საქმე №ას-1570-2025 26 თებერვალი, 2026 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

ბადრი შონია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - სს „H. i. s. e. z.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - დ.ვ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 13 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, კომპენსაციის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 2023 წლის 5 ივნისს, დ.ვ–ძესა (შემდეგში - მოსარჩელე, დასაქმებული) და სს „H. i. s. e. z.-ს“ (შემდეგში: მოპასუხე, კასატორი, დამსაქმებელი, საზოგადოება) შორის შრომითი ხელშეკრულება (შემდეგში - პირველი შრომითი ხელშეკრულება) გაფორმდა, რომლის 2.1 პუნქტის თანახმად, დამსაქმებლის კუთვნილ სასტუმრო „H&P-ის“ ადამიანური რესურსების დეპარტამენტში მოსარჩელემ ტრენინგებისა და განვითარების მენეჯერის პოზიცია დაიკავა.

ხელშეკრულების 4.1 პუნქტის შესაბამისად, დასაქმებულის ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება დასაბეგრ 2 500 ლარს შეადგენდა. ხელშეკრულების 11.1 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება მხარეთა ხელმოწერის მომენტიდან ძალაში შედიოდა და 12 თვის ვადით, კერძოდ, 2024 წლის 5 ივნისამდე მოქმედებდა.

მითითებული ხელშეკრულება მხარეთა შორის არსებულ გარიგებას წარმოადგენდა და მათ შორის არსებულ ყველა ზეპირ თუ წერილობით შეთანხმებას აუქმებდა (ხელშეკრულების 18.1 პუნქტი). ხსენებული ხელშეკრულება გამოსაცდელი ვადის შესახებ მხარეთა შეთანხმებას არ ითვალისწინებდა. ამავე ხელშეკრულების საფუძველზე, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა 2023 წლის 5 ივნისიდან წარმოიშვა.

2. 2023 წლის 1 ივლისს, მხარეებს შორის კვლავ გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება (შემდეგში - მეორე შრომითი ხელშეკრულება), რომლის 2.1 პუნქტის თანახმად, დამსაქმებლის კუთვნილ სასტუმრო „H&P-ის“ ადამიანური რესურსების დეპარტამენტში მოსარჩელეს ტრენინგებისა და განვითარების მენეჯერის პოზიცია ეკავა.

ხელშეკრულების 4.1 პუნქტის შესაბამისად, დასაქმებულის ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება დასაბეგრ 2 500 ლარს შეადგენდა.

ამავე ხელშეკრულების 10.2 პუნქტით გარიგებაში გათვალისწინებული იქნა გამოსაცდელი ვადა, კერძოდ, დამსაქმებელი და დასაქმებული 3-თვიან გამოსაცდელ ვადაზე თანხმდებოდნენ, რომლის ათვლაც დასაქმების პირველი დღიდან იწყებოდა.

გამოსაცდელი ვადის დროს დასაქმებული უფლებამოსილი იყო შეეწყვიტა ხელშეკრულება (ყოველგვარი მიზეზის გარეშე), თუ ის დამსაქმებელს ამის თაობზე სამი დღით ადრე წინასწარ შეატყობინებდა. თუ აღმოჩნდებოდა, რომ გამოსაცდელი ვადის დროს დასაქმებული არ აკმაყოფილებდა დასაქმების საკვალიფიკაციო მოთხოვნებს, დამსაქმებელი უფლებამოსილი იქნებოდა შეეწყვიტა ხელშეკრულება, რაზეც ასევე არანაირი პასუხისმგებლობა არ დაეკისრებოდა.

მითითებული ხელშეკრულების 11.1 პუნქტის მიხედვით, ხელშეკრულება ძალაში შედიოდა მხარეთა მიერ ხელმოწერის მომენტიდან და 11.2-11.3 პუნქტების შესაბამისად, 12 თვის ვადით (2024 წლის 5 ივნისამდე) მოქმედებდა.

ხელშეკრულების 18.1 პუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული დოკუმენტი მხარეთა შეთანხმებას წარმოადგენდა და მათ შორის მანამდე არსებულ ყველა ზეპირ თუ წერილობით გარიგებას აუქმებდა.

