ბს-213-208(კ-08) 24 აპრილი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძეE

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 4 აპრილს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “....” მოპასუხე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ შპს “....” წარმოადგენდა სახელმწიფოს 100%-იან საკუთრებაში მყოფ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებას, რომლის ძირითადი ამოცანა იყო საქართველოს საჰაერო სივრცეში შეუფერხებელი ფრენების განხორციელებისათვის დახმარების გაწევა.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2001_2004 წლებში შპს “....” საქმიანი ურთიერთობა დაამყარა მთელ რიგ ისეთ ორგანიზაციებთან, რომელთანაც ანგარიშსწორება ხდებოდა დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე. ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული თანხა (დღგ-ს ჩათვლით) მოსარჩელემ სრულად აანაზღაურა კონტრაჰენტის წინაშე. კონტრაჰენტმა კი ბიუჯეტთან მოახდინა დღგ-ს კუთხით ანგარიშსწორება, მაგრამ ამისდა მიუხედავად, მთელ რიგ ანგარიშ-ფაქტურებზე საგადასახადო დეპარტამენტიდან მიიღეს ჩათვლების გაუქმების ან შეჩერების წერილები, იმ მოტივით, თითქოს მოსარჩელის კონტრაჰენტებს დღგ-ს თანხები ბიუჯეტში არ შეუტანიათ.

მორსაჩელემ განმარტა, რომ დაუკავშირდნენ საქმიან პარტნიორებს (შპს “....”, სს “....”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “....”, შპს “....”, შპს “....”, “....”, შპს “....”, ფირმა “....”, “....”, შპს “....”, სს “....”, შპს “.....” ფილიალი ქართული სახლი, სს “....”, შპს “...”, სასტუმრო “....”), რომლებმაც მიაწოდეს წერილობითი დადასტურება მათ მიერ დღგ-ს თანხების ბიუჯეტში გადახდის შესახებ. თვრამეტივე ორგანიზაციის მიერ გადახდილი დღგ-ს საერთო ჯამი შეადგენდა 55 985,01 ლარს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 114-ე მუხლის მიხედვით, ჩათვლას ექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ, რომელიც დასაბეგრი დროის მიხედვით გადახდილი იყო წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად. შპს “....” მიერ შესრულებული იყო ყველა პირობა ჩათვლის მისაღებად, გადახდილი იყო დღგ-ს თანხით გაზრდილი საქონლის ღირებულება, შედგენილი იყო ანგარიშ-ფაქტურა, მომწოდებელს დღგ-ს თანხა შეტანილი ჰქონდა საქართველოს ბიუჯეტში. ამდენად, არ არსებობდა დღგ-ს ჩათვლის დამაბრკოლებელი რაიმე გარემოება.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ ჩათვლის მისაღებად თავდაპირველად მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს, რომელმაც თავისი 2005 წლის 16 მარტის ბრძანებით ზემოაღნიშნული 18 ორგანიზაციიდან ჩათვლა განახორციელა მხოლოდ შპს “....” (1000 ლარი), შპს “....” (10 324 ლარი), შპს “....” (1 217 ლარი), შპს “....” (1 919 ლარი), შპს “....” (19 ლარი), შპს “....” (131 ლარი), შპს “...” (302 ლარი), “....” (105 ლარი), შპს “....” (34 ლარი) და შპს “...” (37 ლარი), სულ _ 15 088 ლარი. სხვა ორგანიზაციების მიერ გადახდილი თანხის (40 896 ლარი) ჩათვლაზე მოსარჩელეს უარი ეთქვა.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ 1997 წლის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის მიხედვით, დამატებული ღირებულების გადასახადი იყო არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც დგინდებოდა მიწოდებული საქონლის ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდიდა მომხმარებელი ამ გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის შეძენისას. არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრებოდა საქონლის მიმწოდებელს, რომელიც ამ კოდექსის III და IV თავების მიხედვით იწოდებოდა გადასახადის გადამხდელად. ის ფაქტი, რომ თითოეულმა ორგანიზაციამ, ანუ საქონლის მიმწოდებელმა, რომელიც იყო გადასახადის გადამხდელი (ანუ გადასახადის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება სწორედ მათ ეკისრებათ და ეს ვალდებულება მათ შეასრულეს) წერილობით დაადასტურა მათ მიერ დღგ-ს თანხების ბიუჯეტში შეტანის ფაქტი, უდავოდ ადასტურებდა მათ მიერ ბიუჯეტის წინაშე ვალდებულების შესრულებას. ეს კი საფუძველი იყო დღგ-ს ჩათვლის შესახებ გადაწყვეტილების მისაღებად. ამავე დროს, საგადასახადო დეპარტამენტის მიერ დღგ-ს არჩათვლის უკანონობაზე მეტყველებდა ასევე საქართველოს საგადასახადო დეპარტამენტის 2000 წლის 7 სექტემბრის ¹03-4-11 წერილის დღგ-ს ხაზით საგადასახადო კოდექსში შეტანილი ზოგიერთი ცვლილებისა და დამატების შესახებ მოთხოვნათა დარღვევა. ამ წერილის მე-5 გვერდის პირველ აბზაცში აღნიშნული იყო, რომ ადრე მოქმედი წესისაგან განსხვავებით, ცვლილება ითვალისწინებდა დღგ-ს ჩათვლას მხოლოდ იმ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, რომლის მიხედვით დღგ-ს თანხა განაღდებული იყო (გადახდილი იყო) მიმწოდებლებისათვის. ამდენად, თუ საქონლის, სამუშაოს, მომსახურების ღირებულება არ იყო განაღდებული მიმწოდებლისათვის, შეძენიდან 90 დღის შემდეგ, მასზე ჩათვლა აღარ განხორციელდებოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის დავალდებულება 40896 ლარის ჩათვლის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღების შესახებ.

