ბს-251-237(2კ-07) 22 ნოემბერი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ თ. გ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 13 ოქტომბერს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თ. გ-მა მოპასუხე ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა, რომლითაც მასზე რიცხული არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადის დავალიანება, საურავთან ერთად, შეადგენდა 4042.8 ლარს.

მოსარჩელის განმარტებით, 2005 წლის 15 აგვისტოს მიიღო ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც, 15 კალენდარულ დღეში უნდა გადაეხადა არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადი _ 2216,9 ლარი და საურავი _ 1825,9 ლარი, სულ _ 4042,8 ლარი. მოსარჩელის მტკიცებით, იგი, როგორც მე-2 ჯგუფის ინვალიდი პენსიონერი, უნდა გათავისუფლებულიყო მიწის გადასახადისაგან (ს.ფ. 3).

2005 წლის 4 ნოემბერს თ. გ-მა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადება, რომლითაც დამატებით მოითხოვა ქუთაისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 1995 წლის 7 აგვისტოს გაცემული ცნობის საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2000 წლის 10 ოქტომბერს გაცემულ ¹............. ამონაწერში შესწორების შეტანა, ვინაიდან ფაქტობრივად არსებული 6430კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაცვლად, მასში იყო 6008კვ.მ მიწის ნაკვეთი, აგრეთვე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის საქმეში მოპასუხედ ჩაბმა (ს.ფ. 15).

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ს.ფ. 54).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. გ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა (ს.ფ. 57-58).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 4 აპრილის განჩინებით თ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილება (ს.ფ. 88-91).

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. გ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება (ს.ფ. 105-107).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 4 აპრილის განჩინება და მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ს.ფ. 142-149).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილება, თ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ თ. გ-ს აწერია 1440 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ 2005 წლის 25 ივლისს თ. გ-ს გაუგზავნა ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა. “ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების მიხედვით, ამ კანონის ამოქმედებისთანავე შესრულებულად ჩაითვალა საქართველოს რეზიდენტი და არარეზიდენტი ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ 2004 წლის 1 იანვრამდე წარდგენილი და შესრულებული საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებები და არ განხორციელდა მათ მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნა, ადმინისტრაციული ან კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა სახის სამართალწარმოება. ამ მუხლის მოქმედება ვრცელდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსითა და სხვა საკანონმდებლო აქტებით განსაზღვრული გადასახადის გადამხდელებზე, აგრეთვე საგადასახადო აგენტებზე, რომლებმაც 2004 წლის 1 იანვრამდე არ განახორციელეს საგადასახადო ვალდებულებათა დეკლარირება ანდა გადახდა. დასახელებული კანონის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით, ამ მუხლის მოქმედება არ ვრცელდება შესაბამის სახელმწიფო ორგანოებში კანონმდებლობით დადგენილი წესით დეკლარირებულ, დარიცხულ და აღრიცხულ, მაგრამ გადაუხდელ საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებებზე. 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 156-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიხედვით, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გადასახადის გადამხდელის აღრიცხვა და გადასახადის დარიცხვა წარმოებდა ყოველწლიურად, 1 მარტის მდგომარეობით და საგადასახადო შეტყობინება ფიზიკურ პირებს ბარდებოდათ არაუგვიანეს ყოველი წლის 1 ივნისისა. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მთავარი ინსპექტორის თ. ს-ის მოხსენებითი ბარათით დგინდებოდა, რომ თ. გ-ს 2001 წელს პირად ბარათზე მიწაზე ქონების გადასახადი არ დარიცხვია, შესაბამისად, გადასახადის დარიცხვა არ განხორციელებულა და არც შეტყობინება გაგზავნილა. მართალია, შედარების აქტებით თ. გ-ს გადასახდელი ჰქონდა მიწის გადასახადი, მაგრამ აღნიშნული შედარების აქტები შედგენილი იყო 2007 წლის 21 იანვარს. ამასთან, თ. გ-თვის არ იყო გაგზავნილი საგადასახადო შეტყობინებები ყოველი წლის არაუგვიანეს 1 ივნისისა (ს.ფ. 200-204).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ (ამჟამად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მითითებით, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა, საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოცემულ ინდივიდუალურ-სამართლებრივ აქტს. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა ინდმეწარმე თ. გ-ს ფოსტის მეშვეობით ჩაჰბარდა 2005 წლის 15 აგვისტოს, ხოლო მან სარჩელი სასამართლოში აღძრა 2005 წლის ოქტომბრის თვეში.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა სარჩელის დასაშვებობის საკითხზე, მაშინ როცა მოსარჩელეს გაშვებული ჰქონდა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრებისათვის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა.