3. 2023 წლის 25 აგვისტოს შეტყობინებით დამსაქმებელმა მოსარჩელეს აცნობა, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების გამოსაცდელი ვადა 2023 წლის 5 სექტემბერს იწურებოდა და მოპასუხე ორგანიზაციის მიღებული გადაწყვეტილებით მასთან 2023 წლის 31 აგვისტოდან შრომითი ხელშეკრულება წყდებოდა.

4. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ 2023 წლის 25 აგვისტოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და 12 თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით კომპენსაციის (დასაბეგრი 30 000 ლარი) დაკისრების მოთხოვნით დამსაქმებლის წინააღმდეგ დასაქმებულმა სასამართლოში სარჩელი შეიტანა.

- მოსარჩელის მითითებით, თავდაპირველად გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება გამოსაცდელი ვადის გარეშე დაიდო. შემდეგ მხარეებმა ახალი ხელშეკრულება გააფორმეს, რომლის პირობებს გამოსაცდელი ვადა დაემატა. აღნიშნული ხელშეკრულება დასაქმებულს არ წაუკითხავს, შესაბამისად, კანონსაწინააღმდეგო შინაარსის გამო შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის ბრძანება ბათილად ცნობას ექვემდებარებოდა.

5. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ტექნიკური შეცდომის სახით დამსაქმებელ საზოგადოებას მხედველობიდან გამორჩა გამოსაცდელი ვადის გარიგების პირვანდელ ვერსიაში ასახვა, ამიტომ გამოსაცდელ ვადაზე მითითებით ახალი ხელშეკრულება მოგვიანებით დაიდო, რომელმაც ძველი გარიგება გააუქმა. გამოსაცდელი ვადის გასვლის საფუძვლით დასაქმებულის განთავისუფლებას/შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას არანაირი დასაბუთება და სხვა საფუძველზე მითითება არ სჭირდება.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2025 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით: სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის 2023 წლის 25 აგვისტოს გადაწყვეტილება; დასაქმებულის სასარგებლოდ დამსაქმებელს 15 000 ლარის (ხელზე მისაღები) ოდენობით კომპენსაციის გადახდა დაეკისრა.

7. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით მოპასუხემ გაასაჩივრა.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

9. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით, სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი დამსაქმებელმა შემდეგი დასაბუთებით წარმოადგინა:

9.1. წარმოდგენილი სარჩელით შედავებულია შრომითი ურთიერთობის გამოსაცდელი ვადით წარმოშობა. აღნიშნული საკითხის შეფასებისას, საქმეზე გამოვლენილი რამდენიმე გარემოებაა საყურადღებო, კერძოდ:

ა). 2023 წლის 1 ივლისს, უშუალოდ მოსარჩელემ, ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას, რომლითაც 2023 წლის 5 ივნისის შრომითი ხელშეკრულება გააუქმა. ამდენად, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის მომწესრიგებელ ხელშეკრულებად დარჩა 2023 წლის 1 ივლისის ხელშეკრულება, რომელიც გამოსაცდელ ვადაზე მიუთითებს. აქედან გამომდინარე, გაუგებარია, თუ რა მოტივით უნდა გაიზიაროს სასამართლომ შრომითი ურთიერთობის გამოსაცდელი ვადით წარმოშობაზე დასაქმებულის შედავება.

ბ). უდავოა, რომ მეორე შრომით ხელშეკრულებას მოსარჩელემ ხელი მოაწერა, ისე, რომ ხელმოწერის ნამდვილობა მას სადავოდ არ გაუხდია. დაუსაბუთებელია იმ გარემოებაზე მითითება, რომ 2023 წლის 1 ივლისის ხელშეკრულება დასაქმებულს არ წაუკითხავს და არ გაუაზრებია, რადგან მთელი ორი თვის განმავლობაში სწორედ ამ ხელშეკრულების შესაბამისად სრულდებოდა შრომითი ვალდებულებები და მის საფუძველზე იღებდა დასაქმებული ხელფასს.

9.2. ის გარემოება, რომ გამოსაცდელი ვადა მეორე შრომით ხელშეკრულებაში აღინიშნა, ტექნიკური ხარვეზით იყო გამოწვეული. ამის შესახებ მოსარჩელეს აუხსნეს, რის შემდეგაც ამ უკანასკნელმა ახალ შრომით ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა და თავდაპირველი შრომითი ხელშეკრულება (როგორც ტექნიკური შეცდომით დადებული) თავისი ხელმოწერით გააუქმა.

10. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2026 წლის 23 იანვრის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

11. სსსკ-ის 391.5 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმა განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

12. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება განაპირობა.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ამიტომ საკასაციო სასამართლოსთვის ისინი სავალდებულოა.

13. საკასაციო სასამართლოს ძირითადი განხილვის საგანი შემდეგია: წარმატებულია თუ არა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და კომპენსაციის დაკისრების მოთხოვნით დამსაქმებლის წინააღმდეგ დასაქმებულის მიერ აღძრული სარჩელი.

14. განსახილველი შემთხვევაში, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ 2023 წლის 25 აგვისტოს სადავო გადაწყვეტილებით დამსაქმებელმა მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყვიტა, რის საფუძვლადაც გამოსაცდელი ვადის ამოწურვაზე მიეთითა.

15. პირველ რიგში, საკასასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში - სშკ) სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მე-17 მუხლზე. ამ მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილია, რომ შესასრულებელ სამუშაოსთან პირის შესაბამისობის დადგენის მიზნით, მხარეთა შეთანხმებით, შესაძლებელია მასთან მხოლოდ ერთხელ დაიდოს შრომითი ხელშეკრულება გამოსაცდელი ვადით არაუმეტეს 6 თვისა. შრომითი ხელშეკრულება გამოსაცდელი ვადით იდება მხოლოდ წერილობითი ფორმით. ამ მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გამოსაცდელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაზე არ ვრცელდება ამ კანონის 48-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნები, თუ გამოსაცდელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული. გამოსაცდელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება მიეცემა ნამუშევარი დროის შესაბამისად.

16. სშკ-ის მე-17 მუხლის დანაწესიდან გამომდინარეობს, რომ გამოსაცდელი ვადის დაწესების მიზანი შესასრულებელ სამუშაოსთან დასაქმებულის შესაბამისობის დადგენაა. გამოსაცდელი ვადა, ეს ის ვადაა, რომლის განმავლობაშიც დამსაქმებელმა უნდა შეაფასოს მომავალი მუშაკის უნარები, კომპეტენცია, სამუშაოსადმი შესაბამისობა. ამავე დროს, ამ ვადაში კანდიდატმა უნდა გამოავლინოს კვალიფიკაცია, პროფესიული ქცევა, სამუშაო ადგილისთვის ადეკვატური ყოფაქცევა, პროფესიული მორალი, რათა დასაქმებულის, ე.ი. შრომითი ხელშეკრულების მონაწილე მხარის სტატუსი მოიპოვოს.

17. საკასაციო სასამართლოსთვის სრულადაა გასაზიარებელი სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება დამსაქმებლის სადავო გადაწყვეტილების კანონშეუსაბამობის შესახებ.

ამ დასკვნის საფუძველს ქმნის საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ერთობლივად შეფასება, რომლებიც სსსკ-ის 407.2 მუხლიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოსთვის სავალდებულოა.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაამახვილა ყურადღება შემდეგ არსებით გარემოებებზე:

1) შრომითი ურთიერთობა უხილავი ვერტიკალის პრინციპით გამოირჩევა, სადაც დამსაქმებელი მაღალი იერარქიისა და სამუშაოს შესრულებაში ძლიერი მხარის პოზიციას ირგებს, ხოლო დასაქმებული მუდმივ შრომით დაქვემდებარებაში და დაბალ ვერტიკალში მყოფი პერსონაა. მიუხედავად იმისა, რომ სამოქალაქო კოდექსი ურთიერთობის მონაწილეთა დაცვის ერთიან სტანდარტს ამკვიდრებს, „სუსტი მხარის“ ინტერესების დაცვის აუცილებლობა და აღნიშნული მიზნების სამართლიანი განხორციელება მოითხოვს კანონით გარანტირებული მხარეთა თანასწორობის პრინციპიდან ფორმალურ გადახვევას.

პოზიციური ბალანსის დაცვა ფაქტობრივად უზრუნველყოფს სუსტი მხარის დამატებით უფლებებს და შესაბამისად, მის ოპონენტს იმაზე მეტ ვალდებულებას აკისრებს, ვიდრე მას სხვა სამართლებრივ ურთიერთობებში და მისი თანასწორი ეკონომიკური თუ სამართლებრივი შესაძლებლობის მქონე პირებთან ურთიერთობაში მოეთხოვება.

