ბს-253-247(კ-08) 15 მაისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 18 ოქტომბერს გ. გ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი მუშაობდა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციაში ....... სამმართველოში, გავლილი ჰქონდა მოსკოვის ექიმთა დახელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტის დახელოვნების კურსები ......... დარგში და მიღებული ჰქონდა სახელმწიფო სერტიფიკატი შრომის ჰიგიენის პროფილით. მოსარჩელე თითქმის 20 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა ქ. თბილისის საქარხნო რაიონის ........ განყოფილებას. ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების საფუძველზე მოსარჩელე გათავისუფლებულ იქნა სამსახურიდან. მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა უკანონოდ, კანონმდებლობის დარღვევით, მაშინ, როდესაც მრავალწლიანი მუშაობის მანძილზე არასოდეს ჩაუდენია დისციპლინური გადაცდომა და შესაბამისად, მის მიმართ არასოდეს ყოფილა გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომები. მოსარჩელე აღიარებული იყო, როგორც ერთ-ერთი პროფესიონალი, მცოდნე და პრინციპული სპეციალისტი. მოსარჩელის ინფორმაციით, მის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო სამსახურში მიმდინარე რეორგანიზაცია. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნიდა საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად. მუშაკთა რიცხვის ან შტატების შემცირების შემთხვევაში, სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების მქონე მუშაკების კატეგორიასა და სამუშაოზე დარჩენის წესს განსაზღვრავდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი. აღნიშნული კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მუშაკთა რიცხვის ან შტატების შემცირებისას სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლება ენიჭებოდათ იმ მუშაკებს, რომლებიც უფრო მაღალი კვალიფიკაციითა და შრომის ნაყოფიერებით გამოირჩეოდნენ. მოსარჩელის სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებით დაირღვა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის მითითებული მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, თანაბარი პირობების შემთხვევაში სამუშაოზე დარჩენის უპირატესობა ეძლეოდა იმ პირს, რომელსაც ამ საწარმოში, დაწესებულებაში ან ორგანიზაციაში მუშაობის უფრო ხანგრძლივი სტაჟი ჰქონდა.

მოსარჩელის მტკიცებით, მისი სამსახურიდან გათავისუფლების დროს საერთოდ არ იქნა გათვალისწინებული სამსახურიდან მუშაკის გათავისუფლების კანონით დადგენილი წესი და დაირღვა ამ საკითხის მარეგულირებელი ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონისა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის შესაბამისი ნორმები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების ბათილად ცნობა, ასევე სამუშაოზე აღდგენა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-2 ნაწილის ,,გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, აგრეთვე, მისი სამსახურში აღდგენის შესახებ გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 127-ე მუხლის შესაბამისად.

2004 წლის 14 დეკემბერს გ. გ-მა დამატებითი სასარჩელო განცხადება წარადგინა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ 1980 წლიდან მუშაობდა ....... განყოფილების გამგედ ქ. თბილისის საქარხნო რაიონში. ქ. თბილისის რაიონების გამსხვილების შემდეგ, 5 რაიონის მიხედვით, .......-ში ყოველთვის იყო განყოფილების გამგის 5 საშტატო ერთეული. “ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურის _ სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის დებულების, სტრუქტურისა და საშტატო ერთეულების ნუსხის დამტკიცების შესახებ” ქ. თბილისის პრემიერის 2000 წლის 22 მაისის ¹288 განკარგულების საფუძველზე, ....... განყოფილებაში დატოვებულ იქნა მთავარი სპეციალისტის 5 საშტატო ერთეული, რომელიც შეესაბამებოდა განყოფილების გამგის თანამდებობას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2000 წლის 28 ივნისის ¹33§1 ბრძანებით იგი დანიშნული იყო ...... განყოფილების მთავარ სპეციალისტად თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონში.

