ბს-150-146(კ-08) 3 აპრილი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 11 მაისს ლ. კ-ემ, ქ. ჭ-ემ, ნ. ს-მა, თ. ლ-მა, ნ. ხ-მა, მ. ტ-მა, ლ. ს-მა, გ. ვ-ემ, რ. წ-მა, ზ. შ-ემ, თ. პ-მა, ხ. ლ-მა, ნ. ა-ემ, ე. ხ-მა, ლ. ნ-ემ, თ. შ-ემ, ლ. ს-ამ და გ. ჩ-მა (სულ 18 ფიზიკური პირი) სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ 1998-2000 წლებში მუშაობდნენ საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიაში და მოპასუხეს გააჩნდა მათ მიმართ 1998-1999-2000 წლების სახელფასო დავალიანება შემდეგი ოდენობით: კ-ე ლ. _ 1431,87 ლარი, ჭ-ე ქ. _ 968,88 ლარი, ს-ი ნ. _ 670,45 ლარი, ლ-ი თ. _ 956,28 ლარი, ხ-ი ნ. _ 670,45 ლარი, ტ-ი მ. _ 678,26 ლარი, ს-ი ლ. _ 604,86 ლარი, ვ-ე გ. _ 698,22 ლარი, წ-ი რ. _ 600,38 ლარი, შ-ე ზ. _ 1009,25 ლარი, პ-ი თ. _ 432,73 ლარი, ლ-ი ხ. _ 121,07 ლარი, ა-ე ნ. _ 270,88 ლარი, ხ-ი ე. _ 122,26 ლარი, ნ-ე ლ. _ 307,32 ლარი, შ-ე თ. _ 289,81 ლარი, ს-ნა ლ. _ 645,85 ლარი, ჩ-ი გ. _ 169,32 ლარი.

მოსარჩელეთა განმარტებით, მიუხედავად მათი არაერთგზისი მოთხოვნისა, მოპასუხეს მათთვის არ აუნაზღაურებია სახელფასო დავალიანება, რითაც ირღვეოდა მათი უფლებები. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2000 წლის 1 სექტემბრის ¹73/ო ბრძანებით საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორია შეერწყა იმავე სამინისტროს სამხედრო-სამობილიზაციო დეპარტამენტს. 2005 წლის 1 ივნისიდან მოხდა აღნიშნული ლაბორატორიის ლიკვიდაცია, ხსენებული დეპარტამენტის ლიკვიდაცია კი დამთავრდა 2006 წლის 1 მაისისთვის.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროსთვის მათ მიმართ არსებული, ზემოთ მითითებული სახელფასო დავალიანების გადახდის დაკისრება.

ზემოხსენებულ მოსარჩელეთა მიერ სარჩელის შეტანის შემდეგ, 2006 წლის 31 მაისს, ნ. კ-ემ, ე. ჩ-ამ და მ. ქ-ემ (სულ 3 ფიზიკური პირი) სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ 1998-2000 წლებში მუშაობდნენ საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიაში და მოპასუხეს გააჩნდა მათ მიმართ 1998-1999-2000 წლების სახელფასო დავალიანება შემდეგი ოდენობით: კ-ე ნ. _ 1998 წლის _ 137,58 ლარი, 1999 წლის _ 266,2 ლარი, 2000 წლის _ 752,44 ლარი, სულ _ 1156,22 ლარი; ე. ჩ-ა _ 1998 წლის – 98,58 ლარი, 1999 წლის _ 181 ლარი, 2000 წლის _ 165,28 ლარი, სულ _ 441,89 ლარი; მ. ქ-ე _ 1998 წლის _ 103,62 ლარი, 1999 წლის _ 194,9 ლარი, 2000 წლის _ 242,64 ლარი, სულ _ 541,16 ლარი.