როგორც მოცემულ შემთხვევაში გამოირკვა, საკუთარი სახელშეკრულებო პირობებით მოსარჩელე არ მისულა დამსაქმებელთან, შრომითი ხელშეკრულების მისეული ვერსია ან სამუშაო ფორმა მას არ შეუთავაზებია. ხელშეკრულებაზე დატანილია დამსაქმებლის ლოგო, სახელწდება, იგი შესრულებულია ტიტულოვან ფურცელზე, ხელს აწერს დასაქმებული და დამსაქმებლის მხრიდან რესურსების მართვის დეპარტამენტის, ასევე, სასტუმროს გენერალური მენეჯერი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ სრულიად მართებულად აღნიშნა, რომ ბაზრის ისეთ ძლიერი მონაწილეს, როგორიც მოპასუხე საზოგადოებაა და რომლის მიზანი მოგებაზე ორიენტირებული საქმიანობაა, არ შეიძლებოდა ხელშეკრულებაში ტექნიკური შეცდომის დაშვების მოტივით გარიგების მთელი თავი და მუხლები გამორჩენოდა, რაც ერთ კონკრეტულ სფეროს - გამოსაცდელ ვადას აწესრიგებს. ამასთან, თუკი რაიმეს ან ვინმეს დაუდევრობით ეს ასე მაინც მოხდა, თავად დამსაქმებელმა უნდა ზიდოს ის ტვირთი, რომელიც ამგვარ შეცდომას შესაძლოა მოჰყვეს.

2). სშკ-ის 14.7 მუხლის თანახმად, ბათილია დასაქმებულთან დადებული ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულების ის პირობა, რომელიც ამ კანონს ან იმავე დასაქმებულთან დადებულ კოლექტიურ ხელშეკრულებას ეწინააღმდეგება, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულება აუმჯობესებს დასაქმებულის მდგომარეობას.

ვინაიდან მხარეთა შორის დადებული პირველი შრომითი ხელშეკრულება, გამოსაცდელ ვადას არ ითვალისწინებდა და იგი მხოლოდ მეორე შრომითი ხელშეკრულებით იქნა შეთანხმებული, მოსარჩელის მხრიდან მასზე გაცნობიერებულად თუ გაუცნობიერებლად ხელმოწერით გამოხატული თანხმობის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ ასეთი შეთანხმება დასაქმებულის უფლებრივ მდგომარეობას აუარესებდა, რის გამოც ახალი ხელშეკრულების სადავო 18.1 და 10.2 პუნქტები სასარჩელო მოთხოვნის გამოსარიცხად არასაკმარისი იყო.

ამდენად, პირველი შრომითი ხელშეკრულებით მხარეებმა გამოსაცდელი ვადა არ გაითვალისწინეს, ხოლო ახალი ხელშეკრულების 10.2 პუნქტით წინა სახელშეკრულებო შეთანხმება სრულად კი არ გაუქმდა, სინამდვილეში ამ გარიგებით მხოლოდ გამოსაცდელი ვადით მოსარჩელის შესაბამის პოზიციაზე დანიშვნა განისაზღვრა.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, შექმნილი ფაქტობრივი მოცემულობა სადავო გარიგების კანონსაწინააღმდეგობის მაუწყებელია. ამგვარი შეთანხმება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ) 54-ე (ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს) და 115-ე (სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას) მუხლების დათქმას ეწინააღმდეგება და სარჩელის წარმატებას განაპირობებს.

18. იმის გამო, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ნაწილში სარჩელი სწორად დაკმაყოფილდა, მოსარჩელის თანმდევი მოთხოვნის (კომპენსაციის ანაზღაურება) წარმატებულად ცნობის წინაპირობაც გამოიკვეთა (სშკ-ის 48.8 მუხლი - სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით), რაც მითითებულ ნაწილში გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების საფუძველია.

19. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

20. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, რის გამოც არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

21. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „H. i. s. e. z.-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. სს „H. i. s. e. z.-ს“ (ს/ნ ......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 751 ლარის (საგადახდო დავალება # 500, გადახდის თარიღი - 6.01.2026) 70% - 525.7 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

ბადრი შონია