მოსარჩელის განმარტებით, 2003 წლის 13 მარტს ქ. თბილისის პრემიერმა გამოსცა ¹241 განკარგულება, რომლითაც ძალადაკარგულად ჩაითვალა ქ. თბილისის პრემიერის 2000 წლის 22 მაისის ¹288 განკარგულება და ისევ იქნა დატოვებული ........ სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის 5 საშტატო ერთეული, რის საფუძველზეც ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა 2003 წლის 17 მარტს გამოსცა ¹9-კ ბრძანება, რომლის თანახმადაც მოსარჩელე დროებით იყო გათავისუფლებული მთავარი სპეციალისტის დაკავებული თანამდებობიდან და დავალებული ჰქონდა მოვალეობის შესრულება. 2003 წლის 28 მარტს ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა გამოსცა ¹108-კ ბრძანება ,, ...... თანამშრომელთა დანიშვნის შესახებ” და ზემოაღნიშნულ სამმართველოში არსებული მთავარი სპეციალისტის ხუთივე შტატი გააუქმა ხუთივე მთავარი სპეციალისტის წამყვან სპეციალისტებად დანიშვნით, რაც ისე განხორციელდა, რომ მას ამის თაობაზე არ მიუცია არავითარი განმარტება თანამდებობიდან ჩამოქვეითებული ექიმებისათვის და არც ბრძანებაში იყო მითითებული არანაირი იურიდიული საფუძველი. მითითებული ბრძანებისათვის სახელწოდების მიცემით _ ,, ...... თანამშრომელთა დანიშვნის შესახებ” _ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა შენიღბა აღნიშნული ბრძანების გამოცემის ნამდვილი მიზანი _ მთავარი სპეციალისტის შტატების გაუქმება. რეალურად, ამ ბრძანების იურიდიული შეფასებით, საერთოდ გაუქმდა მთავარი სპეციალისტის შტატი. სულ არსებობდა ქ. თბილისის მერიის მიერ დამტკიცებული მთავარი სპეციალისტის 5 საშტატო ერთეული და ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა ერთპიროვნულად, ქ. თბილისის მერიასთან ყოველგვარი შეთანხმების გარეშე, თვითნებურად გააუქმა მთავარი სპეციალისტის არა ერთი ან რამდენიმე შტატი, არამედ ქ. თბილისის მერიის მიერ ....... სამმართველოსათვის გამოყოფილი და დამტკიცებული ხუთივე საშტატო ერთეული ქ. თბილისის ყველა რაიონისათვის, ანუ საერთოდ გააუქმა მთავარი სპეციალისტის შტატები.

მოსარჩელის მტკიცებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსისთვის კარგად იყო ცნობილი, რომ მას არ ჰქონდა ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 13 მარტის ¹241 განკარგულებით დამტკიცებული საშტატო ერთეულების შეცვლის და მით უმეტეს, მათი გაუქმების უფლება. სწორედ ამით იყო განპირობებული ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანება, მისი უკანონობის გამო, მოსარჩელისთვის არ გაუცვნიათ და მან არაფერი იცოდა მისი არსებობის შესახებ. აღნიშნული ბრძანების თაობაზე მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ სანიტარული სამსახურის გეგმური შემოწმების დროს, რომელიც მიმდინარეობდა 2004 წლის ნოემბერში. ხსენებული ბრძანების უსაფუძვლობასა და უკანონობას, ისევე, როგორც მთავარი სპეციალისტის თანამდებობიდან წამყვანი სპეციალისტის თანამდებობაზე მოსარჩელის გადაყვანის უკანონობას, ცალსახად ამტკიცებდა საქართველოს კონტროლის პალატის 2004 წლის 7 დეკემბრის ¹613/17 პასუხი მოსარჩელისადმი, რომელშიც მითითებული იყო შემდეგ დარღვევებზე: საშტატო გადაადგილება განხორციელებული იყო გ. გ-ის თანხმობის გარეშე, რითაც დარღვეული იყო ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მოთხოვნა; საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 63-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ცვლილება ან დამატება შეტანილი უნდა ყოფილიყო ამ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემისათვის დადგენილი წესით, რაც ამ შემთხვევაში არ მომხდარა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2004 წლის 31 აგვისტოს ქ. თბილისის პრემიერმა გამოსცა ¹393 განკარგულება, რომლითაც ძალადაკარგულად ჩაითვალა ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 13 მარტის ¹241 განკარგულება და დამტკიცდა სანიტარული სამსახურის ახალი დებულება, სტრუქტურა და საშტატო ნუსხა. ახალი განკარგულების მიხედვით, ...... სამმართველოში კვლავ დატოვებული იყო ხუთი მთავარი სპეციალისტის შტატი, რის საფუძველზეც 