ბს-155-151(კ-08) 3 აპრილი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე

ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 11 ივლისს ბათუმის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი აღძრა შპს “.....” მოპასუხე _ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ შპს “....” საწარმოს ქონების დატაცების ფაქტებზე მიმდინარეობდა გამოძიება, შესაბამისად, შპს “....” დიდი ოდენობით საგადასახადო დავალიანება დაუგროვდა, რასაც შედეგად მოჰყვა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ საწარმოს მთელ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება, შესაბამისად, შეიქმნა აღნიშნული ქონების აუქციონზე გაყიდვის რეალური საფრთხე.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ საბიუჯეტო დავალიანების საერთო ოდენობიდან საურავის თანხა (88 966 ლარი) აღემატებოდა დარიცხული გადასახადების თანხას (77 748 ლარი). ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ არ უზრუნველყო დროულად თანხების ამოღება.

მოსარჩელის განმარტებით, 2004 წლის 22 დეკემბრის საგადასახადო კოდექსის 129-ე მუხლის თანახმად, საურავის ოდენობა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე შეადგენდა 0,07 %-ს და შესაბამისად, ამავე კოდექსის 282-ე მუხლისა და “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ახალი საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე პერიოდზე ვრცელდებოდა ამავე კოდექსით დადგენილი საურავები _ 0,07 %-ის ოდენობით. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ დაყადაღებულ იქნა სტამბის 399960 ლარის ღირებულების უძრავ-მოძრავი ქონება, მაშინ როცა, საგადასახადო დავალიანების საერთო ოდენობა საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 მარტის ¹199 ბრძანების თანახმად შეადგენდა 153 584 ლარს, ანუ დაყადაღებული ქონების ღირებულების ნახევარზე ნაკლებს, ხოლო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის მე-2 პუნქტის, 87-ე მუხლის I და მე-15 პუნქტების თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო, ყადაღა დაედო მხოლოდ საგადასახადო დავალიანების ფარგლებში. ამავე კოდექსის 88-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად კი, საგადასახადო ორგანო ახორციელებდა მოვალის მხოლოდ ყადაღადადებული ქონების რეალიზაციას აუქციონზე. ამასთან, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მხრიდან დარღვეული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 87-ე მუხლის მე-6 პუნქტი, რადგან არ დგინდებოდა, საწარმოს ქონება შეფასებული იყო თუ არა საბაზრო ფასად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა შპს-ს ქონების შეფასების, დაყადაღებისა და აუქციონზე საწარმოს მთელი ქონების გატანასთან დაკავშირებით გამოცემული ყველა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაუქმება.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით შპს “.....” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “....”, რომლის დამფუძნებელი პარტნიორი იყო “....”, 2004 წლის 1 მაისის მდგომარეობით ძირითადი დავალიანების სახით ერიცხებოდა 17 560 ლარი, რაზედაც ამავე წლის 29 მაისს გაეგზავნა საგადასახადო შეტყობინება ¹041 გადამხდელის ქონებაზე გირავნობის უფლების წარმოშობის თაობაზე. სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე შპს “....” დირექციისათვის ჯერ კიდევ 2004 წლის 29 მაისს გახდა ცნობილი, რომ მისი დავალიანება ბიუჯეტის მიმართ შეადგენდა 17 560 ლარს, მაგრამ ეს თანხა გადამხდელს საგადასახადო კოდექსით დადგენილ ვადაში სადავოდ არ გაუხდია (ს.ფ. 31). 2004 წლის 20 ივლისისათვის კი შპს “.....” დაუფიქსირდა დავალიანება სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ 88 779 ლარი, რაზეც ასევე გაეგზავნა შეტყობინება ¹1-041 ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ (ს.ფ. 33). 2006 წლის 9 მარტის მდგომარეობით, გადამხდელს პირადი აღრიცხვის ბარათზე ერიცხებოდა დავალიანება 153 594 ლარი, რის თაობაზეც საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მიერ 2006 წლის 9 მარტს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 87-ე მუხლის საფუძველზე გამოცემულ იქნა ¹199 ბრძანება შპს “.....” ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, ხოლო 2006 წლის 27 აპრილს აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე აღწერილ იქნა მოვალის ქონება, რომელმაც შეადგინა 399 960 ლარი და შესანახად ჩაჰბარდა შპს “....” დირექტორს.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული აქტები მიღებული იყო კანონის დარღვევით. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 87-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების არსებობის შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო, საგადასახადო ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის მიზნით, სასამართლოს გადაწყვეტილების გარეშე ყადაღა დაედო გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის საკუთრებაში არსებულ ან ბალანსზე რიცხულ ნებისმიერ ქონებაზე. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად კი, ქონებაზე ყადაღის დადება წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის ქონების აღწერას. მოცემულ შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანოს მიერ სწორედ აღნიშნული მუხლის საფუძველზე იქნა მიღებული 2006 წლის 9 მარტის ¹199 ბრძანება და შესაბამისად მოხდა მოვალის ქონების აღწერაც (ს.ფ. 36).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “....”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “....” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება; შპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 მარტის ¹199 ბრძანება შპს ,,....” ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის გადასახადების ადმინისტრირების სამმართველოს უფროსი ინსპექტორის 2006 წლის 27 აპრილის მოვალის _ შპს ,,....” ქონების ყადაღის დადების (აღწერის) შესახებ; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის დასაბუთებული გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში გადაწყვეტილებაში მითითებული არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევა-შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა შპს ,,....” სახელმწიფო ბიუჯეტისა და სახელმწიფო ფონდების დავალიანებასა და დაყადაღებული ქონების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ინსპექციას 2006 წლის 9 მარტის ¹139 ბრძანებაში დადგენილად მიაჩნდა, რომ შპს ,,....” გააჩნდა 150 584 ლარის ბიუჯეტის და სახელმწიფო ფონდების დავალიანება. ხსენებულ ბრძანებაში აღნიშნული იყო, რომ შპს-ს 2004 წლის 31 მაისს ჩაჰბარდა ¹041 შეტყობინება გირავნობის უფლების წარმოშობის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 27 აპრილს საგადასახადო ინსპექციის გადასახადების ადმინისტრირების სამმართველოს უფროსი ინსპექტორის მიერ აღწერილ და დაყადაღებულ იქნა შპს-ს მთელი ქონება, რომლის ღირებულებამ შეადგინა 399 960 ლარი (ს.ფ 36).

