საქმე №ას-75-2026 2 აპრილი, 2026 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
არჩილ კოჭლამაზაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეა ძიმისტარაშვილი, მირანდა ერემაძე
კასატორი – გ.ნ–ძე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ქ.თ–ა“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობა, ზიანის ანაზღაურება
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
1. სარჩელის მოთხოვნა
1.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა გ.ნ–ძემ მოპასუხე შპს „ქ.თ–ის“ წინააღმდეგ, მოითხოვა მოპასუხის სახელზე 2021 წლის 28 ივნისს რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის №34254 ბათილად ცნობა, რომელიც შეიცავს სათამაშო პირამიდის გამოსახულებას, ასევე საფირმო ნიშანში ასახული სათამაშოს დამზადება და რეალიზაცია. დაეკისროს მოპასუხე შპს „ქ.თ–ას“ მოსარჩელე გ.ნ–ძის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურება.
2. მოპასუხის შესაგებელი
2.1. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლითა და სხდომაზე მიცემული ახსნა-განმარტებით სარჩელი არ ცნო და მის უსაფუძვლობაზე მიუთითა.
3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება
3.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2025 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
4. მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი
4.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2025 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები
5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 დეკემბრის განჩინებით გ.ნ–ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და გასაჩივრებული საოქმო განჩინებები.
5.2. შპს „ქ.თ–ა“ დაფუძნდა 2018 წლის 16 თებერვალს და საქმიანობის საგანია წარმოება, დისტრიბუცია. საზოგადოება დაფუძნებიდან მიმდინარე პერიოდისათვის, უწყვეტად ახორციელებს სათამაშო „პირამიდას“ და მსგავსი სათამაშოების დამზადებას და რეალიზაციას.
5.3. შპს „ქ.თ–ა“ ფლობს განსაკუთრებულ უფლებებს ს–ში რეგისტრირებულ და დაცულ შემდეგ სასაქონლო ნიშნებზე: გამოსახულებითი, სიტყვიერი, მოცულობითი სასაქონლო ნიშანი (რეგისტრაციის N34254). აღნიშნულ უფლებაზე მოწმობა გაიცა 2021 წლის 28 ივნისს.
5.4. 2024 წლის 24 ნოემბერს შპს „ქ.თ–ა“-მ შეიძინა კონკურენტი კომპანიის, შპს „შ–ოს“ საკუთრებაში არსებული სასაქონლო ნიშანი „შ–ო“, რომელიც ს–ში რეგისტრირებულია ნომრით: 38800;
5.5. შპს „ქ.თ–ა“-ს ს–ში რეგისტრირებული აქვს ხუთი სასაქონლო ნიშანი, რითაც იგი დღეის მდგომარეობით ოპერირებს ბაზარზე:- სასაქონლო ნიშანი „შ–ო“ რეგისტრაციის N38800, სასაქონლო ნიშანი „ბუს კვერცხები გოგოებისთვის“- რეგისტრაციის N35554, სასაქონლო ნიშანი „ბუს კვერცხები ბიჭებისთვის“ რეგისტრაციის N35314, სასაქონლო ნიშანი „კოშკი“- რეგისტრაციის N35193 და სასაქონლო ნიშანი „პირამიდა“ რეგისტრაციის ნომერი N34254; ს–ში დამატებით მიმდინარეობს შპს „ქ.თ–ა“-ს სახელზე სამი სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის პროცედურა.
5.6. მოცემულ შემთხვევაში სასარჩელო მოთხოვნას მოსარჩელე აფუძნებს მოპასუხე კომპანიის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის ფაქტზე.
5.7. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დადგენილია, რომ შპს „ქ.თ–ა“ (მოპასუხე კომპანია) ფლობს განსაკუთრებულ უფლებებს ს–ში რეგისტრირებულ და დაცულ შემდეგ სასაქონლო ნიშნებზე: გამოსახულებითი, სიტყვიერი, მოცულობითი სასაქონლო ნიშანი (რეგისტრაციის N34254). აღნიშნულ უფლებაზე მოწმობა გაიცა 2021 წლის 28 ივნისს. მოსარჩელე მხარე წარმოადგენდა 2018 წელს დაფუძნებული კომპანიის - შპს „ქ.თ–ა“-ს პარტნიორს, თუმცა, როგორც საქმის მასალებით დგინდება, 2020 წლის 20 ივლისს ჩატარებული პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებით გ.ნ–ძემ მისი კუთვნილი წილი დათმო თანხის სანაცვლოდ დანარჩენი პარტნიორების სასარგებლოდ და მოსარჩელე გავიდა პარტნიორთა რიგებიდან. მოსარჩელის საწარმოდან გასვლის დროისათვის, სადავო სასაქონლო ნიშანი არ იყო რეგისტრირებული ს–ში და შესაბამისი კრების გადაწყვეტილებით საერთოდ არ არის დარეგულირებული სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენების საკითხი. მოპასუხე კომპანიამ კი, როგორც აღინიშნა, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია განახორციელა მოგვიანებით (რეგისტრაციის თარიღია 28.06.2021 წელი).
