთი ქონების 1/2 ნაწილის მემკვიდრედ. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე 2005 წლის 28 სექტემბერს ც. გ.-ზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა თ. ნ.-ის დანაშთი ქონების 1/2 ნაწილზე. ხსენებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ტექაღრიცხვის ბიურომ შესაბამისი ცვლილება განახორციელა და 2002 წლის 29 აგვისტოს საცხოვრებელი სახლის ტექპასპორტში თერჯოლის რაიონის სოფელ ...-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2 ც. გ.-ის სახელზე აღრიცხა.

სააპელაციო სასამართლომ ზემოაღნიშნულის საფუძველზე მიიჩნია, რომ შესაბამისი ცვლილება უნდა შესულიყო ა. ნ.-ის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობაშიც და მიწის საკუთრების ¹22501/00 სარეგისტრაციო მოწმობაში აღნიშნული 2717,19 კვ.მ მიწის ნაკვეთის 1/2 ც. გ.-ის სახელზე აღრიცხულიყო, ვინაიდან საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის ცნობით, თ. ნ.-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლი იდგა ¹... (2717,19 კვ.მ) მიწის ნაკვეთზე, სწორედ აღნიშნული მიწის ნაკვეთის 1/2 ნაწილი _ 1358,595 კვ.მ უნდა აღრიცხულიყო ც. გ.-ის სახელზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება ბ. ნ.-მ (აწ გარდაცვლილი ა. ნ.-ის ანდერძისმიერი მემკვიდრე) საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ ა. ნ.-ე 1993 წლის 2 ივნისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე წარმოადგენდა თ. ნ.-ის დანაშთი ქონების, კერძოდ, თერჯოლის რაიონის სოფელ ...-ში მდებარე ერთსართულიანი, 40 კვ.მ საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს. თ. ნ.-ის სახელზე ირიცხებოდა მხოლოდ ზემოხსენებული საცხოვრებელი სახლი და ამდენად, მხოლოდ მისი გაყოფა უნდა მომხდარიყო მემკვიდრეებს შორის, ხოლო სადავო მიწის ნაკვეთი თ. ნ.-ის სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 157-ე მუხლი, რომლის თანახმად, მფლობელობა მემკვიდრეებზე გადადის იმავე სახით, რა სახითაც არსებობდა იგი მამკვიდრებელთან. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა, რაც დასტურდებოდა საქმეზე დართული საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და სადავო მიწის ნაკვეთების 2000 წლის 9 სექტემბრის საკადასტრო რუკებით, რომლებშიც მათ მესაკუთრედ ა. ნ.-ის ოჯახი იყო მითითებული. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი, რომლის თანახმად, საჯარო რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა სადავო მიწის ნაკვეთის კუთვნილებასა და მისი შეძენის სამართლებრივ საფუძველზე, ასევე იმ ფაქტზე, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი 1984 წელს გარდაცვლილ თ. ნ.-ს არ ეკუთვნოდა და, ამდენად, ხსენებული მიწის ნაკვეთი მემკვიდრეობით ვერ გადავიდოდა თ. ნ.-ის მემკვიდრე ც. გ.-ზე. ამასთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს თერჯოლის რაიონის სოფელ ...-ს საკრებულოს მიერ გაცემულ ცნობაზე, რომლის მიხედვითაც, სადავო მიწის ნაკვეთები (რომლებიც ამჟამად მის საკუთრებას წარმოადგენს), მათ შორის, ის მიწის ნაკვეთიც, რომლის ნახევარიც სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიხედვით, ც. გ.-ის სახელზე უნდა აღირიცხოს, პრივატიზებულია კასატორის მამის _ ა. ნ.-ის მიერ და, შესაბამისად, ისინი არ წარმოადგენდა 1984 წელს გარდაცვლილი თ. ნ.-ის საკუთრებას.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით განსაზღვრული განსჯადობის წესი, ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში იმსჯელა არა ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებაზე ადმინისტრაციული აქტის გამოცემასთან დაკავშირებით, არამედ კონკრეტული ქონების კუთვნილებაზე, ხოლო ხსენებული საკითხის გადაწყვეტა, მოქმედი კანონმდებლობით, სამოქალაქო სამართალწარმოების გზით უნდა მომხდარიყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ბ. ნ.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება 2007 წლის 21 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 25 აპრილამდე.

