ბს-231-225(კ-08) 5 ივნისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ქ. თბილისის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელეები) _ ნ. დ.-ე, მ. რ.-ე, მ. ლ.-ე, ლ. მ.-ა, მ. კ.-ე, ა. ზ.-ი, მ. თ.-ი, ც. გ.-ი და თ. შ.-ი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 დეკემბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 3 ივნისს ნ. დ.-მ, მ. რ.-მ, მ. ლ.-მ, ლ. მ.-მ, მ. კ.-მ, ა. ზ.-მ, მ. თ.-მ, ც. გ.-მ და თ. შ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საოლქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ისინი მუშაობდნენ ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურში და ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულებით უკანონოდ გათავისუფლდნენ სამსახურიდან. მათი გათავისუფლების საფუძველს წარმოადგენდა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება, რომლითაც მოხდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაცია. აღნიშნული ბრძანების გამოცემას წინ უძღოდა ,,ქ. თბილისის მერიის მმართველობითი სისტემის რეორგანიზაციისა და ცალკეული სამსახურების ლიკვიდაციის ღონისძიებათა შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 4 მარტის ¹21 განკარგულება, რომელშიც მითითებული იყო, რომ ,,საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ნ” და ,,პ” ქვეპუნქტებისა და ,,საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიის მმართველობითი სისტემის რეორგანიზაციისა და ცალკეული სამსახურების ლიკვიდაციასთან დაკავშირებით, ქ. თბილისის პრემიერს ერთი კვირის ვადაში, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, უნდა უზრუნველეყო ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურებისა და საკრებულოსა და მთავრობის აპარატის მოსამსახურეთა გაფრთხილება, სამსახურების ლიკვიდაციის გამო, სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ.

მოსარჩელეთა მტკიცებით, ,,ქ. თბილისის მერიის მმართველობითი სისტემის რეორგანიზაციისა და ცალკეული სამსახურების ლიკვიდაციის ღონისძიებათა შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 4 მარტის ¹21 განკარგულების შესრულების მიზნით, გამოიცა ქ. თბილისის პრემიერის 2005 წლის 10 მარტის ¹201 განკარგულება, რომლითაც ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურების უფროსები და მოსამსახურეები გაფრთხილებულ იქნენ სამსახურების ლიკვიდაციის გამო, მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, რასაც მოჰყვა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების გამოცემა, რომლითაც ლიკვიდირებულ იქნა ,,ქ. თბილისის მერიის მმართველობითი სისტემის სრულყოფის ღონისძიებათა შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2004 წლის 20 დეკემბრის ¹17 ბრძანების პირველი და მე-2 პუნქტების საფუძველზე განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად შექმნილი ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური. ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ძალაში შევიდა 2005 წლის 29 აპრილიდან და მისი მიღების საფუძვლად მიეთითა ,,საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ნ” ქვეპუნქტზე.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება გამოცემულ იქნა აშკარა კანონდარღვევით. ,,საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების მე-2 პუნქტით ლიკვიდირებულ იქნა საჯარო სამართლის იურიდიული პირები _ ქ. თბილისის კეთილმოწყობის საქალაქო სამსახური და საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციასა და განვითარების ხელშემწყობი ცენტრი, ხოლო საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულების მე-3 მუხლით დამტკიცდა ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურა, რომლის ,,დ” ქვეპუნქტში მიეთითა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურზე.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ ,,ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ქალაქ თბილისში ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის განხორციელების წესი და უფლებამოსილება განისაზღვრებოდა ,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონით, რომლის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ნ” ქვეპუნქტის მიხედვით, ქ. თბილისის მერი თავისი კომპეტენციის ფარგლებში გამოსცემდა ბრძანებებსა და განკარგულებებს. ,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის ,,რ” ქვეპუნქტის თანახმად, ადგილობრივი სამსახურებისა და შესაბამისი საწარმოების შექმნა და გაუქმება განეკუთვნებოდა ქ. თბილისის საკრებულოს კომპეტენციას.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, მერისა და გამგებლის ნორმატიული აქტები ძალაში შედიოდა დადგენილი წესით მათი გამოქვეყნების შემდეგ, ხოლო ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების მე-2 პუნქტში მიეთითა, რომ აღნიშნული ბრძანება ძალაში შედიოდა 2005 წლის 29 აპრილიდან, ანუ ძველი თარიღით. მიუხედავად იმისა, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს დედაქალაქის – ქ. თბილისის მერიის დებულებას, საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებას, ,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონს, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონსა და ,,ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ” საქართველოს ორგანულ კანონს, ქ. თბილისის მერმა ამ ბრძანების საფუძველზე გამოსცა 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულება, რომლითაც სამსახურის ლიკვიდაციის გამო, ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის თანამშრომლები გათავისუფლდნენ სამსახურიდან 2005 წლის 3 მაისიდან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, რომელიც ითვალისწინებდა სამსახურიდან გათავისუფლებას დაწესებულების ლიკვიდაციის გამო.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, ამ მუხლის პირველი პუნქტის საფუძველზე, მოხელე სამსახურიდან თავისუფლდებოდა დაწესებულების საქმიანობის შეწყვეტის დღიდან, თუმცა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური მუშაობას ჩვეულებრივ რეჟიმში აგრძელებდა. ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულებით მოსარჩელეები სამსახურიდან გაათავისუფლეს 2005 წლის 3 მაისიდან, რითაც კიდევ ერთხელ უხეშად დაირღვა ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს მიენიჭა უკუქცევითი ძალა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 14 ივლისის განჩინებით, ამავე კოლეგიისათვის 2005 წლის 15 ივლისიდან უფლებამოსილების შეწყვეტის გამო, საქმე განსახილველად გადაეცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ძალადაკარგულად გამოცხადდა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შესახებ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულება დაკავებული თანამდებობიდან მოსარჩელეთა გათავისუფლების ნაწილში და მოპასუხე ქ. თბილისის მერიას დაევალა, იმავე გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღიდან ერთი თვის ვადაში მოსარჩელეთა სამსახურიდან დათხოვნის საკითხისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების სათანადოდ გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა; მოპასუხე ქ. თბილისის მერიას დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება მოსარჩელეთათვის, მათი გათავისუფლების დღიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დღემდე.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არ ჰქონდა, კანონმდებლობის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ განეხორციელებინა რაიმე ქმედება, ხოლო იმავე კოდექსის მე-60 მუხლის ,,დ” ქვეპუნქტის (სადავო აქტის გამოცემის დროისათვის მოქმედი რედაქცია) მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადებულიყო, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს ან არსებითად იყო დარღვეული მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. მოცემულ შემთხვევაში ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების გამოცემას საფუძვლად დაედო ,,საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ნ” ქვეპუნქტი და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 61-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელთა თანახმადაც, მერი თავის კომპეტენციის ფარგლებში გამოსცემდა ბრძანებებსა და განკარგულებებს და უფლებამოსილი იყო, ძალადაკარგულად გამოეცხადებინა თავისივე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. აღნიშნული ნორმების მითითება კი არ შეესაბამებოდა იმ სპეციალურ კანონმდებლობას, რომლებიც განსაზღვრავდა ქ. თბილისის მერის, როგორც ქ. თბილისის უმაღლესი თანამდებობის პირის, უფლებამოსილებას, კერძოდ, ,,საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონითა და საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულებით, მერს არ ჰქონდა მინიჭებული ზემოხსენებული ბრძანების გამოცემის უფლებამოსილება. საქალაქო სამსახურების გაუქმების უფლებამოსილება ქ. თბილისის მერს მინიჭებული ჰქონდა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 10 დეკემბრის ¹685 ბრძანებულებით დამტკიცებული საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულების 30-ე მუხლით, რომელიც ძალადაკარგულად იქნა გამოცხადებული საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით, რომლითაც დამტკიცდა საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულება, ასევე ლიკვიდირებულ იქნა მხოლოდ საჯარო სამართლის იურიდიული პირები _ ქ. თბილისის კეთილმოწყობის საქალაქო სამსახური და საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშემწყობი ცენტრი და ამასთან ერთად, დამტკიცდა ქ. თბილისის მერიის ახალი სტრუქტურა, რომელშიც იდენტური დასახელებით შევიდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური, როგორც ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურული ერთეული.