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ უკანონო ბრძანებით გაუქმებული შტატების შესაბამისი ყველა მთავარი სპეციალისტი აღდგენილ იქნა ამ თანამდებობაზე მოსარჩელის გარდა, ხოლო, რაც შეეხებოდა მოსარჩელეს, იგი არა თუ აღდგენილ იქნა მთავარ სპეციალისტად, არამედ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანებით გათავისუფლებულ იქნა სამსახურიდან რეორგანიზაციის შედეგად. სამსახურიდან მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემისას _ 2004 წლის 27 სექტემბერს მოსარჩელე ითვლებოდა მთავარ სპეციალისტად, ხოლო, ვინაიდან რეორგანიზაციისას მთავარი სპეციალისტის საშტატო ერთეული არ შეცვლილა და ყველა რეორგანიზაციის დროს იყო მთავარი სპეციალისტის ხუთი საშტატო ერთეული, რეორგანიზაციის პროცესში სამსახურიდან მოსარჩელის გათავისუფლება იყო კანონის უხეში დარღვევა და იგი უნდა დაეტოვებინათ მთავარ სპეციალისტად ისე, როგორც აღნიშნული განხორციელდა დანარჩენი 4 მთავარი სპეციალისტის მიმართ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, როგორც 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანება, ასევე 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანებაც იყო არაკანონიერი, კანონის უხეში დარღვევით გამოცემული, მითითებულ ბრძანებებს არ გააჩნდა იურიდიული საფუძველი და ისინი ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი. ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანებით მოსარჩელის მთავარი სპეციალისტის თანამდებობიდან სხვა თანამდებობაზე გადაყვანით, კერძოდ, წამყვან სპეციალისტად მისი ჩამოქვეითებით უხეშად დაარღვია საქართველოს შრომის კანონმდებლობის, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონისა და საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მთელი რიგი ნორმები.

მოსარჩელის მტკიცებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექცია იყო ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახური, რომელსაც ასევე მეთოდურ ხელმძღვანელობასა და ზედამხედველობის უწევდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო. ხსენებული ინსპექციის დებულებას, სტრუქტურასა და საშტატო ერთეულების ნუსხას ამტკიცებდა ქ. თბილისის მერია, რაც წარმოადგენდა მხოლოდ ქ. თბილისის მერიის პრეროგატივას. ამდენად, 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანების გამომცემი პირი _ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსი ამ ბრძანების გამოცემისთვის არაუფლებამოსილი პირი იყო, ხოლო სახელმწიფო სანიტარული სამსახური _ არაუფლებამოსილი ორგანო. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადებულიყო, თუ იგი გამოცემული იყო არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ. აქედან გამომდინარე, არსებითად იქნა დარღვეული 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანების მომზადებისა და გამოცემის კანონით დადგენილი წესი, რაც ამავე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების საფუძველს წარმოადგენდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად. ამასთან, არსებითად რომ არ დარღვეულიყო ამ ბრძანების მომზადებისა და გამოცემის წესი, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება, კერძოდ, ძალაში დარჩებოდა 2003 წლის 17 მარტის ¹9-კ ბრძანება, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელე ითვლებოდა მთავარ სპეციალისტად.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა მთლიანად უგულებელყო მოხელის სხვა თანამდებობაზე გადაყვანის ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 43-ე მუხლით დადგენილი წესი _ სხვა თანამდებობაზე ან სხვა ადგილმდებარეობის სამუშაოზე მოხელის გადაყვანა, აგრეთვე, მისთვის დაკავებული თანამდებობით გაუთვალისწინებელი დავალების დაკისრება დასაშვები იყო მხოლოდ მოხელის თანხმობით, რაც იყო იმპერატიული მოთხოვნა და ამდენად, კანონმდებელი დაუშვებლად მიიჩნევდა მოხელის თანხმობის გარეშე მის სხვა თანამდებობაზე ან სხვა ადგილმდებარეობის სამუშაოზე გადაყვანას. აღნიშნულ კანონდარღვევაზე მიუთითებდა საქართველოს კონტროლის პალატა 2004 წლის 7 დეკემბრის წერილში.