5.8. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ დაადგინა, რომ არ დასტურდება, მოპასუხე კომპანიის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის ფაქტი; ასევე დაადგინა, რომ ს–ში სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მომენტისათვის, არ დასტურდება სადავო სასაქონლო ნიშანზე არსებულ საფირმო სახელწოდებაზე მოსარჩელე მხარის უფლებები, რის გამოც არ ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა. აღნიშნულ გარემოებებს ეთანხმება სააპელაციო პალატაც. მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარემოების დადასტურების მიზნით მოსარჩელე მხარეს წარმოდგენილი აქვს სათამაშო „პირამიდას“ პირვანდელი ფორმის მაკეტი, სადაც მწარმოებლად მითითებულია ინდ. მეწარმე გ.ნ–ძე, ხოლო ვარგისიანობის თარიღად განსაზღვრულია 11.2009 წელი. აღნიშნული მტკიცებულების საპირისპიროდ მოპასუხე მხარემ სადემონსტრაციოდ წარმოადგინა იდენტური მტკიცებულება, რომელიც შეიცავს მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულების (ფოტო სურათი და მასზე არსებული წარწერა) საწინააღმდეგო ინფორმაციას (მტკიცებულების დედნები ერთვის საქმეს, ს.ფ. 275, 277); დადგენილია, რომ მოსარჩელე გ.ნ–ძე ინდ. მეწარმედ რეგისტრირებულია 26.02.2001 წლიდან. საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ მოპასუხე კომპანიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, მ.ლ–ძე 2003 წლიდან 2012 წლამდე ოპერირებდა ინდივიდუალური მეწარმის სტატუსით.
5.9. აღნიშნული მტკიცებულების ერთობლიობაში შეფასებისა და კვლევის შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი შეფუთვის მაკეტი არ იძლევა მისი წარმოების, გამოყენების, შექმნის პერიოდის დადგენის შესაძლებლობას. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქონლის წარმოება და მისი რეალიზაცია უნდა დასტურდებოდეს სათანადო და რელევანტური მტკიცებულებით, რასაც მოცემულ შემთხვევაში არ წარმოადგენს მოდავე მხარის მიერ საქმეზე წარმოდგენილი სათამაშო „პირამიდის“ მაკეტი (შესაბამისი წარწერების მითითებით). აღსანიშნავია ისიც, რომ მოპასუხე მხარემ მარტივად შეძლო იდენტური მტკიცებულებების წარმოდგენით, მოსარჩელე მხარის პოზიციის გაბათილება.
5.10. მოსარჩელე მხარე აპელირებდა სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციამდე პერიოდში, ინდ. მეწარმე გ.ნ–ძის მიერ შპს „დ.ა.გ“-ის მეშვეობით სათამაშო „პირამიდის“ რეალიზაციის შესახებ. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 26.02.2025 წლის ცნობით, საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელს გამოწერილი სასაქონლო ზენდადების საგადასახადო ორგანოში წარდგენა არ ევალებოდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2007-2009 წლებში ი/მ გ.ნ–ძის მიერ შპს „დ.ა.გ“-ზე გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებები საარქივო სამმართველოში არ ინახება. ასევე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის ცნობის, შპს „ბ“-ს (ს/ნ. ......), შპს „ზ–ი“-ს (ს/ნ. ..........) და შპს „ზ–ის“ (ს/ნ. ........) მიერ 2008-2009 წლებში გამოწერილი ზედნადებები საარქივო სამმართველოში დაცული არ არის. სსიპ შემოსავლების სამსახურის მონაცემებით, 2010 წლამდე საბაჟო დოკუმენტაცია, რომელთაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის საქმეთა ნაერთი ნომენკლატურის საფუძველზე გაუვიდა შენახვის ვადა და დაკარგეს პრაქტიკული მნიშვნელობა, განადგურებული იქნა შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 25 მაისის N2 აქტის საფუძველზე.