საქალაქო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მერის ზემოაღნიშნულ ბრძანებას მიენიჭა უკუქცევითი ძალა, ვინაიდან იმავე ბრძანებაში მიეთითა მის ძალაში შესვლაზე 2005 წლის 29 აპრილიდან, რაც ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რადგან ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ნორმატიული აქტის მიღების დღედ ითვლებოდა უფლებამოსილი თანამდებობის პირის მიერ მისი ხელმოწერის დღე, ხოლო ხსენებული კანონის 41-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ნორმატიული აქტი, რომლის ძალაში შესვლაც დაკავშირებული იყო გამოქვეყნებასთან, ძალაში შედიოდა მხოლოდ მისი ბეჭდვით ორგანოში გამოქვეყნების შემდეგ. ,,საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად კი, საკრებულოს, მერისა და გამგებლის ნორმატიული აქტები ძალაში შედიოდა დადგენილი წესით მათი გამოქვეყნების შემდეგ. ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 51-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, დაუშვებელი იყო ნორმატიული აქტის მიღება (გამოცემა) კანონმდებლობით დადგენილი წესის დარღვევით, ხოლო იმავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, თუ ნორმატიული აქტი მიღებული (გამოცემული) იყო ამ კანონის მოთხოვნათა დარღვევით ან დარღვეული იყო შესაბამისი ნორმატიული აქტის მიღებისა (გამოცემისა) და ამოქმედებისათვის დადგენილი პროცედურა, ნორმატიულ აქტს არ ჰქონდა იურიდიული ძალა. ამდენად, უდავოდ იყო დადგენილი, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებას, “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ" საქართველოს კანონს, “ნორმატიული აქტების შესახებ" საქართველოს კანონს და აქედან გამომდინარე, არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი, მაგრამ, ვინაიდან საქმის ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებითა და იმის გათვალისწინებით, რომ ჩატარებულ იქნა კონკურსი, რაც დაკავშირებული იყო მნიშვნელოვან ხარჯებთან და ჩატარებული კონკურსის საფუძველზე, აღმჭურველი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემით თანამდებობაზე დაინიშნენ კონკურსში გამარჯვებული პირები, მოცემულ შემთხვევაში ხსენებული ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა გამოიწვევდა ქ. თბილისის მერიის ხარჯების მნიშვნელოვან გაზრდას, რის გამოც ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადებულიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, იმის გათვალისწინებითაც, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, აღნიშნული კოდექსის მიზანი იყო უზრუნველეყო არა მხოლოდ ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების, არამედ საჯარო ინტერესების დაცვაც.