2007 წლის 9 მარტს ც. გ.-მ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 აპრილის განჩინებით ბ. ნ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2007 წლის 20 ივნისს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ ბ. ნ.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, როგორც კასატორი მიუთითებს საკასაციო საჩივარში, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ ა. ნ.-ე 1993 წლის 2 ივნისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე წარმოადგენდა თ. ნ.-ის დანაშთი ქონების, კერძოდ, თერჯოლის რაიონის სოფელ ...-ში მდებარე ერთსართულიანი, 40 კვ.მ საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს. თ. ნ.-ის სახელზე ირიცხებოდა მხოლოდ ზემოხსენებული საცხოვრებელი სახლი, ამდენად, მხოლოდ მისი გაყოფა უნდა მომხდარიყო მემკვიდრეებს შორის, ხოლო სადავო მიწის ნაკვეთი თ. ნ.-ის სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა, რაც დასტურდება საქმეზე დართული საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და სადავო მიწის ნაკვეთების 2000 წლის 9 სექტემბრის საკადასტრო რუკებით, რომლებშიც მათ მესაკუთრედ ა. ნ.-ის ოჯახია მითითებული, ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი, რომლის თანახმად, საჯარო რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმცია, რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა სადავო მიწის ნაკვეთის კუთვნილებასა და მისი შეძენის სამართლებრივ საფუძველზე, ასევე იმ ფაქტზე, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი 1984 წელს გარდაცვლილ თ. ნ.-ს არ ეკუთვნოდა და, ამდენად, ხსენებული მიწის ნაკვეთი მემკვიდრეობით ვერ გადავიდოდა თ. ნ.-ის მემკვიდრე ც. გ.-ზე, ის მიწის ნაკვეთი კი, რომლის ნახევარიც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიხედვით, ც. გ.-ის სახელზე უნდა აღირიცხოს, პრივატიზებულია კასატორის მამის _ ა. ნ.-ის მიერ და, შესაბამისად, ისინი არ წარმოადგენდა 1984 წელს გარდაცვლილი თ. ნ.-ის საკუთრებას. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია აღნიშნულ საკითხზე, კერძოდ, არ დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, წარმოადგენდა თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთი აწ გარდაცვლილი თ. ნ.-ის საკუთრებას და, შესაბამისად, არსებობს თუ არა ხსენებული მიწის ნაკვეთის წილობრივი მონაწილეობით თანამესაკუთრედ აღრიცხვის თაობაზე მოსარჩელე ც. გ.-ის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით განსაზღვრული განსჯადობის წესი, ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში იმსჯელა არა ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებაზე ადმინისტრაციული აქტის გამოცემასთან დაკავშირებით, არამედ კონკრეტული ქონების კუთვნილებაზე, ხოლო ხსენებული საკითხის გადაწყვეტა, მოქმედი კანონმდებლობით, სამოქალაქო სამართალწარმოების გზით უნდა მომხდარიყო.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ც. გ.-ის სარჩელი კომბინირებული ხასიათისაა _ შედგება ერთმანეთთან ორგანულად ურთიერთდაკავშირებული სასარჩელო მოთხოვნებისაგან, კერძოდ, ც. გ.-მა სასარჩელო განცხადებით დააყენა ორი მოთხოვნა _ მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრედ აღრიცხვა წილობრივი მონაწილეობით და საჯარო რეესტრში ცვლილებების შეტანა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლში მოცემულია სასამართლოს განსჯადი ადმინისტრაციული საქმეების ჩამონათვალი, კერძოდ, ხსნებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ კოდექსით დადგენილი წესით საერთო სასამართლოში განიხილება დავა იმ სამართლებრივ ურთიერთობებთან დაკავშირებით, რომლებიც გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ხოლო იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს შეიძლება წარმოადგენდეს: ა) ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან; ბ) ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადება, შესრულება ან შეწყვეტა; გ) ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება ზიანის ანაზღაურების, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან სხვა რაიმე ქმედების განხორციელების თაობაზე; დ) თანამდებობის პირის, მისი ოჯახის წევრის, ახლო ნათესავის ან დაკავშირებული პირის ქონების კანონიერება.