მოსარჩელის მტკიცებით, 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანება ისე გამოიცა, რომ მის შესახებ არავისთვის ცნობილი არ ყოფილა, იგი იყო გასაიდუმლოებული და არ გასცილებია კადრების განყოფილებას, რითაც ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსმა დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლით დადგენილი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობის წესი. იმავე კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო ძალაში შესულად, თუ იგი მხარისათვის არ იყო კანონით დადგენილი წესით გაცნობილი ან გამოქვეყნებული. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალაში შესვლის სხვა წესს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი არ ითვალისწინებდა, რის გამოც ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანება არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო ძალაში შესულად. მითითებული ბრძანება უკანონო იყო იმ საფუძვლითაც, რომ ამ ბრძანების დაწერის დროისათვის ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსს უკვე გამოცხადებული ჰქონდა უნდობლობა ქ. თბილისის საკრებულოს შესაბამისი დადგენილებით. ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსი უფლებამოსილების გადამეტებით, შეიჭრა ქ. თბილისის მერიის კომპეტენციაში და საერთოდ გააუქმა მთავარი სპეციალისტის შტატი. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი აღნიშნული ბრძანება.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანება იყო უკანონო და ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი. ვინაიდან ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანება ცალსახად ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას, ხოლო მოსარჩელე ითვლებოდა მთავარ სპეციალისტად ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის ყოფილი უფროსის 2003 წლის 17 მარტის ¹9-კ ბრძანების საფუძველზე, უკანონო იყო მისი არდანიშვნა ისევ მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე, მოსარჩელის სამსახურიდან საერთოდ გათავისუფლება კი _ კანონის უხეში დარღვევა. 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების გამოცემით დაირღვა შემცირებასთან დაკავშირებით მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლების ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილი წესი, რომლის თანახმად, მოხელე შეიძლებოდა გაეთავისუფლებინათ სამსახურიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას ან არაკანონიერად გათავისუფლებული მოხელის სამსახურში აღდგენისას. შემცირებასთან დაკავშირებით, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლების რაიმე სხვა პირობას ან გარემოებას არ ითვალისწინებდა. იგი დეტალურად განმარტავდა შემცირებასთან დაკავშირებით მოხელის სამსახურიდან დათხოვნის წესს და მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლებას დასაშვებად მიიჩნევდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოხელე შემცირდებოდა უშუალოდ მოხელის მიერ დაკავებული თანამდებობის შემცირების ან არაკანონიერად გათავისუფლებული მოხელის სამსახურში აღდგენის დროს.

მოსარჩელის მტკიცებით, იქედან გამომდინარე, რომ ქ. თბილისის პრემიერის 2004 წლის 31 აგვისტოს ¹393 განკარგულებით დამტკიცებულ იქნა მთავარი სპეციალისტის 5 საშტატო ერთეული, ხოლო მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის დროისათვის _ 2004 წლის 17 სექტემბრის მდგომარეობით, ითვლებოდა მთავარ სპეციალისტად, იურიდიულადაც და ფაქტობრივადაც, მხოლოდ ამგვარად უნდა მომხდარიყო მოსარჩელის თანამდებობის შეფასება. ვინაიდან მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების დროისათვის მთავარი სპეციალისტის შტატი არ შემცირებულა ერთი ერთეულითაც კი და შემცირების მიმდინარეობის პროცესში იგი კვლავ 5 ერთეული იყო, დაუშვებელი იყო მისი სამსახურიდან გათავისუფლება შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით, იმდენად, რამდენადაც იგი ეწინააღმდეგებოდა შემცირებასთან დაკავშირებით მოხელის გათავისუფლების საკითხის მარეგულირებელ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველ პუნქტს.

