ბს-285-278(კ-08) 22 ივლისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

მიღების ადგილი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

სხდომის მდივანი – გ. ილინა

კასატორი (მოსარჩელე) _ გ. რ-ი, წარმომადგენელი ი. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ ნ. გ-ი, წარმომადგენელი _ ე. პ-ი; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გორის სარეგისტრაციო სამსახური, წარმომადგენელი _ დ. ო-ი; გორის მუნიციპალიტეტის გამგეობა _ წარმომადგენლები: მ. ს-ი, ნ. ფ-ი

დავის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. რ-მა სარჩელი აღძრა გორის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხეების _ ნ. გ-ის, გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოსა და გორის რაიონის სოფელ ბერბუკის თემის საკრებულოს მიმართ, რომლითაც მოითხოვა ნ. გ-ის სახელზე გაცემული ¹366/14/03/024 და ¹66/14/01/003 მიწის სარეგისტრაციო მოწმობების ბათილად ცნობა /იხ.ს.ფ. 1-2/.

საქმის გარემოებები:

მოსარჩელის დედას – ნ. რ-ს ერიცხებოდა მამა-პაპისეული 0,25 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. რეფორმის პერიოდში მას, როგორც მე-2 კატეგორიის მიწათმოსარგებლეს, მიწის ნაკვეთი შეევსო ზღვრულ ნორმამდე, რის გამოც მიწის ფართმა შეადგინა 0,71 კვ.მ. 1995 წელს მოსარჩელის დედამ – ნ. რ-მა აჩუქა აღნიშნული მიწის ნაკვეთები, რომლებიც შესაბამისად აღირიცხა მოსარჩელის სახელზე.

1998 წლის 18 მარტს მოპასუხე ნ. გ-მა განცხადებით მიმართა გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს, სადაც აღნიშნა, რომ იგი წარმოადგენდა სოფელ ბერბუკის მკვიდრს, მუშაობდა სოფელ შავშვებში პედაგოგად და არ ფლობდა საკუთრებაში მიწის ფართს. მიწის მართვის სამმართველოს იურისტმა - დ. ო-მა მიიჩნია, რომ მოპასუხეს სურდა მიწის ნაკვეთი, რის გამოც მოხსენებითი ბარათით მიმართა მიწის მართვის სამმართველოს უფროსს, სადაც მიუთითა, რომ ნ. გ-ი 1997 წლიდან ცხოვრობდა ცალკე კომლად, განეკუთვნებოდა მიწათმოსარგებლეთა I კატეგორიას და იმის გამო, რომ სოფელ .... მთლიანად ამოწურული იყო სარეფორმო ფონდი, ნ. გ-ის დაკმაყოფილება უნდა მომხდარიყო მისი მეუღლის – გ. რ-ის მიწის ნაკვეთიდან. აღნიშნული წერილის საფუძვლად დ. ო-მა გამოიყენა სოფელ ბერბუკის თემის საკრებულოს ყალბი ცნობა, რამდენადაც იგი შედგენილი იყო 1998 წლის 20 ნოემბერს, მაშინ, როცა მისი წარდგენა მოხდა იმავე წლის მარტში. აღნიშნული ცნობის სიყალბეს ადასტურებდა ასევე 1995 წლის 6 თებერვლის სანოტარო აქტი ქონების ჩუქების შესახებ, რომლითაც ნ. რ-მა მთელი თავისი ქონება აჩუქა მოსარჩელეს – გ. რ-ს. 1999 წლის 20 იანვარს საკრებულოს თავმჯდომარემ გასცა კიდევ ერთი ყალბი ცნობა, რომლის მიხედვითაც ნ. გ-ი ცხოვრობდა ცალკე კომლად 1997 წლის 1 იანვრიდან მეუღლის ბინაში, რომელთანაც იმყოფებოდა არარეგისტრირებულ ქორწინებაში.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

