¹ბს-161-150(კ-07) 7 მაისი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა კ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ნოემბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 19 დეკემბერს კ. ხ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხის _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1992 წლიდან მუშაობდა ........-ის შინაგან საქმეთა რაიონულ განყოფილებაში სხვადასხვა თანამდებობაზე, 2000 წლის 27 აგვისტოდან კი, ...... საგამოძიებო განყოფილებაში გამომძიებლად. 2004 წლის 10 ივლისს შინაგან საქმეთა მინისტრის ¹356 ბრაძანებით იგი გადაყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში, ხოლო 2004 წლის 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებით ,,შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” პუნქტის შესაბამისად, დათხოვნილ იქნა თანამდებობიდან.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი უკანონოდ იქნა გათავისუფლებული თანამდებობიდან, ვინაიდან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ კანონის” 96-ე მუხლის მე-2 ნაწლის შესაბამისად, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად, ამავე კანონის 97-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს თანამდებობიდან შტატების შემცირებისას ან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელის თანამდებობაზე აღდგენისას, ხოლო ამავე კანონის 97.2 მუხლით, მოხელე არ შეიძლება დაითხოვონ სამსახურიდან, თუ იგი თანახმაა დაინიშნოს სხვა თანამდებობაზე, მოპასუხე ორგანიზაციას კი მისთვის სხვა თანამდებობაზე გადაყვანა არ შეუთავაზებია.

მოსარჩელის მითითებით, მას მოპასუხე ორგანიზაციისგან არ მიუღია სახელფასო დავალიანება 1111.63 ლარი, ასევე 1992 წლიდან ფორმის ტანსაცმელი, რომელსაც იძენდა პირადი სახსრებით და რომლის ღირებულებამაც შეადგინდა 1260 ლარი. სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას იყენებდა პირადი საკუთრების ავტომანქანას, რის გამოც ,,შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 57-ე მუხლის შესაბამისად, ეკუთვნის კომპენსაცია, ვინაიდან აღნიშნული მუხლის შესაბამისად, ,,შს ორგანოს თანამშრომელს, რომელიც სამსახურებრივ საქმიანობაში იყენებს პირად სატრანსპორტო საშუალებას, მისი შენახვის საწვავ-საპოხი მასალების ხარჯების ანაზღაურების მიზნით, უხდიან ფულად კომპენსაციას დადგენილი წესით”, რაც, მოსარჩელის განმარტებით, პოლიციაში სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს არ მიუღია.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობას, სამუშაოზე აღდგენასა და მოპასუხისათვის მიუღებელი ხელფასის _ 1111.63 ლარის, ფორმის ღირებულების _ 1260 ლარის, კომპენსაციის _ 415.92 ლარის დაკისრებასა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას.

მოპასუხე _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით კ. ხ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოსარჩელეს უარი ეთქვა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ¹356 და ¹1899 პ/შ ბრძანებების ბათილად ცნობის, ფორმის ტანსაცმლისა და პირადი მანქანის სამსახურებრივი გამოყენებისათვის კომპენსაციის გადახდის ნაწილში; შინაგან საქმეთა სამინისტროს კ. ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელფასო დავალიანების 1111.63 ლარის ანაზღაურება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. ხ-ემ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ იგი შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 10 ივლისის ¹356 ბრძანებით გადაიყვანეს კადრების განკარგულებაში და ნაცვლად სხვა თანამდებობის შეთავაზებისა, 2004 წლის 27 ნოემბერს გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რითაც შინაგან საქმეთა სამინისტრომ უხეშად დაარღვია “საჯარო სამსახურის შესახებ" კანონის 96-ე და 97.2 მუხლების მოთხოვნები. აპელანტის მოსაზრებით, რაიონულმა სასამართლომ მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება, რადგან საფუძვლიანად ჩათვალა აპელანტის გათავისუფლება ,,შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” პუნქტის შესაბამისად. აღნიშნული მოსაზრება ეწინააღმდეგება ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის მოთხოვნებს, რადგან კანონს უპირატესი იურიდიული ძალა გააჩნია არასაკანონმდებლო აქტებთან შედარებით, შესაბამისად, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 96-ე მუხლის თანახმად, რეორგანიზაცია არ წარმოადგენდა მოხელის გათავისუფლების საფუძველს, ხოლო 97.2 მუხლის მიხედვით სამინისტროს მისთვის უნდა შეეთავაზებინა სხვა თანამდებობაზე გადასვლა, რაც არ მომხდარა. ასევე, სასამართლომ არ გამოიკვლია, თუ გამომძიებლის რამდენი საშტატო ერთეული არსებობდა .......-ის საგამოძიებო ორგანოებში და მიღებულ იქნა თუ არა გარეშე პირები. აპელანტმა ასევე მიუთითა, რომ “შრომის კანონთა კოდექსის" 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა", “ბ" და “გ" პუნქტების თანახმად, მას გააჩნდა სამსახურში უპირატესი დარჩენის უფლება, რაც ასევე არ იქნა გათვალისწინებული სამინისტროს მიერ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებას სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილებას.