მოსარჩელის განმარტებით, მისი კანონიერი უფლებები დაირღვა, რადგან საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ყველა თანასწორი იყო კანონისა და ადმინისტრაციული ორგანოს წინაშე. საქმის გარემოებათა იდენტურობის შემთხვევაში დაუშვებელი იყო სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება, რაც განხორციელდა მხოლოდ მოსარჩელის მიმართ, რის გამოც მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება იყო უკანონო, იმდენად, რამდენადაც რა კრიტერიუმითაც არ უნდა მომხდარიყო ......... სამმართველოს იმ ექიმების შერჩევა, რომლებიც არ გაუთავისუფლებიათ და დატოვეს სამსახურში, მოსარჩელის მათ რიცხვში არმოხვედრა იყო კანონდარღვევა. ......... სამმართველოს მუშაკი ექიმებიდან მხოლოდ მოსარჩელეს ჰქონდა აღნიშნული პროფილით მუშაობის 40 წლის სტაჟი, რაც არ იქნა გათვალისწინებული მოსარჩელის მიმართ გადაწყვეტილების მიღებისას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანებისა და ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების ბათილად ცნობა; ....... სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე აღდგენა; მისი სამსახურში აღდგენის შესახებ გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევა; იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან _ 2004 წლის 27 სექტემბრიდან სამსახურში მთავარ სპეციალისტად აღდგენამდე; მთავარი სპეციალისტისა და წამყვანი სპეციალისტის ხელფასებს შორის სხვაობის ანაზღაურება წამყვან სპეციალისტად მისი გადაყვანის მომენტიდან მთავარ სპეციალისტად აღდგენის დღემდე.

ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციამ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომელშიც მიუთითა, რომ იმავე ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნა, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის თანახმად, იყო ხანდაზმული. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტი და 97-ე მუხლის პირველი პუნქტი ადგენდა სამსახურიდან მოხელის გათავისუფლების შესაძლებლობას რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით, რომელსაც თან სდევდა შტატების შემცირება.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანებით გ. გ-ი დაინიშნა ....... სამმართველოს წამყვან სპეციალისტად და ასევე ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანებით გ. გ-ი გათავისუფლდა წამყვანი სპეციალისტის თანამდებობიდან.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. გ-ის მოთხოვნა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ, იყო ხანდაზმული, ვინაიდან გ. გ-ის მიერ წარმოდგენილი იყო 2004 წლის 28 მაისით დათარიღებული, ქ. თბილისში, ....... ქ. ¹15-ში შედგენილი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი და იგი იმავე ოქმის შემდგენლად ასახელებდა ზემოხსენებული სამმართველოს წამყვან სპეციალისტს _ გ. გ-ს, ანუ გ. გ-თვის ჯერ კიდევ 2004 წლის 28 მაისისთვის იყო ცნობილი მისი წამყვან სპეციალისტად გადაყვანის შესახებ, მან კი სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა 2004 წლის 28 ოქტომბერს. ამდენად, გ. გ-ის მიერ გაშვებულ იქნა დარღვეული უფლების აღსადგენად სასამართლოსათვის მიმართვის კანონით დადგენილი ვადა. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, მოხელე შეიძლებოდა გაეთავისუფლებინათ თანამდებობიდან, როდესაც დაწესებულების რეორგანიზაციას თან სდევდა შტატების შემცირება. ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის მიერ 2004 წლის 25 აგვისტოს გამოცემულ იქნა ¹4-ო ბრძანება ქ. თბილისის მერიის სანიტარული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა მოსალოდნელი შემცირების თაობაზე გაფრთხილების შესახებ. ქ. თბილისის პრემიერის 2004 წლის 31 აგვისტოს ¹393 განკარგულებით დამტკიცდა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის დებულება, სტრუქტურა და საშტატო ნუსხა, რომლითაც იმავე ინსპექციის საშტატო განრიგი განისაზღვრა 222 საშტატო ერთეულით, ასევე ძალადაკარგულად ჩაითვალა ,,ქ. თბილისის მერიის სანიტარული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის დებულების, სტრუქტურისა და საშტატო ერთეულების ნუსხის დამტკიცების შესახებ” ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 13 მარტის ¹241 განკარგულება, რომლის თანახმად, ამ ინსპექციის საშტატო განრიგით გათვალისწინებული იყო 356 საშტატო ერთეული. ამდენად, ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციაში განხორციელდა რეორგანიზაცია, რასაც თან სდევდა შტატების შემცირება.