ამასთან, საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ, ვინაიდან იურიდიული ძალა არ ჰქონდა ძალადაკარგულად გამოცხადებული საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე მიღებულ კანონქვემდებარე აქტს, შესაბამისად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების ნაწილში და მოპასუხე ქ. თბილისის მერს დავალებოდა, იმავე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის დღიდან ერთი თვის ვადაში მოსარჩელეთა სამსახურიდან დათხოვნის საკითხისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების სათანადო გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები მუშაობდნენ ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურულ ერთეულში _ განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურში, ხოლო ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹146 განკარგულებით ისინი გათავისუფლდნენ ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურიდან “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად _ დაწესებულების ლიკვიდაციის გამო, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ ყოფილა. ხსენებული კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის “ბ" ქვეპუნქტის თანახმად, საჯარო დაწესებულებას წარმოადგენდა მხოლოდ ქ. თბილისის მერია და არა მისი სტრუქტურული ერთეულები, ქ. თბილისის მერიის ლიკვიდაციის შესახებ აქტი კი არ გამოცემულა. ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებით ლიკვიდირებულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური. აღნიშნული ბრძანება წარმოადგენდა კანონსაწინააღმდეგო ნორმატიულ აქტს. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით უტყუარად დგინდებოდა, რომ ხსენებული სამსახურის ლიკვიდაცია, რაც ითვალისწინებდა სამსახურის ფუნქციონირების სრულ შეწყვეტას, ქონების აღრიცხვას, ანგარიშისა და ბეჭდის გაუქმებას, სალიკვიდაციო საქმიანობის განხორციელებას და ქონების გადაცემას, არ განხორციელებულა და ფაქტობრივად, მოხდა დაწესებულების რეორგანიზაცია, “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნიდა საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად. იმავე კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, მოხელე არ შეიძლებოდა გაეთავისუფლებინათ სამსახურიდან, თუ იგი თანახმა იყო დანიშნულიყო სხვა თანამდებობაზე, ხოლო შეთავაზება აუცილებლად უნდა მომხდარიყო და მხოლოდ ამის შემდეგ იყო ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი, მიეღო გადაწყვეტილება მუშაკის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ. ზემოთ დასახელებული სადავო განკარგულების გამოცემით დაირღვა “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-14 მუხლითა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული მოთხოვნები.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლისა და 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ჰქონდა უფლება, კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განეხორციელებინა რაიმე ქმედება, მათ შორის, გამოეცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევა-შეფასების გარეშე. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანება გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე და “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონითა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსით მუშაკის სამსახურიდან გათავისუფლებისათვის დადგენილი პროცედურული საკითხების უგულებელყოფით, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნულ საკითხებზე მსჯელობა სცილდებოდა სასამართლოს კომპეტენციას და იგი დაწესებულების ადმინისტრაციის დისკრეციულ უფლებამოსილებას განეკუთვნებოდა, მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი და სადავო საკითხის _ მოსარჩელეთა სამუშაოზე აღდგენის გადაუწყვეტლად, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულება ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის თანამდებობებიდან მათი გათავისუფლების ნაწილში და მოპასუხეს უნდა დავალებოდა, იმავე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში, მოსარჩელეთა სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ საკითხისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების სათანადოდ გამოკვლევის, შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების შემდეგ, მოსარჩელეებთან მიმართებაში გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები. იმავდროულად, მოსარჩელეებს უნდა ანაზღაურებოდათ გათავისუფლებიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემამდე პერიოდის იძულებითი განაცდური ხელფასის სახით, რადგან ხელფასის გაცემის შეწყვეტის საფუძველი შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ მუშაკის გათავისუფლება სამსახურიდან, ხოლო მოსარჩელეთა გათავისუფლების შესახებ ბრძანება იმ ეტაპზე ბათილად იყო ცნობილი და ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი არ არსებობდა. “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ამ კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე მოსამსახურეს უფლება ჰქონდა, სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იყო კანონიერი და საკმარისად დასაბუთებული, რის გამოც არ არსებობდა მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი, ხსენებული გადაწყვეტილების მოტივების გამაბათილებელი არგუმენტები კი აპელანტს არ ჰქონდა წარმოდგენილი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იგი ითვალისწინებდა ამ სახის დავების გადაწყვეტის თაობაზე ჩამოყალიბებულ სასამართლო პრაქტიკასაც და მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივლისის ¹ბს-108-102(კ-07) განჩინებაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებას და აქედან გამომდინარე, არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი. სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება არასწორია, ვინაიდან საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების მე-4 პუნქტით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 10 დეკემბრის ¹685 ბრძანებულება “საქართველოს დედაქალაქის _ ქალაქ თბილისის მერიის დებულების დამტკიცების შესახებ". იმავე დებულების მე-3 მუხლით დამტკიცდა ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურა და შეიქმნა ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურები. “ნორმატიული აქტების შესახებ" საქართველოს კანონის 50-ე მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, ნორმატიული აქტის ან მისი ნაწილის ძალადაკარგულად გამოცხადების შემთხვევაში ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს მის საფუძველზე ან მის შესასრულებლად მიღებული (გამოცემული) ყველა ნორმატიული აქტი, ან ნორმატიული აქტის შესაბამისი ნაწილი. სწორედ აღნიშნულიდან გამომდინარე, დღის წესრიგში დადგა სამართლებრივი ცვლილებების განხორციელების საკითხი, კერძოდ _ საქართველოს პრეზიდენტის ძალადაკარგული ბრძანებულების საფუძველზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გაუქმება, ქ. თბილისის მერის მთელი რიგი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა და საერთოდ, სამართლებრივი მდგომარეობის საქართველოს პრეზიდენტის ახალ ბრძანებულებასთან შესაბამისობაში მოყვანა. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 61-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების უფლება აქვს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოს.

