ბს-184-180(კ-08) 1 მაისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძეE

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 12 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 8 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მ. ხ-მა მოპასუხე საქართველოს იუსტიიის სამინისტროს ქ. თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიმართ, მესამე პირები _ გ. მ-ი და ა. ხ-ი.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის მიერ 2006 წლის 19 ივნისს გაცემული ¹028-2006 სააღსრულებო ფურცლის შესაბამისად დაიწყო აღსრულება, რომლის მიხედვით, მ. ხ-ს კრედიტორ გ. მ-ის სასარგებლოდ უნდა გადაეხადა 10 000 აშშ დოლარი, წინააღმდეგ შემთხვევაში მოხდებოდა იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების, მდებარე ქ. თბილისში, ...... ქ. ¹20-ში, ბინა ¹4-ის აუქციონზე იძულებითი რეალიზაცია. იმის გამო, რომ მოსარჩლემ დაკისრებული თანხა ვერ გადაიხადა 2007 წლის 1 თებერვალს, 14 საათისათვის დაინიშნა განმეორებითი იძულებითი აუქციონი.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-18 მუხლის პირველი პუნქტის მოთხოვნათა შესაბამისად, კრედიტორსა და მოვალეს უფლება ჰქონდათ, დასწრებოდნენ აღსრულების მიმდინარეობას, გასცნობოდნენ სააღსრულებო მასალებს, მიეღოთ აუცილებელი ცნობები, რომლებიც შეეხებოდა აღსრულებას. ამავე კანონის 25-ე მუხლის მე-2-3 პუნქტების შესაბამისად, აღსრულების შესახებ უწყებას მოვალეს, კრედიტორსა და სხვა მონაწილე პირებს აბარებდა სასამართლო აღმასრულებელი, უწყების ჩაბარება უნდა მომხდარიყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით. აღმასრულებელმა, ვალდებულება, ეცნობებინა მოსარჩელისათვის დანიშნული იძულებითი აუქციონის შესახებ, არ განახორციელა და 2007 წლის 1 თებერვალს მოსარჩელის გარეშე ჩაატარა იგი.

მოსარჩელის განმარტებით, სასამართლო აღმასრულებელმა უხეშად დაარღვია “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-18, 25-ე და 71-ე მუხლებით გათვალისწინებული იმპერატიული მოთხოვნები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა 2007 წლის 1 თებერვალს ჩატარებული იძულებითი აუქციონის შედეგების ბათილობა და კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით იძულებითი აუქციონის თავიდან ჩატარება.

2007 წლის 19 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში შესაგებელი წარადგინა მესამე პირმა _ ა. ხ-მა, რომელმაც არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მ. ხ-ი ესწრებოდა აუციონს, რაც ასახული იყო აუქციონის ჩატარების ოქმში, უბრალოდ, იგი არ დაელოდა აუქციონის შედეგებს, რის გამოც ოქმზე არ იყო მისი ხელმოწერა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 10 მაისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის შესაბამისად საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა თ. ხ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით მ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებანი: საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის მიერ 2006 წლის 19 ივნისს გაცემული ¹028-2006 სააღსრულებო ფურცლის შესაბამისად, კრედიტორ გ. მ-ის განცხადების საფუძველზე დაწყებული აღსრულების შემდეგ, 2006 წლის 13 ივლისს, მოვალე მ. ხ-ი გაფრთხილებულ იქნა 5 დღეში სადავო თანხის _ 12 178 აშშ დოლარის ნებაყოფლობით გადახდის შესახებ (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 5); 2006 წლის 11 აგვისტოს კრედიტორმა გ. მ-მა განცხადებით მიმართა სასამართლო აღმასრულებელს და მოვალე მ. ხ-ის თხოვნის საფუძველზე აღსრულების შეჩერება მოითხოვა (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 13); 2006 წლის 19 ოქტომბერს მ. ხ-მა ჩაიბარა შპს “ა-ის” შეფასების დასკვნა (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 17); 2006 წლის 16 ნოემბრის აუქციონის შესახებ გამოცხადდა პრესის მეშვეობით (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 21); 2006 წლის 16 ნოემბრის აუქციონის თაობაზე ეცნობა მოსარჩელესაც (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 24); პირველ აუქციონზე ქონება არ გაიყიდა, რის გამოც იგი დახურულად გამოცხადდა და შემდეგი, 2006 წლის 20 დეკემბერს დანიშნული აუქციონის შესახებ მ. ხ-ს ეცნობა იმავე წლის 12 დეკემბერს; კრედიტორის განცხადების საფუძველზე 2006 წლის 20 დეკემბერს დანიშნული აუქციონი გადაიდო 2007 წლის 18 იანვარს, რაც მ. ხ-ს ეცნობა 2007 წლის 10 იანვარს, აღნიშნულის შესახებ გამოქვეყნდა პრესაშიც (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 34-35).

