ბს-289-274(კ-07) 2 ოქტომბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე, მაია ვაჩაძე

სხდომის მდივანი – ქ. მაღრაძე

კასატორი (მოპასუხე) _ დ. ჩ-ე, წარმომადგენელი გ. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო, წარმომადგენელი ი. უ-ა

დავის საგანი _ ერთჯერადი დახმარების გაცემა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 დეკემბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

იანვარს აფხაზეთის რეგიონში მიმდინარე ბრძოლების დროს დაიჭრა

2006 წლის 11 მაისს დ. ჩ-ემ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს იურიდიული სამსახურის უფროსის 2006 წლის 1 მაისის ¹6/793 წერილის ბათილად ცნობა და მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის ერთჯერადი დახმარების _ 17220 ლარის ანაზღაურების დაკისრება შემდეგი საფუძვლით:

მოსარჩელის მითითებით, 1992 წლის 10 ოქტომბრიდან მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში სხვადასხვა თანამდებობაზე. 1993 წლის 24 და მიიღო კანტუზია. 2005 წლის 17 ოქტომბერს საქართველოს სამხედრო ძალების ცენტრალურმა სამხედრო სამედიცინო ექსპერტიზამ დ. ჩ-ე ცნო სამსახურისათვის უვარგისად, რის შედეგადაც თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2842 ბრძანებით დაითხოვეს საქართველოს შეიარაღებული ძალებიდან. 2005 წლის 28 ოქტომბერს ისანი-სამგორის სამედიცინო სოციალური ექსპერტიზის ბიურომ დ. ჩ-ე ცნო II ჯგუფის ინვალიდად სამხედრო მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ტრავმის გამო.

მოსარჩელის მითითებით, «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტის შესაბამისად, სამხედრო მოსამსახურეს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას ტრავმის მიღების შემთხვევაში მიეცემა ერთჯერადი ფულადი დახმარება, დაინვალიდებისას 5 წლის ფულადი სარგოს ოდენობით.

მოსარჩელის მითითებით, მან 2006 წლის 18 აპრილს განცხადებით მიმართა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ერთჯერადი ფულადი დახმარების მისაღებად, რაზედაც თავდაცვის სამინისტროს იურიდიული სამსახურის უფროსის 2006 წლის 1 მაისის ¹6/793 წერილით უარი ეთქვა იმ მოტივით, რომ საქართველოს პრეზიდენტის ¹493 ბრძანებულება ძალაში შევიდა 2004 წლის 15 ნოემბრიდან და რის გამოც ვერ გავრცელდება 1993 წელს მომხდარ ფაქტზე.

მოსარჩელე არ დაეთანხმა თავდაცვის სამინისტროს უარს ერთჯერადი დახმარების გაცემაზე და მიუთითა, რომ იგი დაიჭრა 1993 წელს საომარი მოქმედებების შედეგად, მაგრამ მას შემდეგ განაგრძო შეიარაღებულ ძალებში სამსახური და მხოლოდ 2005 წლის 28 ოქტომბერს მიენიჭა II ჯგუფის ინვალიდობა, რის შედეგადაც წარმოეშვა ერთჯერადი სარგოს მიღების უფლება (იხ. ს.ფ. 1-2).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 29 მაისის განჩინებით დ. ჩ-ის სარჩელი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს იურიდიული სამსახურის უფროსის 2006 წლის 1 მაისის ¹6/793 წერილის ბათილად ცნობის ნაწილში (იხ. ს.ფ. 23-24).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით დ. ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ერთჯერადი ფულადი დახმარების _ 7000 ლარის გადახდა, ხოლო 10220 ლარის ანაზღაურების ნაწილში უარი ეთქვა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, რაც საქალაქო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ჩ-ე საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2842 ბრძანებით საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან დათხოვნილ იქნა თადარიგში 2005 წლის 17 ოქტომბერს, პირადი პატაკისა და ავადმყოფობის მოწმობის საფუძველზე; დ. ჩ-ის სარგო შეადგენდა 287 ლარს; საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ცენტრალური სამხედრო ჰოსპიტლის სამხედრო საექიმო კომისიის ¹270 დასკვნით, დ. ჩ-ეს დაუდგინდა დიაგნოზი სამხედრო ტრავმა ჭრილობების, ტრავმების, კონტუზიების შედეგად, რაც მიღებული ჰქონდა სამხედრო სამსახურის პერიოდში და უვარგისად იქნა მიჩნეული სამხედრო სამსახურისათვის.

საქალაქო სასამართლომ თბილისის ისანი-სამგორის სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის ბიუროს 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2400 ცნობაზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ჩ-ის მნიშვნელოვნად გამოხატული შესაძლებლობის შეზღუდვა დაკავშირებულია სამხედრო მოვალეობის შესრულებისას მიღებულ ტრავმასთან, რის თაობაზეც ცნობილი იყო მოპასუხისათვისაც, რადგან თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2842 ბრძანებაში შეიარაღებული ძალების რიგებიდან მოსარჩელის დათხოვნის საფუძვლად მითითებულია ¹270 ავადმყოფობის მოწმობა.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტზე მითითება და განმარტა, რომ «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურეს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას დაჭრის ან დასახიჩრების შემთხვევაში სხეულის დაზიანების სიმძიმის ხარისხის შესაბამისად, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან მიეცემა ერთჯერადი დახმარება არა უმეტეს 7000 ლარისა.

