¹ბს-119-118(კ-08) 27 მარტი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა გ. ხ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 29 მაისს გ. ხ.-მ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მისი სასარჩელო მოთხოვნა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანება გ. ხ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლების, პირადი შემადგენლობის სიებიდან ამოღებისა და რეზერვში ჩარიცხვის შესახებ. გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ, 2005 წლის 21 სექტემბერს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი. ნაცვლად გადაწყვეტილების აღსრულებისა, მოპასუხემ _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანებით ცვლილება შეიტანა საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანებაში, რაც არსებითად ეწინააღმდეგებოდა 2005 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებას. მოსარჩელემ განმარტა, რომ ზემოაღნიშნულის გამო, საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანება წარმოადგენდა უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის საფუძველზე ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის მოქმედი საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადება ნიშნავდა მისი ძალაში შესვლიდან წარმოშობილი სამართლებრივი შედეგების გაუქმებას. ამ ნორმის მიხედვით სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის შემდეგ უნდა გაუქმებულიყო ის სამართლებრივი შედეგებიც, რამაც წარმოშვა მოსარჩელის სამსახურიდან დათხოვნა, რაც გულისხმობდა მოსარჩელის კადრების განკარგულებაში აღდგენას, რის შემდეგაც პერსონალურად უნდა განხილულიყო საკითხი გ. ხ.-თვის კვალიფიკაციისა და სამხედრო წოდების შესაბამისი ვაკანტური თანამდებობის შეთავაზების შესახებ. იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს არ აღმოაჩნდებოდა კვალიფიკაციის შესაბამისი ვაკანტური თანამდებობა, ხოლო სხვა, უფრო დაბალი რანგის თანამდებობის დაკავებაზე უარს განაცხადებდა, უფლება ჰქონდა, გაეთავისუფლებინა დაკავებული თანამდებობიდან რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების საფუძვლით, მხოლოდ ასეთი ტიპის ბრძანების გამოცემის დღისათვის, რაც მოპასუხეს არ განუხორციელებია.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 63-ე მუხლის მიხედვით, აქტში ცვლილების შეტანა შესაძლებელი იყო, რის შემდეგაც უნდა გამოცემულიყო ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. აქტში ცვლილების შეტანა გულისხმობდა აქტის ფორმულირების შეცვლას ან სხვა მსგავს კორექტივს, რომელიც არსებითი იყო მხარისათვის და სრულად ესადაგებოდა მხარეთა შორის არსებულ სამართალურთიერთობას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანების ბათილად ცნობა და მოპასუხის დავალდებულება ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ხ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანება; მოსარჩელეს უარი ეთქვა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემაზე გ. ხ.-ის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ...-ის დეპარტამენტის განკარგულებაში აყვანისა და მოპასუხისათვის ქმედების განხორციელების დავალებაზე მოსარჩელისათვის მისი კვალიფიკაციისა და სამხედრო წოდების მიხედვით შესაბამისი თანამდებობის შეთავაზების თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 24 ივლისის ¹1/541 ბრძანების თანახმად, შტატების გაუქმებასთან დაკავშირებით გ. ხ.-ი გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან და გადაყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში 2004 წლის 25 ივლისიდან; 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანებით დათხოვნილ იქნა შეიარაღებული ძალების რიგებიდან “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 თავის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, პირადი შემადგენლობის სიებიდან ამოღებითა და რეზერვში ჩარიცხვით; ეს ბრძანება მოსარჩელემ გაასაჩივრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში, რაც 2005 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანება მოსარჩელე გ. ხ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლებისა და მისი პირადი შემადგენლობის სიიდან ამოღებისა და რეზერვში ჩარიცხვის შესახებ; ხსენებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ 2005 წლის 21 სექტემბერს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი, ხოლო 2006 წლის 24 დეკემბერს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ მიიღო ¹3009 ბრძანება საქართველოს თავდაცვის მინისტრის ბრძანებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ, რომლის პირველი პუნქტის თანახმად, შეტანილ იქნა ნაწილობრივი ცვლილება საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანებაში, რომლის თანახმადაც გაუქმდა აღნიშნული ბრძანების მე-10 პუნქტი გ. ხ.-ის საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან დათხოვნის შესახებ; ამავე ბრძანების მე-2 პუნქტით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ...-ის დეპარტამენტის განკარგულებაში მყოფი პოლკოვნიკი გ. ხ.-ი 2004 წლის 25 ნოემბრიდან ჩაითვალა დათხოვნილად საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან რეზერვში.

სასამართლომ განმარტა, რომ გ. ხ.-ი მსახურობდა რა, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სისტემაში “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად, წარმოადგენდა სამხედრო მოსამსახურეს, რომლის სამუშაოზე მიღებისა და გათავისუფლების სამართლებრივი საკითხები მოწესრიგებული იყო მითითებული კანონის შესაბამისად და რაც სამხედრო მოსამსახურეებისათვის წარმოადგენდა სპეციალურ, ნორმატიულ აქტს. ამავე კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურის სტატუსი ენიჭებოდა საქართველოს მოქალაქეს სამხედრო სამსახურში ჩარიცხვის დღიდან და ეხსნებოდა სამხედრო სამსახურიდან დათხოვნის დღესვე.

“სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურეს სამუშაოდან დაითხოვდნენ რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების გამო.