მოსარჩელეთა განმარტებით, მიუხედავად ზემოხსენებული ლაბორატორიის არაერთგზისი მოთხოვნისა, მოპასუხეს მათთვის არ აუნაზღაურებია სახელფასო დავალიანება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროსთვის მათ მიმართ არსებული, ზემოთ მითითებული სახელფასო დავალიანების გადახდის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის საოქმო განჩინებით ერთ წარმოებად გაერთიანდა ადმინისტრაციული საქმე ლ. კ-ის, ქ. ჭ-ის, ნ. ს-ის, თ. ლ-ის, ნ. ხ-ის, მ. ტ-ის, ლ. ს-ის, გ. ვ-ის, რ. წ-ის, ზ. შ-ის, თ. პ-ის, ხ. ლ-ის, ნ. ა-ის, ე. ხ-ის, ლ. ნ-ის, თ. შ-ის, ლ. ს-ას და გ. ჩ-ის სარჩელის გამო, მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ და ადმინისტრაციული საქმე ნ. კ-ის, ე. ჩ-სა და მ. ქ-ის სარჩელის გამო, მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. კ-ის, ქ. ჭ-ის, ნ. ს-ის, თ. ლ-ის, ნ. ხ-ის, მ. ტ-ის, ლ. ს-ის, გ. ვ-ის, რ. წ-ის, ზ. შ-ის, თ. პ-ის, ხ. ლ-ის, ნ. ა-ის, ე. ხ-ის, ლ. ნ-ის, თ. შ-ის, ლ. ს-ას, გ. ჩ-ის, ნ. კ-ის, ე. ჩ-სა და მ. ქ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მოსარჩელეების სასარგებლოდ დაეკისრა: ლ. კ-ის სასარგებლოდ _ 1431,87 ლარის, ქ. ჭ-ის სასარგებლოდ _ 968,88 ლარის, ნ. ს-ის სასარგებლოდ _ 670,45 ლარის, თ. ლ-ის სასარგებლოდ _ 956,28 ლარის, ნ. ხ-ის სასარგებლოდ _ 670,45 ლარის, მ. ტ-ის სასარგებლოდ _ 678,26 ლარის, ლ. ს-ის სასარგებლოდ _ 604,86 ლარის, გ. ვ-ის სასარგებლოდ _ 698,22 ლარის, რ. წ-ის სასარგებლოდ _ 600,38 ლარის, ზ. შ-ის სასარგებლოდ _ 1009,25 ლარის, თ. პ-ის სასარგებლოდ _ 432,73 ლარის, ხ. ლ-ის სასარგებლოდ _ 121,07 ლარის, ნ. ა-ის სასარგებლოდ _ 270,88 ლარის, ე. ხ-ის სასარგებლოდ _ 122,26 ლარის, ლ. ნ-ის სასარგებლოდ _ 307,32 ლარის, თ. შ-ის სასარგებლოდ _ 289,81 ლარის, ლ. ს-ას სასარგებლოდ _ 645,85 ლარის, გ. ჩ-ის სასარგებლოდ _ 169,32 ლარის, ნ. კ-ის სასარგებლოდ _ 1156,22 ლარის, ე. ჩ-ას სასარგებლოდ _ 441,89 ლარის და მ. ქ-ის სასარგებლოდ _ 541,16 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მოსარჩელეთა შრომის წიგნაკების მიხედვით, დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები მუშაობდნენ საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიაში, რაც მოპასუხე მხარეს სადავოდ არ გაუხდია. მოსარჩელეები ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენდნენ საჯარო მოსამსახურეებს. იმავე კანონის მე-14 მუხლის თანახმად, საქართველოს შრომის კანონმდებლობა მოხელეებსა და დამხმარე მოსამსახურეებზე ვრცელდებოდა ამ კანონით განსაზღვრულ თავისებურებათა გათვალისწინებით. მოსარჩელეთა სამსახურიდან დათხოვნის პერიოდში მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 96-ე მუხლის მიხედვით, მუშას ან მოსამსახურეს დათხოვნისას, საწარმოსაგან, დაწესებულებისაგან, ორგანიზაციისაგან კუთვნილი მთელი თანხა ეძლეოდა დათხოვნის დღეს.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მის მიერ 2006 წლის 26 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით, საქმეზე ობიექტური ჭეშმარიტების დადგენის მიზნით, მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროდან გამოთხოვილ იქნა საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიის 2000 წლის მე-2 კვარტლის ბალანსი. მოპასუხის მიერ აღნიშნული დოკუმენტი სასამართლო სხდომაზე არ იქნა წარდგენილი და შესაბამისად, მიზანშეწონილი იყო, რომ მოსარჩელეები გათავისუფლებულიყვნენ იმ ფაქტის მტკიცებისაგან, თუ კონკრეტულად, რა თანხას შეადგენდა მიუღებელი სახელფასო დავალიანება თითოეული მათგანის მიმართ, რადგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, თუ წერილობითი მტკიცებულების წარდგენაზე არასაპატიო მიზეზით უარს ამბობდა ერთ-ერთი მხარე, რომელიც არ უარყოფდა, რომ მტკიცებულება მის ხელთ იყო, სასამართლოს შეეძლო მტკიცებულების გამოთხოვის შესახებ შუამდგომლობის აღმძვრელი პირი გაეთავისუფლებინა იმ ფაქტის მტკიცების ტვირთისაგან, რომელიც ამ მტკიცებულებით უნდა დაედასტურებინა და ასეთი ტვირთი გადაეკისრებინა მხარისათვის, რომელიც უარს ამბობდა წერილობითი მტკიცებულების წარდგენაზე.