საქმე №ას-1285-2025 12 მარტი, 2026 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

არჩილ კოჭლამაზაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან ნემსაძე, მიხეილ ჯინჯოლია

კასატორი – ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ.კ–ვა, ბ.ბ–ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 22 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. სარჩელის მოთხოვნა

1.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, მოითხოვა დ.მ–ს დაეკისროს 59131.24 ლარი, დ.კ–ვას დაეკისროს 223 728.6 ლარი, ხოლო ბ.ბ–ძეს დაეკისროს 207 621.98 ლარი.

2. მოპასუხის პოზიცია

2.1. მოპასუხე დ.მ–მა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელისთვის ზიანი არ მიუყენებია, ხოლო მოპასუხეებმა დ.კ–ვამ და ბ.ბ–ძემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ მოთხოვნა ხანდაზმულია.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

3.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა - დ.მ–ს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სასარგებლოდ დაეკისრა 59 131.24 ლარის გადახდა; დ.კ–ვას და ბ.ბ–ძის მიმართ, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი

4.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რომლითაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 22 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება.

5.2. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2019 წლის 15 იანვრის №1/2104-17 განაჩენით მოპასუხე დ.კ–ვა ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში. კერძოდ, თაღლითობაში. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2019 წლის 15 იანვრის №1/2104-17 განაჩენით მოპასუხე ბ.ბ–ძე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში. მოსარჩელე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია სისხლის სამართლის საქმეში დაზარალებულად არის ცნობილი. განაჩენით დადგენილი ზიანის ანაზღაურება მოპასუხეთა მხრიდან არ განხორციელებულა. დადგენილია, რომ კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2019 წლის 15 იანვრის №1/2104-17 განაჩენით, რომლითაც დამტკიცდა საპროცესო შეთანხმება პროკურორსა და ბრალდებულ დ.კ–ვას შორის, დ.კ–ვამ ჩაიდინა თაღლითობა, ესე იგი მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთის დაუფლება ან ქონებრივი უფლების მიღება მოტყუებით, რამაც დიდი ოდენობით ზიანი გამოიწვია, რაც გამოიხატა შემდეგში: 2015 წლის 8 ივლისს, ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და შპს „ა–ისს“ შორის გამარტივებული შესყიდვის საფუძველზე გაფორმდა ხელშეკრულება №2.2/10/462, ქ.თბილისში, .........., №2 ბლოკ-სექციის გამაგრება-გაძლიერების სამუშაოებზე, შესყიდვის ობიექტის ფასი განისაზღვრა 784 511.78 ლარად, ყველა გადასახადის ჩათვლით, ხოლო სამუშაოების მიწოდების ვადად ხელშეკრულების გაფორმებიდან 120 დღე. 2015 წლის 27 ოქტომბერს გაფორმებული შეთანხმებით ხელშეკრულების ღირებულება დაკორექტირდა და განისაზღვრა 754 586.35 ლარით. კორექტირებული ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით შპს „ა–ისს“ სამშენებლო სამუშაოებზე უნდა გამოეყენებინა ჯამში 186 369.6 ლარის ღირებულების მასალა.