კასატორის განმარტებით, “ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების მიხედვით, ამ კანონის ამოქმედებისთანავე შესრულებულად ჩაითვალა საქართველოს რეზიდენტი და არარეზიდენტი ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ 2004 წლის 1 იანვრამდე წარდგენილი და შეუსრულებელი საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებები. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახულია ინდმეწარმე თ. გ-ზე 2002-2005 წლებში დარიცხული მიწის გადასახადი, კერძოდ, 2004 წლის 1 იანვრამდე დარიცხულმა მიწის გადასახადმა სანქცია-საურავებით შეადგინა 2077.33 ლარი, ხოლო 2004 წლის 1 იანვრიდან საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემამდე დარიცხულმა მიწის გადასახადმა სანქცია-საურავებით შეადგინა 1964.62 ლარი, რასაც ადასტურებს საქმეზე თანდართული შედარების აქტები. შესაბამისად, ამნისტიის გავრცელება 2004 წლის 1 იანვრის შემდგომ პერიოდზე დარიცხულ მიწის გადასახადზე უსაფუძვლო იყო.

კასატორის აზრით, მოცემულ შემთხვევაში “ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ” კანონი ასევე არ უნდა გავრცელდეს 2004 წლის 1 იანვრამდე წარმოშობილ დავალიანებაზე, ვინაიდან მიწის გადასახადი დარიცხული იყო გადამხდელის პირად ბარათზე, რასაც ადასტურებს საქმეში არსებული შედარების აქტები.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების დასაბუთებისას იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 156-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, მაშინ როდესაც აღნიშნული მუხლი გაუქმდა 2003 წლის 26 აგვისტოს და იმავე თარიღით ძალაში შევიდა საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლი ახალი რედაქციით, რომელმაც დაადგინა მიწის გადასახადის დარიცხვისა და გადახდევინების სამართლებრივი საფუძვლები. ამ მუხლში საერთოდ არ არის მითითება რაიმე სახის შეტყობინების გაგზავნაზე. სასამართლოს ასევე არ გამოუყენებია 2005 წლის 1 იანვრიდან ამოქმედებული საგადასახადო კოდექსის მე-40 თავი (ს.ფ. 231-233).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილია, რომ თ. გ-ს საკუთრებაში გააჩნდა 1440 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, 2005 წლის 23 ივლისის მდგომარეობით თ. გ-ს არასასოფლო-სამეურნეო მიწაზე გადასახდელად ერიცხებოდა 4042.8 ლარი, ძირითადი თანხა _ 2216.9 ლარი და საურავი _ 1825.9 ლარი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მსჯელობას სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე, რამდენადაც სარჩელი შეტანილია მოპასუხის მიერ მოსარჩელის შესაგებლის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შემდეგ, აღნიშნული უარის ჩაბარებიდან ერთი თვის გასვლამდე. შესაბამისად, ამ ნაწილში კასატორის მიერ წამოყენებულია დაუსაბუთებელი საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაათავისუფლა თ. გ-ი დარიცხული საურავისა და 2004 წლის 1 იანვრამდე პერიოდზე დარიცხული გადასახადის ძირი თანხისაგან. აღნიშნულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა “ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტები. სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია 2005 წლის ივლისში ამოწერილი სადავო საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხული 2004 წლის 1 იანვრამდე პერიოდის არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადის თანხები 2004 წლის 1 იანვრამდე დაურიცხავად და აღურიცხავად, რამდენადაც აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება საგადასახადო ინსპექციას არ წარუდგენია, ხოლო ასეთად 2007 წელს შედგენილი შედარების აქტები ვერ ჩაითვლება.

1997 წლის საგადასახადო კოდექსის თანახმად, რომლის საფუძველზეც წარმოშობილია სადავო ურთიერთობა, საურავი წარმოადგენს საგადასახადო ვალდებულების დადგენილ ვადაში შეუსრულებლობისათვის კანონით დაწესებული პასუხისმგებლობის ზომას (252-ე მუხლი).

