ბს-232-226(3კ-08) 19 ნოემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მარიამ ცისკაძე, მაია ვაჩაძე

სხდომის მდივანი _ ქეთევან მაღრაძე

კასატორები (მოპასუხეები) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელეები) _ შპს “ა-ა”, შპს “ტ-ი”.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.12.07წ. გადაწყვეტილება.

დავის საგანი _ თხევადი აირის საბაზრო ფასის დადგენა, დანაკლისის მიწოდებად მიჩნევა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს “ა-ამ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის წინააღმდეგ და 18.04.05წ. საგადასახადო შემოწმების აქტის ნაწილობრივ, კერძოდ, 2816,3 ლარის დღგ-ის და 13085 ლარის მოგების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში და ამავე ინსპექციის 19.05.05წ. ¹28/1690 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელის განმარტებით, აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 10.03.05წ. ¹68 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს “ა-ის” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმებამ მოიცვა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 თებერვლამდე პერიოდი. შემოწმების შედეგად საზოგადოებას დამატებით დაერიცხა 15901,3 ლარი. საგადასახადო ორგანომ შპს “ა-ის” მიერ თხევადი აირის საცალო რეალიზაციის დროს დაფიქსირებული საცალო საბაზრო ფასი მიიჩნია გაცილებით დაბალ ფასად საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 28.03.05წ. წერილში მითითებულ ფასთან შედარებით და საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის საფუძველზე საზოგადოებას დაერიცხა მოგების გადასახადი. შემოწმების პერიოდისათვის მოქმედი “ფასებისა და ფასწარმოქმნის საფუძვლების შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის თანახმად, ყოველ მეწარმეს, მოქალაქეს და მოქალაქეობის არმქონე პირს უფლება აქვს მყიდველს შესთავაზოს საკუთარი ინტერესების შესაბამისი ფასი, თუ მოცემულ საქონელზე (მომსახურებაზე) არ ვრცელდება ფასების (ტარიფების) რეგულირება. ამავე კანონის პირველი მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო რეგულირებადი ფასი (ტარიფი) ეწოდება აღმასრულებელი ხელისუფლებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების მიერ შეზღუდული კონკურენციის პირობებში განსაზღრულ ფასს. საქართველოში მოქმედი არც ერთი საკანონმდებლო აქტით არ დგინდებოდა თხევადი გაზის რეალიზაციის, როგორც საცალო, ისე საბითუმო ფასების მინიმალური და მაქსიმალური ზღვარი ან ფიქსირებული ტარიფი. ფასს პროდუქტზე არეგულირებდა ბაზარი. კონკურენციის პირობებში მისი ფასის განსაზღვრა დამოკიდებული იყო ბაზრის მოთხოვნილებაზე და მომხმარებელთა შესაძლებლობებზე. ფინანსური პოლიციის მიერ ჩატარებული იქნა საკონტროლო შესყიდვები და აწონვები, რომლითაც დადასტურდა შპს “ა-ის” მიერ დაწესებული და საბუღალტრო ჩანაწერებში მითითებული ფასების იდენტურობა. მოსარჩელის განცხადებით, იმის გათვალისწინებით, რომ თხევადი გაზისთვის დანაკარგი ბუნებრივი მოვლენაა, უსაფუძვლოა საზოგადოებისთვის 2816,3 ლარის დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას 29.07.05წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ტ-ის” წარმომადგენელმა მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა ინსპექციის წინააღმდეგ და მიუთითა, რომ 01.04.05წ. ¹100-მ და 01.04.05წ. ¹127-მ ბრძანებების საფუძველზე ჩატარდა შპს “ტ-ის” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმებამ მოიცვა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 მარტამდე განვლილი პერიოდი. შემოწმების შედეგად საზოგადოებას ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 77076 ლარი. აქედან _ დღგ 18955 ლარი, მავნე ნივთიერებების გარემოს დაბინძურებისათვის 1613 ლარი, მოგების გადასახადი _ 53718 ლარი, სოციალური გადასახადი 248 ლარი, საერთო სარგებლობის გადასახადი 2252 ლარი და არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადი 285 ლარი. საგადასახადო ორგანომ შპს “ტ-ის” მიერ თხევადი აირის საცალო რეალიზაციის დროს დაფიქსირებული საცალო საბაზრო ფასი მიიჩნია გაცილებით დაბალ ფასად, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 28.03.05წ. ¹14/557/9-5 წერილში მითითებულ ფასთან შედარებით და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლის საფუძველზე საწარმოს დაარიცხა 53 718 ლარი მოგების გადასახადი. მოსარჩელის განცხადებით, შპს “ტ-ს” უკანონოდ დაეკისრა დღგ. 2005 წლის თებერვალში დღგ-ს დეკლარაციის საგადასახადო ინსპექციაში დაგვიანებით წარდგენა განაპირობა ფინანსური პოლიციის მიერ საწარმოდან დოკუმენტაციის ამოღებამ. მოსარჩელის განმარტებით, თხევად აირს გააჩნია ბუნებრივი დანაკარგები. საბჭოთა კავშირში მოქმედებდა და დღემდე არ გაუქმებულა საკავშირო გაზის მრეწველობის სამინისტროს მიერ დამტკიცებული საჩვენებელი ცხრილი სავარაუდო დანაკარგების პროცენტული მაჩვენებლების მითითებით. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ უკანონოდ დაერიცხა ასევე სოციალური გადასახადი, არასასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწის გადასახადი და მავნე ნივთიერებებით გარემოს დაბინძურების გადასახადი. მოსარჩელე შპს “ტ-მა” აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 29.04.05წ. საგადასახადო შემოწმების აქტისა და ამავე ინსპექციის 19.05.05წ. ¹28/1691 საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 05.09.05წ. განჩინებით შპს “ა-ისა” და შპს “ტ-ის” სასარჩელო განცხადებების გამო წარმოებული საქმეები გაერთიანდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.05.06წ. გადაწყვეტილებით შპს “ა-ისა” და შპს “ტ-ის” სარჩელები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, 29.04.05წ. შპს “ტ-ის” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის ნაწილი 248 ლარის სოციალური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 19.05.05წ. ¹28/1691 საგადასახადო მოთხოვნა 1613 ლარის სოციალური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი. შპს “ა-ისა” და შპს “ტ-ის” სარჩელები დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. სასამართლოს 17.07.06წ. განჩინებით შესწორდა გადაწყვეტილებაში დაშვებული უზუსტობა და ნაცვლად “1613 ლარის სოციალური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში” მიეთითა “1613 ლარის ეკოლოგიური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში.”

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.05.06წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს “ტ-მა”, შპს “ა-ამ” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.05.07წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციით, ხოლო მესამე პირი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.10.07წ. განჩინებით აპელანტ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლეებად დადგენილ იქნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია და გორის საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.12.07წ. გადაწყვეტილებით შპს “ა-ის” და შპს “ტ-ის” სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის (ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.05.06წ. გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს “ა-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 18.04.05წ. გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტი 13085 ლარის მოგების გადასახადსა და 2816,3 ლარის დღგ-ს ნაწილში, ბათილად იქნა ცნობილი შპს “ა-ის” მიმართ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 19.05.05წ. ¹28/1690 საგადასახადო მოთხოვნა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილებით შპს “ტ-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 29.04.05წ. გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტი 53718 ლარის მოგების გადასახადში და 18955 დღგ-ს დარიცხვის ნაწილში, ბათილად იქნა ცნობილი შპს “ტ-ის” მიმართ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 19.05.05წ. ¹28/1691 საგადასახადო მოთხოვნა დასახელებული თანხის ნაწილში. დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების გასვლითი საგადასახადო შემოწმება ჩატარდა საგადასახადო კოდექსის 99-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით და შესაბამისად არ არსებობდა ამ საფუძვლით გასაჩივრებული აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი. სააპელაციო პალატის აზრით, ვინაიდან შემოწმება შპს “ა-ასა” და შპს “ტ-ში” ჩატარებული იქნა 18.04.05წ., 28.04.05წ. და საკითხი ეხებოდა საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურებს, საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, განსახილველი სადავო სამართალურთიერთობაზე უნდა გავრცელებულიყო 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადების დაბეგვრის მიზნებისათვის გამოიყენება გარიგებაში დოკუმენტალურად დადასტურებული საქონლის/მომსახურების ფაქტობრივი ფასი, ხოლო თუ ფაქტობრივი ფასის დადგენა ვერ ხერხდება, მაშინ საგადასახადო ორგანო დაბეგვრის მიზნებისათვის იყენებს საბაზრო ფასის განსაზღვრის მეთოდს. არ დასტურდებოდა საწარმოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ და გაცხადებულ ფასს შორის სხვაობა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საგადასახადო ორგანოს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საინფორმაციო ბაზის მონაცემების გამოყენების საფუძველი არ გააჩნდა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დანაკარგის მაქსიმალური ზღვრული ოდენობის განმსაზღვრელი ადმინისტრაციული აქტი არ არსებობდა, რაც ვერ იქნებოდა დანაკარგის მიწოდებად განხილვის და მასზე დღგ-ს დარიცხვის საფუძველი, თუ რეალურად არსებობდა ასეთი დანაკარგი. სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქმის მასალებში დაცულ “......... სახელობის ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტის მიერ გაცემული ექსპერტიზის დასკვნაზე”, რომლის თანახმად, შპს “ა-ის” მიერ გათხევადებული აირის მთლიანი დანაკარგის ზღვრული ოდენობა, საანგარიშო პერიოდში უნდა ყოფილიყო 10343 კგ, ხოლო შპს “ტ-ის” _ 32301 კგ.. შპს “ა-ას” თხევადი აირის დანაკარგი დაფიქსირებული ჰქონდა 6143 კგ., შპს “ტ-ს” _ 31 815 კგ.. ექსპერტიზის დასკვნით განსაზღვრული დანაკარგის ოდენობა საგადასახადო ორგანოს სადავოდ არ გაუხდია. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება დღგ-ის დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო შპს “ტ-თვის” ჯარიმისა და საურავის დაკისრების შესახებ. სასამართლომ ფინანსური პოლიციის მიერ საწარმოდან დოკუმენტაციის ამოღება არ მიიჩნია დეკლარაციის წარდგენის ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძვლად. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის მოტივით დღგ-სა და სოციალური გადასახადის დარიცხვა დაუშვებელი იყო, ვინაიდან საქმეში დაცული მტკიცებულებებით დასტურდებოდა შპს “ტ-ის” მიერ დეკლარაციის კანონით განსაზღვრულ ვადაში წარდგენა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.12.07წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალურმა ცენტრმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალურმა ცენტრმა.

კასატორმა, _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილება არ პასუხობს სსკ-ის 249-ე მუხლის მოთხოვნებს. კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლი. აღნიშნული მუხლის მე-8 ნაწილის მიხედვით, საქონლის/მომსახურეობის საბაზრო ფასი შეიძლება იყოს საბითუმი და საცალო. საგადასახადო ორგანოებს არ გამოუთქვამთ მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეებს საცალო ვაჭრობის გზით პროდუქციის გაყიდვის უფლება არ ჰქონდათ. კასატორის აზრით, მტკიცებულებები, რომლებიც საკმარისად ჩაითვალა მოსარჩელის მიერ განხორციელებული სამეურნეო ოპერაციის საბუღალტრო აღრიცხვაში ასახვისათვის, საკმარისად ვერ მიიჩნევა საგადასახადო აღრიცხვისა და საგადასახადო ვალდებულების კანონიერების განსაზღვრისათვის, ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტით დადგენილია დანაწესი ბუღალტრული რეგისტრის (საბუღალტრო წიგნი) წარმოებისათვის, ხოლო საგადასახადო ვალდებულება განისაზღვრება საგადასახადო კოდექსით. მოსარჩელეების მიერ დარღვეულია საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლით გათვალისწინებული შემოსავლებისა და ხარჯვის აღრიცხვის პრინციპები, რომლის მიხედვითაც გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მისი მიღება და გაწევა იმგვარად, რომ ცხადად აისახოს დასაბეგრი შემოსავალი (მოგება). გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს მის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობისა და დასრულებაზე. ამასთან აღრიცხვის პირველად დოკუმენტებში სრულად და გარკვევით უნდა იყოს ასახული სამეურნეო ოპერაციის შინაარსი, საგანი, თანხა, სამეურნეო ოპერაციებში მონაწილე მხარეების დასახელება. კასატორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 93-ე მუხლის მოსარჩელეებს ავალდებულებდა გადასახადით დასაბეგრი ობიექტები აღერიცხათ კანონით მითითებული წესებით. საგადასახადო შემოწმებისას მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები არ იძლეოდა საკმარის ინფორმაციას. საგადასახადო ორგანოს