5.11. პალატა არ იზიარებს მოსარჩელის/აპელანტის პოზიციას იმასთან დაკავშირებით, რომ იგი, როგორც ინდმეწარმე ახორციელებდა სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული სათამაშო „პირამიდას“ რეალიზაციას 2008-2009 წლებში, შპს „ქ.თ–ა“-ს დაფუძნებამდე პერიოდში. ამგვარი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება სსიპ შემოსავლების სამსახურიდან არ იქნა წარმოდგენილი, ხოლო მოწმის სახით დაკითხული გ.ტ–ის (შპს „დ.ა.გ.“-ის დირექტორი) ჩვენებით ერთმნიშვნელოვნად არ დასტურდება ზემოთხსენებულ პერიოდში, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციამდე მოსარჩელის მიერ სათამაშოს წარმოება და რეალიზაცია. პროდუქტის რეალიზაციის დამადასტურებელი რელევანტური მტკიცებულებები (მაგ. სასაქონლო ზედნადებები) საქმეზე წარმოდგენილი არ არის. მოწმის განმარტებით, იგი წარმოების პროცესს არ დასწრებია. არც მეორე მოწმე თ.ბ–ის ჩვენებით დასტურდება ის გარემოება, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციამდე სათამაშო „პირამიდა“-ზე მოსარჩელეს გააჩნდა უფლებები. მისი ჩვენება არის ზოგადი და არ მტკიცდება თუ ვის ეკუთვნოდა ამ სათამაშოს გამოგონება/შექმნის იდეა. ის გარემოება, რომ მოწმის ოჯახში სტუმრობისას, მოსარჩელემ ბავშვებს საჩუქრად მიუტანა სათამაშოები, არ ამტკიცებს მოსარჩელე მხარის მიერ მითითებულ პერიოდში კონკრეტულად სათამაშო „პირამიდის“ წარმოების და რეალიზაციის ფაქტს.
5.12. მოცემულ შემთხვევაში საქმეს ერთვის 01.02.2009 წლის ხელშეკრულება საკონტროლო სალარო აპარატების ტექნიკური მომსახურების შესახებ, რომელიც გაფორმებულია ინდ. მეწარმე გ.ნ–ძესთან. თუმცა არც აღნიშნული დოკუმენტი ამტკიცებს მოსარჩელის უფლებებს სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებულ სათამაშო „პირამიდაზე“, ვინაიდან სამეწარმეო საქმიანობაში სალარო აპარატების მომსახურების ხელშეკრულების შედგენა უპირობოდ არ მიუთითებს აღნიშნულზე. პალატა მიუთითებს მოსარჩელე მხარის მიერ წარმოდგენილ აუდიო-ჩანაწერზე (იხ. CD დისკი), სადაც გადმოცემულია მოპასუხე კომპანიის დამფუძნებელი პარტნიორის - მ.ლ–ძის ინტერვიუ, სადაც ეს უკანასკნელი აღნიშნავს: „დაახლოებით 2017 წელს დაარსდა ჩვენი კომპანია, ბრენდს დავარქვით პირამიდა...რაღაც პერიოდში ძალიან მალე ჰპოვა განვითარება ჩვენმა პროდუქციამ.., ეხლახან ვიყავი ერთ-ერთ ტელევიზიაში და იგივე ისტორია მინდა მოვყვე. დაახლოებით 5 კვადრატში დავიწყეთ ჩვენი წარმოება პროდუქციის და ძალიან მალე განვითარდა, ძალიან დიდი მოთხოვნა წამოვიდა ჩვენ თვითონაც არ ველოდებით სიმართლე გითხრათ ამხელა მოთხოვნა თუ იქნებოდა ჩვენს პროდუქტზე და გადავწყვიტეთ პირდაპირ ქარხნებთან დაგვეწყო ურთიერთობა. ჩვენ ადგილობრივ ბაზარზე ვყიდულობდით პროდუქციას და ადგილობრივმა ბაზარმა არ მოგვცა იმის შესაძლებლობა, რომ განვითარებულიყავით იმიტომ, რომ ამოწურა თავისი რესურსი... ადგილობრივი არ იწარმოება სამწუხაროდ და გავედით ქარხნებზე, დავიწყეთ ქარხნებთან მოლაპარაკება და დავიწყეთ სათამაშოების ჩამოტანა“.