5.3. მიმწოდებელმა შემსყიდველი ორგანიზაციისთვის წარდგენილ, 2015 წლის 3 ნოემბრის შესრულებული სამუშაოს აქტში (ფორმა 02) მიუთითა, რომ სამშენებლო სამუშაოებზე გამოიყენა ჯამში 186 369.6 ლარის (დღგ-ს გარეშე) ღირებულების მასალები, 2015 წლის 5 ნოემბერს, გაფორმებულ იქნა საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის მიხედვითაც შესრულებული სამუშაოების ღირებულებამ შეადგინა 732 827.67 ლარი (დღგ-ს ჩათვლით), რაც სრულად იქნა გადახდილი. 2016 წლის საინჟინრო-ტექნიკური სამუშაოების წარმოებისას შპს „ა–ისის“ დირექტორმა, დ.კ–ვამ განიზრახა მოტყუებით დაუფლებოდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის კუთვნილ თანხას. განზრახვის სისრულეში მოყვანის მიზნით, დ.კ–ვამ წინასწარ შემუშავებული გეგმის მიხედვით, შეადგინა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში, შპს „ა–ისის“ მიერ წარსადგენი ფორმა №2-ები, სადაც ხელოვნურად გაზარდა შესრულებული სამუშაოების ხარჯები, რითაც შეძლო და სამუშაოთა დამკვეთებისგან მოტყუებით დამატებით მიიღო 223 728.6 ლარი. დ.კ–ვას მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედების შედეგად ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას მიადგა 223 728.6 ლარის დიდი ოდენობით მატერიალური ზიანი. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2019 წლის 15 იანვრის №1/2104-17 განაჩენით, რომლითაც დამტკიცდა საპროცესო შეთანხმება პროკურორსა და ბრალდებულ ბ.ბ–ძეს შორის, დადგენილია, რომ ბ.ბ–ძემ ჩაიდინა თაღლითობა, ესე იგი მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთის დაუფლება ან ქონებრივი უფლების მიღება მოტყუებით, რამაც დიდი ოდენობით ზიანი გამოიწვია, რაც გამოიხატა შემდეგში: შპს „ლ–ი“ დაფუძნებული იქნა 2001 წლის 13 დეკემბერს, საზოგადოების დამფუძნებლები და 50%-50%-იანი წილის მფლობელები იყვნენ ბ.ბ–ძე და ზ.ლ–უა, ხოლო დირექტორად დაინიშნა ბ.ბ–ძე.

5.4. 2015 წლის 15 იანვარს, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და შპს „ლ“-ს შორის გამარტივებული შესყიდვის საფუძველზე გაფორმდა №2.2/10/24-2 ხელშეკრულება, ქ. თბილისში, ......... მდებარე ავარიული საცხოვრებელი კორპუსის ბლოკ - სექციის გამაგრება-გაძლიერების წინმსწრებ დამზღვევ სამუშაოებზე. შესყიდვის ობიექტის ფასი განისაზღვრა 198 709.16 ლარად, ყველა გადასახადის ჩათვლით, ხოლო სამუშაოების მიწოდების ვადად ხელშეკრულების გაფორმებიდან 120 დღე. 2015 წლის 10 ივნისს გაფორმებული შეთანხმებით შესასრულებელი სამუშაოების ღირებულება განისაზღვრა 198 625.84 ლარით. კორექტირებული ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით, მიმწოდებელს სამშენებლო სამუშაოებზე უნდა გამოეყენებინა ჯამში 76 433.1 ლარის ღირებულების მასალა. მიმწოდებელმა შემსყიდველი ორგანიზაციისათვის წარდგენილ, 2015 წლის 24 ივნისს შესრულებული სამუშაოს აქტში (ფორმა 02) მიუთითა, რომ სამშენებლო სამუშაოებზე გამოიყენა ჯამში 76 433.1 ლარის ღირებულების მასალები. 2015 წლის 14 ივლისს, გაფორმებულ იქნა საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის მიხედვითაც შესრულებული სამუშაოების ღირებულებამ შეადგინა ჯამში 198 296.53 ლარი (დღგ-ს ჩათვლით). საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული შესრულებული სამუშაოების ღირებულება სრულად იქნა გადახდილი მიმწოდებელზე.

5.5. სამშენებლო სამუშაოების წარმოებისას შპს „ლ“-ის დირექტორმა ბ.ბ–ძემ განიზრახა მოტყუებით დაუფლებოდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის კუთვნილ თანხას განზრახვის სისრულეში მოყვანის მიზნით, ბ.ბ–ძემ წინასწარ შემუშავებული გეგმის მიხედვით, შეადგინა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში, შპს „ლ“-ის მიერ წარსადგენი ფორმა №2-ები, სადაც ხელოვნურად გაზარდა შესრულებული სამუშაოების ხარჯები, რითაც შეძლო და სამუშაოთა დამკვეთებისგან მოტყუებით დამატებით მიიღო 61 780.98 ლარი. ბ.ბ–ძის მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედების შედეგად (........ ქუჩა №147ა-ს ეპიზოდი) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას მიადგა 61 780.98 ლარის ოდენობით მატერიალური ზიანი.