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას ადმინისტრაციულ ორგანოს _ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა წარმოედგინა მტკიცებულება, თუ რის საფუძველზე დაერიცხა შპს ,,.....” დავალიანება _ 153 584 ლარის ოდენობით, რაც არ იქნა შესრულებული. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული საკითხის გამოკვლევა ვერ მოხერხდა საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტები მიღებული იყო კანონის დაცვით. ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 31 მაისის ¹041 შეტყობინებაში (ს.ფ. 31) მითითებული იყო, რომ საგადასახადო ვალდებულების დაფარვისათვის საკმარისი იყო 17 560 ლარი. ეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გასაჩივრებული არ ყოფილა, ხოლო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი 88779 ლარის დაკისრების თაობაზე საქმეში არ მოიპოვებოდა. ამ თანხაზე შეტყობინების არსებობას აპელანტი უარყოფდა, საგადასახადო ინსპექციას კი ამის დამადასტურებელი დოკუმენტები სასამართლოში არ წარმოუდგენია. ამიტომ გაურკვეველი იყო, თუ რომელი შეტყობინების ჩაბარებიდან 30 დღის შემდგომ უნდა მომხდარიყო საწარმოს ქონებაზე ყადაღის დადება და მისი რეალიზაცია. თუ საუბარი იყო 2004 წლის 20 ივლისის შეტყობინებაზე, ასეთი საქმეში არ მოიპოვებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, გაურკვეველი რჩებოდა ადმინისტრაციული ორგანოს მოქმედება შპს ,,....” მთელი ქონების აღწერისა და დაყადაღების შესახებ, მისი შემდგომი რეალიზაციის მიზნით, როდესაც ბრძანებაში უთითებდა 153 584 ლარის დავალიანებაზე და რეალიზაციისათვის ამზადებდა 399 960 ლარის ქონებას, მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის მე-2 ნაწილი მიუთითებდა საგადასახადო დავალიანების მოცულობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 87-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა რეალიზებული იყო, მხოლოდ 2004 წლის 31 მაისის ¹041 გირავნობის, იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ შეტყობინებით 17 560 ლარის დავალიანების თაობაზე, რაც შეეხებოდა 20 ივლისის შეტყობინებას 88 779 ლარის დავალიანების შესახებ, ასეთი აქტი საქმეში არ მოიპოვებოდა. საგადასახადო ორგანოს სადავო ბრძანება მთელ ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, მაშინ, როდესაც ბრძანებაში მითითებული იყო დავალიანების გაცილებით ნაკლები თანხა, მიანიშნებდა საქმეზე ბრძანების არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევა-შეფასების გარეშე მომზადება-გამოცემაზე, რაც აღმოფხვრილი უნდა ყოფილიყო ამავე გადაწყვეტილებაში მითითებული საკითხების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო ინსპექციის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით დადასტურებული იყო და არც მოსარჩელე უარყოფდა, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჯერ კიდევ 2004 წლის 29 მაისს გაიგზავნა ¹312 საგადასახადო შეტყობინება, რის თანახმადაც შპს “....” დავალიანება ბიუჯეტის მიმართ შეადგენდა 17 560 ლარს. ამავე წლის 25 ივნისს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ¹041 შეტყობინება შპს “....” ქონებაზე გირავნობის, იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ. აღნიშნული შეტყობინებაც ასევე ჩაჰბარდა იმჟამინდელ დირექტორს _ ნ. მ-ეს და განემარტა გასაჩივრების წესი. დავის შემთხვევაში, გადამხდელს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 256-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, შეეძლო მიემართა საგადასახადო ორგანოსათვის, შეტყობინების მიღებიდან 30 დღის ვადაში. გადასახადის თანხის დადგენილ ვადაში გადაუხდელობისათვის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი) 252-ე მუხლი ითვალისწინებდა საურავის _ 0,15 პროცენტის გადახდევინებას თითოეული ვადაგადაცილებული დღისათვის.