სასამართლომ განმარტა, რომ კადრების განკარგულებაში გადაყვანა სამართლებრივად წარმოადგენდა ისეთ რეჟიმს, როცა სამხედრო მოსამსახურის გაფრთხილება ხდებოდა თანამდებობიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, რომლის ოთხთვიანი ვადის ამოწურვის შემდეგ წყდებოდა პირის საკადრო საკითხი დადებითად ან უარყოფითად. მოცემულ შემთხვევაში, გ. ხ.-ი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით.

სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილი იყო, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს ან არსებითად დარღვეული იყო მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებას, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანება. საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ ახალი 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანება გამოსცა იმდაგვარად, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ ცვლილება შეიტანა სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილ 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანებაში, რითაც დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-7-8 პუნქტების მოთხოვნები. მითითებული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა ნიშნავდა მისი ძალაში შესვლიდან წარმოშობილი სამართლებრივი შედეგების შეწყვეტას, შესაბამისად საქართველოს თავდაცვის მინისტრს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა გამოეცა არა ბათილად ცნობილ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ცვლილების შეტანით, არამედ უნდა მიეღო ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, რომელიც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას ადგენდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღებისათვის დადგენილი წესით.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 24 დეკემბრის ¹3009 ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რაც სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-7 ნაწილით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადება ნიშნავდა რა მისი ძალაში შესვლიდან წარმოშობილი სამართლებრივი შედეგების გაუქმებას, აღნიშნული ნორმის გათვალისწინებით, სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის შემდეგ უნდა გაუქმებულიყო ის სამართლებრივი შედეგებიც, რამაც წარმოშვა მისი სამუშაოდან დათხოვნა, რაც გულისხმობდა მის კადრების განკარგულებაში აღდგენას.

სასამართლომ განმარტა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი გ. ხ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლების, მისი პირადი შემადგენლობის სიებიდან ამოღებისა და რეზერვში ჩარიცხვის და არა მისი კადრების განკარგულებაში გადაყვანის ბრძანება, რაც მოსარჩელეს თავის დროზე სადავოდ არ გაუხდია. სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობის შემდეგ, გ. ხ.-ის მიმართ აღდგა მისი კადრების განკარგულებაში ყოფნის რეჟიმი.

მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემაზე გ. ხ.-ის თავდაცვის სამინისტროს ...-ის დეპარტამენტის განკარგულებაში აყვანის თაობაზე, მოკლებული იყო სამართლებრივ საფუძველს.

სასამართლომ გ. ხ.-ს უარი უთხრა ასევე მოპასუხისათვის ქმედების განხორციელების დავალებაზე და განმარტა, რომ მოსარჩელეს თავად ჰქონდა უფლება, მიემართა ხელმძღვანელობისათვის პატაკით არსებული (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) ვაკანტური თანამდებობის დასაკავებლად, რაც შეეხებოდა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კადრების განკარგულებაში გადაყვანილი პიროვნებისათვის თანამდებობის შეთავაზებას, იგი წარმოადგენდა ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას და არა ვალდებულებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელის მიერ არ გასაჩივრებულა მისი კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ 2004 წლის 24 ივლისის ¹1/541 ბრძანება. საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2004 წლის 4 ოქტომბრის ¹1/810 ბრძანების ბათილობით გ. ხ.-ი აღდგა კადრების განკარგულების რეჟიმში, მასსა და სამინისტროს შორის ურთიერთობა განახლდა 2004 წლის 24 ივლისის მდგომარეობით.

კასატორი მიუთითებს “სამხედრო სამსახურის გავლის შესახებ დებულების” IX თავის მე-6 პუნქტზე, რომლის თანახმად, ოფიცრის თანამდებობიდან გადაყვანა კადრების განკარგულებაში ან მის მიერ თანამდებობის დროებით მოვალეობის შესრულება არ უნდა აღემატებოდეს ოთხ თვეს.

კასატორი განმარტავს, რომ მინისტრის გასაჩივრებული აქტის გამოცემისას სამინისტრო მოქმედებდა კერძო და საჯარო ინტერესების პროპორციულობის ფარგლებში, კერძოდ, სამინისტრომ გაითვალისწინა “სამხედრო სამსახურის გავლის შესახებ დებულების” IX თავის მე-6 პუნქტის იმპერატიული მოთხოვნა კადრების განკარგულებაში პირის ყოფნის ზღვრული ვადის შესახებ, ასევე კერძო ინტერესი, და მინისტრის გასაჩივრებული ¹3009 ბრძანების მეორე პუნქტით სამსახურიდან დაითხოვა ოთხთვიანი ვადის ამოწურვისთანავე, 2004 წლის 25 ნოემბერს. საქართველოს თავდაცვის მინისტრის გასაჩივრებული ბრძანების კანონიერებაზე მსჯელობისას სასამართლოს დამოუკიდებლად უნდა ემსჯელა მისი პირველი და მეორე პუნქტების კანონიერების შესახებ. ბრძანების თითოეული პუნქტი ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელია და პირველი პუნქტის ბათილობა არ იწვევს მეორე პუნქტის ბათილობას.

კასატორი აღნიშნავს, რომ აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნა ¹3009 ბრძანების პირველი პუნქტის ბათილობის ნაწილში კანონიერი რომც ყოფილიყო, ეს არ შეიძლებოდა გამხდარიყო ბრძანების მეორე პუნქტის ბათილობის საფუძველი, რადგან იგი მიღებულია კანონის სრული დაცვით და დამოუკიდებლად არეგულირებს მოსარჩელის დათხოვნის საკითხს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 22 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 27 მარტამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.