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, ნათელი იყო, რომ მოპასუხე ვალდებული იყო, დათხოვნის დღეს სრულად გაეცა მოსარჩელეებზე არსებული დავალიანება, რაც მას არ განუხორციელებია და შესაბამისად, მოსარჩელეთა მოთხოვნა სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების შესახებ, იყო საფუძვლიანი და უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები ნამდვილად მუშაობდნენ საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიაში სხვადასხვა თანამდებობებზე. აღნიშნულს ადასტურებდა საქმეში არსებული ამონაწერები ბრძანებათა წიგნიდან, ასევე თვით აპელანტის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტები, რომელთა მიხედვითაც, უდავო იყო, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ იმ პირებს, რომლებიც მუშაობდნენ აღნიშნულ დაწესებულებაში და ჰქონდათ ინტერესი ამ საქმესთან დაკავშირებით. საქმეში არსებული საქართველოს ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2000 წლის 1 სექტემბრის ¹73/ო ბრძანებიდან ირკვეოდა, რომ განხორციელდა იმავე სამინისტროს საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიის რეორგანიზება და მისი საქართველოს ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სამხედრო-სამობილიზაციო დეპარტამენტთან შერწყმა. საქმის მასალებიდან ასევე ირკვეოდა, რომ იმჟამად საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამხედრო-სამობილიზაციო დეპარტამენტი ლიკვიდირებული იყო. ვინაიდან მოსარჩელეები მოითხოვდნენ 1998-2000 წლების სახელფასო დავალიანების ანაზღაურებას, დაუსაბუთებელი იყო აპელანტის მოსაზრება მისი, როგორც არასათანადო მხარის შესახებ. გარდა ამისა, ამ საქმის სააპელაციო წესით განხილვის დროს აპელანტს აღარ გაუხდია სადავოდ ის გარემოება, რომ მოსარჩელეები ნამდვილად მსახურობდნენ მოპასუხე დაწესებულებაში. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მოსარჩელეებს მოპასუხე ორგანიზაციისაგან ეკუთვნოდათ განსაზღვრული თანხების ანაზღაურება, რასაც ადასტურებდა საქმეში წარმოდგენილი სახელფასო უწყისები, დადასტურებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საქმის წარმოების სამმართველოს უფროსის მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2000 წლის 1 სექტემბრის ¹73/ო ბრძანებით განხორციელებული რეორგანიზაციის შემდეგ, საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიის ქონება ბალანსზე გადაეცა სამხედრო-სამობილიზაციო დეპარტამენტს. აღნიშნულს ადასტურებდა საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მოადგილის 2007 წლის 30 მაისის წერილი. ხსენებული წერილის თანახმად, რომელიც საქმის განმხილველი სასამართლოს შესაბამისი საოქმო განჩინების საფუძველზე იქნა იმავე სასამართლოში წარდგენილი, შერწყმის შედეგად სამხედრო-სამობილიზაციო დეპარტამენტმა საგანგებო სიტუაციებისას მომწამვლელ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიის სახელფასო დავალიანებები აიყვანა ბალანსზე, რომლის საფუძვლების დამადასტურებელი დოკუმენტები ვერ იქნა მოძიებული და შესაბამისად, უცნობი იყო, რომელ თანამშრომელზე რამდენი თანხა იყო გასაცემი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, მოხელეს უფლება ჰქონდა სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო (ხელფასი), რომელიც მოიცავდა თანამდებობრივ სარგოს, პრემიას და კანონით გათვალისწინებულ დანამატებს.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდებოდა ხანდაზმულობა. ხანდაზმულობა არ ვრცელდებოდა მხოლოდ პირად არაქონებრივ უფლებებზე და მეანაბრეთა მოთხოვნაზე ბანკსა და სხვა საკრედიტო დაწესებულებებში შეტანილი ანაბრების გამო. აღნიშნული კოდექსის 130-ე მუხლის მიხედვით კი, ხანდაზმულობა იწყებოდა მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან _ იმ დროიდან, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. იმავე კოდექსის 129-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობოდა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, შეადგენდა სამ წელს. მოსარჩელეთა მიერ სარჩელში დაყენებული მოთხოვნა იყო პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულება _ ხელფასის გაცემა, რომლის მოთხოვნის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა შეადგენდა სამ წელს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდებოდა, თუ ვალდებული პირი უფლებამოსილი პირის წინაშე ავანსის, პროცენტის გადახდით, გარანტიის მიცემით ან სხვაგვარად აღიარებდა მოთხოვნის არსებობას.