2001 წლის აპრილში მოპასუხე ნ. გ-ს შეცდომით მიეცა მიწის ფართი მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთიდან. 2000 წელს საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ შესწავლილ იქნა საქმის ვითარება და დოკუმენტაცია. 2000 წლის 16 ოქტომბრის ¹4/12-რ-3 წერილით დეპარტამენტმა მიუთითა გორის მიწის მართვის სამმართველოს უფროსს, სამმართველოს მიერ დაშვებულ შეცდომებზე და აღნიშნა, რომ ნ. გ-ს მამის კომლიდან გამოყოფის გარეშე დააწერეს მიწის ნაკვეთი, თითქოს გ. რ-ის სახელზე რიცხული, რაც სრულიად არასწორი იყო, ვინაიდან გ. რ-ი ბერბუკის საკომლო წიგნებში საერთოდ არ არის ფიქსირებული, რასაც ასევე ადასტურებდა სოფელ ბერბუკის თემის საკრებულოს 2002 წლის 30 სექტემბრის ¹457 ცნობა.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

მოსარჩელემ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1 “დ” მუხლის საფუძველზე, მოითხოვა მოპასუხე – ნ. გ-ის სახელზე 2001 წელს გაცემული მიწის (უძრავი ქონების) სარეგისტრაციო მოწმობების - ¹336/14/03/024 და ¹66/14/01/003 ბათილად ცნობა.

გ. რ-ის სარჩელი არ ცნო მოპასუხე ნ. გ-მა და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 82).

გორის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 21 თებერვლის განჩინებით მოპასუხის - გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს უფლებამონაცვლედ ჩაერთო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გორის სარეგისტრაციო სამსახური /იხ. ს.ფ. 43/.

გორის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილებით გ. რ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

1995 წლის 6 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულებით, ნ. რ-მა თავის შვილს – გ. რ-ს აჩუქა საცხოვრებელი სახლი და არა სადავო მიწის ნაკვეთი. ამდენად, ჩუქების ხელშეკრულება არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მოსარჩელის სახელზე მიწის ნაკვეთის აღრიცხვის საფუძველი. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა სამოქალაქო ბრუნვის ობიექტს და იგი არ შეიძლებოდა გაჩუქების საგანი ყოფილიყო. სადავო რეგისტრირებული მოწმობების გაცემის საფუძველი იყო კანონიერ ძალაში შესული გორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 23 თებერვლის ¹2/324 გადაწყვეტილება, რაც თავისთავად გამორიცხავდა ადმინისტრაციული აქტების ბათილობას მის გაუქმებამდე.

სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელემ დაარღვია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლით განსაზღვრული სარჩელით სასამართლოსათვის მიმართვის ექვსთვიანი ვადა, რადგან საქმის ფაქტობრივი გარემოებებით დადგენილი იყო და არც მოსარჩელეს გაუხდია სადავოდ, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტების შესახებ მისთვის ცნობილი გახდა 2001 წელს /იხ. ს.ფ. 94/.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. რ-მა, რომელმაც მოითხოვა გორის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი მოტივით:

აპელანტის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არასწორი იყო, რის გამოც იგი ექვემდებარებოდა გაუქმებას. სასამართლომ არ უზრუნველყო მოსარჩელის მოთხოვნის მიუხედავად, სასამართლო პროცესზე სოფელ ..... საკრებულოს წარმომადგენლის გამოცხადება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ ქონების ჩუქების შემდეგ კომლის მეპატრონე გახდა მოსარჩელე გ. რ-ი და საკრებულოში რეფორმით გასაცემი მიწის ფართობები გაიცა მის სახელზე, ამასთან, საკომლო წიგნის ჩანაწერებშიც მესაკუთრედ ირიცხებოდა. აპელანტი არ დაეთანხმა რაიონული სასამართლოს მოტივაციას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელისათვის სადავო ადმინისტრაციული აქტების შესახებ ცნობილი გახდა 2001 წელს, რაც საფუძველს მოკლებული იყო, რამდენადაც აღნიშნულ ფაქტს გ. რ-ი ასაჩივრებდა წლების განმავლობაში სხვადასხვა ინსტანციებში. ამდენად, სასამართლოს მიერ, საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, არ მომხდარა საქმის სრული გამოკვლევა, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ექვემდებარებოდა გაუქმებას /იხ. ს.ფ. 97/.

გ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ ცნო მოწინააღმდეგე მხარე ნ. გ-ის წარმომადგენელმა და მოითხოვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა ხანდაზმულობის მოტივით (იხ. ს.ფ. 135).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 დეკემბრის საოქმო განჩინებით სოფელ ბერბუკის საკრებულოს უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაერთო გორის მუნიციპალიტეტის გამგეობა /იხ. ს.ფ. 112-113/.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის განჩინებით გ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება. ამასთან, აღნიშნა, რომ მათი გამაბათილებელი არგუმენტები სააპელაციო საჩივარში არ დასახელებულა.

სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, ჩუქების ხელშეკრულება, რომელზედაც მოსარჩელე უთითებდა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად, არ შეიძლებოდა ასეთად მიჩნეულიყო. 1995 წლის 6 თებერვალს ნ. რ-მა გ. რ-ს აჩუქა საცხოვრებელი სახლი და არა მიწის ნაკვეთი, რის გამოც ჩუქების ხელშეკრულება არ შეიძლებოდა მოსარჩელის სახელზე მიწის ნაკვეთის აღრიცხვის საფუძველი ყოფილიყო. სადავო სარეგისტრაციო მოწმობების გაცემის საფუძველი იყო კანონიერ ძალაში შესული გორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება, რაც გადაწყვეტილების გაუქმებამდე გამორიცხავდა მის საფუძველზე გაცემული ადმინისტრაციული აქტების ბათილად გამოცხადების შესაძლებლობას. სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელის მიერ დაირღვა გასაჩივრების 6-თვიანი ვადა, რადგან სადავო ადმინისტრაციული აქტების შესახებ მისთვის ცნობილი იყო ჯერ კიდევ 2001 წელს /იხ. ს.ფ. 140-142/.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. რ-მა, რომელმაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკამყოფილება, შემდეგი მოტივით:

კასატორის განმარტებით, თუ სასამართლომ ის გარემოება არ ჩათვალა იმის მტკიცებულებად, რომ გ. რ-ს საცხოვრებელ სახლთან ერთად მიწაც გადაეცა საჩუქრად, როგორც კომლის წევრს, მაშინ უნდა გაეზიარებინა ის, რომ აღნიშნული მიწა ისევ ნ. რ-ის საკუთრება იყო და არავის არ ჰქონდა უფლება მისი საკუთრება გადაეცა ნ. გ-ის. ამ შემთხვევაში სასამართლოს შეეძლო არასათანადო მოსარჩელედ ეცნო გ. რ-ი.

გორის რაიონული სასამართლოს მოსამართლე ქ. ს-ის მიმართ, რომელმაც გამოიტანა 2006 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილება, დაიწყო დისციპლინური დევნა და შემდეგ მიცემულ იქნა დისციპლინურ პასუხისგებაში, რასაც საფუძვლად დაედო ის სასამართლო გადაწყვეტილებები, რომლებზედაც მან იმსჯელა თავის გადაწყვეტილებებში, რაც შემდგომში საფუძვლად დაედო მიწაზე საკუთრების უფელების მოპოვებას, ასევე ითვალისწინებდა ნ. გ-ის კომლად გამოყოფას საკუთარი მამის ოჯახიდან და ცალკე კომლად აღრიცხვას შვილთან ერთად, შვილისთვის ბიძის სახლიდან სარგებლობის უფლებით საცხოვრებელი ფართის გამოყოფას და არა იმას, რომ ნ. გ-ი გ. რ-ის მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეა. ამდენად, მითითებული გადაწყვეტილება არ წარმოადგენს ნ. გ-ის სახელზე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ რეგისტრაციის საფუძველს.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ განიხილა დაუშვებლობის გამო, ხოლო ცნობა, რომელიც დაერთო სასამართლო გადაწყვეტილებას და საჯარო რეესტრისათვის რეგისტრაციის საფუძველი გახდა, მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ დადგენილია, როგორც საკრებულოს მიერ არასწორად გაცემული. სასამართლოს მიერ დღემდე ვერ იქნა დადგენილი, როგორ გადაეცა ნ. გ-ს გ. რ-ის კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, როდესაც გ. რ-ს გორის რაიონის სოფელ ბერბუკში თავად არასოდეს ჰქონია საკუთრებაში მიწის ნაკვეთი /იხ.ს.ფ. 148-155/.