კასატორის მტკიცებით, ზემოაღნიშნულს ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹34 ბრძანებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის დებულების (რომელიც ამჟამად ძალაშია და მოსარჩელეებს სადავოდ არ გაუხდიათ) პირველი ნაწილის მე-2 პუნქტით დადგენილია, რომ ახალი სამსახური შექმნილია საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების საფუძველზე, რაც ამტკიცებს იმ ფაქტს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის დებულების მე-3 ნაწილით ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურის განსაზღვრით, ფაქტობრივად, შეიქმნა ახალი საქალაქო სამსახურები, მათ შორის, განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური, რის შემდეგაც ქ. თბილისის მერმა თავის უფლებამოსილების ფარგლებში (საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის დებულება) 2005 წლის 5 მაისის ¹34 ბრძანებით დაამტკიცა ახალი საქალაქო სამსახურების და მათ შორის, ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის დებულებები.

კასატორის განმარტებით, ქ. თბილისის მერის 2004 წლის 20 დეკემბრის ¹17 ბრძანების პირველი პუნქტის საფუძველზე გაუქმდა კულტურის საქალაქო სამსახური, ხოლო იმავე ბრძანების მე-2 პუნქტით განათლების საქალაქო სამსახური ჩამოყალიბდა განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის სახით. აღნიშნული ბრძანება ძალადაკარგულად გამოცხადდა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 4 მაისის ¹21 ბრძანებით, რითაც, ფაქტობრივად, სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის არსებობას. იმ სამართლებრივი აქტის გაუქმება, რომლითაც არის შექმნილი ესა თუ ის სამსახური, ავტომატურად იწვევს ამ სამსახურის ლიკვიდაციას. გაურკვეველი იურიდიული ვითარების თავიდან აცილების მიზნით, გამოიცა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის სადავო ¹30 ბრძანება, რომლითაც ლიკვიდირებულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერის 2004 წლის 20 დეკემბრის ¹17 ბრძანების პირველი და მე-2 პუნქტების საფუძველზე განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად შექმნილი განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური, სამსახურის ლიკვიდაცია კი, “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ამ სამსახურის მოხელეების თანამდებობებიდან გათავისუფლების საფუძველია.

კასატორის მტკიცებით, რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების მე-2 პუნქტით ლიკვიდირებულ იქნა მხოლოდ საჯარო სამართლის იურიდიული პირები _ ქ. თბილისის კეთილმოწყობის საქალაქო სამსახური და საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშემწყობი ცენტრი. აღნიშნული განაპირობა იმ ფაქტმა, რომ ხსენებული ორი სამსახური წარმოადგენდა საქართველოს პრეზიდენტის მიერ შექმნილ საჯარო სამართლის იურიდიულ პირებს და მათი ლიკვიდაციის უფლებამოსილება მხოლოდ საქართველოს პრეზიდენტს ჰქონდა. ამასთან, მნიშვნელოვანია ის გარემოებაც, რომ ერთ-ერთი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ ქ. თბილისის მერიის კეთილმოწყობის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შემდეგ, იმავე ბრძანებულებით დამტკიცებული საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულების მე-3 მუხლის “ო" ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ იქნა კეთილმოწყობის საქალაქო სამსახური, როგორც ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურული ერთეული, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურის განსაზღვრით, ფაქტობრივად, შეიქმნა ახალი საქალაქო სამსახურები. აქედან გამომდინარე, ნათელია, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულება.

სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან კასატორი სადავოდ ხდის სასამართლოს შეფასებას ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციასთან დაკავშირებით, კერძოდ, სასამართლოს მოსაზრებით, განხორციელდა მითითებული საქალაქო სამსახურის არა ლიკვიდაცია, არამედ _ რეორგანიზაცია და შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიას მოსარჩელეთა გათავისუფლების საკითხის გადაწყვეტისას უნდა ეხელმძღვანელა რეორგანიზაციის მომწესრიგებელი ნორმებით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის “ბ" ქვეპუნქტის თანახმად, საჯარო დაწესებულებას წარმოადგენდა ქ. თბილისის მერია და, ვინაიდან ქ. თბილისის მერიის ლიკვიდაციის შესახებ აქტი არ გამოცემულა, ამიტომ, ფაქტობრივად, განხორციელდა რეორგანიზაცია.

