¹ბს-24-24(2კ-08) 19 მარტი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ს. მ.-ისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 18 აპრილს ს. მ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე – საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებუთი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 21 მარტის ¹884 პ/შ ბრძანებით გათავისუფლდა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ...-ის თანამდებობიდან შტატების შემცირების მოტივით. გათავისუფლებას წინ უძღოდა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში განხორციელებული რეორგანიზაცია, რის შედეგედაც განყოფილებას, სადაც მუშაობდა მოსარჩელე, შეეცვალა სახელი და გახდა ... განუოფილება, ასევე უფროსი ...-ის თანამდებობას ეწოდა მთავარი ინსპექტორი, შეეცვალა მხოლოდ სახელი, შინაარსი კი დარჩა უცვლელი, შენარჩუნებულ იქნა პროფილი და სპეციალობა.

მოსარჩელის განმარტებით, ბრძანება მისი გათავისუფლების თაობაზე გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა უხეში დარღვევით, ვინაიდან სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში განხორციელებეული შემცირებები არ შეხებია თანამდებობას, რომელზეც იგი მუშაობდა სადავო ბრძანების გამოცემისას დაცული არ ყოფილა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის I და II ნაწილების, ასევე 108-ე მუხლის I ნაწილის მოთხოვნები, ერთი თვით ადრე არ გაუფრთხილებიათ მოსალოდნელი გათავისუფლების თაობაზე და არც სხვა თანამდებობა შეუთავაზებიათ მისთვის.

მოსარჩელის მითითებით, იგი ისე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რომ არ გაუთვალისწინებიათ მისი შრომითი გამოცდილება, მუშაობის შედეგები. მიღებული აქვს მრავალი მადლობა და წახალისების მიზნით მიღებული აქვს რიგგარეშე წოდება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯომარის 2007 წლის 21 მარტის ¹884 პ/ს ბრძანების ბათილად ცნობას, წინანდელ თანამდებობაზე (მთავარი ინსპექტორის) აღდგენასა და განაცდური ხელფასის ანაზღაურებას.