5.6. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და შპს „ლ“-ს შორის 2015 წლის 30 ოქტომბერს, გამარტივებული შესყიდვის საფუძველზე გაფორმებული იქნა №2.2/10/753 ხელშეკრულება, ქ. თბილისში, ........., პირველი სადარბაზოს გამაგრება-გაძლიერების წინმსწრებ-დამზღვევ სამუშაოებზე. შესყიდვის ობიექტის ფასი განისაზღვრა 660 097.95 ლარად, ყველა გადასახადის ჩათვლით, ხოლო სამუშაოების მიწოდების ვადად ხელშეკრულების გაფორმებიდან 180 დღე. 2016 წლის 17 მაისს გაფორმებული შეთანხმების თანახმად, შესასრულებელი სამუშაოების ღირებულება განისაზღვრა 435 770.63 ლარით კორექტირებული ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით, მიმწოდებელს სამშენებლო სამუშაოებზე უნდა გამოეყენებინა ჯამში 128 079 ლარის ღირებულების მასალა. მიმწოდებელმა შემსყიდველი ორგანიზაციისათვის წარდგენილ, 2016 წლის 24 მაისს შესრულებული სამუშაოს აქტში (ფორმა №2) მიუთითა, რომ სამშენებლო სამუშაოებზე გამოიყენა ჯამში 128 079 ლარის ღირებულების მასალები. 2016 წლის 9 ივნისს, გაფორმებულ იქნა საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის მიხედვითაც, შესრულებული სამუშაოების ღირებულებამ შეადგინა 408 731.56 ლარი, აუდიტორული კომპანიის მომსახურებამ 6 130 ლარი, ჯამში 414 861.56 ლარი (დღგ-ს ჩათვლით). შემსყიდველი ორგანიზაციის მიერ, საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული შესრულებული სამუშაოების ღირებულება სრულად იქნა გადახდილი მიმწოდებელზე. სამშენებლო სამუშაოების წარმოებისას შპს „ლ“-ს დირექტორმა ბ.ბ–ძემ განიზრახა მოტყუებით დაუფლებოდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის კუთვნილ თანხას. განზრახვის სისრულეში მოყვანის მიზნით, ბ.ბ–ძემ წინასწარ შემუშავებული გეგმის მიხედვით, შეადგინა ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში, შპს „ლ“-ის მიერ წარსადგენი ფორმა №2-ები, სადაც ხელოვნურად გაზარდა შესრულებული სამუშაოების ხარჯები, რითაც შეძლო და სამუშაოთა დამკვეთებისგან მოტყუებით დამატებით მიიღო 145 841 ლარი. ბ.ბ–ძის მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედების შედეგად (........... კორპუსი №36-ის ეპიზოდი) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას მიადგა 145 841 ლარის დიდი ოდენობით მატერიალური ზიანი. საპროცესო შეთანხმების შესახებ დაზარალებულთან კონსულტაციის ოქმით დასტურდება, რომ 2019 წლის 15 იანვარს (საპროცესო შეთანხმების დამტკიცების დღეს) სისხლის სამართლის საქმეზე დაზარალებულად ცნობილ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის წარმომადგენლებს პროკურატურის წარმომადგენლებმა აცნობეს, რომ მოპასუხეებთან იგეგმებოდა საპროცესო შეთანხმების გაფორმება, რაზეც დაზარალებულის წარმომადგენლებმა განაცხადეს, რომ მერიის ინტერესის საგანს არ წარმოადგენდა საპროცესო შეთანხმების გაფორმება-არ გაფორმების საკითხი; თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2022 წლის 8 დეკემბრის წერილით და გზავნილის ჩაბარების შესახებ შეტყობინების ბარათით დგინდება, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ 2022 წლის 6 დეკემბრის წერილით გამოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოსგან 2019 წლის 15 იანვრის განაჩენის ასლი მსჯავრდებულების: დ.მ–ის, დ.კ–ვას და ბ.ბ–ძის მიმართ, რომელიც სასამართლომ მოსარჩელეს გაუგზავნა 2022 წლის 8 დეკემბერს და ადრესატს ჩაბარდა 2022 წლის 9 დეკემბერს.