კასატორი მიიჩნევს, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის მითითება “დაწესებულების" შესახებ არ უნდა იქნეს გაგებული სიტყვასიტყვითი მნიშვნელობით, ვინაიდან კანონმდებელი მას აქ ფართო მნიშვნელობით ხმარობს, მით უმეტეს, არ შეიძლება ამ მითითების გაგება სასამართლოს ინტერპრეტაციის მიხედვით, საქართველოს დედაქალაქის მისამართით, რომელიც თავისი განსაკუთრებული კონსტიტუციურ-სამართლებრივი სტატუსიდან გამომდინარე, აბსოლუტურად განსხვავებულ მიდგომას საჭიროებს სხვა თვითმმართველი ერთეულებისაგან განსხვავებით. აღნიშნული თვალსაზრისი დასტურდება “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტით, რომლის თანახმადაც, ქალაქ თბილისში ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის განხორციელების წესი და უფლებამოსილება განისაზღვრება “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ" საქართველოს კანონით (იმავე ნორმას შეიცავს “ადგილობრივი თვითმმართველოს შესახებ" საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტიც).

კასატორის განმარტებით, “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტის (ძველი რედაქცია) საფუძველზე ქ. თბილისის მერია წარმოადგენდა სახელმწიფო მმართველობის ორგანოთა სისტემას, ანუ ქ. თბილისის მერია არ წარმოადგენდა ერთ ორგანოს, ერთ დაწესებულებას. იმავე კანონის 26-ე მუხლის (ძველი რედაქცია) მიხედვით, საქალაქო სამსახური თავად იღებდა გადაწყვეტილებებს მის კომპეტენციას მიკუთვნებულ საკითხებზე, რაც ფორმდებოდა სამსახურის უფროსის სამართლებრივი აქტით _ ბრძანებით. საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 10 დეკემბრის ¹685 ბრძანებულებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის დებულების 24-ე მუხლის თანახმად, საქალაქო სამსახური წარმოადგენდა ქ. თბილისის მთავრობის კომპეტენციას მიკუთვნებულ, ცალკეულ უფლებამოსილებათა განხორციელების მიზნით შექმნილ დარგობრივი მმართველობის ორგანოს (იმავე ნორმას შეიცავს საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის დებულების 25-ე მუხლიც). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სამსახური შეიძლება ასევე მიჩნეულ იქნეს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ ორგანოდ. აღნიშნული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ა" ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს წარმოადგენს ყველა ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანო, რომელიც კანონმდებლობის საფუძველზე ასრულებს საჯარო-სამართლებრივ უფლებამოსილებებს (მაგალითად, ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახური მშენებლობის ნებართვასთან დაკავშირებით, თვითონვე ატარებს ადმინისტრაციულ წარმოებას და მშენებლობის ნებართვა ფორმდება ამ სამსახურის უფროსის სამართლებრივი (ადმინისტრაციული) აქტით). ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურიც წარმოადგენს დაწესებულებას “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მიხედვით. ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹34 ბრძანებით დამტკიცებული განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის დებულების პირველი მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, სამსახურს აქვს დებულება, შტამპი, ბლანკი, ბეჭედი სახელწოდების აღნიშვნით, დასრულებული ბალანსი, ხარჯთაღრიცხვა და სათანადო ანგარიში ქ. თბილისის ხაზინაში. “დაწესებულების" ცნების სასამართლოს მიერ გაგება დაუშვებელია თუნდაც იმ კუთხით, რომ წარმოუდგენელია მოხდეს მთლიანად ქ. თბილისის მერიის ლიკვიდაცია, ვინაიდან იგი უზრუნველყოფს ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის აღმასრულებელ-განმკარგულებელ საქმიანობას. აღნიშნული გამოიწვევდა დედაქალაქის ცხოვრებისა და მმართველობის პარალიზებას, ასევე წარმოუდგენელია მოხდეს ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის დატოვება აღმასრულებელი ხელისუფლების გარეშე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მტკიცებით, ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურები წარმოადგენს “დაწესებულებებს" “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის მიხედვით და მათზე შესაძლებელია გავრცელდეს ამავე კანონით დადგენილი ლიკვიდაციის მომწესრიგებელი ნორმები. ასეც რომ არ იყოს, გამოდის, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი ეწინააღმდეგება, როგორც “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ" საქართველოს კანონს, ასევე საქართველოს ზოგად ადმინისტრაციულ კოდექსს, ასეთ შემთხვევაში კი, მოქმედებს ეს საკანონმდებლო აქტები, ვინაიდან ისინი უფრო გვიან არის მიღებული (გამოცემული). სასამართლო ხელისუფლებას უფლება აქვს, შეფასება მისცეს ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედებას, იმსჯელოს მის მართლზომიერებაზე, მაგრამ სასამართლო კონტროლის ცნება არ მოიცავს იმ საკითხს, რომ სასამართლოს შეუძლია უკარნახოს აღმასრულებელ ხელისუფლებას, თუ რა ფორმით განახორციელოს მან მის წინაშე მდგარი ამოცანები. სასამართლო ხელისუფლებას უფლება არა აქვს, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოყენებულ საქმიანობის ფორმას (თუნდაც უკანონოს და არასრულყოფილს) შეუცვალოს სახელწოდება და ადმინისტრაციული აქტის სუბიექტს (ადრესატს) შესთავაზოს მისი უფლების დაცვის სხვა საშუალება.

