საქმე №ას-996-2025 2 აპრილი, 2026 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

არჩილ კოჭლამაზაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

თეა ძიმისტარაშვილი, მირანდა ერემაძე

კასატორი/მოწინააღმდეგე მხარე – გ.ც–ი (მოსარჩელე), ი.ს–ი

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორი/მოწინააღმდეგე მხარე – ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძე, თ.ქ–ძე, ხ.გ–ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თანხის დაკისრება

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. პირველი სარჩელის მოთხოვნა

1.1. გ.ც–მა 2020 წლის 8 აპრილს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხეების ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძისა და თ.ქ–ძის წინააღმდეგ, მოითხოვა მოპასუხეებისთვის სოლიდარულად 45 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ლარში დაკისრება და მიუღებელი შემოსავლის სახით 2015 წლის ნოემბერ-დეკემბრის სარგებელი 847.5 აშშ დოლარი, 2016 წლის სარგებელი 5 400 აშშ დოლარი, 2017 წლის სარგებელი 5 175 აშშ დოლარი, 2018 წლის სარგებელი 5 040 აშშ დოლარი, 2019 წლის სარგებელი 4 725 აშშ დოლარი, 2020 წლის იანვარ-მარტის სარგებელი - 180 აშშ დოლარი.

2. მოპასუხეთა შესაგებელი პირველ სარჩელზე

2.1. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლითა და სასამართლო სხდომაზე მიცემული ახსნა განმარტებით სარჩელი სარჩელი არ ცნეს.

3. მეორე სარჩელის მოთხოვნა

3.1. ნ.ს–ძემ, ვ.ტ–ძემ და თ.ქ–ძემ სარჩელით მიმართეს სასამართლოს გ.ც–სა და ი.ს–ის წინააღმდეგ, მოითხოვეს ქ. თბილისში, ......... მდებარე N..........საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის ნასყიდობის შესახებ 2015 წლის 9 ნოემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფულადი ვალდებულების არარსებობის აღიარება.

3.2. გ.ც–სა და ი.ს–ისათვის ხ.გ–ის სასარგებლოდ 20 000 აშშ დოლარის სოლიდარულად გადახდის დაკისრება;

3.3. გ.ც–სა და ი.ს–ისათვის ხ.გ–ის სასარგებლოდ მათ მიერ მიღებული 20 000 აშშ დოლარის დაუბრუნებლობით გამოწვეული ზიანის ასანაზღაურებლად 13 283.33 აშშ დოლარის დაკისრება, ასევე 260 აშშ დოლარის ყოველთვიურად გადახდის დაკისრება 2021 წლის 1 ოქტომბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

4. მოპასუხის პოზიცია

4.1. მოპასუხეებმა წარდგენილი ერთობლივი შესაგებლით მეორე სარჩელი არ ცნეს და განმარტავენ, რომ მშენებლობის განხორციელების ინტერესი მომდინარეობდა უშუალოდ ნ.ს–ძისგან, რომელიც იყო შეთავაზების ინიციატორი.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

5.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით პირველი სარჩელი მოპასუხეების მიმართ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ 45 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა დაეკისრა. მოპასუხეებისთვის მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

5.2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილებით მეორე სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. მეორე სარჩელის ავტორების სააპელაციო საჩივარი

6.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილება და იმავე სასამართლოს 2022 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

7.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 11 ივლისის განჩინებით სამოქალაქო საქმეები №2ბ/329-22 და №2ბ/2568-21 გაერთიანდა ერთ წარმოებად და მიენიჭა სააღრიცხვო სტატისტიკური ნომერი №2ბ/329-22.

7.2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებით, აპელანტების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 13 აპრილისა და იმავე სასამართლოს 2022 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილებები, გ.ც–ის სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხეების ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძისა და თ.ქ–ძის წინააღმდეგ 45 000 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; აპელანტების სარჩელი გ.ც–ისა და ი.ს–ის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, ურთიერთობის დადგენის და თანხის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

7.3. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, არსებული სარჩელების პირობებში სასამართლოს ფაქტობრივსამართლებრივი შეფასების საგანი იყო თუ რა ტიპის სახელშეკრულებო ურთიერთობა არსებობდა მხარეთა შორის და არსებობს თუ არა გ.ც–ის სარჩელზე მის სასარგებლოდ მოპასუხეთა ფულადი ვალდებულება 45 000 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე, კერძოდ მოსარჩელე გ.ც–ის განმარტებით მას მოპასუხეებთან აკავშირებს მხოლოდ 2015 წლის 9 ნოემბერს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, საიდან გამომდინარეც ითხოვს ნასყიდობის საფასურის - 45 000 აშშ დოლარის მოპასუხეებისთვის დაკისრებას, ხოლო მოსარჩელეები ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძე, თ.ქ–ძე, ხ.გ–ი აცხადებენ, რომ 45 000 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულება არ არსებობს და რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენდა თვალთმაქცურ გარიგებას და რეალურად მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა.

7.4. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არსებული ფაქტებისა და მტკიცებულებების ერთობლიობაში შეფასების შედეგად დგინდებოდა რომ მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის შესახებ სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომლის ფრაგმენტსაც წარმოადგენს 2015 წლის 9 ნოემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება.

7.5. გ.ც–ის განმარტებით, მან მოპასუხეებთან გააფორმა მხოლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულება, რითაც საკუთრებაში გადასცა უძრავი ქონება, რომელზეც შემდგომში განხორციელდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა. ამასთან მოსარჩელის განმარტებით, მას ამხანაგობა „ჭ–ი ...“ თან რაიმე სხვა კავშირი (მისიმტკიცებით ის არასდროს ყოფილა ამხანაგობა „ჭ–ი ...“-ის წევრი) არ ჰქონია. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით მოსარჩელის ხსენებული განმარტებები წინააღმდეგობაში მოდის მის მიერვე გაკეთებულ სხვა განმარტებებსა და საქმეში წარდგენილ მტკიცებულებებთან. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ხ.გ–ის 22.10.2015წ, 06.11.2015წ და 28.11.2015წ. ხელწერილებზე, საიდანაც უდავოდ დასტურდება, რომ 2015 წლის 9 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებამდე, ამ უკანასკნელს გ.ც–ისთვის გადაცემული აქვს 20 000 აშშ დოლარი მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრედ აღრიცხვის სანაცვლოდ. ნიშანდობლივია, რომ ხ.გ–ი, რომელიც წარმოადგენს ნ.ს–ძის მეუღლეს, 2015 წლის 09 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მხარედ არ არის მითითებული, თუმცა მიუხედავად ამისა, იგი ხელშეკრულების გაფორმებამდეც და შემდეგაც ახორციელებს გამყიდველისთვის თანხების გადაცემას. გ.ც–იც თავის მხრივ უაპელაციოდ იღებს შესრულებებს და ხელს აწერს წარმოდგენილ ხელწერილებს ნ.ს–ძესა და ი.ს–თან (გ.ც–ის დედა) ერთად.

7.6. ზემოხსენებული ხელწერილების თაობაზე მოწინააღმდეგე მხარემ სააპელაციო ინსტანციაში გამართულ სხდომაზე ჯერ განმარტა, რომ 20 000 აშშ დოლარი მიღებული ჰქონდა ნასყიდობის ხელშეკრულების ფარგლებში ნასყიდობის საფასურად, ხოლო შემდეგ განმარტა, რომ აღნიშნული თანხა წარმოადგენდა ხ.გ–ის ამხანაგობაში გაწევრიანების სანაცვლო შენატანს. პალატა მიუთითებს, რომ გარდა იმისა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის ზეპირი ახსნა-განმარტებები წინააღმდეგობრივია, ასევე ლოგიკურ საფუძველს მოკლებულია თითოეული მათგანი ცალკე აღებულიც. პირველ რიგში, თუკი ხ.გ–ისგან გ.ც–მა მიიღო უძრავი ქონების ნასყიდობის საფასურის ნაწილი, გაუგებარია რატომ არ იყო ხ.გ–ი 09.11.2015წ-ის ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარე და ამასთან, თუკი ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან დგინდება, რომ უძრავი ნივთის საფასური იყო 60 000 აშშ დოლარი, აქედან 15 000 აშშ დოლარი გ.ც–ის დედის- ი.ს–ის გადასახდელი იყო, რასაც მოსარჩელე არ ითხოვს, ხოლო დარჩენილი თანხიდან 20 000 აშშ დოლარი მიღებული ჰქონდა ხ.გ–ისგან, საფუძველს მოკლებულია გ.ც–ის სასარჩელო მოთხოვნა 45 000 აშშ დოლარის, როგორც ნასყიდობის საფასურის, მოპასუხეებისთვის დაკისრების თაობაზე. მეორე შემთხვევაში, თუკი გავიზიარებთ მხარის იმ განმარტებას, რომ 20 000 აშშ დოლარი ხ.გ–მა გ.ც–ს იმ მიზნით გადაუხადა, რომ გამხდარიყო ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების მონაწილე, წინააღმდეგობაში მოვდივართ თავად გ.ც–ის მტკიცებასთან, რომ მას ამხანაგობასთან რაიმე კავშირი არ გააჩნდა და იგი შემოიფარგლა მხოლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებით. ასეთ შემთხვევაში გაუგებარია, რა საფუძვლით იღებს გ.ც–ი 20 000 აშშ დოლარს, მესამე პირის იმ ამხანაგობაში გაწევრიანების სანაცვლოდ, რომელთანაც მისივე მტკიცებით, მას რაიმე სამართლებრივი კავშირი არ გააჩნია.

7.7. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ გ.ც–ის განმარტებების საპირისპიროდ ლოგიკურ ბმაშია აპელანტების პოზიცია, რომ ხ.გ–ის მიერ 20 000 აშშ დოლარის გადახდა მოხდა მხარეთა შორის მანამდე წარმოებული (კერძოდ, 2015 წლის ოქტომბერ ნოემბრის თვეში წარმოებული) მოლაპარაკებების შედეგად, რაც ითვალისწინებდა ერთობლივი საქმიანობის შედეგად უძრავ ქონებაზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობას და სწორედ აღნიშნულ ამხანაგობაში მონაწილეობის მიზნით მოხდა თანხის გადაცემა. ამ გარემოებას ადასტურებს შემდგომში, 2016 წლის 18 ივნისის ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ჭ–ი- ...“-ის დაფუძნების შესახებ ხელშეკრულება, სადაც ხ.გ–ი უკვე დამფუძნებელ წევრად გვევლინება.