5.7. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აპელანტის პრეტენზია სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის შეფასებას ეხებოდა, რისი გათვალისწინებითაც, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებისა და კვლევის საგანი სწორედ სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ მოპასუხეთა შესაგებლის საფუძვლიანობის გამორკვევა იყო.

5.8. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში 2010 წლის 15 დეკემბერს განხორციელებული ცვლილების შესაბამისად, V კარს - გამარტივებული წარმოება, დაემატა ახალი XXXIV³ თავი „ცალკეული დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შეესახებ სარჩელის განხილვის გამარტივებული წესი“, კერძოდ, ამ თავით დადგენილი წესით შეიძლება განხილული იქნეს სარჩელი დანაშაულის ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ.

5.9. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დავა დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარეობს, შესაბამისად, სასარჩელო ხანდაზმულობის საკითხზე მსჯელობისას სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 1008-ე მუხლით, რომელიც დელიქტიდან გამომდინარე სასარჩელო მოთხოვნებისთვის სპეციალური ხანდაზმულობის ვადას აწესებს, კერძოდ, დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების ხანდაზმულობის ვადა არის სამი წელი იმ მომენტიდან, როცა დაზარალებულმა შეიტყო ზიანის ან ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირის შესახებ.

5.10. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოპასუხეების მიმართ განაჩენი სასამართლოს მიერ გამოტანილია 2019 წლის 15 იანვარს, შესაბამისად იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელე მხარე სისხლის სამართლის საქმის განხილვისას ცნობილი იყო დაზარალებულად და მოპასუხეებთან საპროცესო შეთანხმების გაფორმების დღეს მერიის წარმომადგენლებს ეცნობათ, რომ მოპასუხეებთან იგეგმებოდა საპროცესო შეთანხმების გაფორმება, მოსარჩელისათვის 2019 წელს 15 იანვარსვე ცნობილი იყო ზიანის და ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირების შესახებ.

5.11. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ რადგან მას განაჩენი სასამართლომ ჩააბარა 2022 წლის 8 დეკემბერს, ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს ხსენებული თარიღიდან. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატა განმარტავს, რომ 2022 წლის 9 დეკემბერს ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას განაჩენი ჩაბარდა მისივე 2022 წლის 6 დეკემბრის მოთხოვნის საფუძველზე. იმ პირობებში, როდესაც მერიისთვის 2019 წლის 15 იანვარს ცნობილი გახდა, რომ მოპასუხეებთან საპროცესო შეთანხმების გაფორმება იგეგმებოდა, მას გონივრულ ვადაში (2-3 თვე) შეეძლო მოეთხოვა განაჩენი და არ დალოდებოდა დაახლოებით 3 წლის გასვლას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა ასკვნის, რომ მოსარჩელის მხრიდან განაჩენის დაგვიანებით გამოთხოვა ხანდაზმულობის ვადის ათვლაზე გავლენას ვერ მოახდენს და მისი დენა 2019 წლის 16 იანვრიდან უნდა დაიწყოს, შესაბამისად, სარჩელის აღძვრის მომენტისთვის (29.09.2023წ.) სარჩელი ხანდაზმულია.

6. მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი

6.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 22 ივლისის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომლითც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

6.2. კასატორის განმარტებით სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი რომელიც უნდა გამოეყენებინა, შესაბამისად სახეზეა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლები.