მოპასუხე - სასჯელაღსრულების დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილებით ს. მ.-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 21 მარტის ¹884 პ/შ ბრძანება ს. მ.-ის სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ...-ის განყოფილების ... თანამდებობიდან გათავისუფლების თაობაზე და მოპასუხე - საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტს დაევალა ს. მ.-ის შრომითი მოწყობის შესახებ საკითხის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; დანარჩენ ნაწილში სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 12 მარტის ¹1889 ბრძანებით დამტკიცდა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალური აპარატის მოსამსახურეთა საშტატო ნუსხა. ახალი საშტატო ნუსხის დამტკიცებამდე სამსახური, რომელშიც დასაქმებული იყო მოსარჩელე ს. მ.-ე, წარმოადგენდა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ...-ის განყოფილებას, ახალი საშტატო ნუსხის თანახმად, მოხდა რა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის სტრუქტურული ერთეულების შემადგენლობის შეცვლა, ...-ის განყოფილების ნაცვლად შეიქმნა ორი სტრუქტურული ... განყოფილება და ...-ა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის მიერ წარმოდგენილი 2007 წლის 15 მაისის ¹7513 ცნობისა და სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 14.09.2006 წლის ¹3089 ბრძანების თანახმად, 2007 წლის 12 მარტამდე დეპარტამენტის ცენტრალური აპარატის საშტატო ერთეული შეადგენდა 222 ერთეულს. 12.03.2007 წლის შემდეგ სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალური აპარატის საშტატო ერთეულმა შეადგინა 1429 ერთეული, აღნიშნულ საშტატო განრიგში გაერთიანდა ცენტრალური აპარატის 177 ერთეული, გარე დაცვის 835 ერთეული, საბადრაგო სამსახურის 324 ერთეული, სპეცდანიშნულების რაზმის 81 ერთეული, ექიმ-ექსპერტთა ჯგუფის 12 ერთეული. 12.03.2007 წლამდე სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის სისტემის საშტატო ერთეულების რაოდენობა შეადგენდა 3.321 ერთეულს, ხოლო 2007 წლის 12 მარტს განხორციელებული რეორგანიზაციის შემდგომ _ 3.158 ერთეულს (ანუ შემცირდა 163 ერთეულით). სასამართლოს მითითებით, ძველი და ახალი საშტატო ნუსხების შესაბამისად, ... განყოფილება შედგებოდა 12 საშტატო ერთეულისაგან, რეორგანიზაციის შემდეგ შექმნილი ... განყოფილება მოიცავს ოთხ საშტატო ერთეულს, ხოლო ...-ა _ შვიდ საშტატო ერთეულს, ... განყოფილებისა და ...-ის შტატები ჯამში შეადგენდა 11 ერთეულს, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ... განყოფილების 12 საშტატო ერთეული რეორგანიზაციის შედეგად შემცირდა ერთი ერთეულით. "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად. როდესაც დაწესებულების რეორგანიზაციას თან სდევს შტატების შემცირება, მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან ამ კანონის 97-ე მუხლის საფუძველზე. "საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით დადგენილია, რომ მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ სამსახურიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას ან არაკანონიერად გათავისუფლებული მოხელის სამსახურში აღდგენისას. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 12 მარტის ¹1889 ბრძანებით, ახალი საშტატო ნუსხის დამტკიცების ხარჯზე, სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალურმა აპარატმა განიცადა რეორგანიზაცია, ცალკეულ შემთხვევაში მოხდა სტრუქტურული ერთეულების დანაწევრება ფუნქციური გამიჯვნის მიზნით, ხოლო ზოგ შემთხვევაში _ ერთეულების გამსხვილება; სასამართლოს განმარტებით, რეორგანიზაციას თან მოჰყვა შტატების შემცირება. მოპასუხე სასჯელაღსრულების დეპარტამენტმა, როგორც ადმინისტრაციულმა ორგანომ, ... განყოფილების 12 მოხელიდან ერთ-ერთი მოხელის, ს. მ.-ის, გათავისუფლებით განახორციელა დისკრეციული უფლებამოსილება, კერძოდ, რამდენიმე საჯარო მოხელიდან დაითხოვა ერთ-ერთი მოხელე. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-7 მუხლის 1-ლი ნაწილით დადგენილია, რომ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას არ შეიძლება გამოიცეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, თუ პირის კანონით დაცული უფლებებისა და ინტერესებისათვის მიყენებული ზიანი არსებითად აღემატება იმ სიკეთეს, რომლის მისაღებადაც იგი გამოიცა. საქალაქო სასამართლოს მითითებით, სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ 2007 წლის 21 მარტის ¹887 პ/შ ბრძანებამ მოსარჩელე ს. მ.-ის კანონით დაცულ ინტერესებსა და უფლებებს მიაყენა ზიანი, რაც იმაში გამოიხატა, რომ მოსარჩელემ დაკარგა სამუშაო და მასთან ერთად შრომის ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა. სადავო ადმინისტრაციული აქტი არ ქმნის საფუძველს, რომ, როდესაც მოპასუხე მხარე გამოსცემდა ასეთი შინაარსის ადმინისტრაციულ აქტს, იგი ხელმძღვანელობდა ისეთი საჯარო ინტერესით, რომელიც თავისი მნიშვნელობითა და შედეგიანობით ბევრად აღემატება მოსარჩელე ს. მ.-ის კერძო ინტერესს, ჰქონდეს სამუშაო და იღებდეს შრომის ანაზღაურებას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4 მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილია, რომ საქმის გარემოებათა იდენტურობის შემთხვევაში დაუშვებელია სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება, გარდა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობისა. სასამართლოს განმარტებით, ვერც სადავო ადმინისტრაციული აქტით და ვერც საქმეში არსებული მასალებით ვერ დგინდება, რომ ს. მ.-ის დათხოვნამდე მოპასუხემ ერთმანეთთან შეაჯერა და შეაფასა ... განყოფილებაში დასაქმებული 12 მოხელის საქმიანი, პროფესიული, პიროვნული მონაცემები, სხვა გარემოებანი და მივიდა დასკვნამდე, რომ ს. მ.-ის საქმის გარემოებანი იმდენად არაიდენტური იყო სხვა დანარჩენი მოხელეების საქმესთან დაკავშირებული გარემოებებისა, რომ ისინი იძლეოდა ს. მ.-ის გათავისუფლების საფუძველს. საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილია, რომ თუ ადმინისტრაციული ორგანო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას მოქმედებდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, წერილობით დასაბუთებაში მიეთითება ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილით დადგენილია, რომ ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე და მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

საქალაქო სასამრთლოს განმარტებით, გასაჩივრებული აქტის, 2007 წლის 21 მარტის ¹884 პშ ბრძანების, გამოცემისას დარღვეულია საქართევლოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე, აგრეთვე 96-98-ე მუხლების მოთხოვნები. კერძოდ, სადავო ადმინისტრაციული აქტი იმდენად დაუსაბუთებელია ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით, რომ შეუძლებელია მასში გამოსახული გადაწყვეტილების სისწორის (კანონთან შესაბამისობის) შემოწმება-დადგენა, სადავო ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლისა და გამოკვლევის გარეშე. სადავო ბრძანების დასაბუთებისთვის არასაკმარისია შტატების შემცირებასა და ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლზე მითითება, რადგან ამ ფაქტობრივმა საფუძველმა და მისმა ადეკვატურმა სამართლებრივმა წინაპირობამ მოპასუხე მხარე დააყენა დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელების ვალდებულების წინაშე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხე მხარეს ევალებოდა მიეღო ფაქტობრივად და სამართლებრივად დასაბუთებული გადაწყვეტილება უშუალოდ ს. მ.-ის შრომით-სამართლებრივი უფლების შეზღუდვის, ანუ მისი სამსახურიდან დათხოვნის თაობაზე.