ვ. ხ-ემ საქმის სააპელაციო წესით განხილვის სტადიაზე შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა და საბოლოოდ მოითხოვა შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 10 ივლისის ¹356 და 2004 წლის 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურება, ხოლო ფორმის ტანსაცმლისა და პირადი მანქანის სარგებლობისათვის კომპენსაციის მოპასუხისათვის დაკისრებაზე უარი თქვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით კ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება.

მითითებული გააწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩვრა კ. ხ-ემ, რომელმაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ივლისის განჩინებით კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 20 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით კ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 10 ივლისის ¹356 ბრძანებით დამტკიცდა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტისა და დაქვემდებარებული საქალაქო და რაიონული საგამოძიებო დანაყოფების სტრუქტურა და საშტატო განრიგი. Aამავე ბრძანების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტისა და დაქვემდებარებული საქალაქო და რაიონული საგამოძიებო დანაყოფების რიგითი და ოფიცერთა პირადი შემადგენლობა აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში.

საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებით მოსარჩელე კ. ხ-ე დათხოვნილ იქნა სამხედრო ძალების თადარიგში ,,შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” პუნქტით.

საშტატო განრიგებით, დადგენილია და არც აპელანტი უარყოფს იმ ფაქტს, რომ შს ორგანოებში ორგანიზებულ საშტატო ღონისძიებათა განხორციელების შედეგად, ....... საგამოძიებო განყოფილებაში შემცირდა საერთო და მათ შორის _ გამომძიებლის საშტატო რიცხოვნობა, კერძოდ: რეორგანიზაციამდე იყო 6 საშტატო ერთეული, საიდანაც გამომძიებლის საშტატო ერთეული შეადგენდა 4, ხოლო რეორგანიზაციის შემდეგ კი 5 საშტატო ერთეული, საიდანაც გამომძიებლის შტატი განისაზღვრა 3 ერთეულით.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ამ კანონის მოქმედება პოლიციის თანამშრომლებზე ვრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს კონსტიტუციით სპეციალური კანონმდებლობით ან მათ საფუძველზე სხვა რამ არ არის დადგენილი.

სადავო ბრძანების გამოცემის დროს ,,პოლიციის შესახებ” კანონის 22-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ზ” პუნქტის შესაბამისად, პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან დათხოვნის საფუძვლად მითითებული იყო შტატების შემცირება. აღნიშნული კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტით, პოლიციაში სამსახურის გავლის წესი განისაზღვრება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ნორმატიული აქტებით. საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოების სისტემაში რიგით და ოფიცერთა შემადგენლობის მიერ სამსახურის გავლის წესს, მათ უფლებებსა და მოვალეობებს განსაზღვრავს საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულება, რომლის 67-ე მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ოფიცერთა შემადგენლობის პირები შინაგან საქმეთა ორგანეობიდან შეიძლება დაითხოვონ სამხედრო ძალების თადარიგში შტატების შემცირებით – შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით სამსახურში გამოყენების შეუძლებლობის გამო.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმის გათვალისწინებით, რომ მოცემულ დავას აწესრიგებს სპეციალური კანონმდებლობა, უსაფუძვლოა აპელანტის მითითება მასზედ, რომ მისი გათავისუფლებისას დარღეულია ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნები.