დადგენილია, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სადავო საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხული საურავი წარმოადგენს ამავე მოთხოვნით გათვალისწინებული არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადის ძირითადი თანხის _ 2216.9 ლარის გადაუხდელობის გამო გამოყენებული პასუხისმგებლობის ზომას. საქმეზე ასევე დადგენილია, რომ გადასახადის დარიცხვის თაობაზე ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის საგადასახადო მოთხოვნა წარდგენილია 2005 წლის 25 ივლისს. თ. გ-თვის მიწის გადასახადის თაობაზე მანამდე საგადასახადო შეტყობინების წარდგენის შესახებ საქმეში არ მოიპოვება რაიმე დოკუმენტი და არც საკასაციო საჩივარი შეიცავს ამ საკითხზე დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიას. 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 152-ე, 156-ე, 215-ე მუხლების შესაბამისად, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გადასახადის გაანგარიშების ვალდებულება ეკისრებოდათ საგადასახადო ორგანოებს. აქედან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელს გადასახდელი თანხების გაანგრიშებისა და გადასახადის გადახდის ვალდებულება არ გააჩნდა მანამდე, ვიდრე საგადასახადო ორგანო არ გადასცემდა შესაბამის შეტყობინებას გადასახადის დარიცხული თანხების შესახებ. აღნიშნული საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავის დარიცხვის ვალდებულება გადასახადის გადამხდელს წარმოეშობა მხოლოდ საგადასახადო ვალდებულების დადგენილი ვადისათვის შეუსრულებლობის შემთხვევაში. მოცემულ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს _ თ. გ-ს მიწის გადასახადის გადახდის ვალდებულება არ წარმოშობია საგადასახადო ინსპექციის შესაბამისი საგადასახადო შეტყობინების ჩაბარებამდე, რაც, საქმის მასალების თანახმად, 2005 წლის 25 ივლისის საგადასახადო შეტყობინების წარდგენამდე არ განხორციელებულა. ამდენად, საურავის დარიცხვა იმ პერიოდზე, როდესაც თ. გ-თვის გადასახდელი გადასახადის შესახებ ცნობილი არ იყო, არ შეესაბამება საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მოთხოვნებს და საურავის, როგორც ვალდებულების დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის ზომის არსს. ამასთან, ძირითადი დავალიანების გადახდისაგან გათავისუფლება თ. გ-ს, შესაბამისად, ათავისუფლებს მასზე დარიცხული საურავის გადახდისგანაც.

რაც შეეხება 2004 წლის 1 იანვრის შემდგომი პერიოდის საგადასახადო ვალდებულებას, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაავრცელა მასზე “ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ” კანონი და თ. გ-ი არასწორად გაათავისუფლა 2004 წლის 1 იანვრის შემდგომ დარიცხული მიწის გადასახადისაგან. აღნიშნული კანონის მე-4 მუხლი ნათლად მიუთითებს ამ კანონით დადგენილი ლეგალიზაციის რეჟიმის გავრცელებას მხოლოდ 2004 წლის 1 იანვრამდე პერიოდის გადაუხდელი გადასახადის თანხებზე, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა.

მიუხედავად ამისა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დღეის მდგომარეობით აღარ არსებობს არც აღნიშნული თანხის მოსარჩელისათვის დაკისრების საფუძველი. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ 2007 წლის 11 ივლისის კანონით ცვლილება შევიდა 2004 წლის საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლში, კერძოდ, აღნიშნული მუხლის 21-ე ნაწილით დადგინდა, რომ მიწაზე ქონების გადასახადის გადამხდელ ფიზიკურ პირებს და ადგილობრივ თვითმმართველობასა და მმართველობას შეუწყდეთ საგადასახადო ვალდებულებები 2005 წლის 1 იანვრამდე პერიოდისათვის მიწის ნაკვეთების მიხედვით გაანგარიშებული ქონების გადასახადის ვადაგადაცილებულ დავალიანებათა თანხებსა და მათზე დარიცხულ სანქციებზე და საგადასახადო ორგანოებმა აღნიშნულ დავალიანებათა (მათ შორის, საურავების) ჩამოწერა განახორციელონ გადამხდელის პირად ბარათზე ასახვით.

კანონის ზემოაღნიშნული ნორმა გადასახადის გადამხდელ ფიზიკურ პირებს ათავისუფლებს 2005 წლის 1 იანვრამდე პერიოდისათვის გაანგარიშებული ქონების გადასახადის ვადაგადაცილებული დავალიანებისაგან და მასზე დარიცხული სანქციისაგან, ე.ი. მას აქვს უკუქცევითი ძალა ახალი კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილი საგადასახადო-სამართლებრივი ურთიერთობების მიმართ. მოცემულ შემთხვევაში თ. გ-ზე დარიცხული სადავო 4042.8 ლარი (ძირითადი თანხა _ 2216.9 ლარი და საურავი 1825.9 ლარი) წარმოადგენს 2005 წლის იანვრამდე პერიოდზე გაანგარიშებულ საგადასახადო ვალდებულებას. თავის მხრივ, თ. გ-ი არის სადავო გადასახადის გადამხდელი ფიზიკური პირი, რომლის მიმართ სადავო საგადასახადო მოთხოვნა წარდგენილია როგორც ფიზიკური პირის მიმართ. აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელე მიეკუთვნება მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის 21-ე ნაწილის სუბიექტს და მიწის გადასახადის გადახდისაგან გათავისუფლებულ პირს.

ამდენად, საგადასახადო კოდექსში შეტანილი ზემოაღნიშნული ცვლილებებიდან გამომდინარე, თ. გ-ი, როგორც არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე ქონების გადასახადის გადამხდელი ფიზიკური პირი, გათავისუფლებულია ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის ¹120 სადავო საგადასახადო მოთხოვნით გათვალისწინებული არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადის გადახდისაგან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილია არსებითად სწორი გადაწყვეტილება და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საპროცესო საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.