ბს-1248-1210(კ-08) 31 დეკემბერი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობით:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, პაატა სილაგაძე (მოსამართლეები)

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს ,,შ” (მოსარჩელე)

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს ,,შ.-მა” 2007 წლის თებერვლაში სარჩელით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა მის მიმართ გამოცემული საგადასახადო შეტყობინებების ბათილად ცნობა და მოპასუხეს დავალებოდა გამოეცა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც მას ჩამოეწერებოდა უკანონოდ დარიცხული თანხა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე შპს ,,შ.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები 2007 წლის 8 იანვრის ¹070-6; 2007 წლის 12 იანვრის ¹070-4; 2006 წლის 16 დეკემბრის ¹070-18; მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა გამოეცა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოსარჩელის შპს ,,შ.-ის” მიმართ ბათილად ცნობილ აქტებში მითითებული თანხების ჩამოწერის შესახებ.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება შემდეგ მოტივებს: სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილები, ასევე ამავე კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილი. სასამართლომ ჩათვალა, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შეტყობინებებში მითითებული საერთო სარგებლობის საავტომობილო გზით სარგებლობის გადასახადის ძირითადი 152 ლარის და საურავი 162 ლარის დაკისრება უკანონო და უსაფუძვლოა, რადგან ასეთ გადასახადს არ ითვალისწინებდა არც 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსი და არ ითვალისწინებს არც ამჟამად მოქმედი საგადასახადო კოდექსი. სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ მას უკანონოდ აქვს დარიცხული აღნიშნული გადასახადი. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციამ წარადგინა დოკუმენტები, რომელთა მიხედვით მოსარჩელეს სოციალური გადასახადის დავალიანება წარმოეშვა 1998-1999 წლებში. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის ხანდაზმულობის ვადაა 6 წელი. ეს ვადა აითვლება შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულებიდან. ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე სასამართლომ მიუთითა, რომ გადასახადის მოთხოვნა, ვინაიდან ვალდებულების წარმოშობიდან გასულია 8 წელი, ხანდაზმულია; სასამართლოს განმარტებით, რაც შეეხება სოც. გადასახადში 1998-1999 წლებში წარმოშობილ 404 ლარის ძირითად გადასახადს, რომელსაც შემდეგ დაემატა 2001 წელს 18 ლარი, ამ გაზრდილ 18 ლარის წარმოშობის საფუძველი მოპასუხემ ვერ მიუთითა;

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილი 2007 წლის 12 იანვრის ¹070-4 და 2007 წლის ¹070-18 შეტყობინებები ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, რომლებიც გაეგზავნა შპს ,,შ.-ს” არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ აქტებს, ვინაიდან ისინი ინფორმაციული ხასიათის დოკუმენტებია, რომლებიც მოვალეს ატყობინებენ მასზე რიცხულ დავალიანებაზე და საგადასახადო ორგანოს მხრიდან შემდგომი რეაგირების თაობაზე. ისინი ეგზავნება მხოლოდ გადამხდელს და არ რეგისტრირდება არცერთ მარეგისტრირებელ ორგანოში. კასატორმა, სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილ 2007 წლის 8 იანვრის ¹070-6 შეტყობინებასთან დაკავშირებით, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ განმარტა, რომ იგი გამოცემულია კანონის სრული დაცვით და მისი ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს, ვინაიდან სოციალური და საერთო საავტომობილო გზებით სარგებლობის გადასახადი წარმოადგენს ისეთი სახის გადასახადებს, რომლებზეც შპს ,,შ.-ს” ჰქონდა დეკლარაციის წარდგენის ვალდებულება; კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს მითითებას მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე. კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლომ არასწორად დააკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არის დასაშვები, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 ივნისის განჩინებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.