¹ბს-187-176(კ-07) 10 მაისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე: მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. თ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 28 თებერვალს მ. თ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 7 თებერვლის ¹3-263 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი მუშაობდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ........... დეპარტამენტში სპეციალისტის თანამდებობაზე. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 7 თებერვლის ¹3-263 ბრძანებით იგი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან პირადი განცხადების საფუძველზე. აღნიშნული განცხადება მან დაწერა იძულებით, ხსენებული სამინისტროს ხელმძღვანელობის მხრიდან ზეწოლის შედეგად. აღნიშნული განცხადება დაიწერა 2005 წლის 26 იანვარს, მოსარჩელე თანამდებობიდან გათავისუფლდა 31 იანვარს, ხოლო დასახელებული ბრძანება გამოიცა იმავე წლის 7 თებერვალს. 2005 წლის 31 იანვარს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ცენტრალური აპარატის საჯარო მოსამსახურეებს დაურიგდათ გაფრთხილებები თანამდებობის მოსალოდნელი შეცვლის თაობაზე, რომლის დანართშიც მითითებული იყო კონკრეტული პირებისათვის კონკრეტული თანამდებობები. მ. თ-ემ ადმინისტრაციის მხრიდან შეთავაზებულ თანამდებობაზე თანხმობა განაცხადა 2005 წლის 31 იანვარს, რაც დადასტურდა შესაბამისი ხელმოწერით. ამის შემდგომ, 12 თებერვლამდე მოსარჩელეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს კანცელარიის მეშვეობით ეძლეოდა დავალებები, რაც დასტურდებოდა კანცელარიის ჟურნალში შესაბამისი ჩანაწერებით.

მ. თ-ის მოსაზრებით, 2005 წლის 31 იანვრიდან მასთან შრომითი ურთიერთობები გრძელდებოდა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის მე-19 და 31-ე მუხლების მიხედვით, შრომითი ხელშეკრულება მასთან დადებულად ითვლებოდა განუსაზღვრელი ვადით.

მოსარჩელის განმარტებით, მის მიმართ დარღვეულ იქნა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის, მე-9 მუხლის მე-4 პუნქტის, მე-13 მუხლის, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის მე-6 მუხლისა და მე-19 მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნები, ასევე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 81-85-ე მუხლები, რომელთა მიხედვითაც გარიგება მიიჩნეოდა ბათილად მოტყუების გამო. გარდა ამისა, მოპასუხე მხარის მიერ სადავო ბრძანების გამოცემისას არ იქნა გათვალისწინებული, რომ მ. თ-ეს ჰქონდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროში მუშაობის 7-წლიანი გამოცდილება, იყო მარტოხელა და ოჯახში დამოუკიდებელი შემოსავლის მქონე სხვა პირი არ ჰყავდა.

2005 წლის 11 აპრილს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომელითაც არ ცნო სარჩელი და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით, მ. თ-ის მიმართ არ დარღვეულა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე მუხლების მოთხოვნები.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მითითებით, 2005 წლის 26 იანვარს, აღნიშნული სამინისტროს კოლეგიის დარბაზში, თანამშრომლების მიმართ ზეწოლას ადგილი არ ჰქონია. ამდენად, არ დარღვეულა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 81-ე, 82-ე, 85-ე და 86-ე მუხლები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 7 თებერვლის ¹3-263 ბრძანება და დაევალა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქმისათვის არსებით მნუშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. თ-ემ სარჩელში მითითებული საფუძვლებით და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ხსენებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომაც, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის და მისთვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 3 თებერვლის განჩინებით მ. თ-ისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 3 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით საქართველოს უზენაეს სასამართლოში გაასაჩივრა მ. თ-ემ და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ხსენებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომაც, რომელმაც მოითხოვა აღნიშნული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 28 ივლისის განჩინებით მ. თ-ისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 3 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ საქმის გადაწყვეტისას არასწორად გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რამაც საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება განაპირობა.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, დაუშვებელი იყო სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა და საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამორკვევის გზით ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ახალი აქტის გამოცემის დავალება, თუკი, საქმის მასალების თანახმად, შესაძლებელი იყო აღნიშნული გარემოებების დადგენა სასამართლოს მიერ. კონკრეტულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინებით არ ყოფილა დასაბუთებული ისეთი არსებითი გარემოებების არსებობა, რაც ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობა იქნებოდა.

საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 110-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სამსახურიდან გათავისუფლება უნდა გაფორმებულიყო ბრძანებით, განკარგულებით ან დადგენილებით, ხოლო იმავე კანონის 95-ე მუხლის მიხედვით, პირი თავისი ინიციატივით თავისუფლდებოდა სამსახურიდან, თუ მისი სამსახურში მიღების უფლების მქონე მოხელე დააკმაყოფილებდა მის წერილობით განცხადებას, განცხადების დაკმაყოფილებამდე კი მოხელე ჩვეულებრივ აგრძელებდა შრომით ურთიერთობას ადმინისტრაციულ ორგანოსთან და ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობებს.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, 2005 წლის 7 თებერვლამდე პერიოდში უფლებამოსილი თანამდებობის პირის მიერ მ. თ-ის განცხადების დაკმაყოფილების შესახებ გადაწყვეტილება არ ყოფილა მიღებული, ამიტომ მას, ჩვეულებრივად, უნდა განეხორციელებინა თავისი სამსახურებრივი უფლებამოსილებანი და აღნიშნული არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო გაურკვეველ გარემოებად. ასეთ გარემოებად არ ჩაითვალა მ. თ-თვის იმავე წლის 31 იანვარს გაფრთხილების გაცნობა, რადგან იმ დროისათვის გადაწყვეტილი არ იყო მ. თ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების საკითხი და შესაბამისად, ადმინისტრაციას არ ეკრძალებოდა მისი ინფორმირება სამუშაოსთან დაკავშირებულ საკითხებზე.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა არსებითად განხილვისას უნდა გამოერკვია, საქმის მასალებით დასტურდებოდა თუ არა მ. თ-ის მიერ მოტყუების ან იძულების საფუძველზე, საკუთარი ნების გარეშე სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ განცხადების დაწერა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. თ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე განცხადების დაწერა მოხელეს არ ათავისუფლებდა სამსახურებრივ ფუნქციათა შესრულების ვალდებულებისაგან და მოხელე სამსახურიდან თავისუფლდებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი დაკმაყოფილდებოდა მისი განცხადება დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ. შესაბამისად, გაურკვეველ გარემოებად არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო მ. თ-ის მიერ, განცხადების დაწერიდან მის დაკმაყოფილებამდე (2005 წლის 7 თებერვალი), მასზე დაკისრებულ უფლებამოსილებათა განხორციელება, ასეთ გარემოებად არ ჩაითვლებოდა აგრეთვე მოსარჩელისათვის 2005 წლის 31 იანვარს შესაბამისი გაფრთხილების გაცნობა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მ. თ-ე გათავისუფლებამდე მუშაობდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ......... დეპარტამენტის სპეციალისტის თანამდებობაზე. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს გათვალისწინებული უნდა ჰქონოდა ის სამართლებრივი შედეგი, რომელიც მოჰყვებოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსათვის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ წერილობითი მოთხოვნით მიმართვას. ამასთან, მ. თ-ეს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დაადასტურებდა, რომ მან განცხადება დაწერა ადმინისტრაციის მხრიდან იძულების, მოტყუების ან ზეწოლის შედეგად.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. თ-ემ წერილობით გამოხატა თავისი ნება მის მიერ დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების თაობაზე და მისი ეს მოთხოვნა დაკმაყოფილებულ იქნა საამისოდ უფლებამოსილი პირის (მინისტრი) მიერ სადავო ბრძანების გამოცემით ,,საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მე-2 პუნქტით და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 მუხლით მისთვის მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში საქართველოს ფინანსთა მინისტრი უფლებამოსილი იყო გამოეცა 2005 წლის 7 თებერვლის ¹3-263 ბრძანება.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო ბრძანება არ ეწინააღმდეგებოდა კანონს, გამოცემული იყო მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილ ფარგლებში და არ არსებობდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ” ქვეპუნქტით (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია) გათვალისწინებული ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-9 მუხლისა და ,,სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, საფუძველს მოკლებულად ჩათვალა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. თ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, რადგან სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს ზოგად ადმინისტრაციულ კოდექსში 2005 წლის 15 ივლისიდან ამოქმედებული ცვლილებები და ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 127-ე მუხლში 2005 წლის 24 ივნისის კანონით შეტანილი ცვლილებები, ვინაიდან მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანება გამოიცა 2005 წლის 7 თებერვალს, შესაბამისად, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა ხსენებული აქტის გამოცემის დროისათვის არსებული ნორმატიული აქტებით.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლი, რომლის საფუძველზეც ბათილად უნდა ეცნო მის მიმართ ხსენებული კოდექსის მე-4 თავის მოთხოვნათა დარღვევით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს, საქმის მასალების მიხედვით, არ გამოუკვლევია, დასტურდებოდა თუ არა მის მიმართ მოტყუების ან იძულების საფუძველზე, მისი ნების გარეშე სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ განცხადების დაწერა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 მარტის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. თ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 9 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 10 მაისამდე.

2007 წლის 28 მარტს მ. თ-ემ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია.

2007 წლის 28 მარტს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომაც წარადგინა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. თ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. თ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.