2005 წლის 17 ივნისს მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანების ბათილად ცნობა (ს.ფ. 213).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 1 ივნისის საოქმო განჩინებით საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ: სს “...”, შპს ,,....”, შპს ,,....”, შპს ,,...”, შპს ,,....”, შპს ,,....”, სს “....”, შპს ,,...”, ი/მ ,,...” (....), შპს ,,....” (ს.ფ. 179).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებით სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც შპს “...” უარი ეთქვა 40 896 ლარის ოდენობის დღგ-ს ჩათვლის აღდგენაზე და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ მოსარჩელისათვის სს ,,...”, ი/მ ....” (....), შპს ,,....”, შპს ,,...”, შპს ,,....”, შპს ,,...”, შპს ,,...”, შპს ,,...”, შპს ,,...” და სს ,,...” დღგ-ს ჩათვლის აღდგენის შესახებ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა (ს.ფ. 247-250).

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: შპს “...” შპს “....”, სს “...”, შპს “საქართველოს ტელეკომის”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “...”, შპს “...”, ფირმა “...”, შპს “...”, სს “....”, შპს “...”, სს “...”, შპს “...”, შპს “....” და ი/მ “....” (სასტუმრო “...”) მიწოდებული საქონლისათვის (სამუშაოსა და მომსახურებისათვის) სხვადასხვა დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე მიიღო დღგ-ს ჩათვლა 55 985 ლარის ოდენობით, რომელიც მოპასუხის გადაწყვეტილებით გაუქმებულ იქნა; შპს “...” ხსენებული ოდენობის დღგ-ს ჩათვლის აღდგენის მოთხოვნით საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა და აღდგენილ იქნა მხოლოდ 15 088 ლარის დღგ-ს ჩათვლა, ხოლო 40 896 ლარის ოდენობის დღგ-ს ჩათვლის აღდგენაზე ეთქვა უარი. სასამართლო სხდომაზე გამოცხადებული მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტებით, მოსარჩელეს ასევე აღუდგა 5 370 ლარის ოდენობით დღგ-ს ჩათვლა.

საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიაჩნია, რომ მოსარჩელე შპს “....” მიერ ჩასათვლელად წარდგენილი სადავო ანგარიშ-ფაქტურები იძლეოდა საქონლის (სამუშაო, მომსახურების) გამყიდველის იდენტიფიცირების საშუალებას. ამასთან, მოპასუხეს არ წარმოუდგენია და საქმეში არ მოიპოვებოდა მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანების მიღების დროს მოპასუხის მიერ გამოკვლეული იყო სადავო დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, მოსარჩელე შპს “....” კონტრაჰენტების მიერ იყო თუ არა წარდგენილი საგადასახადო ორგანოებში ან/და მათ მიერ იყო თუ არა გადახდილი შესაბამისი დღგ-ს თანხები, რაც მხარეთა შორის სამართალურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის 13 ივნისის რედაქცია) 114-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად წარმოადგენდა დღგ-ს ჩათვლების წინაპირობას. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რის გამოც სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანება გამოცემული იყო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შესწავლის გარეშე.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე შპს “...” გააჩნდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი, რის გამოც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც შპს “...” უარი ეთქვა 40 896 ლარის ოდენობის დღგ-ს ჩათვლის აღდგენაზე და საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ მოპასუხეს უნდა დავალებოდა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (ს.ფ. 360).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით განმარტა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424-ს ბრძანების თანახმად, შპს ,,....” 2005 წლის 12 იანვარს ¹8/24 წერილი-საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს და მოითხოვა მომწოდებლების მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლების აღდგენა: შპს ,,....” (ს/ნ 211326732) სერია აა-01 ¹092787 (თანხით 500 ლარი), ¹184669 (თანხით 500 ლარი) სს ,,....” აა-01 ¹472621 (275 ლარი); შპს ,,....” აა-99 ¹393642 (982 ლარი), ¹0094267 (772 ლარი), ¹393646 (788 ლარი), ¹161216 (705 ლარი), ¹0094268 (802 ლარი), ¹144431 (911 ლარი), აა-01 ¹161216 (1140 ლარი), ¹291471 (1289 ლარი), ¹291472 (171 ლარი), ¹328252 (1263 ლარი), ¹328253 (210 ლარი), ¹453261 (1288 ლარი), ¹511994 ლარი (1399 ლარი), ¹816462 (1360ლარი); შპს ,,....” აა-03 ¹011646 (1217 ლარი); შპს ,,....” აა-99 ¹0072950 (9618 ლარი); შპს ,,....” აა-99 ¹ 032442 (408 ლარი); შპს ,,....” ს/კ 211359171 აა-03 ¹022131 (146 ლარი), ¹122200 (202 ლარი), ¹088635 (48 ლარი), აა-01 ¹810354 (959 ლარი), ¹636312 (959 ლარი); შპს ,,...” აა-05 ¹013594 (16 ლარი), ¹013624 (2 ლარი), ¹0278933 (2 ლარი), აა-99 ¹290013 (5 ლარი); შპს ,,....” აა-05 ¹009679 (131 ლარი); ფირმა ,,...” 11-03 ¹023241 (302 ლარი); ,,....” აა-99 ¹137987 (105 ლარი); შპს ,,....” აა-99 ¹054056 (8652 ლარი), ¹054049 (2042 ლარი), ¹054055 (2910 ლარი); შპს ,,....” აა-99 ¹163343 (1320 ლარი), ¹054113 (2032 ლარი), ¹054099 (2017 ლარი), ¹054212 (2180 ლარი); სს ,,....” აა-01 ¹287522 (3955 ლარი); შპს ,,....” აა-99 ¹266624 (163 ლარი); სს ,,....” აა-06 ¹029441 (31 ლარი); შპს ,,.....” აა-04 003033 (37 ლარი); სასტუმრო ,,....” ¹067254 (114 ლარი) _ სულ 55 985 ლარის ოდენობით. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა განიხილა შპს ,,....” საჩივარი დამატებული ღირებულების გადასახადში ჩათვლების გაუქმების კანონიერების თაობაზე და 2005 წლის 16 მარტის ¹424-ს ბრძანებით შპს ,,....” 2005 წლის 12 იანვრის ¹8/24 წერილში დასმული მოთხოვნა 55 985 ლარის აღდგენის თაობაზე დააკმაყოფილა ნაწილობრივ და აღუდგინა ბიუჯეტში ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა 15 088 ლარის ოდენობით, ხოლო 40 896 ლარის დღგ-ს ჩათვლის აღდგენაზე ეთქვა უარი. მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას დაავალა, მოეხდინა ,,.....” დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე შესაბამისი გატარება (ს.ფ. 11-12).

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება აღნიშნულზე და მიიჩნია, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ” ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2005 წლის 16 მარტის ¹424 ბრძანება (სადავო ნაწილი) წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო ინსტანციაში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მიერ წარმოდგენილი შპს ,,....”, სს ,,.....”, შპს “.....”, შპს ,,.....” შედარების აქტებით, აგრეთვე 2007 წლის 21 ნოემბრით დათარიღებული სამსახურებრივი ბარათით, მესამე პირის _ შპს ,,....” მიერ წარმოდგენილი 2001 წლის 16 მარტის საგადასახადო დავალებით, მესამე პირის _ სს ,,....” მიერ წარმოდგენილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის 2007 წლის 15 მაისის ¹112286 წერილით დასტურდებოდა, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრებული ნაწილი გამოიცა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ადმინსტრაციული ორგანო ვალდებული იყო, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიეღო ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რომლის გარეშე, ამავე მუხლის მეორე ნაწილით, დაუშვებელი იყო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. ამასთანავე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ სასამართლო მიიჩნევდა, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი (ნაწილი) გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილი იყო, სადავო საკითხის გადუწყვეტლად, ბათილად ეცნო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაევალებინა ადმინისტრაციული ორგანოსათვის, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი (ნაწილი). სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას მიიღებდა, თუ არსებობდა მხარის გადაუდებელი, კანონიერი ინტერესი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლით წარმოდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ, მომწოდებლის მიერ ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების დამადასტურებელი შედარების აქტები, რომლებითაც დადგენილია, რომ მომწოდებლებს გაუქმებული დღგ-ს ანგარიშფაქტურების მიხედვით ბიუჯეტში თანხები არ გადაუხდიათ, რაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 114-ე მუხლის ბოლო აბზაცის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 6 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 24 აპრილამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის განჩინება.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.