მოსარჩელეთა მიერ განხორციელებული სამეურნეო ოპერაციის ფორმის მიუხედავად შეეძლო და უფლებამოსილი იყო განესაზღვრა ოპერაციის სახე და შინაარსი. სააპელაციო პალატამ არ გამოიკვლია საგადასახადო შემოწმებისათვის წარდგენილი საკასო ქვითრები ეკუთვნოდა თუ არა მოსარჩელეებს. საგადასახადო შემოწმების აქტით აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლის მე-6 ნაწილით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში დაადგინა მოსარჩელეთა საგადასახადო ვალდებულებები დღგ-სა და ქონების გადასახადში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიერ მიწოდებული ცნობების მიხედვით, რომელთა საფუძველზეც საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეეცვალა მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამებოდა მის შინაარსს და ცალკეულ შემთხვევაში ამ წესით განესაზღვრა დაბეგვრის ობიექტი, დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტები და საგადასახადო ვალდებულებები. კასატორმა აღნიშნა, რომ 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 30-ე ნაწილისა და 223-ე მუხლის საფუძველზე ნორმის ზევით არსებული დანაკარგი განიხილება დანაკლისად და ყველა შემთხვევაში განიხილება ნაღდი ანგარიშსწორებით განხორციელებულ მიწოდებად საბაზრო ფასით. კასატორმა მიუთითა, რომ საწარმომ ვერ წარმოადგინა შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოების მიერ დამტკიცებული ბუნებრივი დანაკარგების ზღვრული ოდენობა. ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტი არ წარმოადგენს საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 30-ე ნაწილით განსაზღვრულ იმ უფლებამოსილ ორგანოს, რომელიც დანაკარგების მაქსიმალურ ზღვრულ ოდენობას ადგენს. საგადასახადო შემოწმებით დადგინდა საგადასახადო შემოსავლების შემცირებისა და არა ფინანსური შემოსავლების შემცირების ფაქტი. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სასარჩელო განცხადებების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორმა, _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალურმა ცენტრმა თავის საკასაციო საჩივარში აღნიშნა, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დანაკარგთან დაკავშირებით გაზიარებული პოზიცია არ გამომდინარეობს არცერთი საკანონმდებლო ნორმიდან, მეწარმემ თხევადი გაზის ბუნებრივი დანაკარგის გათვალისწინებით უნდა განსაზღვროს კონკურენტუნარიანი ფასწარმოქმნის პოლიტიკა. ,, ......... სახელობის ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტის” საექსპერტო დასკვნა ეყრდნობა 1986წ. სსრკ-ის ნორმატიულ დოკუმენტს, _ ,,გაზის მრეწველობის სამინისტროს გათხევადებული ნახშირწყალბადური აირების ჯგუფურ ბაზებში დანაკარგების გამოთვლის მეთოდიკას”, რაც არასწორია. საექსპერტო დასკვნაშიც არის აღნიშნული, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მოქმედება შეუჩერდა სახელმწიფო სტანდარტებს და ყველა საუწყებათაშორისო ნორმატიულ დოკუმენტს. კასატორი თვლის, რომ დაუშვებელია მოცემული დავის გადაწყვეტა იმ დოკუმენტის საფუძველზე, რომელსაც იყენებდა გეგმიური ეკონომიკის პოლიტიკის გამტარებელი ქვეყანა – სსრ კავშირი. შპს ,,ა-ას” უნდა გაეთვალისწინებინა ბუნებრივი დანაკარგების ოდენობა და აესახა სარეალიზაციო ფასში. საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 30-ე ნაწილის მე-4 წინადადების თანახმად, დანაკლისი ყველა შემთხვევაში განიხილება, როგორც ნაღდი ანგარიშსწორებით განხორციელებული მიწოდება საბაზრო ან რეგულირებადი ფასების არსებობის შემთხვევაში, რეგულირებადი ფასით. საგადასახადო კოდექსის 27-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) საბაზრო ფასის განსაზღვრისას და აღიარებისას გამოიყენება ინფორმაციის ოფიციალური წყაროები საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) საბაზრო ფასებისა და საბირჟო კოტირების შესახებ, აღმასრულებელი ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების საინფორმაციო ბაზა, საგადასახადო ორგანოებისათვის გადასახადის გადამხდელთა მიერ მიწოდებული ინფორმაცია, აგრეთვე სხვა სარწმუნო ინფორმაცია. აღნიშნული ნორმის გათვალისწინებით კასატორი თვლის, რომ მართებულად იქნა გამოყენებული საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროდან მიღებული ინფორმაცია. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის გაუქმება მოითხოვა, რომლითაც შპს ,,ა-ის” სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა.