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა გ. გ-ის მოსაზრება მისი სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების დარღვევასთან დაკავშირებით, ვინაიდან მას არ წარმოუდგენია აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულ მხარეს უნდა დაემტკიცებინა გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებდა თავის მოთხოვნებს, ხოლო იმავე კოდექსის 103-ე მუხლის შესაბამისად, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენდნენ მხარეები, მოცემულ საქმეში კი წარმოდგენილი არ იყო რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ გ. გ-ს შტატების შემცირებისას სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლება ჰქონდა სხვა მუშაკებთან შედარებით, როგორც უფრო მაღალი კვალიფიკაციისა და შრომის ნაყოფიერების მქონე პირს. ხსენებულ ინსპექციაში თანამშრომელთა შრომის ნაყოფიერების შესახებ მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი მასალებით დასტურდებოდა, რომ გ. გ-ის მიერ გაწეული სამუშაოს შესახებ მასალა ამ ინსპექციაში არ მოიპოვებოდა, რაც დაადასტურა მოსარჩელემაც, ხოლო მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მასალები ობიექტის სანიტარული მდგომარეობის შესახებ, გაცილებით მცირე იყო, ვიდრე სხვა სპეციალისტების მიერ შესწავლილი ობიექტების რაოდენობა. რაც შეეხებოდა მუშაობის ხანგრძლივ სტაჟზე, როგორც სამუშაოზე დარჩენის უპირატეს უფლებაზე, მითითებას, მოცემულ შემთხვევაში რაიონულმა სასამართლომ იგი არ გაიზიარა, ვინაიდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მუშაკთა რიცხოვნების ან შტატების შემცირებისას, პირველ რიგში, სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლება ენიჭებოდათ იმ მუშაკებს, რომლებიც უფრო მაღალი კვალიფიკაციითა და შრომის ნაყოფიერებით გამოირჩეოდნენ, ხოლო აღნიშნული მუხლის მე-2 ნაწილი ითვალისწინებდა თანაბარი პირობების შემთხვევაში სამუშაოზე დარჩენის სხვა პირობებს, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებდა კონკრეტულ სასარჩელო მოთხოვნას.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი ითვალისწინებდა მუშაკის აღდგენას იმ თანამდებობაზე, რომელზედაც იგი მუშაობდა გათავისუფლებამდე. მოსარჩელე გ. გ-ი გათავისუფლებამდე მუშაობდა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციაში ...... სამმართველოს წამყვან სპეციალისტად, ხოლო სასარჩელო განცხადებით მოითხოვდა მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე აღდგენას, რაც ეწინააღმდეგებოდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლებს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, გ. გ-ის მოთხოვნა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისის მერიის სანიტარული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ....... სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე დაუყოვნებლივ აღდგენის შესახებ, იყო უსაფუძვლო და შესაბამისად, უსაფუძვლო იყო მოსარჩელის მოთხოვნაც იძულებითი განაცდურისა და მთავარი სპეციალისტისა და წამყვანი სპეციალისტის ხელფასებს შორის სხვაობის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. გ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 ივნისის განჩინებით ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა ქ. თბილისის მერია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 10 დეკემბრის სხდომაზე გ. გ-მა შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა, კერძოდ, უარი განაცხადა სამუშაოზე აღდგენის შესახებ სასარჩელო მოთხოვნაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც გ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანება გ. გ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების თაობაზე და ქ. თბილისის მერიას დაეკისრა გ. გ-ის სასარგებლოდ იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება გათავისუფლების დღიდან 2005 წლის 5 სექტემბრამდე.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2003 წლის 28 მარტის ¹108-კ ბრძანებით გ. გ-ი დაინიშნა ........ სამმართველოს წამყვან სპეციალისტად, ხოლო იმავე ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანებით იგი გათავისუფლდა წამყვანი სპეციალისტის თანამდებობიდან “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, რის საფუძველსაც წარმოადგენდა “ქ. თბილისის სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის დებულების, სტრუქტურისა და საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ" ქ. თბილისის პრემიერის 2004 წლის 31 აგვისტოს ¹393 განკარგულება, “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის პირველი პუნქტი და ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 25 აგვისტოს ¹4-ო ბრძანება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹ბს-1230-805(კ-05) გადაწყვეტილებაში მოყვანილი განმარტების თანახმად, სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ადმინისტრაციული ორგანოს ბრძანება იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “დ" ქვეპუნქტითა და მე-4 თავით რეგლამენტირებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და სამსახურებრივ საკითხებთან დაკავშირებული დავების განხილვისას უნდა შემოწმებულიყო ამ საკითხებზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4 თავით, “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონითა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსით დადგენილ მოთხოვნებთან.