ბს-143-139(კ-08) 16 აპრილი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ნოემბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 19 აპრილს ნ. შ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე – საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ სამუშაოზე აღდგენის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1986 წლის 24 თებერვლიდან მუშაობდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ცენტრალური აპარატის სხვადასხვა თანამდებობაზე. ბოლოს კი სამინისტროს აპარატის მოქალაქეთა მისაღების სამმართველოს მთავარ სპეციალისტად და მასზე დაკისრებულ მოვალეობას ასრულებდა კეთილსინდისიერად.

მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წლის 3 იანვარს ჯანდაცვის მინისტრის ¹1/კს&10 ბრძანებით გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით მიმართა სასამართლოს. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილებით, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი ჯანდაცვის მინისტრის 2006 წლის 03.01. ¹1/კს&10 ბრძანება და სამინისტროს დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გამოცემა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში. აღნიშნული გადაწყვეტილება ძალაში დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოსა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებებით. სამინისტრო ვალდებული იყო, უფლებამოსილება მიუკერძოებლად განეხორციელებინა, მაგრამ სამსახურით დაკმაყოფილებაზე კიდევ ერთხელ ისე უთხრეს უარი, რომ არ გაითვალისწინეს 2007 წლის 13 მარტის მდგომარეობით სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში არსებული ვაკანტური თანამდებობები.

მინისტრის მიერ ახალი ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციული აქტის გამოცემამდე, მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა მინისტრს ნებისმიერ თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ, თუნდაც ხელშეკრულებით. 2007 წლის 12 მარტისათვის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში არსებობდა 8 ვაკანტური თანამდებობა, სადაც რამდენიმე ადგილზე შეიძლებოდა მისი კანდიდატურის განხილვა. სამინისტროს, მისი დისკრეციული უფლებამოსილებიდან გამომდინარე, კერძო – საჯარო ინტერესების გათვალისწინებით უნდა შეერჩია ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება. გათავისუფლების ბრძანებაში მითითებული იყო, რომ მოპასუხეს არამართლზომიერად მიაჩნია შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლი. მოსარჩელის მოსაზრებით, მოპასუხის ამგვარი მოტივაცია არამართებულია, ვინაიდან, როცა სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება, ზემოაღნიშნული ნორმა მოქმედებდა. ამავე დროს ჰყავს ინვალიდი ბავშვი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 13 მარტის ¹89-კ ბრძანების ბათილად ცნობას, მოპასუხის დავალდებულებას, გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მისი სამსახურში აღდგენის თაობაზე.

საქმის მოსამზადებელ სტადიაზე მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 13 მარტის ¹89/კ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსრულება.

მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს წარმომადგენელმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. შ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 13 მარტის ¹89/კ ბრძანება ნ. შ-ის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს აპარატის მოქალაქეთა მისაღების სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის თანამდებობიდან 2007 წლის 13 მარტიდან გათავისუფლების თაობაზე. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ნ. შ-ის მიმართ, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 13 მარტის ¹89/კ ბრძანება, რომლითაც მოსარჩელე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, გამოცემულია საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის დაცვით. აღნიშნული ბრძანება შეიცავს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილ ყველა საჭირო რეკვიზიტს, მათ შორის, წერილობით დასაბუთებას და გასაჩივრების წესს.

ბრძანების გამოცემის სამართლებრვი საფუძველი გახდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტი და თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 17 მარტის (საქმე ¹3/1933-06) გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი.

აღნიშნული გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ნ. შ-ის სარჩელი თანამდებობაზე აღდგენის ნაწილში, ვინაიდან ნ. შ-ის სამსახურში აღდგენა ადმინისტრაციის დისკრეციულ უფლებას განეკუთვნება. ამავე გადაწყვეტილებით სამინისტროს დაევალა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონისა და შრომის კანონთა კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით გამოეცა ახალი ინდივიდუალური აქტი გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში.

2006 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის მიხედვით, სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი გახდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლი - ,,სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლება” და 164-ე მუხლი - ,,სამუშაოზე მიღების გარანტია და სამუშაოდან დათხოვნის აკრძალვა ორსული ქალებისა და იმ ქალებისა, რომელთაც ბავშვები ჰყავთ. ამ მუხლების გამოყენება სადავო ბრძანების გამოცემისას, 2007 წლის 13 მარტს ვერ მოხდებოდა, ვინაიდან 2006 წლის 4 ივლისს ძალაში შევიდა ახალი საქართველოს შრომის კოდექსი, რომლის 55-ე მუხლის შესაბამისად, ძალადაკარგულად გამოცხადდა მანამდე მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი.

საქართველოს შრომის კოდექსი არ შეიცავს მუშაკთა რიცხოვნობისას, ან შტატების შემცირებისას მოხელისათვის სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების მინიჭებას და იმ ქალების, რომელთაც თექვსმეტ წლამდე ინვალიდი ბავშვი ჰყავთ, სამსახურიდან დათხოვნის ამკრძალავ ნორმებს. ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად, აღნიშნული კოდექსი ვრცელდება არსებულ შრომით ურთიერთობებზე, მიუხედავად მათი წარმოშობის დროისა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, აპელანტის განმარტებით, 2007 წლის 13 მარტს სამინისტროსა და ნ. შ-ეს შორის არსებულ შრომით ურთიერთობაზე უნდა გავრცელებულიყო მოქმედი შრომის კოდექსი და ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი.