კასატორმა, _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალურმა ცენტრმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება გამოტანილია კანონის დარღვევით, დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს. კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-7 ნაწილი. შემოწმების აქტით დადგინდა, რომ რეალიზებული თხევადი აირის ფასი შემცირებული იყო საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს 29.03.05წ. ¹14/557/9-5 წერილით დაფიქსირებულ საცალო ფასებთან შედარებით. განხორციელდა შესაბამისი დარიცხვა მოგების გადასახადში. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საინფორმაციო ბაზის მონაცემები მართებულად იქნა გამოყენებული საგადასახადო ორგანოს მიერ. ,, ......... სახელობის ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტის” საექსპერტო დასკვნა შპს ,,ტ-ის” მიერ გათხევადებული აირის მთლიანი დანაკარგების ზღვრული ოდენობის შესახებ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა, ვინაიდან ადმინისტრაციული აქტით დადგენილი არ არის თხევადი აირის ბუნებრივი დანაკარგის ზღვრული ოდენობა და არ არსებობს აღნიშნული დანაკარგების ჩამოწერის სამართლებრივი საფუძველი. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის გაუქმება მოითხოვა, რომლითაც შპს ,,ტ-ის” სასარჩელო განცხადება ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 16.07.08წ. განჩინებით საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად. საკასაციო პალატის სხდომაზე კასატორების წარმომადგენლებმა მხარი დაუჭირეს თავიანთ საკასაციო საჩივრებს და მოითხოვეს მათი დაკმაყოფილება. შპს ,,ა-ის” და შპს ,,ტ-ის” წარმომადგენელმა საკასაციო საჩივრების მოთხოვნები არ ცნო და მოითხოვა უსაფუძვლობის გამო საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმით სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების და საკასაციო საჩივრების საფუძვლების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მოყვანილ მოაზრებას იმის შესახებ, რომ საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურასთან დაკავშირებული საკითხის გამო საგადასახაო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამჟამად მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლს, როგორც საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურულ დებულებას, უკუქცევითი ძალა აქვს სადღეისოდ მოქმედი საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილი სადავო სამართალურთიერთობების მიმართ. 22.12.04წ. საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ კოდექსის პროცედურული დებულებები ვრცელდება 2005 წლის 1 იანვრამდე პერიოდზე. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხსენებული ნორმა არ მოიცავს საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლს და ამ უკანასკნელს არ აქვს უკუქცევითი ძალა ახალი კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილი საგადასახადო-სამართლებრივი ურთიერთობების მიმართ. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მოცემულ შემთხვევაში საკითხი ეხება საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურებს. სადავო საკითხი არ ეხება საბაზრო ფასის განსაზღვრას, აღნიშნული ფასი საქმეზე დადგენილია ეკონომიკის განვითარების სამინისტროს 08.03.05წ. ¹14/557/9-5 წერილით და იგი არ არის სადავო. დავა შეეხება 22.12.04წ. საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე განხორციელებული საგადასახადო ოპერაციების მოგების გადასახადით დაბეგვრის მართლზომიერებას, ამ ნაწილში ახალ საგადასახადო კოდექსს არ აქვს უკუქცევითი ძალა, 22.12.04წ. საგადასახადო კოდექსის 2.2 მუხლის თანახმად გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება ის ნორმატიული აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დროისათვის. შპს ,,ა-ის” გასვლითი საგადასახადო შემოწმების 18.04.05წ. აქტით შემოწმებამ მოიცვა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 თებერვლამდე პერიოდი, ხოლო შპს ,,ტ-ის” 29.04.05წ. შემოწმების აქტით მოცულია 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 მარტამდე განვლილი პერიოდი. ვინაიდან საგადასახადო კანონმდებლობის ნორმებს არ აქვს უკუქცევითი ძალა, სადავო სამართალურთიერთობების მიმართ ამჟამად მოქმედი საგადასახადო კოდექსის ნორმების, მათ შორის კოდექსის 12.26, 27.8 მუხლების, გამოყენება დასაშვებია მხოლოდ იმ ურთიერთობების მიმართ, რომლებიც 2005 წლის 1 იანვრის შემდეგ წარმოიშვნენ.