5.13. წარმოდგენილი ინტერვიუს შინაარსის შესწავლისა და კვლევის შედეგად, პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხე კომპანიის წარმომადგენლის განმარტებაში (ინტერვიუში) გადმოცემული ფაქტები არ ასაბუთებს და არ ამყარებს მოსარჩელის პოზიციას. არ უნდა იქნეს გაზიარებული მოსარჩელე მხარის მითითება, იმასთან დაკავშირებით, რომ თითქოს კომპანიის დაარსების წელი (2017 წელი) მოპასუხე კომპანიის წარმომადგენელმა შეცდომით იმიტომ აღნიშნა, რომ ამ წელს მიმდინარეობდა მოლაპარაკება მოსარჩელესთან სათამაშო „პირამიდის“ წარმოების გაგრძელების თაობაზე. მსგავს ფაქტზე ინტერვიუში საუბარი არ არის და აღნიშნული არც სხვა რაიმე მტკიცებულებით დასტურდება. მოპასუხე მხარე განმარტავს, რომ 2018 წელს მოხდა კომპანიის ფარგლებში იდეის გენერირება, დამუშავება, წარმოების დაწყება და წარმოებული საქონლის რეალიზაცია. საწინააღმდეგო სახის სარწმუნო და სათანადო მტკიცებულება კი საქმეზე წარმოდგენილი არ არის. 5 კვ.მ. ფართში 2018 წელს ბიზნეს საქმიანობის დაწყებას, წარმოებას და სათამაშოების რეალიზების ფაქტს, მათ შორის პანდემიის პერიოდში, არც მოსარჩელე მხარე უარყოფს.
6. მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი
6.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 დეკემბრის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა მოსარჩელემ, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
6.2. კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული განჩინება დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს. კასატორის განმარტავს, რომ სადავო სასაქონლო ნიშანი მისი გამოგონილია და 2008 წლიდან სწორედ ის ახორციელებდა მის დამზადებასა და რეალიზაციას.
6.3. მის მეგობართან ერთად დააფუძნა მოპასუხე კომპანია, რომლის პარტნიორობიდანაც მეგობართან არსებული უთანხმოების გამო გავიდა, თუმცა სათანაშოზე მოპასუხისთვის არანაირი უფლება არ გადაუცია, რის გამოც მოპასუხეს არ აქვს სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენების უფლება.
7. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი
7.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2026 წლის 17 თებერვლის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
8. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული.
9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:
ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;
ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;
გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;
დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;
ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;
ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;
ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
10. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა.
11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.
12. საკასაციო სასამართლო საქმეზე დადგენილ გარემოებებს მიაქცევს ყურადღებას, კერძოდ დადგენილია, რომ შპს „ქ.თ–ა“ დაფუძნდა 2018 წლის 16 თებერვალს და საზოგადოების დამფუძნებელ პარტნიორებს წარმოადგენდნენ გ.ნ–ძე - 50%, ნ.ბ–ვა - 25% და მ.ლ–ძე - 25% (ტ.1,ს.ფ. 19-20; 147-152). შპს „ქ.თ–ა“-ს 2019 წლის 10 ივნისის ოქმით დადგინდა საზოგადოების წილების ცვლილება და შპს „ქ.თ–ა“-ს კაპიტალში წილები გადანაწილდა შემდეგნაირად: ნ.ბ–ვა- 33%, მ.ლ–ძე- 33% და გ.ნ–ძე- 34%;
13. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნაა მოპასუხის სახელზე 2021 წლის 28 ივნისს რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის (N34254, რომელიც შეიცავს სათამაშო პირამიდის გამოსახულებას) ბათილად ცნობა, მოპასუხისათვის საფირმო ნიშანში ასახული სათამაშოს დამზადებისა და რეალიზაციის აკრძალვა და მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება;
14. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს კონსტიტუციითაა შემოქმედებითი თავისუფლება უზრუნველყოფილი. ინტელექტუალური საკუთრების უფლება დაცულია. საკუთრების უფლების არსი, მნიშვნელობა და მისი მაღალი სტანდარტით დაცვის აუცილებლობა მითითებულია არაერთ შიდა, თუ საერთაშორისო აქტსა და სასამართლოს გადაწყვეტილებაში. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალში საკუთრების უფლება ფართოდაა განმარტებული და იგი მოიცავს მთელ რიგ ქონებრივ/ფულად უფლებებს, რომელიც საკუთრებიდან გამომდინარეობს.
15. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 36325-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით, ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტი არის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად დაცული სასაქონლო ნიშანი, მომსახურების ნიშანი ან კოლექტიური ნიშანი, რეგისტრირებული დიზაინი, პატენტით დაცული გამოგონება ან სასარგებლო მოდელი, საავტორო უფლებით ან მომიჯნავე უფლებებით დაცული ობიექტი.
16. საკასაციო სასამართლო „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონზე (შემდეგში: სპეციალური კანონი) მიუთითებს, რომლის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან (შემდგომ - საქონელი). ამავე მუხლის მესამე პუნქტით, სასაქონლო ნიშანი დაცულია „ს–ში“ მისი რეგისტრაციის ან საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე.
17. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ასეთი სიმბოლო შეიძლება იყოს სიტყვა ან სიტყვები, აგრეთვე ადამიანის სახელი; ასოები, ციფრები, ბგერები, გამოსახულება, სამგანზომილებიანი ფიგურა, მათ შორის საქონლის ფორმა ან შეფუთვა ისევე, როგორც საქონლის სხვა გარეგნული გაფორმება ფერის ან ფერთა კომბინაციის გამოყენებით. სასაქონლო ნიშნების დაცვის პრაქტიკით მსოფლიოში ჩამოყალიბდა სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვების ორი მეთოდი. პირველის თანახმად, განსაკუთრებული უფლების მოპოვება რაიმე სპეციალურ პროცედურას არ საჭიროებს და მიიღწევა სასაქონლო ნიშნის ფაქტობრივი გამოყენებით, ხოლო მეორეს მიხედვით, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მოპოვებისათვის აუცილებელია შესაბამის დაწესებულებაში სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია.
18. „სამრეწველოს საკუთრების დაცვის შესახებ პარიზის კონვენციის“ („პარიზის კონვენცია“) პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სამრეწველო საკუთრების დაცვის ობიექტებია პატენტები, სასარგებლო მოდელები, სამრეწველო ნიშნები, სასაქონლო ნიშნები, მომსახურების ნიშნები, საფირმო სახელწოდებები, წარმოშობის აღნიშვნები და ადგილწარმოშობის დასახელებები, აგრეთვე არაკეთილსინდიერი კონკურენციის აღკვეთა. სასაქონლო ნიშნის სარგებლობასთან დაკავშირებული სამართლებრივი საკითხები რეგლამენტირებულია ასევე 1994 წლის 14 აპრილს დადებული საერთაშორისო შეთანხმებით „ინტელექტუალური საკუთრების უფლების ვაჭრობასთან დაკავშირებული ასპექტების შესახებ“, რომლის მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის მფლობელს აქვს განსაკუთრებული უფლება აუკრძალოს ყველა მესამე პირს მისი თანხმობის გარეშე ვაჭრობის პროცესში იდენტური ან მსგავსი ნიშნის გამოყენება ისეთ საქონელთან ან მომსახურებასთან დაკავშირებით, რომელთა მიმართაც რეგისტრირებულია სასაქონლო ნიშანი და როდესაც ასეთმა გამოყენებამ შეიძლება წარმოქმას არევ-დარევის ალბათობა. არევ-დარევის ალბათობა მტკიცდება მაშინ, როდესაც იდენტური ნიშნის გამოყენება ხდება საქონელთან ან მომსახურებასთან დაკავშირებით. პარიზის კონვენციის მე-2 მუხლის შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის მფლობელს ენიჭება ერთგვაროვან ან მსგავს საქონელზე ამ ნიშნის ან მისი ვარიანტების გამოყენების განსაკუთრებული უფლება. ამავე კონვენციის მე-6 მუხლის თანახმად კი, სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვებისა და დამცავი დოკუმენტების ძალაში შენარჩუნების წესებს არეგულირებს მხოლოდ ეროვნული კანონმდებლობა.
19. პარიზის კონვენციის მე-10bis მუხლის თანახმად, კავშირის ქვეყნები ვალდებული არიან უზრუნველყონ კავშირის ქვეყნების მოქალაქეები არაკეთილსინდისიერი კონკურენციისაგან ეფექტიანი დაცვით. არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს.
20. ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეზე დაადგინა, რომ ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლი (საკუთრების უფლება) ინტელექტულაურ საკუთრებასთან დაკავშირებით გამოყენებადი იყო (იხ: Eur. Court H.R.: Melnychuk v. Ukraine, Judgment 7 july, 2005). ევროსასამართლომ ასევე განმარტა, რომ ინტელექტუალური საკუთრება პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლის დაცვის ქვეშაა. დიდმა პალატამ მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მოთხოვნაც ამავე ნორმის მოქმედების ქვეშ არის, რადგანაც ის ქონებრივი ხასიათის ინტერესებს წარმოშობს (იხ. Eur. Court H.R. Grand Chamber: Anheuser-Busch Inc. v. Portugal, Judgment of 11 january, 2007) (საქმე №ას-1197-2024 17 იანვარი, 2025 წელი).
21. საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის მიხედვით, სასაქონლო ნიშანი, ეროვნული კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით მისი რეგისტრაციის მომენტიდან, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით დაცულ „ქონებას“ წარმოადგენს. შესაბამისად, რეგისტრაციის პროცედურების დასრულების შემდეგ, სასაქონლო ნიშანი ხდება საკუთრების ობიექტი და მასზე ვრცელდება საკუთრების დაცვის ყველა სამართლებრივი რეგულაცია. ზოგიერთ შემთხვევაში არა მხოლოდ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია, არამედ თავად რეგისტრაციის განაცხადი და სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მაძიებლის სამართლებრივი სტატუსიც კი უკვე შესაძლებელია, წარმოშობდეს ისეთ ქონებრივ უფლებებს, რომლებიც ექცევა პირველი ოქმის პირველი მუხლით გათვალისწინებული „ქონების“ ცნებაში (იხ. სუსგ №ას-1285-1223-2014, 01.12. 2015 წ.).
22. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სასაქონლო ნიშნის დაცვაზე ლეგიტიმაცია გააჩნია სასაქონლო ნიშნის მფლობელს. სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვებას, საქართველოს კანონმდებლობა საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნულ ცენტრში „ს–ში“ მათი რეგისტრაციის ფაქტს უკავშირებს. რეგისტრაციისას ხდება დაცვის ობიექტის ნამდვილი არსობრივი ფარგლების დაფიქსირება. ამასთან, რეგისტრაციით აღინუსხება საქონლის ის წრე, რომელთა მიმართ გამოსაყენებლადაც არის განკუთვნილი სასაქონლო ნიშანი, რეგისტრაციის ერთ ერთი მნიშვნელოვანი ფუნქცია „ს–ის“ მიერ ყველა რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის თაობაზე ინფორმაციის გამოქვეყნებაა, რაც ნიშნის მფლობელის კონკურენტებისათვის გაფრთხილებას წარმოადგენს. რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან („სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტი). სასაქონლო ნიშნის მფლობელი რეგისტრაციით იძენს განსაკუთრებულ უფლებას, გამოიყენოს სასაქონლო ნიშანი დაცული პროდუქტების/მომსახურებისათვის. ეს დაცვა მოქმედებს პრიორიტებების პრინციპის მიხედვით, უფრო ახალ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით და დროის პრიორიტეტის მიუხედავად დაცულ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით.
