ბს-244-238(კ-08) 11 დეკემბერი, 2008 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე
ნუგზარ სხირტლაძე
სხდომის მდივანი _ ქეთევან მაღრაძე
კასატორი (მოპასუხე) _ ნ. ბ.-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური (ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” უფლებამონაცვლე)
მესამე პირი _ ჟ. ტ.-ში
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 თებერვლის განჩინება
სარჩელის საგანი _ ჯარიმის დაკისრება, ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2005 წლის 13 სექტემბერს ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციამ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ნ. ბ.-შვილის მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში ნ. ბ.-შვილის მიერ მიმდინარეობდა სავაჭრო-საყოფაცხოვრებო ობიექტის მშენებლობა პროექტისა და მშენებლობისათვის სათანადო ნებართვის გარეშე, რითაც მის მიერ დარღვეული იყო “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “კ" პუნქტის “კ.ა" და “კ.ბ" ქვეპუნქტების მოთხოვნები. შესაბამისად, დარღვეულ იქნა არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობისათვის დადგენილი საორგანიზაციო წესები. მიუხედავად გაფრთხილებისა, ხსენებული დარღვევები ნ. ბ.-შვილის მიერ გამოსწორებული არ იქნა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-8 პუნქტის “თ.დ" ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოითხოვა ნ. ბ.-შვილის დაჯარიმება 3000 ლარით და მოპასუხის დავალდებულება, მოეყვანა ზემოხსენებული ობიექტი პირვანდელ მდგომარეობაში.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 5 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ჟ. ტ.-ში.
ნ. ბ.-ძემ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას წარუდგინა შეპასუხება, რომელშიც მიუთითა, რომ ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” 2005 წლის 21 აგვისტოს ¹40-2 დადგენილება შედგენილი იყო არა ბ.-ძის, არამედ ბ.-შვილის მიმართ, ხოლო არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევების შესახებ ოქმი _ 2005 წლის 11 აგვისტოს, რის შესახებაც მისთვის არ იყო ცნობილი, ვიდრე სასამართლოდან არ მიიღო შესაბამისი გზავნილი. ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში არსებული სურსათვაჭრობის ¹3 პავილიონის ¹2 ფილიალი ნ. ბ.-ძის მიერ შეძენილ იქნა 1998 წლის 19 ოქტომბერს, რასაც ადასტურებდა შესაბამისი ხელშეკრულება, ასევე გეგმა-ნახაზი, გაცემული 1998 წლის 30 აგვისტოს თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ. ამდენად, აღნიშნული შენობა-ნაგებობა არსებობდა 1998 წლისათვის და იგი ამჟამად არ აწარმოებდა მის მშენებლობას. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ნ. ბ.-ძემ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის წარმოების შეწყვეტა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხე ნ. ბ.-ძეს დაევალა ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში ნაწარმოები უკანონო მშენებარე ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა; მოპასუხე ნ. ბ.-ძეს დაევალა ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” 2005 წლის 21 აგვისტოს ¹40-2 დადგენილებით მისთვის ჯარიმის სახით დაკისრებული 3000 ლარის გადახდა.
საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი პირადობის მოწმობითა და საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტებით დასტურდებოდა, რომ სადავო მისამართზე, სადაც მოსარჩელის მიერ შედგენილი იყო არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევების შესახებ ოქმი, შესაბამისი ობიექტი ეკუთვნოდა ნ. ბ.-ძეს. მოსარჩელის მიერ დაშვებული იყო მექანიკური შეცდომა და ბ.-ძის ნაცვლად, მითითებული იყო ბ.-შვილი.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის" მიერ, ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში მშენებლობასთან დაკავშირებით, 2005 წლის 11 აგვისტოს შედგენილ იქნა არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევების შესახებ ოქმი, რომლის შედგენა განაპირობა მოპასუხე ნ. ბ.-ძის მიერ მშენებლობის წარმოებისას “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “კ” პუნქტის “კ.ა” და “კ.ბ” ქვეპუნქტების მოთხოვნების დაუცველობამ.
საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელის მხრიდან მისი გვარის მექანიკურად, შეცდომით მითითება წარმოადგენდა სარჩელზე უარის თქმის საფუძველს, ასევე _ მისი მოსაზრება, რომ მას 1998 წლის შემდეგ არანაირი სამშენებლო სამუშაოები არ უწარმოებია, ვინაიდან აღნიშნული დადასტურებული იყო საქმეში წარმოდგენილი, მოსარჩელის მიერ ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ზე შედგენილი არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევების შესახებ ოქმითა და შესაბამისი დადგენილებით. ამ გარემოებათა გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე ნ. ბ.-ძემ ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში ობიექტის მშენებლობა აწარმოვა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “კ” პუნქტის “კ.ა” და “კ.ბ” ქვეპუნქტების მოთხოვნათა დაუცველად, კერძოდ, ქ. თბილისის მთავარ არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის, მშენებლობის სათანადო ნებართვის, რომელსაც არ გაუვლია სათანადო ექსპერტიზა და ლიცენზირებული სამშენებლო ორგანიზაციის გარეშე. “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “თ" პუნქტის თანახმად, მშენებლობის წარმოების ნებართვა იყო მშენებლობის პროექტის განხორციელების საფუძველი, რომელსაც დამკვეთზე დადგენილი წესით გასცემდა მთავარი არქმშენინსპექცია ან ადგილობრივი არქმშენინსპექცია. იმავე კანონის მე-2 მუხლის “კ” პუნქტის “კ.ა” და “კ.ბ” ქვეპუნქტების მიხედვით, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დადგენილი საორგანიზაციო წესების დარღვევად განიხილებოდა ობიექტის მშენებლობის დაწყება სათანადო ნებართვის გარეშე, აგრეთვე, ობიექტის მშენებლობის განხორციელება უპროექტოდ ან პროექტით, რომელსაც არ გაუვლია ექსპერტიზა დადგენილი წესით. “მშენებლობის პროექტების სახელმწიფო კომპლექსური ექსპერტიზისა და დამტკიცების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ექსპერტიზის ფუნქცია იყო შეემოწმებინა და დაედგინა მშენებლობის პროექტების შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან, მშენებლობისათვის დამტკიცებულ კონცეფციებსა და სახელმწიფო პროგრამებთან, სამშენებლო ნორმებსა და წესებთან. ხსენებული მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სახელმწიფო ექსპერტიზის დანიშნულება იყო მშენებლობის პროექტის ხარისხის ამაღლება და ისეთი ობიექტების მშენებლობაზე უარის თქმა, რომელთა აგება და ექსპლუატაცია არ შეესაბამებოდა სახელმწიფო ნორმებს და წესებს ან ლახავდა ფიზიკური და იურიდიული პირების კანონით დაცულ უფლებებსა და ინტერესებს.
საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხე ნ. ბ.-ძის მიერ ნაწარმოები მშენებლობა იყო უპროექტო, რაც იმაზე მიუთითებდა, რომ აღნიშნული მშენებლობა არ გამხდარა სახელმწიფო ექსპერტიზის მსჯელობის საგანი, არ იქნა გამორკვეული მშენებლობის შესაბამისობა სამშენებლო ნორმებსა და წესებთან, არ იქნა გათვალისწინებული იმ პირთა ინტერესები, რომელთა საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასაც უნდა განეცადა მშენებლობის შედეგად ზემოქმედება. “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, მოპასუხე მხარეს უნდა დავალებოდა მუხიანის პირველი შესახვევის ¹18-ში აშენებული ობიექტის დანგრევა და ტერიტორიის ნანგრევებისაგან გაწმენდა, რადგან არ არსებობდა მისი აგებისა და შენარჩუნების სამართლებრივი საფუძველი (პროექტი, მშენებლობის ნებართვა). იმავე კანონის მე-5 მუხლის “ბ" პუნქტის “ბ.გ" ქვეპუნქტის მიხედვით, მოპასუხე ნ. ბ.-ძეს უნდა დავალებოდა ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის" 2005 წლის 11 აგვისტოს დადგენილებით ჯარიმის სახით მისთვის დაკისრებული 3000 ლარის გადახდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ბ.-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 აპრილის საოქმო განჩინებით ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 თებერვლის განჩინებით ნ. ბ.-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლო მთლიანად დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს და მათ სამართლებრივ შეფასებას და მიიჩნია, რომ საწინააღმდეგო შინაარსის მტკიცებულებანი და არგუმენტები სააპელაციო საჩივარში არ იყო მოყვანილი. ამასთან, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მართებულობა, გარკვეულწილად, დადასტურდა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე აპელანტის განმარტებითაც იმის შესახებ, რომ მან შესაბამისი ნაგებობის დაკანონების მოთხოვნით მიმართა ქ. თბილისის მერიას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ბ.-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორის განმარტებით, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევების შესახებ 2005 წლის 11 აგვისტოს ოქმის მიხედვით, ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” სპეციალისტების მიერ ჩატარებული შემოწმების თანახმად, ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში მიმდინარეობდა სავაჭრო-საყოფაცხოვრებო ობიექტის მშენებლობა, რაც იყო არასწორი, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა და არ გაიზიარა მის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია, რაც მთლიანობაში აბათილებდა ხსენებულ ოქმში მოყვანილ გარემოებებს. კასატორის მიერ წარდგენილ იქნა ნახაზები, საიდანაც ნათლად ჩანს, თუ რა ფართის დანგრევაზე და თითქოსდა უკანონო მშენებლობაზე ედავება მას ქ. თბილისის “არქმშენინსპექცია" 1998 წლიდან. კასატორის მიერ 1994 წელს იქნა მიშენებული ის ფართი, რომელიც მითითებული იყო დასახელებულ ოქმში. 2005 წლის 11 აგვისტოს კასატორი არანაირ მშენებლობას არ აწარმოებდა და 2005 წლის აგვისტოში იგი ატარებდა კოსმეტიკურ სამუშაოებს, ვინაიდან 1999 წელს შენობას გაუჩნდა ხანძარი და გაიმურა კედლები. აღნიშნული ობიექტი ნ. ბ.-ძემ 1993 წელს შეიძინა აუქციონზე და 1994 წელს დამატებით მიაშენა 81 კვ.მ ფართი, რის შესახებაც გააჩნია საინვენტარიზაციო გეგმა, ხოლო საინვენტარიზაციო გეგმას არ გასცემდნენ, თუ შენობა არ იყო დასრულებული და არ ჰქონდა სახურავი. კასატორს გააჩნია საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივიდან აღებული მიწის ნაკვეთისა და მასთან მყარად დაკავშირებული შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმა, სადაც მითითებულია შენობის ფართობზე. კასატორის მეზობლების მიერ ნოტარიულად დამოწმებული დოკუმენტის მიხედვით, აღნიშნული შენობა არსებობს 1994 წლიდან იმავე მდგომარეობით, როგორც იყო 2005 წელს, ხოლო არც ძველი და არც ახალი კანონი მას არ უშლის ხელს მის ლეგალიზაციაში. გარდა ამისა, კასატორმა ვერ მოიპოვა რაიმე დოკუმენტი, რომელიც მოითხოვდა კოსმეტიკური სამუშაოებისათვის ნებართვას.
კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის ¹660 ბრძანებულება, რომლითაც მიმდინარეობს უკანონო შენობა-ნაგებობების დაკანონება. გასაჩივრებული განჩინება კი იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. ბ.-ძის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 27 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 15 მაისამდე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 მაისის განჩინებით ნ. ბ.-ძის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2008 წლის 26 ივნისს, 13.00 საათზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 17 ივლისის განჩინებით მხარეთა _ ნ. ბ.-ძისა და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის შუამდგომლობის საფუძველზე შეჩერდა ნ. ბ.-ძის საკასაციო საჩივარზე წარმოება მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით, ქ. თბილისის მერიაში მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ საქმის დასრულებამდე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით, ქ. თბილისის მერიაში მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოების დასრულების შემდეგ, მხარეების _ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის შუამდგომლობისა და ჟ. ტ.-ის განცხადების საფუძველზე, რასაც დაეთანხმა ნ. ბ.-ძეც განახლდა ნ. ბ.-ძის საკასაციო საჩივარზე საქმის წარმოება და ხსენებული საკასაციო საჩივრის განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2008 წლის 11 დეკემბერს, 12.30 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს მოცემული საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ქ. თბილისის “არქმშენინსპექციის” მიერ, ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში მიმდინარე მშენებლობასთან დაკავშირებით, 2005 წლის 11 აგვისტოს შედგენილ იქნა არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევების შესახებ ოქმი, რომლის თანახმად მოპასუხე ნ. ბ.-ძის მიერ მშენებლობის წარმოებისას დარღვეულ იქნა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “კ” პუნქტის “კ.ა” და “კ.ბ” ქვეპუნქტების მოთხოვნები, კერძოდ, ნ. ბ.-მ მშენებლობა აწარმოა ქ. თბილისის მთავარ არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის, მშენებლობის სათანადო ნებართვისა და ლიცენზირებული სამშენებლო ორგანიზაციის გარეშე.
საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ საქმეში არსებული ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს ¹23/75-ა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობისა და 1993 წლის 24 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, ნ. ბ.-ძეს საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ...-ს ქუჩის ¹68-ში მდებარე ...-ის ¹3 პავილიონის ფილიალი ¹2 (ს.ფ. 15-16). საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად კი, კანონიერი ნაგებობების საერთო სასარგებლო ფართი შეადგენდა _ 33,24 კვ. მეტრს, ხოლო უკანონო ნაგებობების საერთო სასარგებლო ფართი _ 81,08 კვ. მეტრს (ს.ფ. 19).
საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ნ. ბ.-ძემ განაცხადა, რომ მან “ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” 2007 წლის 11 ივლისის საქართველოს კანონისა და “პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის დამტკიცების თაობაზე” საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის ¹660 ბრძანებულების საფუძველზე მოახდინა ქ. თბილისში, ...-ს ქუჩის ¹68-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის დაკანონება და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების ლეგალიზაცია. შესაბამისად, განახორციელა ხსენებულ მიწის ნაკვეთსა და მასზე განლაგებულ შენობა-ნაგებობებზე საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო ინსტანციაში სასამართლო მოკლებულია ახალი მტკიცებულებების გამოთხოვისა და მიღების შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლო არ წარმოადგენს საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დამდგენ სასამართლოს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა დაადგინოს სადავო შენობა-ნაგებობების სამართლებრივი მდგომარეობა. თუ დღევანდელი მდგომარეობით (ქ. თბილისის მერიის ადმინისტრაციული წარმოების მასალებისა და საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად) ქ. თბილისში, ...-ს ქ. ¹68-ში მდებარე შენობა-ნაგებობები ლეგალიზებულია, სააპელაციო სასამართლომ უნდა იმსჯელოს, სამართლებრივად რამდენად შესაძლებელია ამ ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა.
რაც შეეხება ნ. ბ.-ძის 3000 ლარით დაჯარიმების სასარჩელო მოთხოვნას, სააპელაციო სასამართლომ უნდა იმსჯელოს დაკისრებული ჯარიმის ოდენობაზე “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონით ამჟამად გათვალისწინებულ სახდელის ფარგლებში.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, თუ სამართალდარღვევის ჩადენის შემდეგ კანონით გაუქმდა ან შემსუბუქდა პასუხისმგებლობა ასეთი სამართალდარღვევის ჩადენისთვის, მოქმედებს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, ამასთან, სასამართლო უფლებამოსილია თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად. ამავე კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ნ. ბ.-ძის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
ნ. ბ.-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 6 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
სახელმწიფო ბაჟის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
