¹ბს-145-141(კ-08) 3 აპრილი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ნ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 24 იანვარს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში სარჩელი აღძრა მ. ნ-ამ მოპასუხე _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ 1993 წლიდან მუშაობდა საქართველოს კავშირგაბმულობის სამინისტროში პრესმდივნად, ხოლო შემდგომ კავშირგაბმულობისა და ფოსტის სამინისტროში _ პრესსამსახურის უფროსად. 2004 წლის 19 მარტის ¹61-კ ბრძანებით ახლად შექმნილი ინფრასტრუქტურისა და განვითარების მინისტრის ¹61-კ ბრძანებით გაათავისუფლეს აღნიშნული თანამდებობიდან. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე აღდგენილ იქნა სამსახურში.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ 2006 წლის 29 ნოემბერს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს შიდა ბრძანების საფუძველზე თანამშრომლები გააფრთხილეს რეორგანიზაციის შედეგად მოსალოდნელ შემცირებაზე, რაზეც მოსარჩელემ ხელი არ მოაწერა, რადგან რეალურად სამინისტროში შტატები არ შემცირებულა.

კასატორმა განმარტა, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2006 წლის 29 დეკემბრის ¹კ-1/381 ბრძანებით, შტატების შემცირების გამო, გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ სამსახურიდან მისი გათავისუფლება ეწინააღმდეგებოდა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 50-ე, 96-97-ე მუხლების მოთხოვნებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 2006 წლის 29 დეკემბრის ¹კ-1/381 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 29 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მ. ნ-ა მუშაობდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის ..... თანამდებობაზე და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2006 წლის 29 დეკემბრის ¹კ-1/381 ბრძანების საფუძველზე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების გამო. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2006 წლის 27 ნოემბრის ¹კ-1/341 ბრძანებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ცენტრალური აპარატის რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით თანამშრომლები გაფრთხილებულ იქნენ მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ.

საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მზევინარ ნარმანია სამსახურიდან გათავისუფლდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის საფუძველზე, სამინისტროს ცენტრალური აპარატის რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების გამო, რადგან სამინისტროში საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტში ორი სამმართველოს – პრესასთან ურთიერთობისა და ინფორმაციული უზრუნველყოფის სამმართველოს ნაცვლად დარჩა მხოლოდ ერთი სამმართველო _ ინფორმაციული უზრუნველყოფის სამმართველო, რაც დასტურდებოდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2006 წლის 29 დეკემბრის ¹კ-1/375 ბრძანებით, რომლის თანახმადაც დამტკიცდა სამინისტროს ცენტრალური აპარატის სტრუქტურა და ახალი საშტატო განრიგი, ხოლო ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2006 წლის 31 მარტის ¹01/03-01/130 ბრძანება.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, დაკავებული თანამდებობიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ მოსარჩელეს ეცნობა 2006 წლის 28 ნოემბერს. საქმეში წარმოდგენილი სამინისტროს აპარატის პერსონალის მართვის სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის აქტის მიხედვით საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის ..... მ. ნ-ამ უარი განაცხადა ხელმოწერით დაედასტურებინა მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილება.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ბრძანების საფუძველი _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2006 წლის 29 დეკემბრის ¹კ-1/375 ბრძანება, იყო მრავალჯერადი გამოყენების და როგორც ნორმატიული აქტი, სახელმწიფო რეესტრში უნდა ყოფილიყო რეგისტრირებული.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს დებულება დამტკიცებული იყო საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 10 სექტემბრის ¹77 დადგენილებით, რომლის მე-8 მუხლის მე-3 პუნქტის “ნ” ქვეპუნქტის თანახმად, მინისტრი ამტკიცებდა სტრუქტურული ქვედანაყოფების დებულებებსა და მათ უფლებამოსილებებს. უფლებამოსილი თანამდებობის პირის – ეკონომიკური განვითარების მინისტრის მიერ კანონმდებლობით დადგენილი წესით მიღებული 2006 წლის 29 დეკემბრის ¹კ-1/375 ბრძანება სამინისტროს ცენტრალური აპარატის სტრუქტურისა და საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ, რომელიც ეხებოდა პირთა შეზღუდულ წრეს და ამასთან, არ ადგენდა ქცევის ზოგად წესს, თავისი ბუნებით და შინაარსით არ შეიძლებოდა ნორმატიული სახის სამართლებრივ აქტად მიჩნეულიყო და შესაბამისად, მისი საქართველოს ნორმატიული აქტების სახელმწიფო რეესტრში რეგისტრაციას კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საფუძველს იყო მოკლებული მოსარჩელის წარმომადგენლის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მ. ნ-ას კვალიფიკაციისა და სტაჟის გამო ჰქონდა თანამდებობაზე უპირატესი დარჩენის უფლება, რადგან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი არ ითვალისწინებდა უპირატესი დარჩენის უფლებას, ამასთან ადმინისტრაციული ორგანო ვერ გამოიყენებდა მოსამსახურეთა მიმართ სამუშაოზე უპირატესი დარჩენის უფლებას, რადგან უპირატესობა სამუშაოზე დარჩენისათვის შესაძლებელი იყო განხილულიყო მუშაკთა რიცხოვნობის ან შტატების შემცირების თანაბარ პირობებში მყოფი მუშაკებისათვის,

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით მხოლოდ იმ შემთხვევაში გამოიტანდა გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი კანონს ეწინააღმდეგებოდა და ის პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავდა მის უფლებას, ამდენად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის წინაპირობას წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ ის უნდა ყოფილიყო უკანონო აქტი, განსახილველ შემთხვევაში კი, მოსარჩელის მიერ სადავოდ ქცეული აქტი არ ეწინააღმდეგებოდა კანონს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 29 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ნ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 ნოემბრის განჩინებით მ. ნ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 29 მაისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით იმავე საფუძვლებით გაასაჩივრა მ. ნ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ, მიუხედავად მის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი არაერთი მტკიცებულებისა, არც ერთი მათგანი არ იქნა გაზიარებული სასამართლოს მიერ. ამასთან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლის თანახმად, დაინტერესებული მხარისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას. Kკასატორის განმარტებით, მას ბრძანების ჩაბარებაზე დღემდე ხელი მოწერილი არ აქვს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ნ-ას საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 3 აპრილამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ნ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ნ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.