23. საკასაციო სასამართლო მოცემული საქმისა და სარჩელის მოთხოვნის გათვალისწინებით სპეციალური კანონის 28.1 მუხლზე მიუთითებს, რომლის მიხედვითაც სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ: (ბ) სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია არაკეთილსინდისიერი განზრახვით განხორციელდა; (დ) სასაქონლო ნიშანი შეიცავს ისეთ საფირმო სახელწოდებას, რომელზე უფლებებიც წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა;
24. საკასაციო სასამართლო, მსგავს დავებზე სასამართლო პრაქტიკით დადგენილ მტკიცების ტვირთზე მიუთითებს და განმარტავს, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის მტკიცების ტვირთი, მოსარჩელეს ეკისრება, ხოლო მოპასუხეს ევალება, გააქარწყლოს მისი კეთილსინდისიერების მიმართ გაჩენილი გონივრული და საფუძვლიანი ეჭვები (იხ. სუსგ №ას-645-2020, 4 მაისი, 2022 წელი; №ას-772-772-2018, 24 ივლისი, 2020 წელი). შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ საპირისპიროს დამტკიცებამდე ივარაუდება, რომ სასაქონლო ნიშნის განმცხადებელი მოქმედებდა კეთილსინდისიერად. როდესაც საქმის ობიექტური გარემოებები მიუთითებს კეთილსინდისიერების პრეზუმფციის გაბათილების შესაძლებლობაზე, სასაქონლო ნიშნის მესაკუთრეს ევალება, წარმოადგინოს იმ მიზნების ლოგიკური და დამაჯერებელი ახსნა, რომელსაც ემსახურება სასაქონლო ნიშნის განაცხადის წარდგენა. ამასთან, მომხმარებელს საშუალება აქვს, თავად აირჩიოს სასურველი პროდუქცია, რომელსაც იცნობს და ენდობა, ან რომელიც მას ურჩიეს, რომელიც მას აინტერესებს. ამდენად, სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიზანი სწორედ ისაა, რომ მომხმარებელს ჰქონდეს უტყუარი, სწორი ინფორმაცია კონკრეტული პროდუქციის/საქონლის სახეობის, ხარისხის, თვისების, ღირებულების, დანიშნულების, გეოგრაფიული წარმოშობის, გასაღების ადგილის, დროის ან საქონლის სხვა მახასიათებლებზე. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზანი არა მხოლოდ კერძო პირთა საკუთრების უფლების დაცვის უზრუნველყოფაში გამოიხატება, არამედ საჯარო ინტერესშიც, რომ მომხმარებელთა არა მხოლოდ კონკრეტული წრე, არამედ პოტენციური მომხმარებელიც ინფორმირებული და დაცული იყოს (იხ. სუსგ. №ას-62-56-2015, 28.07.2016 წელი).
25. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა, რომ შპს „ქ.თ–ა“ (მოპასუხე კომპანია) ფლობს განსაკუთრებულ უფლებებს ს–ში რეგისტრირებულ და დაცულ შემდეგ სასაქონლო ნიშნებზე: გამოსახულებითი, სიტყვიერი, მოცულობითი სასაქონლო ნიშანი (რეგისტრაციის N34254). აღნიშნულ უფლებაზე მოწმობა გაიცა 2021 წლის 28 ივნისს. მოსარჩელე მხარე წარმოადგენდა 2018 წელს დაფუძნებული კომპანიის - შპს „ქ.თ–ას“ პარტნიორს, თუმცა, როგორც საქმის მასალებით დგინდება, 2020 წლის 20 ივლისს ჩატარებული პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებით გ.ნ–ძემ მისი კუთვნილი წილი დათმო თანხის სანაცვლოდ დანარჩენი პარტნიორების სასარგებლოდ და მოსარჩელე გავიდა პარტნიორთა რიგებიდან. მოსარჩელის საწარმოდან გასვლის დროისათვის, სადავო სასაქონლო ნიშანი არ იყო რეგისტრირებული ს–ში და შესაბამისი კრების გადაწყვეტილებით საერთოდ არ არის დარეგულირებული სადავო სასაქოლო ნიშნის გამოყენების საკითხი. მოპასუხე კომპანიამ კი, როგორც აღინიშნა, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია განახორციელა მოგვიანებით (რეგისტრაციის თარიღია 28.06.2021წელი).
26. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებას, რომ საქმეში არსებული მასალებით არ დასტურდება, მოპასუხე კომპანიის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის ფაქტი, ასევე არ დგინდება ს–ში სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მომენტისათვის სადავო სასაქონლო ნიშანზე არსებულ საფირმო სახელწოდებაზე მოსარჩელე მხარის უფლებები და შესაბამისად, არ ჩნდება მოსარჩელის და მოპასუხე კომპანიის მიერ სამოქალაქო ბრუნვაში შეთავაზებული მომსახურების/საქონლის აღრევის შესაძლებლობა.