რაც შეეხება 17.06.97წ. საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე წარმოშობილ საგადასახადო ვალდებულებებს, გადასახადით დაბეგვრის მართლზომიერების შესამოწმებლად სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს საქონლის რეალიზაციის საბაზრო ფასი, ფასზე მოქმედი კომპონენტები (საბითუმო და საცალო რეალიზაცია, საქონლის რეალიზაციის რეგიონი), საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 30-ე ნაწილით გათვალისწინებული დანაკლისის, ამავე კოდექსის 27- მუხლის მე-8 ნაწილით გათვალისწინებული პირობების არსებობა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საბაზრო ფასის გამოყენების საკითხი წარმოადგენს საგადასახადო დაბეგვრის რეჟიმის შემადგენელ ნაწილს, განუყოფელია მისგან და მასთან ერთობლიობაში უნდა იქნეს განხილული, რაც გამორიცხავს 2004 წლის განმავლობაში წარმოშობილი საგადასახადო ვალდებულებებთან დაკავშირებით საბაზრო ფასის განსაზღვრის პროცედურის მიმართ 22.12.04წ. საგადასახადო კოდექსის დებულებების გამოყენებას (იხ. სუს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 04.04.07წ. გადაწყვეტილება (საქმე ¹ბს-1005-959 (2კ-06), 13.02.07წ. გადაწყვეტილება (საქმე ¹ბს-954-911(კ-06)). ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ 13.06.97წ. საგადასახადო კოდექსი და არსებითად არ უმსჯელია გასაჩივრებულ ნაწილში საგადასახადო ინსპექციის აქტების შესაბამისობაზე 13.06.97წ. საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებთან ანუ იმაზე თუ რამდენად შეესაბამება საგადასახადო შემოწმების აქტები ხსენებული კოდექსის ნორმების მოთხოვნებთან. ამდენად, სახეზეა სსკ-ის 393-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევა _ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ არსებითად უნდა შეამოწმოს სადავო საგადასახადო შემოწმების აქტების კანონიერება 13.06.97წ. საგადასახადო კოდექსის დებულებებთან შესაბამისობის თვალსაზრისით, გაარკვიოს თხევადი გაზის დაბალ ფასად რეალიზაციის და სადავო პერიოდში მოქმედი ,,ფასებისა და ფასწარმოქმნის საფუძვლების შესახებ” კანონის 1.4 მუხლით გათვალისწინებული საქონლის საცალო ფასის შემადგენელი სავაჭრო (საშუამავლო) ფასნამატის მიღებაზე უარის თქმის მოტივაცია, თხევადი აირის ღირებულების კავშირი აირის დანაკარგებთან.

შპს ,,ა-ის” შემოწმების აქტით საზოგადოებას დღგ-ში დაეკისრა 155,2 ლარი გაზის ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის გარეშე რეალიზაციის გამო. შემოწმების აქტით დაკისრებული 2816,3 ლარი მოიცავს იმ თანხასაც, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს დაეკისრა ჯარიმა (155,2 ლ.) ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის გარეშე გაზის რეალიზაციისათვის. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადავო აქტის ამ ნაწილში გაუქმება არ ემყარება კანონმდებლობის მოთხოვნებს.

შპს ,,ტ-ს” 29.04.05წ. საგადასახადო შემოწმების აქტით დღგ-ის ნაწილში დამატებით დაერიცხა 18955 ლარი, აქტით დაკისრებული თანხა მოიცავდა საჯარიმო თანხებს და საურავს 2005 წლის თებერვლის თვის დღგ-ს დეკლარაციის წარუდგენლობისათვის. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ შპს ,,ტ-ს” დღგ-ს დეკლარაციის დაგვიანებულად წარმოდგენის გამო მართებულად დაეკისრა ჯარიმა და საურავი. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ფინანსური პოლიციის მიერ დოკუმენტაციის ამოღება არ წარმოადგენდა დასახელებული ვალდებულებისაგან გადასახადის გადამხდელის გათავისუფლების საფუძველს. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული მსჯელობის მიუხედავად გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით მთლიანად გაუქმდა სადავო აქტებით დღგ-თან დაკავშირებით შპს ,,ტ-თვის” დაკისრებული თანხა (18 955ლ), რომლის შემადგენელი ნაწილიც, შემოწმების აქტის მიხედვით, იყო დღგ-ს დეკლარაციის წარუდგენლობისათვის შპს ,,ტ-თვის” დაკისრებული ჯარიმის და საურავის თანხები. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება წინააღმდეგობრივია, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი არ გამომდინარეობს სამოტივაციო ნაწილში მოყვანილი მოტივაციიდან.