საქალაქო სასამართლომ, სააღსრულებო საქმეში წარმოდგენილი კრედიტორის განცხადებით დადგენილად მიიჩნია, რომ იგი კვლავ ითხოვდა აუქციონის თარიღის გადატანას და მის დანიშვნას 2007 წლის 1 თებერვალს (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 37); აღნიშნულის შესახებ მ. ხ-ს დამატებით ეცნობა 25 იანვარს და ინფორმაცია გამოქვეყნდა პრესაშიც (სააღსრულებო საქმე ­_ ს.ფ. 38-39). მ. ხ-ის ხელწერილით (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 40) საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ განმცხადებელი თუ 2007 წლის 31 იანვრამდე ვერ გადაიხდიდა სადავო 12 178 აშშ დოლარს, მას აღსრულებასთან პრეტენზია არ ექნებოდა. 2007 წლის 1 თებერვალს ჩატარებული განმეორებითი აუქციონის შესახებ ოქმით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აუქციონზე გამოცხადდა მოვალე მ. ხ-ი, ოქმში დაფიქსირებული იყო მისი პირადობის მოწმობის ნომერიც, თუმცა საბოლოოდ, ოქმზე მისი ხელმოწერა არ იყო და გაკეთებული იყო შენიშვნა, რომ მ. ხ-ი არ დაელოდა აუქციონის დასრულებას (სააღსრულებო საქმე _ ს.ფ. 43-44). განკარგულება აუქციონზე გამარჯვებულად ა. ხ-ის გამოცხადების შესახებ მიღებული იყო 2007 წლის 2 თებერვალს.

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ 2007 წლის 25 მაისს გამართულ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მ. ხ-მა განაცხადა, რომ იგი 2007 წლის 1 თებერვლის აუქციონზე გამოცხადდა მეუღლესთან ერთად, ითხოვა, რომ იმ დღეს არ გაეყიდათ ბინა და მისი ემოციურობიდან გამომდინარე, არ დაელოდა აუქციონის დამთავრებას.

საქალაქო სასამართლომ უდავოდ დადასტურებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ აუქციონი ჩატარდა “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონით დადგენილი მოთხოვნების სრული დაცვით. აღმასრულებლის მიერ ყველა მოქმედების შესახებ სათანადო წესით იქნა გაფრთხილებული მოსარჩელე და იგი თავად ესწრებოდა გასაჩივრებულ 2007 წლის 1 თებერვალს ჩატარებულ აუქციონსაც, ხოლო ის გარემოება, რომ მან, მისი ემოციურობის გამო ვერ შეძლო ბოლომდე დარჩენა, ვერ გახდებოდა აუქციონის კანონდარღვევით ჩატარებულად გამოცხადების საფუძველი. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააღსრულებო წარმოებისას დაცული იყო აღნიშნული კანონის მე-18, 28-ე, 29-ე, 68-ე, 71-75-ე, 77-ე მუხლების მოთხოვნები, სააღსრულებო წარმოება განხორციელდა კანონიერად და მისი ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით მ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინსიტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 12 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ აღმასრულებელმა არ აცნობა იძულებითი აუქციონის შესახებ და მის გარეშე ჩაატარა 2007 წლის 1 თებერვალს დანიშნული აუქციონი, რითაც უხეშად ხელყო მისი უფლებები. “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონი მოითხოვს დადგენილი პროცედურების ზედმიწევნით დაცვას და ამ პროცედურისგან გადახვევა იწვევს დაინტერესებული პირის უფლების შელახვას.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მ. ხ-ის აუქციონზე გამოცხადების ფაქტი დადგენილად მიიჩნია 2007 წლის 1 თებერვლის ოქმით, რომელშიც დაფიქსირებულია მისი პირადობის მოწმობის ნომრებიც, თუმცა საბოლოოდ, ოქმზე მისი ხელმოწერა არ არის და გაკეთებულია შენიშვნა, რომ მ. ხ-ი არ დაელოდა აუქციონის დასრულებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 14 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 1 მაისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “თ” ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა არაქონებრივ დავაზე შეადგენს – 100 ლარს, სააპელაციო და საკასაციო საჩივრებზე – შესაბამისად 150 და 300 ლარს, ხოლო იმავე კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან მ. ხ-ს მოცემულ დავასთან დაკავშირებულ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს აღნიშნული თანხის 70 პროცენტი _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 12 ნოემბრის განჩინება.

3. მ. ხ-ს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი 210 ლარის ოდენობით;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.