7.8. გარდა ზემოაღნიშნული შეუსაბამობისა მოსარჩელის განმარტებებსა და საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს შორის, სააპელაციო სასამართლომ განსაკუთრებული ყურადღება გაამახვილა სასამართლოს განჩინების საფუძველზე ქალაქ თბილისის პოლიციის დეპარტამენტის გლდანი-ნაძალადევის სამმართველოს პოლიციის IX განყოფილებიდან გამოთხოვილ ი.ს–ის (პირადი №..........) მიერ წარდგენილი საჩივრის (რეგისტრაციის №3300410) საფუძველზე ჩატარებულ ი.ს–თან გასაუბრების ოქმზე, კერძოდ დადგენილია, რომ: 2019 წლის 14 დეკემბერს შედგა ი.ს–თან გასაუბრების შესახებ ოქმი, სადაც ი.ს–მა განმარტა შემდეგი: „2015 წლის აგვისტოს თვემდე ჩემს შვილთან ერთად ვცხოვრობდი ქ. თბილისში ..... (ყოფილი ..........) ქ. N33-ში მდებარე კერძო სახლში, რომელიც იყო რეგისტრირებული ჩემი შვილის გ.ც–ის სახელზე. იმ პერიოდში მე და ჩემი მეუღლე დ.ც–ი დავშორდით ერთმანეთს და მას უნდოდა მისი კუთვნილი წილის მიღება ჩვენი ოჯახის სახლიდან, რა მიზნითაც მე გადავწყვიტე მომეძიებინა ინვესტორი მრავალბინიანი კორპუსის ასაშენებლად, რის შესახებაც ცნობილი იყო ჩემი მეზობლებისათვის და ახლობლებისთვის. 2015 წლის ივლისის თვეში ზუსტი რიცხვი არ მახსოვს მე ჩემი საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე შემხვდა ჩვენს უბანში მცხოვრები ნ.ს–ძე, რომელსაც იმ პერიოდში ქონდა აშენებული 4 სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი ჩვენსავე ქუჩაზე და ცხოვრობდა იმავე ბინაში. მე მას უთხარი რომ ვეძებდი ინვესტორს, რასთან დაკავშირებით ნ.ს–ძემ მითხრა, რომ იცოდა ამის შესახებ უბნიდან და თანახმა იყო აეშენებინა ჩემს მიწაზე ოთხ სართულიანი კორპუსი, რასთან დაკავშირებით ჩვენს შორის შედგა ზეპირსიტყვიერი მოლაპარაკება, კერძოდ ს–ძის ინიციატივით უნდა შექმნილიყო ამხანაგობა, რომლის ერთ-ერთი დამფუძნებელი მეც ვიქნებოდი. მისივე განმარტებით ამხანაგობის დამფუძნებლები ჩვენ ორის გარდა იქნებოდნენ თ.ქ–ძე და ვ.ტ–ძე, რომლებსაც ნ.ს–ძე იხსენიებდა როგორც ინვესტორებს. მე როგორც დამფუძნებელი ამხანაგობაში შევდიოდი ჩემი ოჯახის საკუთრებაში არსებული 303 კვ.მ მიწის ნაკვეთით, რომელზეც სახლის გარდა ასევე იყო 48 კვ.მ კომერციული ფართი, საიდანაც ოჯახი იღებდა დამატებით შემოსავალს. თავად ნ.ს–ძეს, როგორც ამხანაგობის ერთ-ერთ დამფუძნებელს და იმავე დროს თავჯდომარეს უნდა მოეხდინა მშენებლობის ორგანიზება და მასთან დაკავშირებული ყველა საკითხის მოგვარება, ხოლო ვ.ტ–ძე და თ.ქ–ძე ფულადი თანხებით შემოდიოდნენ ამხანაგობაში, თუმცა მე მათთან მშენებლობასთან დაკავშრებით რაიმე სახის მოლაპარაკებები არ მქონია. ასევე მე ნ.ს–ძეს ავუხსენი ჩემი ოჯახური მდგომარეობა და ვუთხარი, რომ მჭირდებოდა ფულადი თანხა 20 000 აშშ დოლარი, რასთან დაკავშირებითაც განმიცხადა თანხმობა და 2015 წლის 22 ოქტომბერს ნ.ს–ძის მეუღლემ ხ.გ–მა მე ხელზე გადმომცა 7000 აშშ დოლარი, შემდეგ 2015 წლის 6 ნოემბერს ხ.გ–მა გადმომცა 5000 აშშ დოლარი და 2015 წლის 25 ნოემბერს კიდევ გადმომცა 8000 აშშ დოლარი ასევე ხელზე. 2015 წლის 9 ნოემბერს ფორმალურად გაფორმდა ჩემი შვილის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთზე მდებარე ქ. თბილისი, ....(ყოფილი .........) ქ. N33-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის (ს/კ ..........) ნასყიდობის ხელშეკრულება, სადაც მითითებულია რომ უძრავი ქონების მესაკუთრემ გ.ც–მა ქონება მიჰყიდა 60 000 აშშ დოლარად ამხანაგობის სავარაუდო დამფუძნებლებს ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძეს, თ.ქ–ძეს და ი.ს–ს, მაგრამ რეალურად ფულის გადაცემას ადგილი არ ქონია. მე დავთანხმდი აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმებაზე, იმიტომ რომ როგორც ნ.ს–ძემ განაცხადა, რომ კორპუსის მშენებლობის ნებართვას არ აძლევდნენ თუ მიწის ნაკვეთი სადაც უნდა აგვეშენებინა საცხოვრებელი კორპუსი არ იქნებოდა რეგისტრირებული ამხანაგობის დამფუძნებლების სახელზე როგორც თანასაკუთრება. მე ნ.ს–ძის ნათქვამში ეჭვი არ შემპარვია ვინაიდან მანამდე ჩემი შვილის სახელზე შეტანილი ქონდა განცხადება თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურში მშენებლობის ნებართვის მისაღებად და რამაც დამარწმუნა მიწის ნაკვეთის გადაფორმების აუცილებლობაში. მე ნ.ს–ძეს ვენდობოდი სრულად და ასევე მე მის მიერ შემდგომში შედგენილ ამხანაგობის კრების ოქმებზე ისე ვაწერდი ხელს რომ არც ვკითხულობდი. 2016 წლის 18 ივნისს დაფუძნდა ამხანაგობა ჭ–ი- .... ნ.ს–ძის თავმჯდომარეობით და ასევე მისი გადაწყვეტილებით ამხანაგობის წევრად შეიყვანა თავისი მეუღლე ხ.გ–ი, თუმცა ამხანაგობის შეკრება და ერთობლივი გადაწყვეტილების მიღება არასოდეს არ მომხდარა. აქვე მოგახსენებთ, ნ.ს–ძემ მინდობილობა გამოართვა თ.ქ–ძეს როგორც ინვესტორის წარმომადგენელმა თუმცა, როგორც თ.ქ–ძისგან 2019 წელს შევიტყვე მინდობილობა მას ნ–თვის მიუცია ბინის გადასაფორმებლად. ასევე თ.ქ–ძისგან გახდა ცნობილი, რომ ის არასოდეს არ ყოფილა ინვესტორი, არანაირი შენატანი არ განუხორციელებია ამხანაგობაში როგორც დამფუძნებელს და ის იყო მხოლოდ ბინის მყიდველი, რომლის ღირებულებაც ნ.ს–ძეს გადაუხადა ნაწილ-ნაწილ და სრულად არ აქვს ბინის ღირებულება დაფარული. აღნიშნულს დაადასტურებს ჩემი ძმა გ.ს–ი და ჩემი წარმომადგენელი ნ.ფ–ი, რომლებიც პირადად ესაუბრნენ თ.ქ–ძეს. თავდაპირველად მე ვიცოდი რომ უნდა აშენებულიყო 4 სართულიანი საცხოვრებელი სახლი კომერციული ფართებით, თუმცა მშენებლობის პროცესში შეცვლილა მშენებლობის პროექტი, რის შესახებაც ჩემთვის ნ–ს არ უცნობებია. 2019 წლის ზაფხულში მშენებლობის დასრულების შემდეგ მე და ჩემმა ძმამ გ.ს–მა ადგილზე მისვლისას დავინახეთ, რომ ჩემთვის ცნობილი პროექტით გათვალისწინებული ოთხ სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის ნაცვლად აშენებული იყო 6 სართულიანი კორპუსი და მხოლოდ მოგვიანებით გახდა ცნობილი რომ ნ.ს–ძეს მშენებლობის პროცესში შეუტანია ცვლილება წინა პროექტში უკვე თავისი შვილის ქ. ს–ძის სახელით. მას შემდეგ რაც მშენებლობა დასრულდა ს–ძემ ხელი მომაწერინა განშლის ოქმზე, რომლის მიხედვითაც უნდა მომხდარიყო ჩვენი კუთვნილი ბინების დარეგისტრირება საჯარო რეესტრში, სადაც აღმოვაჩინე, რომ განშლის ოქმზე ჩემს სახელზე განაწილებული იყო მხოლოდ 74 კვ.მ ფართის ბინა, რაზეც მე განვაცხადე უარი პროტესტის ნიშნად, ვინაიდან ჩვენი შეთანხმების თანახმად მე როგორც მიწის მესაკუთრეს და დამფუძნებელს სხვა დამფუძნებლების თანაბარ წილად უნდა მიმეღო. აქედან გამომდინარე მე არ დავირეგისტრირე განშლის ოქმში მითითებული ბინის ფართობი, რაზეც ნ.ს–ძემ განმიმარტა, რომ მეტი არ მეკუთვნოდა, ვინაიდან მას უკვე მოცემული ქონდა 20 000 აშშ დოლარი, ხოლო 40 000 აშშ დოლარში მეტი ფართი არ მეკუთვნოდა, რაც არ შეესაბამება სიმართლეს, ვინაიდან გარდა ზემო აღნიშნული შეთანხმებისა ნ.ს–ძე 1 კვ/მ ყიდდა 400 აშშ დოლარად. ასევე მინდა აღვნიშნო, რომ ჩვენი ზეპირსიტყვიერი შეთანხმებით, როდესაც მე და ჩემმა შვილმა დავცალეთ ჩვენი კუთვნილი სახლი, სადაც აშენდა აღნიშნული კორპუსი ნ.ს–ძეს ჩვენთვის ყოველთვიურად მშენებლობის დასრულებამდე უნდა გადაეხადა ბინის ქირა, მაგრამ მას ბინის ქირა არ გადაუხდია და ჩემთვის ჯამში გადმოცემული 20 000 აშშ დოლარი წარმოადგენდა ბინის ქირის ღირებულებას, ვიდრე მშენებლობა არ დასრულდებოდა, ხოლო მშენებლობა წელიწად ნახევრის ნაცვლად დასრულდა 4 წელიწადში. აქედან გამომდინარე მინდა განვმარტო, რომ ნ.ს–ძეს მართალია მშენებლობის დაწყებამდე მე თანხა ვთხოვე ოჯახური პრობლემების გამო, თუმცა მე იძულებული გავხდი მის მიერ მოცემული 20 000 აშშ დოლარი სრულად გამომეყენებინა ბინის ქირის გადასახდელად. ასევე ჩვენი შეთანხმებით მე როგორც დამფუძნებელს უნდა ჩამბარებოდა გარემონტებული ფართები, თუმცა ნ.ს–ძე მე მაბარებს მხოლოდ 74 კვ.მ ბინის ფართს. ასევე მინდა მოგახსენოთ, რომ მე ნ.ს–ძეს და მის ოჯახსაც ვიცნობდი 2015 წლამდეც, ვინაიდან ჩვენ ვცხოვრობდით ერთ ქუჩაზე, ვიცოდი რომ კორპუსი სადაც ცხოვრობდა თავის ოჯახთან ერთად იყო მისი აშენებული და იყო გამოცდილი მშენებელი და ვერ წარმოვიდგენდი რომ ის მე და ჩემს შვილს მოგვატყუებდა და შეთანხმებული ფართის ნაცვლად გადმოგვცემდა გაცილებით ნაკლებს. ასევე ნ.ს–ძემ ჩვენ მოგვატყუა პროექტთან დაკავშირებით, ვინაიდან ჩემი შვილის სახელით შეტანილ პროექტის თანახმად მას უნდა ააშენებინა 4 სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი, შესაბამისად წილებიც იმის მიხედვით უნდა განაწილებულიყო ჩვენს შორის. ჩემს მიერ მოძიებული დოკუმენტებით ნათლად ჩანს რომ ნ.ს–ძეს თავის სახელზე დაურეგისტრირებია 216,8 კვ.მ ფართობის 4 ბინა, მეუღლეზე ხ.გ–ზე დაურეგისტრირებია 331.68 კვ.მ, რაც წარმოადგენს მთლიან მე-5 სართულს 145,4 კვ.მ ფართის ნაწილს, ასევე 67.98 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის, ტერასა 40.9 კვ.მ ორი დამხმარე ფართი 21.1 კვ.მ და 1.8 კვ.მ ფართს და ავტოფარეხს 54.5 კვ.მ. ასევე განშლის ოქმში მითითებულია რომ ვ.ტ–ძეს გადაეცა 115,2 კვ.მ საიდანაც საცხოვრებელი ფართია 69.5 კვ.მ, ხოლო ავტოფარეხი 45.7 კვ.მ ფართობი, ასევე თ.ქ–ძეს სულ გადაეცა 76 კვ.მ ორი საცხოვრებელი ბინა 44,1 კვ.მ და 31.9 კვ.მ ფართობის ბინები. აღნიშნულის შემდეგ მე დავრწმუნდი რომ თ.ქ–ძე და ვ.ტ–ძე - ნამდვილად არ ყოფილან ინვესტორები და მათი შეყვანა ამხანაგობის დამფუძნებლად და ასევე ხათუნა გოგორიშვილის ამხანაგობის წევრს შეყვანა დასჭირდა მხოლოდ იმისათვის რომ ჩემთვის გადმოეცა რაც შეიძლება ნაკლები ფართი. ამას ასევე ადასტურებს თ.ქ–ძის, ვ.ტ–ძის, ხ.გ–ის და თავად ნ.ს–ძის სახელზე ამოსული ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან სადაც ქონების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია ამხანაგობის ჭ–ი 2016-ის 2016 წლის 18 ივნისის ამხანაგობის ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანის შესახებ შეთანხმება, რომელიც დამოწმებულია ნოტარიუსის მიერ 2019 წლის ივნისში. მე როგორც დამფუძნებელს მეკუთვნის არა 4 სართულიანი კორპუსის ფართის პროპორციული წილი არამედ 6 სართულიანი კორპუსის დამფუძნებლის პროპორციული წილი. ზემო აღნიშნულიდან გამომდინარე გთხოვთ დაიწყოთ გამოძიება ნ.ს–ძის მიერ ჩემს მიმართ განხორციელებული სავარაუდო თაღლითობის ფაქტზე, რათა დადგინდეს ჭეშმარიტება და არ მქონდეს უსამართლობის განცდა.“