27. აღრევის შესახებ სასამართლო პრაქტიკის გათვალისწინებით დადგენილია, რომ აღრევის შესაძლებლობა სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განცხადების წარდგენის დროისათვის არსებობს მაშინ, თუ: 1. საფირმო სახელწოდების მფლობელი იმ ეტაზე უკვე სწევს მომსახურებას/აწარმოებს საქონელს ან 2. საქონლის წარმოების/მომსახურების გაწევის გარეშეც მისი საფირმო სახელწოდება ცნობილია მომხარებელთა ფართო წრისთვის (შდრ. სუსგ. №ას-11-2022, 10.11.2022 წელი);
28. მტკიცების ტვირთს აწესრიგებს სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. მტკიცების ტვირთი არის სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა სათანადოდ არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. ის ვინც ითხოვს ვალდებულების შესრულებას, უნდა დაამტკიცოს მოთხოვნის საფუძვლის არსებობა არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც იგი ითხოვს თავისი მოთხოვნის შესრულებას, ან აღიარებას, არამედ მაშინაც, როდესაც იგი თავს იცავს მოწინააღმდეგე მხარის ნეგატიური აღიარებითი სარჩელისაგან (მოთხოვნისაგან). მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გაიმიჯნოს ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსსკ-ის მე 4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს– ეს უკვე სასამართლოს პრეროგატივაა. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას. მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა განმარტებები უნდა იყოს დასაბუთებული და ეხებოდეს იმ გარემოებებს, რომლებსაც უშუალოკავშირი აქვს დავასთან. მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი – ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. ჰაინ ბიოლინგი, ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 2003, გვ.64)- შეად. სუსგ-ებს N ას 1298-2018; 22.03.2019წ; N ას-1329-2018, 22.02.2019წ; N ას-1610-2019, 07.02.2020წ; N ას-804-2019, 19.03.2021წ; N ას-1133-2019, 30.07.2021წ; N ას-754-2021, 02.12.2021წ; N ას-1126-2023, 20.12.2023წ; N ას-1208-2023, 20.12.2023წ.).
29. წარმოდგენილი მასალების მიხედვით, არ დასტურდება, რომ სადავო საქონლის რეალიზაციის პერიოდში, ასევე, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მომენტში, მოსარჩელე აწარმოებდა იდენტური სასაქონლო ნიშნით წარმოებულ საქონელს. რაც შეეხება მანამდე პერიოდში სადავო ნიშნით საქონლის წარმოებასა და რეალიზაციას, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა წარმოდგენილი მტკიცებულებებით.
30. ამდენად, საკასაციო სასამართლო დავის საგნის გათვალისწინებით, სამოქალაქო სამართალში დამკვიდრებულ მტკიცების ტვირთზე მიუთითებს. მოცემულ შემთხვევაში სადავო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის მტკიცების ტვირთი ეკისრება მოსარჩელეს, ხოლო მოპასუხეს ევალება გააქარწლოს მისი კეთილსინდისიერების მიმართ გაჩენილი გონივრული და საფუძვლიანი ეჭვები (სუსგ. №ას 645-2020, 04.05.2022 წელი). საკასაციო სასამართლო კვლავ განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია რაიმე სახის სათანადო მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა სადავო გარემოებებს - 2008 წლიდან ამ სასაქონლო ნიშნის გამოყენების, საქონლის დამზადებისა და რეალიზაციის თაობაზე. მოპასუხე კი სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მომენტიდან დღემდე უწყვეტად სარგებლობს აღნიშნული ნიშნით, უფრო მეტიც, მას (კომპანიას) მსგავსი კონცეფციის მქონე რამდენიმე სასაქონლო ნიშანი აქვს რეგისტრირებული, რითაც საქმიანობს ბაზარზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის შეფასებასა და დასკვნას რომ სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციამდე არ არსებობდა უფრო ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე იდენტური ან აღრევამდე მსგავსი სასაქონლო ნიშანი და შესაბამისად, მოპასუხე კომპანიას ვერ ექნებოდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვა - სხვა პირის (ამ შემთხვევაში მოსარჩელის) და მისი საქონლის რეპუტაციის გამოყენებით მოეპოვებინა კომერციული სარგებელი. საქმეზე არ დასტურდება სადავო გარემოება რეგისტრაციამდე სადავო ნიშნის მოსარჩელისადმი კუთვნილებისა და მოპასუხის მხრიდან ნიშნის დარეგისტრირებით არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის შედეგად აღრევის შესაძლებლობის წარმოშობის შესახებ.
31. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
32. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
33. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და მის დამატებით ოქმთან/ოქმებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.
34. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.
35. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.
36. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. გ.ნ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;
2. გ.ნ–ძეს (........) (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი (საგადახდო დავალება №31816371308, გადახდის თარიღი 07.02.2026) 6 000 ლარის 70% - 4 200 ლარი;
3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ა. კოჭლამაზაშვილი
მოსამართლეები: თ. ძიმისტარაშვილი
მ. ერემაძე