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე (აპელანტი) აღიარებდა მოთხოვნის საფუძვლიანობას და თანხების ზემოთ დასახელებულ თანამშრომლებზე გაუცემლობის მიზეზად მიიჩნევდა დავალიანებების წარმოშობის საფუძვლების მოუძიებლობას, რადგან უცნობი იყო, რომელ თანამშრომელზე რა თანხა იყო გასაცემი. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ სარჩელთან დაკავშირებით, ხანდაზმულობის ვადა იყო შეწყვეტილი, ხოლო მოსარჩელეთა მოთხოვნა _ საფუძვლიანი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია ის გარემოება, რომ რამდენიმე მოსარჩელის მოთხოვნა იყო ხანდაზმული, კერძოდ, როგორც მოსარჩელეები აცხადებენ, შესაბამისი შრომის წიგნაკების მიხედვით, ისინი საგანგებო სიტუაციებისას მომწამლავ ქიმიურ ნივთიერებებზე კონტროლის ლაბორატორიაში მუშაობდნენ გარკვეულ თარიღამდე: ე. ხ-ი _ 1998 წლის 19 აგვისტომდე, თ. შ-ე, ლ. ნ-ე და ნ. ა-ე _ 1999 წლის 1 ივლისამდე, გ. ჩ-ი _ 2000 წლის 5 იანვრამდე, ე. ჩ-ა _ 2000 წლის 28 აპრილამდე, თ. პ-ი, ლ. ს-ნა, მ. ქ-ე და ნ. კ-ე _ 2000 წლის 31 აგვისტომდე, ლ. ს-ი _ 2002 წლის 4 იანვრამდე, მ. ტ-ი კი _ 2002 წლის 1 აპრილამდე.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლზე და ამტკიცებს, რომ შემდეგმა მოსარჩელეებმა _ ე. ხ-მა, თ. შ-ემ, ლ. ნ-ემ, ნ. ა-ემ, გ. ჩ-მა, ე. ჩ-ამ, თ. პ-მა, ლ. ს-ამ, მ. ქ-ემ, ნ. კ-ემ, ლ. ს-მა, მ. ტ-მა სასამართლოს მიმართეს სამსახურიდან დათხოვნიდან ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადის დარღვევით, რადგან იმჟამად მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 96-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან დათხოვნილ მუშას ან მოსამსახურეს საწარმოსგან, დაწესებულებისგან, ორგანიზაციისგან კუთვნილი მთელი თანხა ეძლეოდა დათხოვნის დღეს. აქედან გამომდინარე, ხსენებული მოსარჩელეებისათვის მათი უფლების დარღვევისა და შესაბამისი მოთხოვნის წარმოშობის შესახებ ცნობილი უნდა ყოფილიყო სამსახურიდან გათავისუფლების დღეს. შესაბამისად, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ სასამართლო დადგენილად მიიჩნევდა, რომ დასახელებული მოსარჩელეების მიმართ, მათი სამსახურიდან გათავისუფლებისას მოპასუხეს გააჩნდა სახელფასო დავალიანება, მათი მოთხოვნა მაინც არ უნდა დაეკმაყოფილებინა სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გაშვების გამო. ამ ფაქტთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდებოდა, თუ ვალდებული პირი აღიარებდა მოთხოვნის არსებობას.

კასატორი არასწორად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ მოსაზრებას, ვინაიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლში იგულისხმება გარკვეული გარემოებების დადგომისას ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტა ჯერ კიდევ არახანდაზმულ მოთხოვნასთან დაკავშირებით, ანუ ხსენებული მუხლის მიხედვით, ხანდაზმულობის ვადის დენა შეწყდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ ვალდებული პირი აღიარებდა მოთხოვნის არსებობას სამი წლის განმავლობაში და არა ამ ვადის გასვლის შემდეგ.

კასატორის მოსაზრებით, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით, ვინაიდან მოცემული საქმე თავისი არსით მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. აღნიშნული საქმე მეტად სპეციფიკური და განსხვავებულია სხვა ამგვარი საქმეებისაგან, რის გამოც საკასაციო საჩივარი განხილულ უნდა იქნეს ზეპირი მოსმენით, რათა მხარეებს საშუალება მიეცეთ, თავიანთი არგუმენტები და მოსაზრებები სასამართლოს გააცნონ უშუალოდ საქმის განხილვის პროცესში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 3 აპრილამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.