რაც შეეხება ს. მ.-ის სასარჩელო მოთხოვნას სამსახურში აღდგენისა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე, საქალაქო სასამართლოს მითითებით, იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ვინაიდან, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოქმედების ფარგლებში მოპასუხე მხარეს, როგორც ადმინისტრაციულ ორგანოს, უნარჩუნდება უფლება კანონით დადგენილი პროცედურის დაცვით, სწორად ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების ხარჯზე საკითხის ხელახალი სრულყოფილი შესწავლის შედეგად თავად მიიღოს ობიექტური გადაწყვეტილება ს. მ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლების ან პირიქით, თანამდებობაზე აღდგენისა და მისი თანმხლები შედეგის განხორციელების-იძულებით განაცდურის ანაზღაურების შესახებ, ამ უკანასკნელთან დაკავშირებით. ამასთან, სასამართლოს განმარტებით, იძულებითი განაცდურის არსებობა და მისი ანაზღაურების ვალდებულება უშუალოდ უკავშირდება მოხელის კონკრეტული თანამდებობიდან გათავისუფლების უკანონოდ აღიარებასა და იმავე მოხელის, ასევე რაიმე კონკრეტულ თანამდებობაზე აღდგენას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია, კერძოდ, აღნიშნული გადაწყვეტილებით არ მომხდარა მოსარჩელის პირვანდელ თანამდებობაზე აღდგენა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ნორმა, რომელიც ორგანოს ავალდებულებდა მოხელისთვის სხვა თანამდებობის შეთავაზების განხორციელებას, სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის დროისთვის გაუქმებულია, კერძოდ, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონში დამატებებისა და ცვლილებების შეტანის თაობაზე” 2005 წლის 23 დეკემბრის ¹2470 კანონის 1-ლი მუხლის მე-7 ნაწილით მოხდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ამოღება; აღნიშნული საკანონმდებლო ცვლილება ძალაშია 2006 წლის 1 იანვრიდან, შესაბამისად 2007 წლის 21 მარტის ბრძანების გამოცემისას მოპასუხე მხარე ვერ იხელმძღვანელებდა გაუქმებული ნორმით.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. მ.-მ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ს. მ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ს. მ.-ის სარჩელი იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების თაობაზე დაკმაყოფილდა; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტს დაევალა ს. მ.-თვის იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება გათავისუფლების დღიდან ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და სამართლებრივ შეფასებებს, ხოლო, რაც შეეხება გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას მოსარჩელე ს. მ.-თვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში, სააპელაციო პალატის განმარტებით, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის დეფინიციის შესაბამისად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია, მოითხოვოს გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, გათავისუფლების საფუძვლის შეცვლა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ს. მ.-ს უნდა აუნაზღაურდეს გათავისუფლების დღიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე პერიოდის იძულებითი განაცდური-ხელფასის სახით, ვინაიდან ხელფასის შეწყვეტის საფუძველი შეიძლება იყოს მხოლოდ მოხელის გათავისუფლება სამსახურიდან, ხოლო მოსარჩელის გათავისუფლების ბრძანება ამ ეტაპზე ბათილად არის ცნობილი, რაც კანონით დადგენილი წესით სააპელაციო საჩივრით არ გასაჩივრებულა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის მიერ და შესაბამისად, არ არსებობს ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი, ვინაიდან შრომითი უფლებების დაცვა და შრომის სამართლიანი ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მე-4 პუნქტით.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტმა და ს. მ.-მ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განაცდური ხელფასის დაკისრების თაობაზე იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული და მისი დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლების შემოწმება, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

ამასთან, გადაწყვეტილებაში მითითებული საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მე-4 პუნქტი, რომლის შესაბამისადაც: ,,შრომითი უფლებების დაცვა, შრომის სამართლიანი ანაზღაურება და უსაფრთხო, ჯანსაღი პირობები, არასრულწლოვანისა და ქალის შრომის პირობები განისაზღვრება კანონით”, აღნიშნული არის კონსტიტუციური პრინციპი და ზოგადი ნორმა, რომელიც განისაზღვრება კანონით. აპელანტის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო არ უთითებს, რომელი საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე აქტის საფუძველზე ავალებს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტს იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურებას ს. მ.-თვის, რომელიც არ იქნა აღდგენილი არც სასამართლოს და არც სასჯელაღსრულებითი დეპარტამენტის მიერ სამსახურში და არ არსებობს ის საშტატო ერთეული, რომელზედაც ს. მ.-ე მუშაობდა, რაც გახდა მისი სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი. აღნიშნულის გამო, ფაქტობრივად და ასევე სამართლებრივადაც, შეუძლებელია სამსახურებრივ ურთიერთობაში არმყოფი პიროვნებისათვის თანხის გადახდა.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე,Kკასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას მოსარჩელისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორი – ს. მ.-ე საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და მისი სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილებას.

კასატორი საკასაციო საჩივარს აფუძნებდა იმავე გარმოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სასარჩელო და სააპელაციო საჩივრებში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 17 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი, ხოლო ამავე სასამართლოს 2008 წლის 14 თებერვლის განჩინებით, ს. მ.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, ზემოაღნიშნული განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2008 წლის 30 იანვარს ს. მ.-მ მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტისა და ს. მ.-ის საკასაციო საჩივრებს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტისა და ს. მ.-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტისა და ს. მ.-ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტისა და ს. მ.-ის საკასაციო საჩივრებს განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.