ბს-240-234(კ-08) 29 მაისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ს. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 7 დეკემბერს ს. ხ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ მოსარჩელე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს პოლიციის აკადემიის დამთავრებიდან მუშაობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში, მიღებული ჰქონდა უფროსი ლეიტენანტის წოდება. 2004 წლის ნოემბრიდან მუშაობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს ....... სამმართველოს პატრულ-ინსპექტორად. 2006 წლის 27 ივლისს განაწესით უწევდა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულება, მაგრამ სამსახურში ვერ გამოცხადდა იმის გამო, რომ შეუძლოდ იყო. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო, მოსარჩელე იძულებული გახდა მიემართა ექიმისათვის და ექიმისკენ მიმავალს მოუვიდა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რის შედეგადაც შემხვედრი ავტომანქანის მგზავრმა მიიღო სხეულის მსუბუქი დაზიანება. აღნიშნულ შემთხვევასთან დაკავშირებით, მოსარჩელემ განაცხადა პოლიციაში. 2006 წლის 31 აგვისტოს კი მის მიმართ შეწყვეტილ იქნა სისხლის სამართლის საქმეზე მოკვლევა სისხლის სამართლის კანონმდელობით გათვალისწინებული ქმედების არარსებობის გამო.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისი უშუალო ხელმძღვანელის, ქ. თბილისის საპატრულო პოლიციის უფროსის 2006 წლის 4 ოქტომბრის დასკვნის საფუძველზე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის 2006 წლის 12 ოქტომბრის ¹429პ/შ ბრძანებით მოსარჩელე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და დათხოვნილ იქნა საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან.

მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის 2006 წლის 12 ოქტომბრის ¹429პ/შ ბრძანება იმ მოტივით, რომ აღნიშნული ბრძანებით მოსარჩელის მიმართ დისციპლინურ სახდელად განსაზღვრული სამსახურიდან გათავისუფლება არაადეკვატური იყო მის მიერ ჩადენილ ქმედებასთან.

საბოლოოდ, მოსარჩელემ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის 2006 წლის 12 ოქტომბრის ¹429პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობა და სამუშაოზე აღდგენა მოითხოვა.

მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტმა სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ ჩაიდინა უხეში გადაცდომა, არ გამოცხადდა სამსახურში და აღნიშნულის თაობაზე არ გააფრთხილა ხელმძღვანელობა. ამასთან, სამსახურში გამოცხადების ნაცვლად, ნასვამი მართავდა სატრანსპორტო საშუალებას, რის გამოც მოუვიდა ავტოსაგზაო შემთხვევა.

მოპასუხემ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-40 მუხლის თანახმად, საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოს თანამშრომლებისათვის არსებობდა სამსახურებრივი დისციპლინა, რაც ნიშნავდა შს ორგანოს თანამშრომლის მიერ საქართველოს კონსტიტუციის, კანონმდებლობის, ფიცის, სამსახურის ხელშეკრულების პირობების, აგრეთვე საქართველოს შს მინისტროს ბრძანებების, უშუალო უფროსის მითითებების, დაკისრებული მოვალეობებისა და უფლებამოსილების შესრულებას. აღნიშნული კი მოსარჩელემ უხეშად დაარღვია.

მოპასუხის განმარტებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-60 მუხლი და “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლი განსაზღვრავდა საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან პირის დათხოვნის საფუძვლებს, ანუ საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოს თანამშრომელი მითითებული გადაცდომებისათვის წყვეტდა სამსახურს. გადაცდომის სიმძიმესა და მნიშვნელობას კი აფასებდა ადმინისტრაციული ორგანო, მოცემულ შემთხვევაში საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტი და ერთპიროვნულად წყვეტდა პასუხისმგებლობის სახეს. ამდენად, საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტმა შეაფასა სპარტაკ ხარაულის მიერ ჩადენილი გადაცდომა და პასუხისმგებლობის სახედ განსაზღვრა საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან მისი დათხოვნა.

მოპასუხემ მიუთითა, რომ მოსარჩელეს დისციპლინური სახდელი შეეფარდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 45-ე მუხლისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2003 წლის 24 ივნისის ¹217 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების” მე-4 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილებით ს. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 30-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავდა სამსახურებრივი დისციპლინის დარღვევისათვის პოლიციელის მიმართ გამოსაყენებელ დისციპლინური სახდელის სახეებს, მათ შორის იყო სამსახურიდან დათხოვნა. იმავე კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად კი, პოლიციელი სამსახურიდან შეიძლება გათავისუფლებულიყო სამსახურებრივი დისციპლინის უხეში ან სისტემატური დარღვევისათვის. მსგავს ნორმებს შეიცავდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულებაც, რომლის 44-ე მუხლი განსაზღვრავდა იმ სახდელების სახეებს, რომლებიც შეიძლება საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოების თანამშრომლებს შეფარდებოდათ.

საქალაქო სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებისა და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს ადმინისტრაციული სახდელი შეეფარდა უფლებამოსილი პირის მიერ, სამსახურებრივი მოკვლევის დამთავრებიდან ერთი თვის ვადაში და სასჯელის შეფარდებამდე მოსარჩელეს ჩამოერთვა ახსნა-განმარტება. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონისა და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების ნორმების დარღვევას გასაჩივრებული აქტის მომზადება-გამოცემისას ადგილი არ ჰქონია.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონი და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორს ანიჭებდა დისკრეციულ უფლებამოსილებას ადმინისტრაციული სახდელის შეფარდებისას შეერჩია ის გადაწყვეტილება, რომელსაც ყველაზე მისაღებად მიიჩნევდა, რაც მის მიერ განხორციელდა და მოსარჩელეს შეეფარდა ზემოხსენებული კანონითა და დებულებით განსაზღვრული ყველაზე მკაცრი სახდელი _ დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლება და საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან დათხოვნა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა არც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი, რის გამოც მოსარჩელის მოთხოვნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის 2006 წლის 12 ოქტომბრის ¹429 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე უსაფუძვლო იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება ს. ხ-მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფლება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 დეკემბრის განჩინებით ს. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ს. ხ-ის სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის, 30-ე მუხლის მე-3 პუნქტისა და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 44-45-ე მუხლების საფუძველზე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება და მიიჩნია, რომ ს. ხ-ი მართებულად იქნა დათხოვნილი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებიდან.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება და მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ ვერ იქნა დადასტურებული გარემოებანი, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის თანახმად სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი იქნებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 დეკემბრის განჩინება ს. ხ-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 30-ე მუხლის მე-3 პუნქტის “ზ” ქვეპუნქტი, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-60 მუხლის “კ” ქვეპუნქტი, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2003 წლის 24 ივნისის ¹217 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების” მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” “ა¹”, “გ” და “ე” ქვეპუნქტები და მე-3 მუხლის “თ” ქვეპუნქტი, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2006 წლის 16 მაისის ¹634 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის” დებულების მე-8 მუხლის მე-2 ნაწილის “ე” ქვეპუნქტი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ს. ხ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 27 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 29 მაისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ს. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.