შემოწმების აქტებით გაანგარიშებულია ღირებულება ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს წერილში აღნიშნული თხევადი აირის საშუალო საცალო საბაზრო ფასის მიხედვით. მაშასადამე, შემოწმების აქტში მითითებული მოგების გადასახადი იმავდროულად მოიცავს დოკუმენტაციაში აღნიშნული ფასის მიხედვით მიღებულ შემოსავალზე გაანგარიშებულ მოგებას. ამდენად, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ განვითარებული მსჯელობის მიხედვით შპს ,,ტ-ს” უნდა დაკისრებოდა ის მოგება, რომლის გადახდაც უწევდა დოკუმენტაციაში ასახული ფასის მიხედვით. ამდენად, სადავო აქტების მართლზომიერების გასარკვევად საქმეზე დადგენას საჭიროებს შპს ,,ტ-ის” და შპს ,,ა-ის” მიერ თხევადი აირის რეალიზებული ფასებით კუთვნილი გადასახადების გადახდის ფაქტი, უნდა დადგინდეს აგრეთვე სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით დაკისრებული თანხები წარმოადგენენ თუ არა საქონლის რეალიზაციის ამსახველ დოკუმენტაციაში მითითებული ღირებულებისა და ეკონომიკის სამინისტროს წერილში აღნიშნულ ფასს შორის სხვაობიდან გამოანგარიშებულ თანხებს.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემობაზე, რომ საგადასახადო კანონმდებლობის თანახმად (13.06.97წ. საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 30-ე ნაწილი, ამჟამად მოქმედი კოდექსის 12.26 მუხლი) განსაზღვრული ოდენობის დანაკლისად არ მიჩნევა, დანაკლისად მხოლოდ იმ ოდენობის ჩათვლა, რომელიც აღემატება გარკვეულ ზღვრულ ოდენობას, დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ დადგენილია დანაკარგის მაქსიმალური ზღვრული ოდენობა. 13.06.97წ. საგადასახადო კოდექსის 29.30 მუხლის თანახმად, ,,დანაკლისი ყველა შემთხვევაში განიხილება, როგორც მისი აღმოჩენის მომენტში ნაღდი ანგარიშსწორებით განხორციელებული მიწოდება საბაზო ან, რეგულირებადი ფასის არსებობის შემთხვევაში, რეგულირებადი ფასით”. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ დანაკარგის ზღვრული ოდენობის ჩამოწერა დაიშვება იმ შემთხვევაში, უკეთუ ასეთი წესი ნორმატიულად განსაზღვრულია შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოს მიერ. კანონმდებლობა ითვალისწინებს ბუნებრივი და არა თხევადი აირის ნორმატიული დანაკარგის ოდენობის გაანგარიშებას (,,ელექტროენერგეტიკის და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლი, სემეკ-ის 08.09.99წ. ¹6 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ბუნებრივი გაზის ტარიფების დადგენის წესისა და მეთოდოლოგიის” მე-15, მე-18 მუხლები. საგულისხმოა, რომ ბუნებრივი გაზის პროგნოზული დანაკარგები მომხმარებლის ტარიფში შეტანის საფუძველია, შესაბამისად საფუძველს მოკლებული არ არის საკასაციო საჩივრებში მოყვანილი მოსაზრება დანაკლისის, როგორც საბაზრო ფასის ერთ-ერთი კომპონენტის შესახებ). სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 07.04.04წ. ¹241 და 17.11.04წ. ¹748 ბრძანებები არ ითვალისწინებდნენ თხევადი გაზის ტრანსპორტირების და რეალიზაციისას ბუნებრივი დანაკარგის დაანგარიშების წესს. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 17.11.04წ. ¹748 ბრძანებით დამტკიცებული ნავთობპროდუქტების აღრიცხვის ჟურნალების ფორმებში არ არის გათვალისწინებული გრაფა ბუნებრივი დანაკარგის აღრიცხვისათვის. თხევად აირზე ზღვრული, დასაშვები დანაკარგის ნორმატიული დაუდგენლობის პირობებში უსაფუძვლოა დანაკარგის ნორმატიულობის ფარგლების დადგენა ექსპერტიზის მეშვეობით. სასკ-ის 1.2 მუხლის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. სსკ-ის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 172-ე მუხლის თანახმად სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა, ექსპერტიზის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება სსკ-ის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. საკასაციო პალატა თვლის, რომ დანაკარგის ზღვრული ოდენობის განსაზღვრისა და დანაკარგის ჩამოწერის საფუძველი ........ სახელობის ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტში ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნა ვერ იქნება, ვინაიდან საამისოდ არ არსებობს ნორმატიული საფუძველი, საგადასახადო კანონმდებლობა ნაკლებობის დანაკლისად არ მიჩნევის შესაძლებლობას მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს, უკეთუ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ დადგენილია დანაკარგის მაქსიმალური ზღვარი, საექსპერტო დაწესებულება არ წარმოადგენს იმ სათანადო უფლებამოსილ ორგანოს, რომელსაც კანომდებლობით მინიჭებული აქვს დანაკარგის ზღვრული ოდენობის განსაზღვრის უფლებამოსილება. შესაბამისად საექსპერტო დასკვნა აირის ბუნებრივი დანაკარგის შესახებ, დანაკარგის, როგორც ასეთის, ფაქტის დადგენა, ის გარემოება, რომ თხევადი გაზისათვის დანაკარგი ბუნებრივი მოვლენაა, არ ქმნის დანაკარგის საგადასახადო დაბეგვრისაგან გათავისუფლების სამართლებრივ შესაძლებლობას. მოცემულ შემთხვევაში დანაკარგის ფაქტის დადგენა არ არის საკმარისი. სააპელაციო პალატის მითითება იმის შესახებ, რომ დანაკარგისათვის საკმარისია ასეთი დანაკარგის რეალურად არსებობა, დაუსაბუთებელია, არ ემყარება რაიმე სამართლებრივ საფუძველს და ეწინააღმდეგება სასამართლოს მიერ გაზიარებულ იმ საექსპერტო დასკვნას, რომელიც დაეყრდნო სსრ კავშირის დროინდელ ნორმატივს. ვინაიდან თხევადი გაზის დანაკარგის ნორმის განსაზღვრა განეკუთვნება არა მხოლოდ სოციალურ, არამედ ტექნიკურ საკითხთა წრეს, დადგენას საჭიროებს საქართველოს სტანდარტიზაციის, მეტროლოგიისა და სერთიფიკაციის ეროვნული სააგენტოს მიერ განსაზღვრული ტექნოლოგიური დანაკარგების ნორმატივების არსებობა. სასამართლოს არ უმსჯელია აირის ნორმატივის დადგენამდე სსრ კავშირის სახმომარაგების 26.03.1986წ ¹40 დადგენილებით განსაზღვრული ნორმატივების გამოყენების მართლზომიერებაზე და უკრიტიკოთ გაიზიარა ხსენებულ ნორმატივზე აგებული საექსპერტო დასკვნა, რითაც ფაქტობრივად მოახდინა სასამართლოს ფუნქციის ექსპერტიზისათვის დელეგირება.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია სააპელაციო საჩივრით მოითხოვდა შპს ,,ტ-თვის” სოციალური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილების გუქმებას. სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი ამ ნაწილში არ დააკმაყოფილა. აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე – შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია) ასაჩივრებს რა სააპელაციო სასამართლოს 12.12.07წ. გადაწყვეტილებას შპს ,,ტ-ის” მიმართ მთლიანად, მათ შორის იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი, საკასაციო საჩივარში არ მოყავს გადაწყვეტილების ამ ნაწილში გაუქმების რაიმე არგუმენტი, რის გამო საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი ამ ნაწილში არის დაუსაბუთებელი და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის და ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 12.12.07წ. გადაწყვეტილება მოგების გადასახადისა და დღგ-ის დარიცხვის შესახებ აქტების ბათილად ცნობის ნაწილში შპს ,,ა-ის” და შპს ,,ტ-ის” სარჩელების დაკმაყოფილების თაობაზე და საქმე ამ ნაწილში ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს. სააპელაციო სასამართლოს 12.12.07წ. გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

2. სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.