7.9. მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტების მიერ საქმეში წარმოდგენილია სადავო სამართალურთიერთობის მონაწილე პირის, მოსარჩელის დედის - ი.ს–ის, გასაუბრების ოქმი, რომელიც შედგენილია მის მიერვე წარდგენილი საჩივრის ფარგლებში და ზუსტად ასახავს მოვლენათა იმ ქრონოლოგიას, რაზეც მიუთითებენ აპელანტები. ი.ს–ი აცხადებს, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის შესახებ შეთანხმება, რომლის მიზანსაც წარმოადგენდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა, რომ მის შენატანს წარმოადგენდა გ.ც–ის სახელზე გაფორმებული უძრავი ქონება (ქ.თბილისში ...... ქ.N33-ში მდებარე 303 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი), ხოლო სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმება მოხდა ფორმალურად, როგორც უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების გადაცემის მექანიზმის გამოყენება. ი.ს–ი ასევე უთითებს, თუ რის საფუძველზე მოხდა გ.ც–ისთვის 20 000 აშშ დოლარის გადაცემა და რომ აღნიშნული ქმედება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ მოლაპარაკების შედეგად განხორციელდა. აღსანიშნავია, რომ გ.ც–ს ამ მტკიცებულების გაქარწყლების კუთხით რაიმე კონკრეტული არგუმენტი, ან საპირწონე მტკიცებულება საქმეში არ წარუდგენია. მისი წარმომადგენელი განმარტავდა, რომ ი.ს–ი არ არის იურიდიული განათლების მქონე და შესაბამისად ვერ ერკვევა ტერმინოლოგიურ დონეზე.

7.10. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია რომ მოწინააღმდეგე მხარის ეს განმარტება ვერ გააქარწყლებს გასაუბრების ოქმში გადმოცემულ ინფორმაციას, ვინაიდან ი.ს–ის მიერ მოყვანილი ფაქტები ცალსახად ქმნიან ერთობლივი საქმიანობის ურთიერთობის შემადგენლობას, იმისდა მიუხედავად ერკვევა თუ არა გამოსაკითხი პირი იურიდიულ ტერმინებში. ი.ს–ი შინაარსობრივად აცხადებს, რომ გადასცა მიწის ნაკვეთი ამხანაგობას, რომლის მიზანი იყო მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის აშენება და ამ მიზნის მიღწევის შემდეგ უნდა მიეღო კონკრეტული ფართი. შესაბამისად პალატა მიუთითებს, რომ ტერმინის „ერთობლივი საქმიანობა“ გამოყენების გარეშეც ცალსახაა, რომ გამოსაკითხი პირი ამ სამართალურთიერთობაზე საუბრობს და ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებს 2015 წლის 9 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ფორმალურ ხასიათზე. რაიმე სხვა შედავება მოწინააღმდეგე მხარეს საქმის განხილვის ეტაპზე არ წარუდგენია.

7.11. კიდევ ერთი გარემოება, რაც გ.ც–ის პოზიციის საფუძვლიანობას გამორიცხავს, არის თავად ნასყიდობის ხელშეკრულების ჩანაწერი, სადაც მითითებულია, რომ მყიდველების მიერ ნასყიდობის საფასური 60 000 აშშ დოლარიგადახდილიასრულად.

7.12. აღნიშნული განმარტებების საფუძველზე სააპელაციო პალატა მიუთითებს, რომ 09.11.2015წ. ნასყიდობის ხელშეკრულებაში ცალსახად მითითებულია, რომ ნასყიდობის საფასური მყიდველს გადახდილი აქვს და აღნიშნულ ჩანაწერზე თანხმობა გამყიდველს დაფიქსირებული აქვს ხელმოწერით. მეორეს მხრივ, მხარეთა ახსნა-განმარტებებით უდავოდ დგინდება, რომ მყიდველებს ნასყიდობის საფასური გადახდილი არ ჰქონიათ და რომ 60 000 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულებაც არ ჰქონიათ წარმოშობილი. პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ მოცემულობაზე, რომ გამყიდველს (გ.ცქიფურიშვილს) პრეტენზია არ დაუფიქსირებია მანამ, სანამ ამხანაგობამ არ დაასრულა მშენებლობა და არ მოხდა კუთვნილი ფართების განაწილება. აღსანიშნავია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება დაიდო 2015 წლის 9 ნოემბერს, ხოლო გ.ც–ის სარჩელი სასამართლოს წარედგინა 2020 წლის 8 აპრილს, შესაბამისად დგინდება, რომ ფაქტობრივად ხუთი წლის განმავლობაში გამყიდველს რაიმე პრეტენზია თანხის გადახდის კუთხით არ წამოუყენებია. წარმოდგენილი მოცემულობა კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა ფორმალურად და მისი რეალური მიზანი უძრავი ქონების ამხანაგობისთვის საკუთრებაში გადაცემა იყო. პალატა მიუთითებს, რომ გ.ც–ს არც ამ ფაქტების სხვაგვარი განმარტება შემოუთავაზებია სასამართლოსთვის, რაც მისი სასარგებლო დასკვნის გაკეთების საფუძველს წარმოშობდა.