კასატორის განმარტებით, 2004 წლის 20 ივლისის მდგომარეობით, შპს “....” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაუფიქსირდა ვალი 88779 ლარი, სწორედ ამ თანხის გამო გაეგზავნა ¹1-041 შეტყობინება ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ.

Kკასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ შპს “....” საგადასახადო ინსპექციის მიერ დარიცხული თანხა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილ ვადაში სადავოდ არ გაუხდია. შპს “....” მიერ ბიუჯეტში თანხების გადაუხდელობის გამო, 2006 წლის 27 აპრილს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ¹199 ბრძანების შესაბამისად მოხდა გადამხდელის ქონებაზე ყადაღის დადება. ამასთან, დაყადაღება მოხდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 87-ე მუხლის საფუძველზე აღიარებული დავალიანების ფარგლებში. კანონის მოთხოვნა იმის თაობაზე, რომ საგადასახადო ორგანოს ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე ყადაღის დადებამდე სულ ცოტა 30 დღით ადრე წერილობით უნდა შეეტყობინებინა მოვალისათვის, შესრულდა.

რაც შეეხება იმას, რომ გადამხდელის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო თუ არა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, კასატორი განმარტავს, რომ მას შემდეგ, რაც საგადასახადო ინსპექციის მიერ მოხდა შპს “....” ქონებაზე ყადაღის დადება, მისი ვალი ბიუჯეტის მიმართ, დაახლოებით 30 000 ლარით გაიზარდა, რაც გამოწვეული იყო მიმდინარე გადასახადებზე დარიცხული საურავის ზრდითა და საქმის სასამართლოს წესით განხილვით. აქედან გამომდინარე, საგადასახადო ინსპექციის მოქმედება ქონების უფრო მაღალ ფასად შეფასების საკითხში, არსებით კანონდარღვევად არ შეიძლება ჩაითვალოს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 19 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 3 აპრილამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.