ამასთან, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტი, რომელიც ითვალისწინებდა სამინისტროს მხრიდან შტატების შემცირების გამო გასათავისუფლებელი მოხელისათვის სხვა თანამდებობის შეთავაზების ვალდებულებას, ძალადაკარგულია 2006 წლის 1 იანვრიდან, რის გამოც სამინისტროს ხელმძღვანელობა არ იყო ვალდებული, ნ. შ-ის შეეთავაზებინა სხვა თანამდებობა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში არ არის მითითებული არც ერთი მოქმედი ნორმატიული აქტი, რომელიც დაირღვა სადავო ბრძანების გამოცემისას, გარდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლისა, რომლის მიხედვით კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებები სავალდებულოა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ყველა სახელმწიფო ორგანიზაციისათვის. 2006 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მიხედვით სამინისტროს არ დავალებია ნ. შ-ის თანამდებობაზე აღდგენა. აპელანტის მოსაზრებით, გაუგებარია, რატომ დაირღვა 2007 წლის 13 მარტს გამოცემული ინდივიდუალური აქტით ამ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით განსაზღვრული მოთხოვნები.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, წინამდებარე საქმის გადაწყვეტა პირდაპირ უკავშირდება იმავე მხარეებს შორის არსებულ დავას, რომელზეც 2007 წლის 14 თებერვალს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებით დაუშვებლად იქნა ცნობილი ნ. შ-ისა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრები. აღნიშნული განჩინებით, კანონიერ ძალაში შევიდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება, რომელიც, თავის მხრივ, დარჩა უცვლელი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 ივლისის განჩინებით. აღნიშნული კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, სასკ-ის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §10 ბრძანება და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს "საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსისა" და "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში. ამავე გადაწყვეტილებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა, აუნაზღაუროს ნ. შ-ეს განაცდური ხელფასი გათავისუფლებიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ არ შეასრულა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების მოთხოვნები. სასამართლოს მიერ მოპასუხე ორგანიზაციას დაევალა გაერკვია, რა საშტატო ერთეულებია გათვალისწინებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში და ხომ არ არის მოსარჩელის მიერ გათავისუფლებამდე დაკავებული თანამდებობის ანალოგიური თანამდებობა ახალი განრიგით ან ხომ არ არის სხვა შესატყვისი სამსახური, რაზედაც თანახმა იქნება მოსარჩელე.

სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების ნაცვლად, მოპასუხემ _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ გამოსცა ახალი ბრძანება, რომლითაც ნ. შ-ე 2007 წლის 13 მარტიდან გაათავისუფლა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს აპარატის მოქალაქეთა მისაღების სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის თანამდებობიდან. გათავისუფლების ბრძანებაში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მითითებულია საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლი, "სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლება" და 164-ე მუხლი - "სამუშაოზე მიღების გარანტია და სამუშაოდან დათხოვნის აკრძალვა ორსული ქალებისა და იმ ქალებისა, რომელთაც ბავშვები ჰყავთ". გასაჩივრებულ ბრძანებაში მითითებულია, რომ ამ მუხლების გამოყენება მოცემულ შემთხვევაში არამართლზომიერია, ვინაიდან "შრომის კანონთა კოდექსის" 55-ე მუხლის შესაბამისად ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს "შრომის კანონთა კოდექსი", ხოლო "შრომის კოდექსი" არ შეიცავს მუშაკთა რიცხოვნობისას ან შტატების შემცირებისას მოხელისათვის სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების მინიჭებას იმ ქალების მიმართ, რომლებსაც თექვსმეტ წლამდე ინვალიდი ბავშვები ჰყავთ.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატის განმარტებით, კანონიერ ძალაში შესული სამი ინსტანციის სასამართლოების გადაწყვეტილებებით დადგენილია, რომ მოპასუხემ - საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ დაარღვია მხარეებს შორის დავის წარმოშობისას მოქმედი სამართლის ნორმები და ისე მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება. მოსარჩელის სუბიექტურ უფლებას, რომ არ ყოფილიყო გათავისუფლებული თანამდებობიდან სადავოდ ქცეული გარემოებებისას, შეესატყვისება მოპასუხის პოზიტიური ვალდებულება, რომ არ გაეთავისუფლებინა დაკავებული თანამდებობიდან მოსარჩელე. ვინაიდან დადასტურდა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს უკანონო ქმედება და სასამართლოს გადაწყვეტილებით მას დაეკისრა ვალდებულება დავის წარმოშობის მომენტისათვის არსებული ნორმების საფუძველზე გამოეკვლია საქმის გარემოებები და მის დისკრეციას მიკუთვნებულ საკითხზე გამოეცა კანონიერი გადაწყვეტილება. ნაცვლად ამისა, მოპასუხემ განახორციელა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების რევიზია, პრაქტიკულად, უგულებელყო იგი და გამოიტანა გადაწყვეტილება (ბრძანება), რომელიც კიდევ ერთხელ არღვევს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოპასუხის (აპელანტის) მიერ დარღვეულ იქნა სზაკ-ის 96-ე მუხლის მოთხოვნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერშეჯერების საფუძველზე. დაუშვებელია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. სააპელაციო პალატის განმარტებით, მოპასუხემ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას უნდა იხელმძღვანელოს როგორც ზაკ-ის მოთხოვნებით, ასევე კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებების შესაბამისად.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 19 ნოემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორი საკასაციო საჩივარს აფუძნებდა ფაქტობრივად იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სააპელაციო საჩივარში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 22 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2008 წლის 7 მარტს ნ. შ-ემ მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, 34.3, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. უარი ეთქვას საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.