6.3. კასტორის განმარტებით, უდავოა, რომ 2019 წლის 15 იანვარს გაფორმდა საპროცესო შეთანხება, და ამავე შეთანხმებით მოხდა ბრალდებული პირების იდენტიფიკაცია, რომლებმაც ზიანი მიაყენეს კასატორს. აღნიშნული გადაწყვეტილება კასატორს ჩაბარდა 2022 წლის 9 დეკემბერს, შესაბამისად ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს სწორედ ამ თარიღიდან, რაც გამორიცხავს სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევას.

7. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

7.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

8. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული.

9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

10. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა.

11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

12. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ წინამდებარე საქმეზე დავის საგანია მოპასუხეთა მიერ მიყენებული დანაშაულით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება.

13. საკასაციო სასამართლო პირველ რიგში განმარტავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ სარჩელი მხოლოდ ერთი მოპასუხის ნაწილში დააკმაყოფილა. აღნიშნულ მოპასუხეს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია, ხოლო, სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად იმსჯელა წინამდებარე დავის საგნისა და მოპასუხეთა მიერ წარდგენილი შესაგებლის ფარგლებში მხოლოდ ორი მოპასუხის მიმართ და უპირველესად უფლების ნამდვილობის პირობებში, სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის მოტივით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მართლზომიერებაზე, სწორედ მოპასუხეთა მიერ ჩადენილი დანაშაულით გამოწვეული ზიანის ხანდაზმულობის საკითხია საკასაციო სასამართლოს მიერ შესაფასებელი.

14. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს, მიუთითებს მათზე და განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებითაა დადგენილი მოპასუხეთა ბრალეულობა, სადაც დაზარალებულია კასატორი. ამდენად, მხარეთა შორის სადავო არაა, კასატორის მიერ წარდგენილი სარჩელის ფარგლებში, ზიანის მიყენების ფაქტი, არამედ ამავე უფლების ნამდვილობის პირობებში გამოსარკვევია, უფლების სასარჩელო გზით განხორციელების ხანდაზმულად მიჩნევის საკითხი.

15. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ დრო დიდ როლს თამაშობს დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების დაცვის საკითხში. მხარეთა შორის გარკვეული სამართლებრივი ურთიერთობები შეიძლება იმდენად დიდი ხნის წინ წარმოიშვას, რომ გავლენა მოახდინოს მხარეთა უფლება-მოვალეობებზე. მართლწესრიგი ითვალისწინებს ხანდაზმულობის ინსტიტუტს, რომლის ერთ-ერთ სახესაც წარმოადგენს სასარჩელო ხანდაზმულობა. მისი არსებობა განპირობებულია ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის მხარეთა თანასწორობისა და მათი ინტერესების თანაბარი დაცვის საჭიროებიდან გამომდინარე. გონივრული ხანდაზმულობის ვადების არსებობა უფლების რეალიზაციის აუცილებელი წინაპირობაა. განსაზღვრული დროის გასვლის შემდეგ სამართლებრივი სტაბილურობის მოთხოვნა უფრო მეტად დაცვის ღირსია. სასარჩელო ხანდაზმულობა უფლების განხორციელებისათვის განსაზღვრულ ჩარჩოებს აწესებს. სასარჩელო ხანდაზმულობა წარმოადგენს მიზნის მიღწევის საშუალებას და არა თვითმიზანს (საქმე №ას-42-2024 18 აპრილი, 2024 წელი).

16. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ უფლების წარმოშობა, ისევე როგორც მისი შეწყვეტა დაკავშირებულია განსაზღვრულ დროსთან. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა ამცნობს უფლების სუბიექტს მისი დარღვეული უფლების სასამართლოს გზით განხორციელების ვადის თაობაზე. სასარჩელო ხანდაზმულობა იმ სამართლებრივი მნიშვნელობის მატარებელია, რომ რაღაც ურთიერთობას ადგილი ჰქონდა იმდენად დიდი ხნის წინ, რომ ხანგრძლვი დროის გასვლა პირდაპირ გავლენას ახდენს პირთა უფლებებზე (იხ. დამატებით: თენგიზ ლილუაშვილი, სამოქალაქო საპროცესო სამართალი, მეორე გამოცემა, თბილისი, 2005 წ., გვ. 133; ბესარიონ ზოიძე, ქართული სამოქალაქო კოდექსის შექმნის ისტორიიდან, ჟურნალი „ქართული სამართლის მიმოხილვა“, თბილისი, 2003 წ. გვ. 110.).

17. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა გულისხმობს დროის გარკვეულ მონაკვეთს, რომლის განმავლობაშიც პირს, რომლის უფლებაც დაირღვა, შესაძლებლობა აქვს, მოითხოვოს საკუთარი უფლებების სამართლებრივი გზით (იძულებით) განხორციელება ან დაცვა, ანუ კრედიტორს შეუძლია დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა სასამართლოსათვის მიმართვის გზით. ამ ვადის გასვლა კი გულისხმობს ამ პირთა მიერ ასეთი შესაძლებლობის გამოყენების უფლების მოსპობას, გაქარწყლებას. „მხარეთა სასარჩელო შესაძლებლობები ხშირად არის ვადით შეზღუდული. სამოქალაქო სამართალში სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ პირი კარგავს უფლების სასამართლო გზით დაცვის შესაძლებლობას“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება №1/3/161 საქმეზე „საქართველოს მოქალაქეები – ო. ს-ი და ი. ხ-ი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“). ხანდაზმულობის ვადის გასვლა მოთხოვნას არ აუქმებს (წყვეტს), არამედ მოვალეს შესაძლებლობას ანიჭებს, უარი თქვას მოთხოვნის შესრულებაზე. ანუ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა იგი განუხორციელებელია. (შდრ: გიორგი სვანაძე, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, მუხლი 144-ე, ველი 1. თბილისი, 2017 წელი).

18. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსკ-ის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესის შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადა ვრცელდება სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე. ხანდაზმულობის ვადების დაწესებით, კანონმდებლის მიზანია გამორიცხოს კრედიტორის უფლების განხორციელების არათანაზომიერად ან ბოროტად გამოყენების საფრთხე. გარდა ამისა: ა) ხანდაზმულობის ვადა სასამართლოს უმსუბუქებს ფაქტების დადგენისა და შესწავლის პროცესს და ამ გზით, ხელს უწყობს დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანას; ბ) ხელს უწყობს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილიზაციას; გ) აძლიერებს სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტების ურთიერთკონტროლსა და იძლევა დარღვეული უფლების დაუყონებლივ აღდგენის სტიმულიზაციას (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს რეკომენდაციები სამოქალაქო სამართლის სასამართლო პრაქტიკის პრობლემატურ საკითხებზე, თბილისი, 2007, გვ.63; შდრ. სუსგ №ას-547-515-2012, 11 ივნისი, 2012).

19. ჩამოთვლილი კანონიერი მიზნების არსებობას იზიარებს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოც. გადაწყვეტილებაში საქმეზე სტაბინგი და სხვები გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ, სასამართლო განმარტავს: „... ხანდაზმულობის ვადები ემსახურება რამდენიმე მნიშვნელოვან მიზანს, კერძოდ, სამართლებრივ განსაზღვრულობას და საბოლოობას, პოტენციური მოპასუხეების დაცვას ძველი სარჩელებისგან, რომლებისგან თავის დაცვაც შეიძლება რთული აღმოჩნდეს და უსამართლობის თავიდან აცილებას, რომელიც შეიძლება წარმოიშვას, თუ სასამართლოები იძულებული გახდებიან გადაწყვიტონ საქმეები, რომლებიც შორეულ წარსულში მოხდა, იმ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, რომლებიც შესაძლოა, დროის გასვლის გამო არასაიმედო ან არასრული იყოს“ (პ.51) (Stubbings and Otherss v The United Kingdom, განაცხადის ნომერი №22083/93; №220095/93, 22 ოქტომბერი, 1996).

20. აღსანიშნავია, რომ ხანდაზმულობის ვადის გასვლით ისპობა სასამართლოს ან სხვა ორგანოს მეშვეობით პირის მოთხოვნის იძულებით განხორციელების შესაძლებლობა, მაგრამ არა სასამართლოსათვის ან სხვა ორგანოსათვის მიმართვის უფლება. ხანდაზმულობის ვადა სპობს უფლების იძულებით განხორციელების შესაძლებლობას მატერიალური და არა პროცესუალური თვალსაზრისით. საკასაციო პალატამ არერთ საქმეზე განმარტა, რომ სასარჩელო ხანდაზმულობის ინსტიტუტი წარმოადგენს უფლების დაცვის მატერიალურ-სამართლებრივ საშუალებას, რადგან სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნა მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით არსებობს, თუმცა სასამართლო წესით ამ მოთხოვნის იძულებითი განხორციელება კონკრეტული წინაპირობის არსებობისას, არ ხდება (შდრ. სუსგ №ას-1428-2018, 27 დეკემბერი, 2018; №ას-369-350-2015, 30 ივლისი, 2015).

21. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე მითითების შედეგად წარმოშობილი საწინააღმდეგო უფლება მატერიალურსამართლებრივი მნიშვნელობით შესაგებელია, რომელიც მოთხოვნის განხორციელებას ხანგრძლივად ან დროებით აფერხებს. „მოთხოვნის ხანდაზმულობის მიზანია მოვალის დაცვა იმ პროცესის ნაწილად გახდომისაგან, რომელშიც პოზიციის დაცვა რთული ან შეუძლებელია მოთხოვნის სიძველის გამო“.(შდრ:სუსგ№ას-898-860-2014,9ოქტომბერი,2015წელი). ხანდაზმულობის ვადების გათვალისწინება სასამართლოს მიერ ხორციელდება არა საკუთარი ინიციატივით, არამედ მხოლოდ საქმის განხილვაში მონაწილე მხარეების (მხარის) მიერ აღნიშნულზე მითითების შემთხვევაში. მითითება ხანდაზმულობაზე, როგორც მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელ გარემოებაზე, პროცესუალურად მთლიანად მოპასუხის კუთვნილ შესაგებელს წარმოადგენს. (შდრ. სუსგ №ას-1764-2018, 13 აპრილი, 2020წ).

22. მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლების შემოწმება მიმდინარეობს მოპასუხის შედავების შემოწმების ეტაპზე. ამ ტიპის შედავების წარდგენის დროს მოპასუხე შესაძლოა ეთანხმებოდეს სარჩელში გაჟღერებულ მხარეთა შორის წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობას (სადავოდ არ ხდიდეს სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს), ასევე ეთანხმებოდეს ვალდებულების არსებობას და აღიარებდეს მისი მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობას, თუმცა, უარს აცხადებდეს მის შესრულებაზე, რადგან მოთხოვნა ხანდაზმულად მიაჩნდეს (სსკ-ის 144-ე მუხლი) (იხ. დამატებით: ჰაინ ბოელინგი, ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, მეორე გამოცემა, თბ., 2004, გვ.170; მოსამართლის მიერ გადაწყვეტილების მიღების პროცესი სამოქალაქო სამართალში მოკლე შესავალი რელაციის მეთოდში სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით შემუშავებული პრაქტიკული მაგალითებით, შტეფან შმიტი, ჰარალდ რიჰტერი, GIZ, 2013, გვ.20).

23. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის სწორი გამოთვლისათვის არსებითია, ზუსტად დადგინდეს მოთხოვნის წარმოშობის დრო. საკასაციო სასამართლო არაერთ გადაწყვეტილებაში/განჩინებაში განმარტავს: „ხანდაზმულობის ვადაში იგულისხმება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რეალიზაცია ან დაცვა. ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა ისაა, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა, იგი იძულებით ვერ განხორციელდება, ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე (სსკ-ის 144.1-ე მუხლი). სსკ-ის 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ამდენად, ხანდაზმულობის ვადის სწორად გამოთვლისათვის უმნიშვნელოვანესია მისი დენის დაწყების მომენტის განსაზღვრა. ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისი შეესაბამება დღეს, როდესაც წარმოიშვა მოთხოვნის უფლება, გარდა კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული შემთხვევებისა, როდესაც მოთხოვნის წარმოშობის ვადის განსაზღვრა ზოგადი წესისაგან განსხვავებულადაა რეგულირებული, მისი წარმოშობა დაკავშირებულია მომენტთან, როდესაც პირმა გაიგო ან უნდა გაეგო უფლების დარღვევის თაობაზე (შდრ: სუსგ-ები №ას-1937-2018, 15 მარტი, 2019 წელი, პ-16; №ას-1343-1263-2017, 20 დეკემბერი, 2017 წელი; №ას-934-899-2016, 14.02.17წ.; №ას-68-68-2018, 03.04.2018წ.; №ას-382-2019, 14 მაისი, 2019 წელი.).

24. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსკ-ის 130-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის დენის დასაწყისი დაკავშირებულია ობიექტურ მომენტთან - უფლების დარღვევის ფაქტთან და სუბიექტურ მომენტთან - დრო, როდესაც უფლებამოსილი პირისათვის უფლების დარღვევის შესახებ გახდა ცნობილი ან გარემოებათა გათვალისწინებით უფლების დარღვევის ფაქტი უნდა შეეტყო.

25. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც წესი, ივარაუდება, რომ პირი უფლების დარღვევის ფაქტს მისი დადგომისთანავე შეიტყობს ან საშუალო გულისხმიერების გამოჩენის შემთხვევაში შეეძლო შეეტყო ამ ფაქტის თაობაზე. აღნიშნულის საწინააღმდეგოს, ანუ უფლების დარღვევის დაგვიანებით შეტყობის მტკიცების ტვირთი კი უფლებადარღვეულ პირს ეკისრება. თუ დადგინდება, რომ პირმა თავისი დაუდევრობის გამო ვერ გაიგო უფლების დარღვევის შესახებ, მაშინ ხანდაზმულობის ვადის დენა დაიწყება იმ მომენტიდან, როცა საქმის გარემოებების მიხედვით, პირს უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ (შდრ: ნ.კვანტალიანი, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, მუხლი 130-ე, ველი 5. თბილისი, 2017 წელი).

26. განსახილველ შემთხვევაში უდავოა, რომ სადავო საკითხი დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარეობს, რომელზეც სასარჩელო ხანდაზმულობის სპეციალური ვადაა დაწესებული - სამი წელი იმ მომენტიდან, როცა დაზარალებულმა შეიტყო ზიანის ან ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირის შესახებ.

27. ამდენად, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთებითა და ციტირებული ნორმის გათვალისწინებით (იხ. სსკ-ის 1008-ე მუხლი), იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ 2019 წლის 15 იანვარს მერიის წარმომადგენლებს ეცნობათ სისხლის სამართლის საქმეში მოპასუხეებთან საპროცესო შეთანხმების შესახებ, ითვლება, რომ კასატორისთვის სწორედ 2019 წლის 15 იანვარს გახდა ცნობილი ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირების შესახებ, მეტიც კასატორისთვის ზიანის მიყენების შესახებ უფრო ადრეც არსებობდა შესაბამისი ინფორმაცია.

28. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნას, რომ კასატორისთვის ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირების შესახებ 2019 წლის 15 იანვარს გახდა ცნობილი, სადავო საკითხზე სამ წლიანი ხანდაზმულობის ვადა ვრცელდება და აღნიშნული ვადის ათვლა 2019 წლის 16 იანვრიდან უნდა აითვალოს, რაც სარჩელის აღძვრის მომენტისთვის, წარმოდგენილი შესაგებლის გათვალისწინებით გამორიცხავს ხანდაზმული მოთხოვნის სასამართლო გზით დაკმაყოფილებას.

29. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

30. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

31. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და მის დამატებით ოქმთან/ოქმებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

32. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

33. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

34. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

35. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. კოჭლამაზაშვილი

მოსამართლეები: ლ. ნემსაძე

მ. ჯინჯოლია