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დაწესებულების რეორგანიზაციის დროს, რომელსაც თან სდევდა შტატების შემცირება, დასაშვები იყო მუშაკის გათავისუფლება, მაგრამ იმავე კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, მოხელე არ შეიძლებოდა გაეთავისუფლებინათ სამსახურიდან, თუ იგი თანახმა იყო დანიშნულიყო სხვა თანამდებობაზე. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სამსახურიდან გათავისუფლებისას თავდაპირველ მოპასუხეს _ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის ადმინისტრაციას მოსარჩელე გ. გ-თვის არ შეუთავაზებია სხვა თანამდებობაზე დანიშვნა, რითაც დარღვეულ იქნა დასახელებული ნორმის მოთხოვნა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹ბს-1230-805(კ-05) გადაწყვეტილებაში მოყვანილი კიდევ ერთი განმარტების თანახმად, შეთავაზებული შეიძლებოდა ყოფილიყო სხვა, იგივე ან უფრო დაბალი რანგის თანამდებობა, ან სამუშაო ადგილი, მაგრამ შეთავაზება აუცილებლად უნდა მომხდარიყო და მხოლოდ ამის შემდეგ ჰქონდა უფლება ადმინისტრაციას, მიეღო გადაწყვეტილება მუშაკის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციამ სადავო ბრძანების გამოცემისას დაარღვია “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-14 მუხლის, 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლისა და 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ჰქონდა უფლება, კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განეხორციელებინა რაიმე ქმედება, მათ შორის, გამოეცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევა-შეფასების გარეშე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანება გამოცემული იყო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონითა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსით მუშაკის სამსახურიდან გათავისუფლებისათვის დადგენილი პროცედურული საკითხების უგულებელყოფით და ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი. შესაბამისად, უნდა დაკმაყოფილებულიყო სასარჩელო მოთხოვნა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ “ქალაქ თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურის _ სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერიის 2005 წლის 2 სექტემბრის ¹59 ბრძანებით “საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის “ნ” ქვეპუნქტის, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 61-ე მუხლის პირველი ნაწილის და “საქართველოს დედაქალაქის _ ქ. თბილისის მერიის დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 1 მარტის ¹120 ბრძანებულების შესაბამისად, ლიკვიდირებულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახური _ სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექცია, ასევე ძალადაკარგულად გამოცხადდა “ქ. თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურის _ სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის დებულების, სტრუქტურისა და საშტატო ერთეულების ნუსხის დამტკიცების შესახებ” ქ. თბილისის მერიის 2005 წლის 5 მაისის ¹39 ბრძანება, ზემოხსენებული ბრძანება კი ძალაში შევიდა 2005 წლის 5 სექტემბერს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია აღნიშნული სამსახურის ლიკვიდაცია 2005 წლის 5 სექტემბერს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, გათავისუფლების საფუძვლის შეცვლა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებითი არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა დაკმაყოფილებულიყო გ. გ-ის მოთხოვნა იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების თაობაზეც, ვინაიდან სადავო ბრძანება, რომელიც გახდა ხელფასის გაცემის შეწყვეტის საფუძველი, იმ ეტაპზე ბათილად იყო ცნობილი და ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი აღარ არსებობდა. “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ამ კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე, მოსამსახურეს უფლება ჰქონდა, სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო. ამასთან, გ. გ-ს იძულებითი განაცდური უნდა ანაზღაურებოდა “ქალაქ თბილისის მერიის საქალაქო სამსახურის _ სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის ლიკვიდაციის შესახებ” ქ. თბილისის მერიის 2005 წლის 2 სექტემბრის ¹59 ბრძანების ძალაში შესვლის თარიღამდე _ 2005 წლის 5 სექტემბრამდე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებდა გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმებისას სასამართლო ხელმძღვანელობდა ამ კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნებით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს მიერ 2005 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილების მიღებისას დარღვეული იყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 394 მუხლის “ე” ქვეპუნქტის მოთხოვნები, რაც მისი გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით არის გამოტანილი და უნდა გაუქმდეს, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. გ. გ-ი ითხოვს ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 27 სექტემბრის ¹342-კ ბრძანების ბათილად ცნობას, რომლითაც იგი ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციაში განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული (წამყვანი სპეციალისტის) თანამდებობიდან. კასატორი არ ეთანხმება მოსარჩელის ამ მოთხოვნას, ვინაიდან იმ სამსახურში, რომელშიც იგი მუშაობდა წამყვან სპეციალისტად, განხორციელდა რეორგანიზაცია, რასაც თან სდევდა შტატების შემცირება. საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის უფროსის მიერ 2004 წლის 25 აგვისტოს გამოცემულ იქნა ¹4-ო ბრძანება, რომელიც შეეხებოდა სამსახურში შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა მოსალოდნელი შემცირების თაობაზე გაფრთხილებას. აღნიშნულს მოჰყვა ქ. თბილისის პრემიერის 2004 წლის 31 აგვისტოს ¹393 განკარგულება, რომლითაც დამტკიცდა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციის დებულება და საშტატო ნუსხა, საშტატო განრიგი კი განისაზღვრა 104 საშტატო ერთეულით. აღნიშნული განკარგულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა ქ. თბილისის პრემიერის 2003 წლის 13 მარტის ¹241 განკარგულება, რომლითაც ხსენებული ინსპექციის საშტატო განრიგით გათვალისწინებული იყო 256 საშტატო ერთეული. “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, როდესაც დაწესებულების რეორგანიზაციას თან სდევს შტატების შემცირება, მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან ამ კანონის 97-ე მუხლის საფუძველზე. იმავე კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად კი, მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ სამსახურიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას ან არაკანონიერად გათავისუფლებული მოხელის სამსახურში აღდგენისას.

კასატორის მტკიცებით, ამ შემთხვევაში სახეზეა ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციაში განხორციელებული რეორგანიზაცია, რასაც თან სდევდა “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 96-97-ე მუხლებით გათვალისწინებული შედეგები, რის საფუძველზეც მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლდა შემცირებული წამყვანი სპეციალისტის თანამდებობიდან. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹ბს-1230-805(კ-05) გადაწყვეტილებაზე, რომელშიც მოცემულია განმარტება იმის შესახებ, რომ შეთავაზებული შეიძლება იყოს სხვა, იგივე ან უფრო დაბალი რანგის თანამდებობა, ან სამუშაო ადგილი, მაგრამ შეთავაზება აუცილებლად უნდა მოხდეს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სამსახურში მომხდარ რეორგანიზაციას თან სდევდა შტატების შემცირება და ადმინისტრაციულ ორგანოს ფიზიკურად აღარ ჰქონდა იმის შესაძლებლობა, რომ მოსარჩელისთვის შეეთავაზებინა სხვა თანამდებობა ან სამსახური, ამასთან ერთად, “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტიდან გამომდინარე, იგი არც იყო ვალდებული. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტი, მაშინ, როდესაც უნდა გამოეყენებინა ამავე მუხლის პირველი პუნქტი, ასევე არასწორად შეაფასა საქმის გარემოებები, როდესაც მიუთითა, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო სანიტარული ზედამხედველობის ინსპექციამ სადავო ბრძანების გამოცემისას დაარღვია საქართველოს კანონმდებლობის მთელი რიგი მოთხოვნები და არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევა-შეფასების გარეშე გამოსცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც გ. გ-ი გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან.

კასატორის მოსაზრებით, ასევე არასწორია სააპელაციო სასამართლოს შეფასება იმ ნაწილში, რომელშიც იგი მიუთითებს, რომ გ. გ-ი გათავისუფლებულ იქნა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონისა და შრომის კანონმდებლობით დადგენილი წესების მოთხოვნათა უგულებელყოფით, ვინაიდან ადმინისტრაციულმა ორგანომ კონკრეტული მუშაკი თანამდებობიდან გაათავისუფლა რეორგანიზაციისათვის გათვალისწინებელი ნორმების მოთხოვნათა სრული დაცვით.

კასატორი აღნიშნავს, რომ, ვინაიდან მსგავსი შინაარსის საქმეებზე ჩამოყალიბებული არ არის ერთმნიშვნელოვანი სასამართლო პრაქტიკა, მისი საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 14 მარტის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 15 მაისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.