7.13. სააპელაციო პალატა ყურადღება გაამახვილა იმ უდავო ფაქტობრივ მოცემულობაზე, რომ სადავო 2015 წლის 9 ნოემბრის ნასყიდობის გაფორმებამდე ამ მიწის ნაკვეთზე მხარეებს შორის უკვე მიმდინარეობდა მოლაპარეკება და უდავო ფაქტია, რომ ნასყიდობის გაფორმებადე ჯერ კიდევ - 2015 წლის 22 ოქტომბერს გ.ც–ს, როგორც ამ მიწის მესაკუთრეს ხ.გ–მა, რომელიც არის ნ.ს–ძის მეუღლე გადასცა 7 000 აშშ დოლარი, ხოლო 6 ნოემბერს 5 000 აშშ დოლარი (მოგვიანებით კი 2015 წლის 28 ნოემბერს 8 000 აშშ დოლარი, ჯამში მთლიანად ხ.გ–ისაგან გ.ც–ს მიღებული აქვს 20 000 აშშ დოლარი.). ამ ფაქტის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით ნიშანდობლივია, რომ 2015 წლის 9 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მხარეებმა ასახეს კიდეც, რომ ნასყიდობის საფასური სრულად იყო გადახდილი.

7.14. სააპელაციო სასამართლომ აპელანტების სარჩელზეც გაამახვილა ყურადღება, მათი მოთხოვნები ჩამოყალიბებულია შემდეგნაირად: - ბათილად იქნეს ცნობილი ერთი მხრივ, გ.ც–სა და მეორე მხრივ, ი.ს–ს, ნ.ს–ძეს, ვ.ტ–ძესა და თ.ქ–ძეს შორის ქ. თბილისში, ......... ქ. N33-ში მდებარე, ..........საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის ნასყიდობის შესახებ 2015 წლის 9 ნოემბერს გაფორმებული ხელშეკრულება. აღიარებულ იქნეს გ.ც–ს, ი.ს–ს, ნ.ს–ძეს, ვ.ტ–ძეს, თ.ქ–ძესა და ხ.გ–ს შორის ერთობლივი საქმიანობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა, კერძოდ, დადგენილ იქნეს, რომ გ.ც–ის, ი.ს–ის, ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძისა და თ.ქ–ძის მონაწილეობით ქ. თბილისში, .......ქ. N33-ში მდებარე, ..........საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთთან დაკავშირებით 2015 წლის 9 ნოემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებითა და 2016 წლის 18 ივნისს ი.ს–ს, ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძის, თ.ქ–ძისა და ხ.გ–ის მონაწილეობით გაფორმებული ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ჭ....“-ის დაფუძნების შესახებ ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი სამართალურთიერთობა ერთობლიობაში წარმოადგენს გ.ც–ს, ი.ს–ს, ნ.ს–ძეს, ვ.ტ–ძეს, თ.ქ–ძესა და ხ.გ–ს შორის ქ. თბილისში, ..... ქ. N33-ში მდებარე, ..........საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის აშენების მიზნით დადებულ ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულებას, რომლის პირობები განსაზღვრულია 2016 წლის 18 ივნისს გაფორმებული ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა ჭ....-ის დაფუძნების შესახებ ხელშეკრულებით, იმ დამატებითი პირობით, რომ გ.ც–ის ამხნაგობაში განხორციელებულ შენატანს წარმოადგენდა მის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული, ქ.თბილისში, ........ მდებარე, ......... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთი. - გ.ც–სა და ი.ს–ს ნ.ს–ძის, ხ.გ–ის, ვ.ტ–ძისა და თ.ქ–ძის სასარგებლოდ დაეკისროთ 20 000 (ოცი ათასი) აშშ დოლარის სოლიდარულად გადახდა.

7.15. მოსარჩელეთა აღიარებით მოთხოვნასთან მიმართებით პალატა მიიჩნევს, რომ მხარემ სარწმუნოდ ვერ დაადასტურა, თუ რა იურიდიული ინტერესი დგას აღნიშნული მოთხოვნის უკან. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ იმ ამხანაგობის, მიზანი, რომლის წევრებსაც წარმოადგენენ მოსარჩელეები და მოპასუხეები უკვე მიღწეულია, საცხოვრებელი კორპუსი აშენებულია და თითოეულ წევრს მიღებული აქვს ერთობლივი საქმიანობის შესახებ 2016 წლის 18 ივნისის ხელშეკრულებით შეთანხმებული წილი. ამასთან, გ.ც–ის სარჩელის ფარგლებში დადგენილია მხარეთა შორის არსებული სადავო სამართალურთიერთობის ნამდვილი ბუნება და ის ფაქტი, რომ რაიმე შეუსრულებელი ვალდებულება მხარეთა შორის არ იკვეთება. აქედან გამომდინარე, ბუნდოვანია მოსარჩელეთა აღიარებითი მოთხოვნა, რომელიც ასე ვრცლად არის ჩამოყალიბებული, თუ რა სამართლებრივი შედეგის მიღწევას ემსახურება. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ამ სარჩელის დაკმაყოფილებისადმი მოსარჩელე მხარეს (ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძე, თ.ქ–ძე და ხ.გ–ი) გააჩნია არა ის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი რაც სსსკი-ს 180-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე აღირებითი სარჩელისთვისაა აუცილებელი, არამედ რეალურად გააჩნია ის ერთჯერადი ინტერესი, რომ ამ სარჩელის დაკმაყოფილებით, გამოირიცხოს გ.ც–ის სარჩელის დაკმყოფილება. ამ მხრივ ნიშანდობლივია, რომ ეს აღიარებითი მოთხოვნა მოსარჩელეებს არ დაუყენებიათ მანამდე (მოსარჩელეებმა ამ სარჩელით სასამართლოს მიმართეს 2022 წლის 4 ივნისს), სანამ მიღებული არ იქნა 2021 წლის 3 აპირლის გასაჩივრებული გადაწვეტილება გ.ც–ის სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე. აქედან გამომდინარე სააპელაციო პალატა ასკვნის, რომ ნ.ს–ძის, ვ. ტ–ძის, თ.ქ–ძის და ხ.გ–ის აღაირებით სასარჩელო მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს ამ სარჩელის დაკმაყოფილებისადმი მოსარჩელის ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არ არსებობის გამო. ამასთან, ვინაიდან დადგენილია ხ.გ–ის მიერ გ.ც–ისთვის გადახდილი 20 000 აშშ დოლარის მიზნობრიობა და შესაბამისი ვალდებულების არსებობა, პალატა ასკვნის, რომ არც მიკუთვნებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი იკვეთება უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმებზე დაყრდნობით. სააპელაციო პალატა აქვე დასძენს, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ გასაჩივრებული 2022 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძის, თ.ქ–ძის და ხ.გ–ის სარჩელის უარყოფა მოხდა არა იმ მოტივით, რომ სარჩელის მიმართ მოსარჩელეებს არ გააჩნიათ ნამდვილი იურიდიული ინტერესი, არამედ იმ მოტვით, რომ 2015 წლის 9 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს ნამდვილ ხელშეკრულებას და სასამართლოს მიერ ფაქტობრივად გაზიარებულ იქნა ის პოზიცია, რომ არსებობს ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე 45 000 აშშ დოლარის გადახდის ფულადი ვალდებულება გ.ც–ის სასარგებლოდ, სააპელაციო პალატა მიზანშეწონილად მიიჩნევს გაუქმედეს ასევე 2022 წლის 2ივნისის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძის, თ.ქ–ძის და ხ.გ–ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს მოსარჩელეთა ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არარსებობის გამო.

8. გ.ც–ის საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა

8.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი წარმოადგინა მოსარჩელემ და მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე.

8.2. კასატორის განმარტებით, მხარეთა შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ფარგლებშიც შეთანხმებული ნივთის საფასური არ მიუღია, ამასთან კასატორი განმარტავს, რომ მას ამხანაგობასთან შეხება არ ჰქონია.

8.3. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის გარემოებები და საქმეში არსებული მტკიცებულებები, ამასთან, უსაფუძვლოდ დაეყრდნო სისხლის სამართლის საქმეში ი.ს–ის მიერ მიცემულ ჩვენებას, მით უფრო მაშინ, როდესაც ი.ს–მა სულ სხვა მიზნით წარადგინა საჩივარი.

9. მოსარჩელეების შეგებებული საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა

9.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებაზე შეგებებული საკასაციო საჩივარი წარადგინეს მოსარჩელეებმა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

9.2. შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორების განმარტებით, მათ საკასაციო წესით გასაჩივრების სტანდარტული წესით არ უსარგებლიათ, რადგან, მიღებული გადაწყვეტილებით მათთვის სასურველი შედეგი დადგა.

10. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

10.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

11. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული.

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

13. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა.

14. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

15. საკასაციო სასამართლო, საქმის თავისებურებისა და მხარეთა მიერ, სხვადასხვა დროს წარდგენილი სარჩელების საფუძველზე, მოგვიანებით საქმეთა გაერთიანების გათვალისწინებით მეტი სიცხადისთვის, პირველ რიგში ქრონოლოგიურად მიუთითებს მხარეთა მოთხოვნებსა და სხვა საპროცესო მოქმედებებზე:

15.1. გ.ც–მა 2020 წლის 8 აპრილს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხეების ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძისა და თ.ქ–ძის წინააღმდეგ, მოითხოვა მოპასუხეებისთვის სოლიდარულად 45 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ლარში დაკისრება და მიუღებელი შემოსავლის სახით 2015 წლის ნოემბერ-დეკემბრის სარგებელი 847.5 აშშ დოლარი, 2016 წლის სარგებელი 5 400 აშშ დოლარი, 2017 წლის სარგებელი 5 175 აშშ დოლარი, 2018 წლის სარგებელი 5 040 აშშ დოლარი, 2019 წლის სარგებელი 4 725 აშშ დოლარი, 2020 წლის იანვარ-მარტის სარგებელი - 180 აშშ დოლარი. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით დასახელებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ 45 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებაზე 2021 წლის 24 მაისს სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს მოპასუხეებმა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და გ.ც–ის სარჩელზე უარის თქმის მოთხოვნით. ამავე პერიოდში - 2021 წლის 4 ივნისს პირველი საქმის მოპასუხეებმა (ნ.ს–ძემ, ვ.ტ–ძემ და თ.ქ–ძემ) და ხ.გ–მა სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს, მოითხოვეს გ.ც–სა და ი.ს–ს მეორეს მხრივ კი ნ.ს–ძეს, ვ.ტ–ძესა და თ.ქ–ძეს შორის გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის შესახებ 2015 წლის 9 ნოემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფულადი ვალდებულების არარსებობის აღიარება, ასევე გ.ც–სა და ი.ს–ისთვის ხ.გ–ის სასარგებლოდ 20 000 აშშ დოლარის სოლიდარულად გადახდის დაკისრება, ასევე გ.ც–ისა და ი.ს–ისთვის ხ.გ–ის სასარგებლოდ მიღებული 20 000 აშშ დოლარის დაუბრუნებლობით გამოწვეული ზიანის ასანაზღაურებლად 13 283.33 აშშ დოლარის დაკისრება, ასევე 260 აშშ დოლარის დაკისრება 2021 წლის 1 ოქტომბრიდან. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განცხადებით მიმართა აპელანტების წარმომდგენელმა მოითხოვა საქმისწარმოების შეჩერება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით მხარის წარმომადგენლის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა, შეჩერდა საქმისწარმოება მოპასუხეების (ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძე და თ.ქ–ძე) და ხ.გ–ის სარჩელზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2022 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელეებმა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივრის განხილვისას, 2023 წლის 11 ივლისს, მოსარჩელეთა წარმომადგენელმა იშუამდგომლა საქმეთა გაერთიანების შესახებ, რაც ამავე განჩინებით დაკმაყოფილდა და სააპელაციო სასამართლოს ეტაპზე გ.ც–ის მიერ თავდაპირველად წარდგენილ სარჩელზე დაწყებული საქმის წარმოება და ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძის, თ.ქ–ძისა და ხ.გ–ის სარჩელზე დაწყებული საქმისწარმოება გაერთიანდა ერთ წარმოებად (№2ბ/329-22).

16. საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ წინამდებარე შემთხვევაში წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, იმ გარემოების გათვალისწინებით რომ პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება არ ყოფილა კასატორის მიერ გასაჩივრებული, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანი ვერ გახდება მის მიერ სარჩელით სადავოდ გამხდარი, მოპასუხეებისთვის დასაკისრებელი მიუღებელი შემოსავლის დაკისრებაზე უარის თქმის საფუძვლიანობის საკითხი.

17. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში შეფასების საგანია თუ რა ტიპის სახელშეკრულებო ურთიერთობა არსებობდა მხარეთა შორის და არსებობს თუ არა გ.ც–ის სარჩელზე მის სასარგებლოდ მოპასუხეთა ფულადი ვალდებულება 45 000 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე, კერძოდ გ.ც–ის განმარტებით მას მოპასუხეებთან აკავშირებს მხოლოდ 2015 წლის 9 ნოემბერს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, საიდან გამომდინარეც მის მიერ წარდგენილი სარჩელით ითხოვს ნასყიდობის საფასურის - 45 000 აშშ დოლარის მოპასუხეებისთვის დაკისრებას, ხოლო მოსარჩელეები ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძე, თ.ქ–ძე, ხ.გ–ი აცხადებენ, რომ 45 000 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულება არ არსებობს და რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენდა თვალთმაქცურ გარიგებას და რეალურად მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა. აღსანიშნავია, რომ წინამდებარე შემთხვევაში მოწინააღმდეგე მხარეს მყოფმა მოსარჩელეებმა შეგებებული საკასაციო საჩივარი წარმოადგინეს, თუმცა აღნიშნულ საკასაციო საჩივარშივეა აღნიშნული, რომ ისინი ეთანხმებიან სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას, და გ.ც–ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის პირობებში, მათ მიიღეს ის შედეგი რისი მიღწევაც სურდათ.

18. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეთა გაერთიანების შემდეგ, წინამდებარე მომენტამდე სასამართლოს შეფასების საგანია მხარეთა მიერ სხვადასხვა დროს წარდგენილი სარჩელებით იდენტიფიცირებული მოთხოვნების საფუძვლიანობა, ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ გ.ც–ის მიერ სარჩელით სადავოდ გამხდარი 45 000 აშშ დოლარის მოწინააღმდეგე მხარისთვის დაკისრების საფუძვლიანად მიჩნევის შემთხვევაში, გამოირიცხება აპელანტების მოთხოვნების საფუძვლიანობა და პირიქით, ამდენად, მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობის ხასიათისა და ამავე ურთიერთობიდან გამომდინარე 45 000 აშშ დოლარის დაკისრების საფუძვლიანობის/უსაფუძვლობის (ფულადი ვალდებულების არსებობის საკითხი) გამორკვევის შემთხვევაში ავტომატურად გაეცემა ორივე სარჩელით წარდგენილი მოთხოვნებისა და პრეტენზიების ავტორებს სამართლებრივი პასუხი.

19. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი. მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება. ნასყიდობა ორმხრივი, კონსესუალური გარიგებაა, სადაც, როგორც გამყიდველს, ისე - მყიდველს გააჩნია კანონით გათვალისწინებული ვალდებულებები. სსკ-ის 477-ე მუხლის თანახმად, გამყიდველმა უნდა ამტკიცოს, რომ მყიდველს გადასცა საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდა საქონელი, ხოლო მყიდველმა უნდა ამტკიცოს, რომ გადაიხადა შეთანხმებული ფასი.

20. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად (იხ. სუსგ საქმე №ას-1284-2019, 24 იანვარი, 2020წ). საერთო საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებას თავისი სპეციფიკა გააჩნია. სსკ-ის 930-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურებას წარმოადგენს მხარეთა სურვილი, საკუთარი ქონების, გამოცდილებისა თუ პროფესიული უნარ ჩვევების გაერთიანებით ერთობლივად იმოქმედონ გარკვეული მიზნების მისაღწევად. ამასთან, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების აუცილებელი წინაპირობაა, რომ ამხანაგობა ყალიბდება იურიდიული პირის შეუქმნელად. ნიშანდობლივია, რომ სამოქალაქო კოდექსი არ აკონკრეტებს ხელშეკრულების ამ ტიპისათვის განსაზღვრული მიზნის შინაარსს, ამდენად, გარიგების მხარეთა ინტერესს, შესაძლებელია, წარმოადგენდეს კანონმდებლობით დაშვებული ნებისმიერი მიზანი, მათ შორის, გარკვეული მოგების მიღების სურვილი. საერთო მიზნის არსებობა გარიგების მთავარ წინაპირობას წარმოადგენს, ამიტომ ამხანაგობის თითოეული წევრი მონაწილეობს, როგორც გარიგების დამოუკიდებელი მხარე. (იხ. სუსგ საქმე №ას-1792-2018, 25 აპრილი, 2019 წელი). სსკ-ის 932-ე მუხლის თანახმად, მონაწილეებმა უნდა შეიტანონ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესატანები. ამავე კოდექსის 935-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, შემოსავლები მონაწილეებს შორის ნაწილდება მათი წილის შესაბამისად.

21. ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებისთვის დამახასიათებელია შემდეგი: ამხანაგობის მონაწილე უნდა იყოს არა ნაკლებ ორი პირი, რომლებიც მოქმედებენ ერთობლივად, შესაბამისად, ერთმანეთის მიმართ არ წარმოეშობათ დაპირისპირებული ინტერესები, როგორც მოვალესა და კრედიტორს. ხელშეკრულების ინტერესებიდან გამომდინარე, მის მონაწილეებს შორის შეიძლება მოხდეს უფლებამოვალეობების გადანაწილება, თუმცა ეს ხორციელდება არა როგორც დამოუკიდებელ პირთა შორის, რომელთაც ერთმანეთის საწინააღმდეგო ინტერესები და მოვალეობები აქვთ, არამედ, როგორც სუბიექტებს შორის, რომელთა შორის უფლებამოვალეობების გადანაწილება ხდება ამხანაგობის ხელშეკრულების პირობების შესრულების მიზნით. ამხანაგობის მონაწილეთა შეთანხმება და ერთიანობის გამოვლენა უნდა მოხდეს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნის მისაღწევად, რაც გარიგების მთავარ წინაპირობას წარმოადგენს. მონაწილეები ერთობლივი მიზნის მისაღწევად მოქმედებენ ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით მათ მიერ განხორცილებული შენატანების საფუძველზე და იურიდიული პირის შეუქმნელად. ამასთან, ერთობლივი საქმიანობის მართვა ყველა მონაწილის მიერ ერთობლივად ხორციელდება, რაც ამ საქმიანობასთან დაკავშირებული გადაწყვეტილებების ყველა მონაწილის თანხმობით მიღებას გულისხმობს. ამავდროულად, გადაწყვეტილებათა განხორციელება შეიძლება ერთ-ერთ მონაწილეს ან სხვა მესამე პირსაც დაევალოს, რაც გარიგების შინაარსს არ ცვლის. ამხანაგობის საქმიანობიდან მიღებული სარგებელი და ზიანი მონაწილეთა მიერ განხორციელებული წილების შესაბამისად გადანაწილდება, რისთვისაც რაიმე მნიშვნელობა არა აქვს შენატანი ქონებით თუ მომსახურების გაწევით იქნა განხორციელებული. ამდენად, საერთო საქმიანობის (ამხანაგობის) წევრების ინტერესები მიმართულია საერთო მიზნის მიღწევისაკენ, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ერთმანეთის მიმართ ისინი არ შეიძლება გამოდიოდნენ როგორც კრედიტორი და მოვალე. მონაწილეებს, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობების საფუძველზე, პასუხისმგებლობა წარმოეშობათ როგორც მესამე პირებთან, ასევე, ერთმანეთთან მიმართებით. აღნიშნულს ადასტურებს სამოქალაქო კოდექსის 937-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის ძალითაც, ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის ოდენობა განისაზღვრება მონაწილეთა წილის შესაბამისად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს.