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლი შეეხება სამოქალაქო საქმეების უწყებრივ დაქვემდებარებას სასამართლოებისადმი. აღნიშნული მუხლის პირველ ნაწილში ჩამოთვლილია ის სამოქალაქო საქმეები, რომლებსაც სასამართლო განიხილავს სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით. დასახელებული მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით სასამართლო განიხილავს საქმეებს დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების, აგრეთვე, კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დაცვის შესახებ, კერძოდ, სამოქალაქო ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავებს მოქალაქეებს, მოქალაქეებსა და იურიდიულ პირებს, აგრეთვე, იურიდიულ პირებს შორის.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, მართალია, ც. გ.-მა სასარჩელო განცხადებაში ერთ-ერთ მოპასუხედ მიუთითა თერჯოლის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოზე (ამჟამად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახური), თუმცა, საკასაციო სასამართლო აქვე მიუთითებს, რომ საქმეში ადმინისტრაციული ორგანოს მონაწილეობა არ არის საკმარისი და გადამწყვეტი წინაპირობა კონკრეტული დავის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი კატეგორიის დავად მიჩნევისათვის და საამისოდ არსებითი მნიშვნელობა აქვს დავის საგნის არსსა და ფაქტობრივ შინაარსს, ასევე სადავო სამართალურთიერთობის ხასიათსა და მის იურიდიულ ბუნებას, ანუ იმ გარემოებას, თუ მოქმედი კანონმდებლობის რომელი დარგიდან გამომდინარეობს სასარჩელო მოთხოვნები და შესაბამისი სამართალურთიერთობა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საჯარო რეესტრში ცვლილებების შეტანის თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნა არ წარმოადგენს სარჩელის დამოუკიდებელ საგანს, არამედ თანამდევი შედეგია მიწის ნაკვეთის წილობრივი მონაწილეობით თანამესაკუთრედ აღრიცხვის შესახებ ც. გ.-ის მეორე სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წინამდებარე სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან და არ გააჩნია საჯარო-სამართლებრივი ურთიერთობისათვის დამახასიათებელი არც ერთი ელემენტი. სასარჩელო განცხადებაში მოყვანილი სასარჩელო მოთხოვნებიდან პირველად და ძირითად მოთხოვნას, რომელიც არსებითად განსაზღვრავს მოცემულ საქმეზე დავის საგანს, წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრედ აღრიცხვა წილობრივი მონაწილეობით. აღნიშნულ მოთხოვნას გააჩნია მატერიალური შინაარსი და იმავდროულად თავისი არსით დაკავშირებულია საკუთრების სანივთო უფლებასთან, ანუ გამომდინარეობს სამოქალაქო კანონმდებლობიდან, ვინაიდან სწორედ სამოქალაქო კანონმდებლობა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი აწესრიგებს საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ საკითხებს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმე განხილულია დარგობრივი განსჯადობის წესების დარღვევით _ მართლმსაჯულება განხორციელებულია არაუფლებამოსილი სასამართლოს მიერ, რის გამოც დარღვეულია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის, ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლისა და 394-ე მუხლის “ა” ქვეპუნქტის მოთხოვნები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის თანახმად, მოცემული საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად უნდა გადაეცეს უფლებამოსილ სასამართლოს _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ბ. ნ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად გადაეცეს უფლებამოსილ სასამართლოს _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.