¹ბს-189-185(კ-08) 24 სექტემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

23.04.07წ. კს “საადვოკატო ბიურო “ხ.-ის” წარმომადგენელმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და ¹309686 ოქმის, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის ¹309686 ბრძანებისა და ¹¹626, 628, 628, 630, 631, 632, 633, 634, 635, 636, 637, 638 საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელის განმარტებით, კს “საადვოკატო ბიურო “ხ.-ის” დაფუძნებისას მისმა ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა, “ჯ.-მა” შენატანი შეავსო მისი კუთვნილი უძრავი ქონებით. ახლადდაფუძნებული საწარმოსათვის არ იყო ცნობილი, რომ “ჯ.-ი” წარმოადგენდა დღგ-ს გადამხდელს და დაფუძნებიდან 10 დღის ვადაში არ გაუვლია დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაცია, რითაც დარღვეული იქნა საგადასახადო კოდექსის 221-ე მუხლის მე-6 ნაწილის მოთხოვნა. აღნიშნული გარემოება მისთვის ცნობილი გახდა 2007 წლის თებერვალში. საწარმომ დაუყოვნებლივ გაიარა რეგისტრაცია. ამასთანავე, გადაიხადა 2005-2006 წწ. ნაწარმოები ოპერაციებისათვის დღგ-ს თანხა, კუთვნილი ჯარიმა _ 6054 ლარი და საურავი _ 1208 ლარი. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის საფუძველზე უკანონოდ დაარიცხა 18200 ლარის ჯარიმა დეკლარაციების დაგვიანებით წარდგენისათვის. მოსარჩელემ თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 27.02.07წ. ¹309686 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის, ამავე ინსპექციის 26.03.07წ. ¹309686 ბრძანებისა და ¹626, ¹628, ¹629, ¹630, ¹631, ¹632, ¹633, ¹634, ¹635, ¹637, ¹638 საგადასახადო მოთხოვნების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 28.06.07წ. გადაწყვეტილებით სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 26.03.07წ. ¹309686 ბრძანება და ამავე ინსპექციის ¹626, ¹628, ¹629, ¹630, ¹631, ¹632, ¹633, ¹634, ¹635 და ¹636 საგადასახადო მოთხოვნები; მოპასუხეს გადაწყვეტილების ძალაში შესვლიდან 1 თვის ვადაში დაევალა ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 28.06.07წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.12.07წ. გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი სადავო საგადასახადო მოთხოვნები, ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სადავო ¹626, ¹628, ¹629, ¹630, ¹631, ¹632, ¹633, ¹634, ¹635, ¹637, ¹638 საგადასახადო მოთხოვნები. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანება მიღებული იყო კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით, რაც არსებით დარღვევას წარმოადგენდა. სააპელაციო პალატის განცხადებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-2 ნაწილი და მე-4 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია გადასახადის გადამხდელს წარუდგინოს საგადასახადო მოთხოვნა, თუ არსებობს მისი წარდგენის საფუძველი. სააპელაციო სასამართლოს განცხადებით, სადავო საგადასახადო მოთხოვნები მიღებული იქნა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლისა და პროცედურის დაუცველად, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხის მიერ დარღვეული იქნა ზაკ-ის 96.2 მუხლის მოთხოვნა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, პირველი ინსატანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა სადავო სამართალურთიერთობა, თუმცა მის მიერ არასწორად იქნა ჩამოყალიბებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, კერძოდ, მასში მითითებული არ იქნა ასევე ¹637 და ¹638 საგადასახადო მოთხოვნები, რაც ამ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს ქმნიდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.12.07წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ. კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა ზაკ-ის 53-ე მუხლის მე-7 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 27.02.07წ. ¹309686 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, 26.03.07წ. ბრძანება და 14.03.07წ. და 15.03.07წ. საგადასახადო მოთხოვნები გამოცემულია ზაკ-ის 52-ე და საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლების მოთხოვნათა სრული დაცვით. კასატორის აზრით, სადავო აქტები გამოცემული არ ყოფილა ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის წესის არსებითი დარღვევებით. აღნიშნული დარღვევებიც რომ არ ყოფილიყო, საქმეზე სხვაგვარი გადაწყვეტილება მიღებული არ იქნებოდა. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის გაუქმება, რომლითაც სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის ¹626, ¹628, ¹629, ¹630, ¹631, ¹632, ¹633, ¹634, ¹635, ¹636 ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, კს საადვოკატო ბიუროს “ხ.-ის” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სადავო ¹626, ¹628, ¹629, ¹630, ¹631, ¹632, ¹633, ¹634, ¹635, ¹637, ¹638 საგადასახადო მოთხოვნები და დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთ თვეში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.