კასატორის განმარტებით, ამ საქმის განხილვისას პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ უგულებელყოფილ იქნა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქმიანობის სამართლებრივი ფორმის არჩევანის თავისუფლების პრინციპი, კერძოდ, ქ. თბილისის მერია წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ორგანოთა სისტემას, რომელიც, ერთობლიობაში, კანონმდებლობის საფუძველზე, ახორციელებს საჯარო უფლებამოსილებებს. ქ. თბილისის მერიის საქმიანობას წარმართავს ქ. თბილისის მერი _ ქ. თბილისის უმაღლესი თანამდებობის პირი და მთავრობის ხელმძღვანელი (“საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ" საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტი). იმ საკითხის გადაწყვეტა, უნდა გააგრძელოს თუ არა ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურულმა ერთეულმა საქმიანობა იმავე სახით, მოხდეს მისი რეორგანიზაცია, თუ ლიკვიდაცია, მიეკუთვნება ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას, მისი საქმიანობის განხორციელების ერთ-ერთ ფორმას და მას უფლება აქვს, თავისუფლად აირჩიოს _ მოახდინოს ლიკვიდაცია თუ რეორგანიზაცია. ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებით გამოიხატა ქ. თბილისის მერიის ნება, მომხდარიყო მისი ერთ-ერთი სტრუქტურული ერთეულის ლიკვიდაცია, სასამართლომ კი, უგულებელყო რა ზემოაღნიშნული პრინციპი, დაარქვა ამ პროცესს “რეორგანიზაცია", რაც დაუშვებელია. საჯარო დაწესებულებათა ლიკვიდაცია-რეორგანიზციასთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 31 ოქტომბრის ¹ბს-1081-661(კ-05) განჩინებაზე.

კასატორის მტკიცებით, ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹34 ბრძანებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის დებულების პირველი მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, ახლად შექმნილი სამსახური წარმოადგენს ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების საფუძველზე ლიკვიდირებული ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის სამართალმემკვიდრეს, არ შეიძლება გაგებულ იქნეს, როგორც ამ სამსახურის რეორგანიზაცია, რადგან აქ შეიძლება საუბარი იყოს სამსახურის მხოლოდ მმართველობით-ფუნქციონალურ სამართალმემკვიდრეობაზე (უფლებამონაცვლეობაზე), ვინაიდან ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების პირველი პუნქტი ცალსახად მიუთითებს ხსენებული სამსახურის ლიკვიდაციაზე (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 31 ოქტომბრის ¹ბს-1081-661(კ-05) განჩინებაში მოყვანილი განმარტების მიხედვით). სასამართლო გადაწყვეტილების დანარჩენი ნაწილის დასაბუთებაც სწორედ ლიკვიდაციის შესახებ აქტის არასწორ შეფასებაზეა აგებული, კერძოდ, სასამართლომ მიუთითა, რომ, ვინაიდან მოხდა სამსახურის რეორგანიზაცია და არა ლიკვიდაცია, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ, იყო უკანონო, რადგან “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, არ მოხდა მოსარჩელეთათვის სხვა თანამდებობაზე დანიშვნის შეთავაზება. ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულებას საფუძვლად დაედო ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება, რომლითაც ლიკვიდირებულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური. “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან დაწესებულების ლიკვიდაციის გამო. აქედან გამომდინარე, ნათელია, რომ სადავო განკარგულება კანონმდებლობის სრული დაცვით არის მიღებული. სასამართლოს მიერ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების იგნორირებით, მოსარჩელეებზე სამსახურის რეორგანიზაციის შედეგების გავრცელება მოხდა არასწორად. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა კანონი, რასაც საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა მოჰყვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ იურიდიული ძალა არ ჰქონდა ძალადაკარგულად გამოცხადებული საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე გამოცემულ კანონქვემდებარე აქტს, მაშინ, როდესაც, ჯერ ერთი, ქ. თბილისის მერის ბრძანება წარმოადგენს კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტს და არა საკანონმდებლო აქტს და მეორეც, სასამართლო გადაწყვეტილებით ძალადაკარგულად (და არა ბათილად) გამოცხადდა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 61-ე მუხლის მე-6 ნაწილი განსაზღვრავს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების სამართლებრივ შედეგს _ ძალადაკარგულად გამოცხადება ნიშნავს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეწყვეტას მისი ძალადაკარგულად გამოცხადების დღიდან. სასამართლოს ხსენებული გადაწყვეტილების მიხედვით, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება (ლიკვიდაციის შესახებ) ძალას კარგავს 2006 წლის 10 მარტიდან (თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის თარიღი), ანუ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულების (მოსარჩელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ) გამოცემის მომენტისათვის ლიკვიდაციის შესახებ ბრძანება ძალაში იყო, თუმცა სასამართლომ მაინც მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა გათავისუფლება სამსახურის ლიკვიდაციის გამო, იყო უკანონო.

კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, ამ ნაწილის მეორე წინადადების თანახმად, სასამართლო გადაწყვეტილებას სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობისა და ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის შესახებ იღებს მხოლოდ მაშინ, თუ ამისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი. სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ რაში მდგომარეობდა მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის. მოსარჩელეთა მოთხოვნა არ ყოფილა სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულების ბათილად ცნობა და ხსენებული საკითხის განსახილველად დაბრუნება ქ. თბილისის მერიისათვის. სასამართლოს არც ის დაუკონკრეტებია, თუ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რომელი გარემოების შეფასება-გამოკვლევა არ განუხორციელებია ქ. თბილისის მერიას. სასამართლომ ქ. თბილისის მერიას განუსაზღვრა ერთთვიანი ვადა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოსაცემად, რაც ასევე უკანონოა და არ გააჩნია სამართლებრივი საფუძველი. აქტის გამოცემისათვის ვადის დადგენის უფლებამოსილებას სასამართლოს ანიჭებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 33-ე მუხლი, ამასთან, მხოლოდ მხარის მოთხოვნით და არა საკუთარი ინიციატივით, ისიც იმ შემთხვევაში, როდესაც სარჩელი აღძრულია იმავე კოდექსის 23-ე მუხლის საფუძველზე _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის მოთხოვნით, ხოლო ამ კონკრეტულ საქმეზე სარჩელი აღძრულია ხსენებული კოდექსის 22-ე მუხლის შესაბამისად.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე" ქვეპუნქტის თანახმად, მისი გაუქმების საფუძველია.

კასატორის განმარტებით, ვინაიდან მსგავსი შინაარსის საქმეებზე ჩამოყალიბებული არ არის ერთმნიშვნელოვანი სასამართლო პრაქტიკა, ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 14 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 8 მაისამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 მაისის განჩინებით ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2008 წლის 5 ივნისს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებით ლიკვიდირებულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერის 2004 წლის 20 დეკემბრის ¹17 ბრძანების პირველი და მე-2 პუნქტების საფუძველზე განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად შექმნილი განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური და ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებაში მიეთითა, რომ იგი ძალაში იყო 2005 წლის 29 აპრილიდან (ს.ფ. 5). ნ. დ.-ე, მ. რ.-ე, მ. ლ.-ე, ლ. მ.-ა, მ. კ.-ე, ა. ზ.-ი, მ. თ.-ი, ც. გ.-ი და თ. შ.-ი მუშაობდნენ ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურულ ერთეულში _ განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურში, ხოლო ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულებით ისინი 2005 წლის 3 მაისიდან გათავისუფლდნენ ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურიდან “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად _ დაწესებულების ლიკვიდაციის გამო, ხოლო ამ განკარგულების საფუძვლად მიეთითა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებაზე (ს.ფ. 7-9).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ “საქართველოს დედაქალაქის _ ქალაქ თბილისის მერიის დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 10 დეკემბრის ¹685 ბრძანებულებით დამტკიცებული ქალაქ თბილისის მერიის დებულების 25-ე მუხლის თანახმად, ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურებს ქ. თბილისის პრემიერის წარდგინებით ქმნიდა და აუქმებდა ქალაქ თბილისის მერი. ამდენად, ხსენებული დებულებით ქალაქ თბილისის მერს მინიჭებული ჰქონდა ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურის შექმნისა და გაუქმების უფლება, რასაც იგი ახორციელებდა ქალაქ თბილისის პრემიერის წარდგინების საფუძველზე. საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით, რომლითაც დამტკიცდა საქართველოს დედაქალაქის _ ქალაქ თბილისის მერიის დებულება, ძალადაკარგულად იქნა გამოცხადებული საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 10 დეკემბრის ¹685 ბრძანებულება, ასევე ლიკვიდირებულ იქნა მხოლოდ საჯარო სამართლის იურიდიული პირები _ ქალაქ თბილისის კეთილმოწყობის სამსახური და საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშემწყობი ცენტრი. საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით დამტკიცებული საქართველოს დედაქალაქის _ ქალაქ თბილისის მერიის დებულების მე-3 მუხლში (ქალაქ თბილისის მერიის სტრუქტურა) ჩამოთვლილ ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურულ ერთეულებს შორის ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურულ ერთეულად გათვალისწინებული იყო ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური. ამდენად, აღნიშნული სამსახურის დასახელებაც კი არ შეცვლილა და ისე იქნა შეტანილი იგი ქ. თბილისის მერიის ახალ სტრუქტურაში, ანუ ამ სტრუქტურაში იდენტური დასახელებით შევიდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური, როგორც ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურული ერთეული.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაცია არ განხორციელებულა, კერძოდ, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹34 ბრძანებით დამტკიცდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის დებულება, სტრუქტურა და საშტატო ერთეულების ნუსხა. აღნიშნული დებულების პირველი ნაწილის მე-2 და მე-7 პუნქტებით დადგენილია, რომ ახალი სამსახური შექმნილია საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების საფუძველზე და იგი წარმოადგენს ქ. თბილისის მერიის ლიკვიდირებული განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის სამართალმემკვიდრეს. ამდენად, ამ შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ “ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებით ლიკვიდირებულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური, ხოლო ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულების საფუძვლად მიეთითა სწორედ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება, ფაქტობრივად, განხორციელდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის არა ლიკვიდაცია, არამედ მისი რეორგანიზაცია შტატების შემცირებით, ანუ არ არსებობდა ლიკვიდაციისათვის დამახასიათებელი ტიპური ნიშნები _ სამსახურის ფუნქციონირების სრული შეწყვეტა, სალიკვიდაციო საქმიანობის განხორციელება და ქონების გადაცემა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ “ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადების ნაწილში საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილება დააფუძნა ურთიერთსაწინააღმდეგო მოსაზრებებზე, რომლებიც გამორიცხავდა ერთმანეთს, კერძოდ, საქალაქო სასამართლომ, ერთი მხრივ, მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაცია არ განხორციელებულა და მოხდა მისი რეორგანიზაცია, ხოლო, მეორე მხრივ, დაასკვნა, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებას და არსებობდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველი, მაგრამ, რადგან მისი ბათილად ცნობა გამოიწვევდა ქ. თბილისის მერიის ხარჯების მნიშვნელოვან გაზრდას, ამიტომ იგი ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადებულიყო, რის სამართლებრივ საფუძველსაც წარმოადგენდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-5 ნაწილი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მერიამ თავისი ნება გამოხატა ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹34 ბრძანებაში, რომლითაც დამტკიცდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური და აღნიშნული სამსახური გამოცხადდა ზუსტად იმავე სახელწოდების მქონე, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებით ლიკვიდირებული სამსახურის სამართალმემკვიდრედ. ამდენად, აღნიშნული ბრძანებისა და “ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების შინაარსობრივი შეჯერებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ, კონკრეტულ შემთხვევაში, ჯერ ერთი, ფუნქციური უფლებამონაცვლეობა ნიშნავს სწორედ დასახელებული სამსახურის რეორგანიზებას და მეორეც, მართალია, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების სახელწოდება მიუთითებს ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციაზე, მაგრამ ამავე ბრძანებით განხორციელდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის რეორგანიზაცია, ხოლო საბოლოო დასკვნა იმის შესახებ, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანებით ფაქტობრივად, თავისი ფუნქციონალური არსითა და მატერიალური შინაარსით, მოხდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის რეორგანიზაცია, მთლიანად აცლის საფუძველს მოსაზრებას ქ. თბილისის მერის მიერ 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების უფლებამოსილების გადამეტებით გამოცემის შესახებ და ამ ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნას.

ამასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის _ ქ. თბილისის მერიის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულებით დამტკიცებული ქ. თბილისის მერიის დებულების მე-3 ნაწილით ქ. თბილისის მერიის სტრუქტურის განსაზღვრით, ფაქტობრივად, შეიქმნა ახალი საქალაქო სამსახური _ განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახური.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადების ნაწილში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტითა და მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევა.

რაც შეეხება გასაჩივრებულ განჩინებას ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულების მოსარჩელეთა დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების ნაწილში ბათილად ცნობის, მოპასუხე ქ. თბილისის მერიისათვის მოსარჩელეების სამსახურიდან დათხოვნის საკითხისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სათანადო გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დავალების და მათთვის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში, საკასაციო სასამართლო მთლიანად ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განჩინების ამ ნაწილს და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება ხსენებულ ნაწილში კანონიერია, რის გამოც არ არსებობს ამავე ნაწილში მისი გაუქმების საფუძველი. ჯერ ერთი, მიუხედავად იმისა, რომ ფაქტობრივად, განხორციელდა ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის რეორგანიზაცია, ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 16 მაისის ¹146 განკარგულების მიხედვით, მოსარჩელეებზე გავრცელდა დაწესებულების ლიკვიდაციის სამართლებრივი რეჟიმი და მეორეც, უდავოდ დადგენილია და მხარეთა შორის დავას არც იწვევს ის გარემოება, რომ მოსარჩელეებისთვის არ შეუთავაზებიათ სხვა თანამდებობა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის (იმჟამად მოქმედი რედაქცია) 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, რაც ხსენებული განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გასაჩივრებული განჩინება გაუქმდეს “ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ამავე ნაწილში ნ. დ.-ის, მ. რ.-ის, მ. ლ.-ის, ლ. მ.-ს, მ. კ.-ის, ა. ზ.-ის, მ. თ.-ის, ც. გ.-ისა და თ. შ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდება, გასაჩივრებული განჩინება დანარჩენ ნაწილში კი დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტAა :

1. ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 დეკემბრის განჩინება გაუქმდეს “ქ. თბილისის მერიის განათლებისა და კულტურის საქალაქო სამსახურის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ნაირა დოლიძის, მ. რ.-ის, მ. ლ.-ის, ლ. მ.-ს, მ. კ.-ის, ა. ზ.-ის, მ. თ.-ის, ც. გ.-ისა და თ. შ.-ის სარჩელი ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 5 მაისის ¹30 ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს;

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 დეკემბრის განჩინება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.