22. სადავო საკითხის გამორკვევისათვის, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების პრინციპზე და აღნიშნავს, რომ ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში, დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. სწორედ მტკიცების ტვირთსა და მის სწორ განაწილებაზეა დამოკიდებული დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება (სუსგ. №ას-362-2021, 25.06.2021წ; №ას-661-2021, 20.04.2022წ; №ას-311-2022, 01.11.2022).

23. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზება, უმეტესწილად, დამოკიდებულია და გულისხმობს სასამართლოს მიერ დასაბუთებული, მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების მიღებას (სუსგ. №ას-811-2021. 07.10.2021; №ას-705-2022 03.11.2022წ.).

24. სსსკ-ის მე-3 მუხლის მიხედვით, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს – ცნოს სარჩელი. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის მიხედვით სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული შესაგებლები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

25. მტკიცების ტვირთს აწესრიგებს სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი 22 ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. მტკიცების ტვირთი არის სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა სათანადოდ არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. ის ვინც ითხოვს ვალდებულების შესრულებას, უნდა დაამტკიცოს მოთხოვნის საფუძვლის არსებობა არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც იგი ითხოვს თავისი მოთხოვნის შესრულებას, ან აღიარებას, არამედ მაშინაც, როდესაც იგი თავს იცავს მოწინააღმდეგე მხარის ნეგატიური აღიარებითი სარჩელისაგან (მოთხოვნისაგან). მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გაიმიჯნოს ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსსკ-ის მე 4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს– ეს უკვე სასამართლოს პრეროგატივაა. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას. მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა განმარტებები უნდა იყოს დასაბუთებული და ეხებოდეს იმ გარემოებებს, რომლებსაც უშუალოკავშირი აქვს დავასთან. მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი – ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. ჰაინ ბიოლინგი, ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 2003, გვ.64)- შეად. სუსგ-ებს N ას 1298-2018; 22.03.2019წ; N ას-1329-2018, 22.02.2019წ; N ას-1610-2019, 07.02.2020წ; N ას-804-2019, 19.03.2021წ; N ას-1133-2019, 30.07.2021წ; N ას-754-2021, 02.12.2021წ; N ას-1126-2023, 20.12.2023წ; N ას-1208-2023, 20.12.2023წ.).

26. ზემოაღნიშნული ფაქტობრისამართლებრივი დასაბუთებისა და საპროცესო მოქმედებათა ქრონოლოგიის გათვალისწინებით, იმ მიზნით, რომ შეფასდეს მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა, საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილ გარემოებებს მიაქცევს ყურადღებას და განმარტავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე უდავოა მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის შესახებ სახელშეკრულებო ურთიერთობა.

27. გ.ც–ი განმარტავდა, რომ მოპასუხეებთან მხოლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულება გააფორმა, იმ უძრავ ქონებაზე, რომელზეც შემდეგში მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი აშენდა. მისივე განმარტებით მას ამხანაგობის წევრობასთან კავშირი არ ჰქონია. აღნიშნულის საპრისპიროდ საკასაციო სასამართლო განმარტავს, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით მტკიცდება, რომ უძრავი ქონების მესაკუთრე 2015 წლის 9 სექტემბრის მდგომარეობით გ.ც–ი იყო (ტ.1,ს.ფ. 36-37). ამავე წლის 9 ნოემბერს ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა ერთის მხრივ მესაკუთრეს, ხოლო მეორეს მხრივ მესაკუთრის დედას - ი.ს–ს, ვ.ტ–ძეს, თ.ქ–ძესა და ნ.ს–ძეს შორის (ტ.1, ს.ფ. 38-39). ამავდროულად, გ.ც–სა და ხ.გ–ს შორის გაფორმდა 20 000 დოლარის გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ეს უკანასკნელი ასევე უნდა გამდარიყო უძრავი ქონების თანამესაკუთრე. აღნიშნული გარემოებების შემდეგ, რამდენიმე თვეში 2016 წლის 18 ივნისის ხელშეკრულების მიხედვით დაფუძნდა ამხანაგობა, რომლის წევრებიც იყვნენ ვ.ტ–ძე - მესაკუთრე/წევრი; თ.ქ–ძე მესაკუთრე/წევრი; ი.ს–ი - მესაკუთრე/წევრი; ნ.ს–ძე მესაკუთრე/წევრი; ხ.გ–ი - წევრი. ამხანაგობის ხელშეკრულებით განისაზღვრა საქმიანობის მიზანი, წევრთა უფლება-მოვალეობები, შენატანები და ა.შ (ტ.1,ს.ფ. 27-32). ხელშეკრულების თანახმად, გ.ც–ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ამხანაგობის საკუთრებად (ტ.1,ს.ფ. 40-41).

28. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, მხარეთა მიერ გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარედ ხ.გ–ი არაა მითითებული, თუმცა, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, მიწის ნაკვეთზე თანამესაკუთრედ აღრიცხვის სანაცვლოდ ხ.გ–მა გ.ც–ს რამდენიმე ნაწილად გადასცა ჯამში 20 000 აშშ დოლარი. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნული თანხის შესახებ გ.ც–ის განმარტება წინააღმდეგობრივია, კერძოდ, პირველად აღნიშნულა, რომ დასახელებული თანხა ნასყიდობის ხელშეკრულების საფასური იყო, ხოლო მოგვიანებით განმარტა, რომ ხ.გ–ის ამხანაგობაში გაწევრიანების საფასური იყო. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას თავად გ.ც–ის ურთიერთგამომრიცხავი ახსნა-განმარტებების თაობაზე, კერძოდ, თუკი ხ.გ–ისგან გ.ც–მა მიიღო უძრავი ქონების ნასყიდობის საფასურის ნაწილი, გაუგებარია რატომ არ იყო ხ.გ–ი 09.11.2015წ-ის ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარე და ამასთან, თუკი ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან დგინდება, რომ უძრავი ნივთის საფასური იყო 60 000 აშშ დოლარი, აქედან 15 000 აშშ დოლარი გ.ც–ის დედის - ი.ს–ის გადასახდელი იყო, რასაც მოსარჩელე არ ითხოვს, ხოლო დარჩენილი თანხიდან 20 000 აშშ დოლარი მიღებული ჰქონდა ხ.გ–ისგან, საფუძველს მოკლებულია გ.ც–ის სასარჩელო მოთხოვნა 45 000 აშშ დოლარის, როგორც ნასყიდობის საფასურის, მოპასუხეებისთვის დაკისრების თაობაზე. მეორე შემთხვევაში, თუკი გავიზიარებთ მხარის იმ განმარტებას, რომ 20 000 აშშ დოლარი ხ.გ–მა გ.ც–ს იმ მიზნით გადაუხადა, რომ გამხდარიყო ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების მონაწილე, წინააღმდეგობაში მოვდივართ თავად გ.ც–ის მტკიცებასთან, რომ მას ამხანაგობასთან რაიმე კავშირი არ გააჩნდა და იგი შემოიფარგლა მხოლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებით. ასეთ შემთხვევაში გაუგებარია, რა საფუძვლით იღებს გ.ც–ი 20 000 აშშ დოლარს, მესამე პირის იმ ამხანაგობაში გაწევრიანების სანაცვლოდ, რომელთანაც მისივე მტკიცებით, მას რაიმე სამართლებრივი კავშირი არ გააჩნია. გ.ც–ის განმარტებების საპირისპიროდ ლოგიკურ ბმაშია მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია, რომ ხ.გ–ის მიერ 20 000 აშშ დოლარის გადახდა მოხდა მხარეთა შორის მანამდე წარმოებული (კერძოდ, 2015 წლის ოქტომბერ ნოემბრის თვეში წარმოებული) მოლაპარაკებების შედეგად, რაც ითვალისწინებდა ერთობლივი საქმიანობის შედეგად უძრავ ქონებაზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობას და სწორედ აღნიშნულ ამხანაგობაში მონაწილეობის მიზნით მოხდა თანხის გადაცემა. ამ გარემოებას ადასტურებს შემდგომში, 2016 წლის 18 ივნისის ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ჭ....“-ის დაფუძნების შესახებ ხელშეკრულება, სადაც ხ.გ–ი უკვე დამფუძნებელ წევრად გვევლინება.

29. საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს მიერ შეფასებულ, სასამართლოს განჩინების საფუძველზე ქალაქ თბილისის პოლიციის დეპარტამენტის გლდანი-ნაძალადევის სამმართველოს პოლიციის IX განყოფილებიდან გამოთხოვილ ი.ს–ის (პირადი №........) მიერ წარდგენილი საჩივრის (რეგისტრაციის №3300410) საფუძველზე ჩატარებულ ი.ს–თან გასაუბრების ოქმზე მიაქცევს ყურადღებას, რომლის მიხედვითაც ი.ს–ის ჩვენებით დადგენილია, რომ „2015 წლის აგვისტოს თვემდე ჩემს შვილთან ერთად ვცხოვრობდი ქ. თბილისში ....... (ყოფილი ........) ქ. N33-ში მდებარე კერძო სახლში, რომელიც იყო რეგისტრირებული ჩემი შვილის გ.ც–ის სახელზე. იმ პერიოდში მე და ჩემი მეუღლე დ.ც– დავშორდით ერთმანეთს და მას უნდოდა მისი კუთვნილი წილის მიღება ჩვენი ოჯახის სახლიდან, რა მიზნითაც მე გადავწყვიტე მომეძიებინა ინვესტორი მრავალბინიანი კორპუსის ასაშენებლად, რის შესახებაც ცნობილი იყო ჩემი მეზობლებისათვის და ახლობლებისთვის. 2015 წლის ივლისის თვეში ზუსტი რიცხვი არ მახსოვს მე ჩემი საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე შემხვდა ჩვენს უბანში მცხოვრები ნ.ს–ძე, რომელსაც იმ პერიოდში ქონდა აშენებული 4 სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი ჩვენსავე ქუჩაზე და ცხოვრობდა იმავე ბინაში. მე მას უთხარი რომ ვეძებდი ინვესტორს, რასთან დაკავშირებით ნ.ს–ძემ მითხრა, რომ იცოდა ამის შესახებ უბნიდან და თანახმა იყო აეშენებინა ჩემს მიწაზე ოთხ სართულიანი კორპუსი, რასთან დაკავშირებით ჩვენს შორის შედგა ზეპირსიტყვიერი მოლაპარაკება, კერძოდ ს–ძის ინიციატივით უნდა შექმნილიყო ამხანაგობა, რომლის ერთ-ერთი დამფუძნებელი მეც ვიქნებოდი. მისივე განმარტებით ამხანაგობის დამფუძნებლები ჩვენ ორის გარდა იქნებოდნენ თ.ქ–ძე და ვ.ტ–ძე, რომლებსაც ნ.ს–ძე იხსენიებდა როგორც ინვესტორებს. მე როგორც დამფუძნებელი ამხანაგობაში შევდიოდი ჩემი ოჯახის საკუთრებაში არსებული 303 კვ.მ მიწის ნაკვეთით, რომელზეც სახლის გარდა ასევე იყო 48 კვ.მ კომერციული ფართი, საიდანაც ოჯახი იღებდა დამატებით შემოსავალს. თავად ნ.ს–ძეს, როგორც ამხანაგობის ერთ-ერთ დამფუძნებელს და იმავე დროს თავჯდომარეს უნდა მოეხდინა მშენებლობის ორგანიზება და მასთან დაკავშირებული ყველა საკითხის მოგვარება, ხოლო ვ.ტ–ძე და თ.ქ–ძე ფულადი თანხებით შემოდიოდნენ ამხანაგობაში, თუმცა მე მათთან მშენებლობასთან დაკავშრებით რაიმე სახის მოლაპარაკებები არ მქონია. ასევე მე ნ.ს–ძეს ავუხსენი ჩემი ოჯახური მდგომარეობა და ვუთხარი, რომ მჭირდებოდა ფულადი თანხა 20 000 აშშ დოლარი, რასთან დაკავშირებითაც განმიცხადა თანხმობა და 2015 წლის 22 ოქტომბერს ნ.ს–ძის მეუღლემ ხ.გ–მა მე ხელზე გადმომცა 7000 აშშ დოლარი, შემდეგ 2015 წლის 6 ნოემბერს ხ.გ–მა გადმომცა 5000 აშშ დოლარი და 2015 წლის 25 ნოემბერს კიდევ გადმომცა 8000 აშშ დოლარი ასევე ხელზე. 2015 წლის 9 ნოემბერს ფორმალურად გაფორმდა ჩემი შვილის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთზე მდებარე ქ. თბილისი, ..... (ყოფილი .......) ქ. N33-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის (ს/კ 01..........) ნასყიდობის ხელშეკრულება, სადაც მითითებულია რომ უძრავი ქონების მესაკუთრემ გ.ც–მა ქონება მიჰყიდა 60 000 აშშ დოლარად ამხანაგობის სავარაუდო დამფუძნებლებს ნ.ს–ძე, ვ.ტ–ძეს, თ.ქ–ძეს და ი.ს–ს, მაგრამ რეალურად ფულის გადაცემას ადგილი არ ქონია. მე დავთანხმდი აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმებაზე, იმიტომ რომ როგორც ნ.ს–ძემ განაცხადა, რომ კორპუსის მშენებლობის ნებართვას არ აძლევდნენ თუ მიწის ნაკვეთი სადაც უნდა აგვეშენებინა საცხოვრებელი კორპუსი არ იქნებოდა რეგისტრირებული ამხანაგობის დამფუძნებლების სახელზე როგორც თანასაკუთრება. მე ნ.ს–ძის ნათქვამში ეჭვი არ შემპარვია ვინაიდან მანამდე ჩემი შვილის სახელზე შეტანილი ქონდა განცხადება თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურში მშენებლობის ნებართვის მისაღებად და რამაც დამარწმუნა მიწის ნაკვეთის გადაფორმების აუცილებლობაში. მე ნ.ს–ძეს ვენდობოდი სრულად და ასევე მე მის მიერ შემდგომში შედგენილ ამხანაგობის კრების ოქმებზე ისე ვაწერდი ხელს რომ არც ვკითხულობდი. 2016 წლის 18 ივნისს დაფუძნდა ამხანაგობა ჭ–ი- ...ნ.ს–ძის თავმჯდომარეობით და ასევე მისი გადაწყვეტილებით ამხანაგობის წევრად შეიყვანა თავისი მეუღლე ხ.გ–ი, თუმცა ამხანაგობის შეკრება და ერთობლივი გადაწყვეტილების მიღება არასოდეს არ მომხდარა. აქვე მოგახსენებთ, ნ.ს–ძემ მინდობილობა გამოართვა თ.ქ–ძეს როგორც ინვესტორის წარმომადგენელმა თუმცა, როგორც თ.ქ–ძისგან 2019 წელს შევიტყვე მინდობილობა მას ნ–თვის მიუცია ბინის გადასაფორმებლად. ასევე თ.ქ–ძისგან გახდა ცნობილი, რომ ის არასოდეს არ ყოფილა ინვესტორი, არანაირი შენატანი არ განუხორციელებია ამხანაგობაში როგორც დამფუძნებელს და ის იყო მხოლოდ ბინის მყიდველი, რომლის ღირებულებაც ნ.ს–ძეს გადაუხადა ნაწილ-ნაწილ და სრულად არ აქვს ბინის ღირებულება დაფარული. აღნიშნულს დაადასტურებს ჩემი ძმა გ.ს–ი და ჩემი წარმომადგენელი ნ.ფ–ი, რომლებიც პირადად ესაუბრნენ თ.ქ–ძეს. თავდაპირველად მე ვიცოდი რომ უნდა აშენებულიყო 4 სართულიანი საცხოვრებელი სახლი კომერციული ფართებით, თუმცა მშენებლობის პროცესში შეცვლილა მშენებლობის პროექტი, რის შესახებაც ჩემთვის ნოდარს არ უცნობებია. 2019 წლის ზაფხულში მშენებლობის დასრულების შემდეგ მე და ჩემმა ძმამ გ.ს–მა ადგილზე მისვლისას დავინახეთ, რომ ჩემთვის ცნობილი პროექტით გათვალისწინებული ოთხ სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის ნაცვლად აშენებული იყო 6 სართულიანი კორპუსი და მხოლოდ მოგვიანებით გახდა ცნობილი რომ ნ.ს–ძეს მშენებლობის პროცესში შეუტანია ცვლილება წინა პროექტში უკვე თავისი შვილის ქეთი ს–ძის სახელით. მას შემდეგ რაც მშენებლობა დასრულდა ს–ძემ ხელი მომაწერინა განშლის ოქმზე, რომლის მიხედვითაც უნდა მომხდარიყო ჩვენი კუთვნილი ბინების დარეგისტრირება საჯარო რეესტრში, სადაც აღმოვაჩინე, რომ განშლის ოქმზე ჩემს სახელზე განაწილებული იყო მხოლოდ 74 კვ.მ ფართის ბინა, რაზეც მე განვაცხადე უარი პროტესტის ნიშნად, ვინაიდან ჩვენი შეთანხმების თანახმად მე როგორც მიწის მესაკუთრეს და დამფუძნებელს სხვა დამფუძნებლების თანაბარ წილად უნდა მიმეღო. აქედან გამომდინარე მე არ დავირეგისტრირე განშლის ოქმში მითითებული ბინის ფართობი, რაზეც ნ.ს–ძემ განმიმარტა, რომ მეტი არ მეკუთვნოდა, ვინაიდან მას უკვე მოცემული ქონდა 20 000 აშშ დოლარი, ხოლო 40 000 აშშ დოლარში მეტი ფართი არ მეკუთვნოდა, რაც არ შეესაბამება სიმართლეს, ვინაიდან გარდა ზემო აღნიშნული შეთანხმებისა ნ.ს–ძე 1 კვ/მ ყიდდა 400 აშშ დოლარად. ასევე მინდა აღვნიშნო, რომ ჩვენი ზეპირსიტყვიერი შეთანხმებით, როდესაც მე და ჩემმა შვილმა დავცალეთ ჩვენი კუთვნილი სახლი, სადაც აშენდა აღნიშნული კორპუსი ნ.ს–ძეს ჩვენთვის ყოველთვიურად მშენებლობის დასრულებამდე უნდა გადაეხადა ბინის ქირა, მაგრამ მას ბინის ქირა არ გადაუხდია და ჩემთვის ჯამში გადმოცემული 20 000 აშშ დოლარი წარმოადგენდა ბინის ქირის ღირებულებას, ვიდრე მშენებლობა არ დასრულდებოდა, ხოლო მშენებლობა წელიწად ნახევრის ნაცვლად დასრულდა 4 წელიწადში. აქედან გამომდინარე მინდა განვმარტო, რომ ნ.ს–ძეს მართალია მშენებლობის დაწყებამდე მე თანხა ვთხოვე ოჯახური პრობლემების გამო, თუმცა მე იძულებული გავხდი მის მიერ მოცემული 20 000 აშშ დოლარი სრულად გამომეყენებინა ბინის ქირის გადასახდელად. ასევე ჩვენი შეთანხმებით მე როგორც დამფუძნებელს უნდა ჩამბარებოდა გარემონტებული ფართები, თუმცა ნ.ს–ძე მე მაბარებს მხოლოდ 74 კვ.მ ბინის ფართს. ასევე მინდა მოგახსენოთ, რომ მე ნ.ს–ძეს და მის ოჯახსაც ვიცნობდი 2015 წლამდეც, ვინაიდან ჩვენ ვცხოვრობდით ერთ ქუჩაზე, ვიცოდი რომ კორპუსი სადაც ცხოვრობდა თავის ოჯახთან ერთად იყო მისი აშენებული და იყო გამოცდილი მშენებელი და ვერ წარმოვიდგენდი რომ ის მე და ჩემს შვილს მოგვატყუებდა და შეთანხმებული ფართის ნაცვლად გადმოგვცემდა გაცილებით ნაკლებს. ასევე ნ.ს–ძემ ჩვენ მოგვატყუა პროექტთან დაკავშირებით, ვინაიდან ჩემი შვილის სახელით შეტანილ პროექტის თანახმად მას უნდა ააშენებინა 4 სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი, შესაბამისად წილებიც იმის მიხედვით უნდა განაწილებულიყო ჩვენს შორის. ჩემს მიერ მოძიებული დოკუმენტებით ნათლად ჩანს რომ ნ.ს–ძეს თავის სახელზე დაურეგისტრირებია 216,8 კვ.მ ფართობის 4 ბინა, მეუღლეზე ხ.გ–ზე დაურეგისტრირებია 331.68 კვ.მ, რაც წარმოადგენს მთლიან მე-5 სართულს 145,4 კვ.მ ფართის ნაწილს, ასევე 67.98 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის, ტერასა 40.9 კვ.მ ორი დამხმარე ფართი 21.1 კვ.მ და 1.8 კვ.მ ფართს და ავტოფარეხს 54.5 კვ.მ. ასევე განშლის ოქმში მითითებულია რომ ვ.ტ–ძეს გადაეცა 115,2 კვ.მ საიდანაც საცხოვრებელი ფართია 69.5 კვ.მ, ხოლო ავტოფარეხი 45.7 კვ.მ ფართობი, ასევე თ.ქ–ძეს სულ გადაეცა 76 კვ.მ ორი საცხოვრებელი ბინა 44,1 კვ.მ და 31.9 კვ.მ ფართობის ბინები. აღნიშნულის შემდეგ მე დავრწმუნდი რომ თ.ქ–ძე და ვ.ტ–ძე - ნამდვილად არ ყოფილან ინვესტორები და მათი შეყვანა ამხანაგობის დამფუძნებლად და ასევე ხ.გ–ის ამხანაგობის წევრს შეყვანა დასჭირდა მხოლოდ იმისათვის რომ ჩემთვის გადმოეცა რაც შეიძლება ნაკლები ფართი. ამას ასევე ადასტურებს თ.ქ–ძის, ვ.ტ–ძის, ხ.გ–ის და თავად ნ.ს–ძის სახელზე ამოსული ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან სადაც ქონების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია ამხანაგობის ჭ.....-ის 2016 წლის 18 ივნისის ამხანაგობის ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანის შესახებ შეთანხმება, რომელიც დამოწმებულია ნოტარიუსის მიერ 2019 წლის ივნისში. მე როგორც დამფუძნებელს მეკუთვნის არა 4 სართულიანი კორპუსის ფართის პროპორციული წილი არამედ 6 სართულიანი კორპუსის დამფუძნებლის პროპორციული წილი. ზემო აღნიშნულიდან გამომდინარე გთხოვთ დაიწყოთ გამოძიება ნ.ს–ძის მიერ ჩემს მიმართ განხორციელებული სავარაუდო თაღლითობის ფაქტზე, რათა დადგინდეს ჭეშმარიტება და არ მქონდეს უსამართლობის განცდა.“ საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ აღნიშნული ოქმი გ.ც–ის გასაუბრების ოქმია და მის მიერვე წარდგენილი საჩივრის ფარგლებშია შედგენილი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს არ აქვს აღნიშნული ოქმის ფარგლებში დაფიქსირებული პოზიციებში ეჭვის შეტანის საფუძველი, რაც გულისხმობს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სწორად დადგინდა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის შესახებ შეთანხმება მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის შესახებ. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კასატორის პრეტენზია, მათ შორის საქმის განხილვისას დამატებითი წერილობითი პოზიციის სახით წარმოდგენილი პრეტენზია, რომ ი.ს–ის მიერ გასაუბრების ოქმში აღწერილი გარემოებები არ შეიძლება მტკიცებითი ძალა მიენიჭოს, დაუსაბუთებელია და ეწინააღმდეგება სასამართლოს მიერ საქმესთან კავშირში მყოფი მტკიცებულებების ყოველმხრივ და დამოუკიდებლად შეფასების პრინციპს, ამასთან, ვინაიდან ი.ს–ის მიერ მოყვანილი ფაქტები ცალსახად ქმნიან ერთობლივი საქმიანობის ურთიერთობის შემადგენლობას, იმისდა მიუხედავად ერკვევა თუ არა გამოსაკითხი პირი იურიდიულ ტერმინებში ის შინაარსობრივად მაინც მიიჩნევა მოცემულ შემთხვევაში სადავო ურთიერთობის გამორკვევისთვის არსებით მტკიცებულებად. კასატორის აზრი, რომ ი.ს–ს სხვა მიზანი ჰქონდა პოლიციაში მიცემული ჩვენებისას და ნ.ს–ძის მიერ შეთანხმების გვერდის ავლით, დამატებითი ფართების მისაკუთრებას ეწინააღმდეგებოდა, არ ცვლის საქმეზე დავის არსსა და თავად ჩვენების შინაარსს, რომელში მითითებული ინფორმაცია, არსებითია და მოცემულ სადავო საკითხზე იძლევა ურთიერთობის კვალიფიკაციისთვის საჭირო და სარწმუნო ინფორმაცია.

30. ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დადგენილია, რომ ამხანაგობის მიზანი მიღწეულია და მის წევრებს მიღებული აქვთ შეთანხმებული ფართები, მათ შორის ი.ს–საც მიღებული აქვს 70 კვ.მ ფართი ორ ბინად. ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენდა ერთობლივი საქმიანობის სახელშეკრულებო ურთიერთობის შემადგენელ ნაწილს, რომელიც განცალკევებით ვერ იქნება შეფასებული. გ.ც–ის პოზიცია, რომ მან მხოლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულება გააფორმა და რაიმე სხვა კავშირი ამხანაგობასთან არ ჰქონია, აგრეთვე მისი მტკიცება, რომ მისი მოთხოვნის ადრესატებს ამ ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი აქვთ ნასყიდობის საფასურის - 45 000 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულება მის მიმართ, შესაძლოა, გასაზიარებელი ყოფილიყო იმ შემთხვევაში, თუკი სახეზე არ გვექნებოდა მის მიერ ხელშეკრულების გაფორმებამდე ხ.გ–ისგან თანხის მიღების ფაქტი, ასევე მოგვიანებით, კერძოდ 2016 წლის ივნისს, ამხანაგობა „ჭ....“-ის ერთობლივი საქმიანობის დაფუძნების შესახებ ფაქტი და ამხანაგობის მიერ გ.ც–ის დედისათვის 70კვ.მ ფართის გადაცემის შესახებ ფაქტი.

31. საკასაციო სასამართლო, კასატორის პრეტენზიაზე, დამატებით გადაწყვეტილების მიღების პროცედურის დარღვევასთან დაკავშირებით განმარტავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია 2024 წლის 1 მაისს. საქმის მასალებით, კერძოდ, სასამართლოს მოხელის მიერ 2025 წლის 19 მაისს შედგენილი ოქმით დგინდება, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დასაბუთებული სახით შედგენილია 2025 წლის 19 მაისს, ხოლო ადრესატს ჩაბარდა იმავე წლის 21 მაისს (ტ.5,ს.ფ. 247). დამატებითი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით განცხადება წარდგენილია 2025 წლის 27 მაისს ელექტორნული ფოსტის მეშვეობით, ამდენად, კასატორის პრეტენზია ამ ნაწილშიც დაუსაბუთებელია.

32. საკასაციო სასამართლო, დამატებით წარმოდგენილი შეგებებული საკასაციო საჩივრის თაობაზე განმარტავს, რომ შეგებებულ საკასაციო საჩივარშივე მისი ავტორები განმარტავენ, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების თაობაზე პრეტენზია არ გააჩნიათ და აღნიშნული გადაწყვეტილების პირობებში მიღწეული აქვთ ის შედეგი, რასაც მათი სარჩელი ისახავდა მიზნად. ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შეგებებული კასატორების მიერ წარდგენილი სარჩელის მოთხოვნა იყო იმ ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, რომლის საფუძველზეც კასატორი მათგან 45 000 აშშ დოლარის დაკისრებას ითხოვდა. შესაბამისად ვინაიდან, დადგენილია, გ.ც–ის სარჩელის დაკმაყოფილების პერსპექტივა არ არსებობს, აღნიშნული ავტომატურად გულისხმობს შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორების სასარჩელო მოთხოვნის მიზნების მიღწევასაც, რის გამოც აღნიშნულ საკითხზე საკასაციო სასამართლო აღარ იმსჯელებს.

33. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

34. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

35. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და მის დამატებით ოქმთან/ოქმებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

36. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

37. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

38. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

39. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ.ც–ისა და ი.ს–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;

2. გ.ც–სა (........) და ი.ს–ის (........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი (საგადახდო დავალება №97780/17755, გადახდის თარიღი 13.08.2025) 6 000 ლარის 70% - 4 200 ლარი;

3. ნ.ს–ძის, ვ.ტ–ძის, თ.ქ–ძის, ხ.გ–ის შეგებებული საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;

4. ნ.ს–ძეს (.........), ვ.ტ–ძეს (......), თ.ქ–ძესა (1.......) და ხ.გ–ს (.........) (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი (საგადახდო დავალება №1759238536, გადახდის თარიღი 30/09/2025) 6 000 ლარის 70% - 4 200 ლარი;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. კოჭლამაზაშვილი

მოსამართლეები: თ. ძიმისტარაშვილი

მ. ერემაძე