ამასთან, ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლის შესაბამისად, შინაგნ საქმეთა ორგანოებში ორგანიზაციულ, საშტატო ღონისძიებათა განხორციელებისას, შინაგან საქმეთა მინისტრის ბრძანებით შტატგარეშე დარჩენილი თანამშრომელი ირიცხება კადრების განკარგულებაში არა უმეტეს 4 თვით, 2 თვის მთლიანი ხელფასის შენარჩუნებით, ხოლო მომდენო 2 თვის განმავლობაში მას მიეცემა სპეციალური წოდების, ნამსახურობის პროცენტული დანამატი და სასურსათო ულუფის კომპენსაცია. აღნიშნული ვადის გასვლამდე უნდა გადაწყდეს თანამშრომლის შრომითი მოწყობის საკითხი, რაც გულისხმობს კვალიფიკაციის შესაფერისი თანამდებობის შეთავაზებას და დანიშვნას, Aანუ სააპელაციო პალატის განმარტებით, ასეთი გარემოების არარსებობის შემთხვევაში, ადმინისტრაციას არ ეკისრება თანამშრომლის სისტემაში დანიშვნის ვალდებულება.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა კ. ხ-ემ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას სსსკ-ის 383-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნების დარღვევაზე, რომლის შესაბამისადაც, საქმის განმხილველ სასამართლოს საქმის განხილვისას უნდა მოეხდინა მტკიცებულებათა სრულად გამოკვლევა, რის საფუძველზედაც გამოიტანდა კანონიერ და დასაბუთებულ გადაწყვეტილებას. სააპელაციო სასამართლოს მიერ განჩინების გამოტანისას უგულებელყოფილ იქნა სსსკ-ის 103-ე მუხლის მე-3 ქვეპუნქტის მოთხოვნები, რომლის თანახმადაც: ,,კანონის დარღვევით მოპოვებულ მტკიცებულებას იურიდიული ძალა არ აქვს”.

Kკასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ ,,შს სამინისტროში რეორგანიზაციის განხორციელებისას კ. ხ-ის მიმართ შს მინისტრის მიერ გამოყენებულ იქნა დისკრეციული უფლებამოსილება და აღნიშნულის გათვალისწინებით, საქართველოს შს მინისტრის მიერ გასაჩივრებული ბრძანება გამოცემულ იქნა კანონმდებლობის სრული დაცვით. აღნიშნულით, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ უგულებელყოფილ იქნა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის ..ლ” პუნქტი, მე-5 მუხლის მე-3 ნაწილი, მე-6-7 მუხლები. მითითებული კოდექსის მე-2 მუხლის ,,ლ” პუნქტის შესაბამისად: ,,დისკრეციული უფლებამოსილება – უფლებამოსილებაა, რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს ან თანამდებობის პირს ანიჭებს თავისუფლებას, საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე, კანონმდებლობის შესაბამისი რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან შეარჩიოს ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება”, Aამავე კოდექსის მე-5 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად: ,,უფლებამოსილების გადამეტებით გამოცემულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტს, აგრეთვე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განხორციელებულ ქმედებას არ აქვს იურიდიული ძალა და ბათილად უნდა გამოცხადდეს”. Mმე-6 მუხლის პირველი ნაწილით: ,,თუ ადმინისტრაციულ ორგანოს რომელიმე საკითხის გადასაწყვეტად მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, იგი ვალდებულია ეს უფლებამოსილება განახორციელოს კანონით დადგენილ ფარგლებში, ხოლო მე-2 ნაწილით კი: ,,ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, განახორციელოს დისკრეციული უფლებამოსილება მხოლოდ იმ მიზნით, რომლის მისაღწევადაც მინიჭებული აქვს ეს უფლებამოსილება.Mმე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ,,დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას გამოცემული ადმინისტრციულ-სამართლებრივი აქტით გათვალისწინებულმა ზომებმა არ შეიძლება გამოიწვიოს პირის კანონიერი უფლებებისა და ინტერესების დაუსაბუთებელი შეზღუდვა”.

ყოველივე ზემოაღნიშნულით, საქმის განხილვისას დარღვეულ იქნა საქართველოს კონსტიტუციის მე-2 თავით მისთვის მინიჭებული კანონიერი უფლებები.

კასატორის მითითებით, საქმეში არსებული მასალებიდან ირკვევა, რომ საქართველოს შს მინისტრის 2004 წლის 10 ივლისის ¹356 და 2004 წლის 27 ნოემბრის ¹31899 პ/ს ბრძანებები მისი დათხოვნის ნაწილში არ შეესაბამება არც ,,პოლიციის შესახებ” კანონის 22-ე მუხლს და არც საქართველოს პრეზიდენტის მიერ 1997 წლის 17 მარტს ¹139 ბრძანებით დამტკიცებულ ,,საქართველოს შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულების” მე-12 და 67-ე მუხლის ,,ვ” პუნქტის მოთხოვნებს.

Kკასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ განჩინების გამოტანისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი, რამც გამოწივია საქმეზე არასწორი განჩინების გამოტანა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ნოემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით საქართველოს შს მინისტრის 2004 წლის 10 ივლისის ¹356 და 2004 წლის 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებების ბათილად ცნობას მისი სამსახურიდან დათხოვნის ნაწილში, კადრების განკარგულებაში აყვანამდე დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენასა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 მარტის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 2 მარტის განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

მხარეებს მითითებულ ვადაში საკასაციო სასამართლოში თავიანთი მოსაზრებები არ წარმოუდგენიათ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს კ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას კ. ხ-ეს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.