საკასაციო სასამართლოს 2008 წლის 3 ივნისის განჩინებით გ. რ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3. “გ” პუნქტის საფუძველზე /პროცესუალური კასაცია/.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. რ-ის წარმომადგენლის ი. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის მართებულად გამოყენებისა და განმარტების შედეგად საქმეზე არსებითად სწორი განჩინება დაადგინა და საკასაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევებს ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

საქმის მასალების თანახმად, 1995 წლის 6 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულებით მოსარჩელე – გ. რ-ს დედამ _ ნ. რ-მა აჩუქა მისი კუთვნილი, გორის რაიონის სოფელ ..... მდებარე საცხოვრებელი სახლი. 1995 წლის 11 მარტს მოპასუხე ნ. გ-მა მიმართა გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს, როგორც სოფლის მკვიდრისათვის და მასწავლებლისათვის მიწის გამოყოფის შესახებ. გორის მიწის მართვის სამმართველოს იურისტმა მოხსენებითი ბარათით მიმართა ამავე სამმართველოს უფროსს, ნ. გ-ის, როგორც პირველი კატეგორიის კომლის მიწით დაკმაყოფილების შესახებ მისი მეუღლის – გ. რ-ის სახელზე რიცხული 0,51 ჰა მიწის ნაკვეთიდან. საქმეში წარმოდგენილი გორის რაიონის ბერბუკის თემის საკრებულოს 1998 წლის 20 ნოემბრის ¹686 ცნობის თანახმად, ნ. რ-ის მიწის ნაკვეთი შეადგენდა 0,75 ჰა-ს, ხოლო გ. რ-ის – 0,51 ჰა-ს. საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ გორის რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2001 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილებით დადგინდა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი იმის თაობაზე, რომ ნ. გ-ი თავისი მცირეწლოვანი შვილით 1996 წლიდან ირიცხებოდა ცალკე კომლად და მას საკუთრების უფლებით ერიცხებოდა 0,51 ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი. აღნიშნულის შესაბამისად, 2001 წელს მითითებული მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ნ. გ-ის სახელზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ 1995 წლის 6 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულებით გ. რ-მა მიიღო მხოლოდ საცხოვრებელი სახლი და არა მიწის ნაკვეთი და საქმის მასალებით არ დასტურდება გ. რ-ის კანონით დადგენილი წესით მიწის გამოყოფა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ნ. გ-ის სახელზე აღირიცხა მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთი. საქმეში წარმოდგენილი 1998 წლის 20 ნოემბრის ¹686 ცნობის თანახმად ნ. რ-ზე ირიცხებოდა 0,75 ჰა, ხოლო მოპასუხის მეუღლის – გ. რ-ის სახელზე – 0,51 ჰა. არც საქმის მასალებით და არც მხარეთა მიერ იქნა დადასტურებული ის გარემოება, რომ ნ. გ-ის გამოყოფილი 0,51 ჰა შედის ნ. რ-ის კუთვნილ 0,71 ჰა-ში. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორის საკასაციო პრეტენზიას დაუსაბუთებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ ნ. გ-ის სახელზე სადავო მიწის ნაკვეთის აღრიცხვის საფუძველს წარმოადგენდა გორის რაიონის სოფელ .... თემის საკრებულოს 2001 წლის 4 აპრილის ¹40 ცნობა და გორის რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2001 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილება იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტის დადგენის შესახებ, რაც სადავოდ არ გაუხდია მოსარჩელეს.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის საკასაციო პრეტენზიას ნ. გ-ის სადავო მიწის ნაკვეთის გამოყოფის უკანონობის თაობაზე იმ მოტივით, რომ არ არსებობდა მოპასუხისათვის მიწის მიკუთვნების საფუძველი, რადგან გ. რ-ს სოფელ .... არასოდეს ჰქონია საკუთრებაში მიწის ნაკვეთი. შესაბამისად, ნ. გ-ს ვერ გამოეყოფოდა გ. რ-ის ნაკვეთიდან მიწა. აღნიშნული ვერ იქნება გაზიარებული, რადგან საქმეში არსებული გორის რაიონის ბერბუკის თემის საკრებულოს 1998 წლის 20 ნოემბრის ¹686 ცნობის თანახმად, გ. რ-ის მიწის ნაკვეთი შეადგენდა 0,51 ჰა-ს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორის მიერ წამოყენებული საკასაციო პრეტენზიები დაუსაბუთებელია, სააპელაციო სასამართლოს მიერ განჩინების მიღებისას ადგილი არ ჰქონია საკასაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევებს, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის მოტივები არ წარმოადგენს საკმარის საფუძველს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისათვის, რის გამოც გ. რ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. რ-ის წარმომადგენლის ი. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 იანვრის განჩინება;

3. კასატორს დაეკისროს სასამართლო ხარჯების სახით 100 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.