საქალაქო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია დ. ჩ-ის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მნიშვნელოვნად გამოხატული შესაძლებლობის შეზღუდვა და მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს უნდა მიეცეს ერთჯერადი დახმარება «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის» შესახებ კანონის საფუძველზე, რადგან სადავო საკითხის განხილვისა და გადაწყვეტისას გამოყენებული უნდა იქნეს მითითებული კანონი, როგორც უპირატესი იურიდიული ძალის მქონე საკანონმდებლო აქტი (იხ. ს.ფ. 39-42).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მითითებით, მოსარჩელეს 1992-1993 წლებში აფხაზეთში მიმდინარე საომარი მოქმედების დროს მიღებული ტრავმის გამო ერთჯერადი დახმარება, «სამხედრო მოსამსახურის შესახებ» კანონის საფუძველზე არ უნდა მიეცეს, რადგან მითითებული კანონი 1999 წლის იანვრიდან ამოქმედდა და 1993 წლის მდგომარეობით სამართლებრივ ურთიერთობებზე ვერ გავრცელდება. აპელანტის მოსაზრებით, სადავო სამართალურთიერთობაზე ასევე არ უნდა იქნეს გავრცელებული საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულებაც, რომლის თანახმად, «ნორმატიული აქტების შესახებ» კანონის 25.1, 22.2, 47.1 მუხლებისა და ზემოთ მითითებული აქტები უნდა გავრცელდეს მხოლოდ მათი ძალაში შესვლის შემდეგ წარმოშობილ ურთიერთობებზე. შესაბამისად, აპელანტის მოსაზრებით, კონკრეტულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 31 მაისის ¹412 დადგენილება (იხ. ს.ფ. 45-46).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ასევე დ. ჩ-ემ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით დ. ჩ-ის სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მითითებით, «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონი და საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულება «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» არ ეწინააღმდეგებიან და ავსებენ ერთმანეთს. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ბრძანებულება მიღებულია «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» და «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონებით განსაზღვრული სოციალური პირობების მოწესრიგების მიზნით.

გარდა აღნიშნულისა, აპელანტის მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტი სამხედრო მოსამსახურისათვის, რომელიც სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას ტრავმის მიღების შედეგად დაინვალიდდა, ითვალისწინებს ერთჯერადი დახმარების გაცემას ფულადი სარგოს 5 წლის ოდენობით. აპელანტის მითითებით, აღნიშნულს არ ითვალისწინებს «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლი. შესაბამისად, სამხედრო მოვალეობის შესრულებისას სამხედრო მოსამსახურის დაჭრის ან დასახიჩრების შედეგად დაინვალიდების შემთხვევას არეგულირებს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულება, რომელიც გამოყენებულ უნდა იქნეს სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად (იხ. ს.ფ. 49-50).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და დ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ჩ-ე 1992 წლიდან მსახურობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შეიარაღებულ ძალებში. საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2842 ბრძანებით შეიარაღებული ძალების რიგებიდან დათხოვნილ იქნა თადარიგში პირადი პატაკისა და ¹270 ავადმყოფობის მოწმობის საფუძველზე. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ცენტრალური სამხედრო ჰოსპიტლის სამხედრო საექიმო კომისიის ¹270 დასკვნით, დ. ჩ-ეს დაუდგინდა დიაგნოზი ქალა-ტვინის დახურული ტრავმის, თავის ტვინის შერყევის შორეული ნარჩენი მოვლენები, პოსტ ტრავმული ენცეფალოპათიის II სტადია, დიფუზური ქერქული ატროფია, მარცხენამხრივი საფეთქლის მიდამოს არაქნოიდიტი და მყარი ნევრასთენიული აშლილობა, რომელიც მას მიღებული ჰქონდა სამხედრო სამსახურის პერიოდში. ამავე დასკვნით, დ. ჩ-ე მიჩნეულ იქნა უვარგისად მშვიდობიანობის დროს სამხედრო სამსახურისათვის. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ისანი-სამგორის სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის ბიუროს 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2400 შემოწმების აქტით დ. ჩ-ეს დაუდგინდა მნიშვნელოვნად გამოხატული შესაძლებლობების შეზღუდვა, რაც დაკავშირებულია სამხედრო მოვალეობის შესრულებისას მიღებულ ტრავმასთან.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლით განსაზღვრულია სამხედრო მოსამსახურის ერთჯერადი დახმარების გაცემის ვალდებულება, მისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას დაჭრის ან დასახიჩრების შემთხვევაში. აღნიშნული ნორმის თანახმად, ერთჯერადი დახმარება გაიცემა არა უმეტეს 7000 ლარისა, დაზიანების სიმძიმის ხარისხის შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა დ. ჩ-ის წარმომადგენლის მოსაზრება მოცემული დავის გადაწყვეტისას «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების მე-16 მუხლის «ა» ქვეპუნქტის გამოყენების შესახებ, იმ მოტივით, რომ მოსარჩელეს ერთჯერადი თანხის ანაზღაურება განესაზღვრა «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის შესაბამისად, რომლის უპირატესი იურიდიული ძალა კანონქვემდებარე აქტებთან მიმართებაში დადგენილია «ნორმატიული აქტების შესახებ» კანონით. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლის მოქმედი რედაქცია მიღებულ იქნა 2005 წლის 20 აპრილს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი (იხ. ს.ფ. 77-80).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ და დ. ჩ-ემ.

საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 27 აპრილის განჩინებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი განუხილველად იქნა დატოვებული, ხარვეზის შეუვსებლობის გამო (იხ. ს.ფ. 119-121).

დ. ჩ-ემ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 დეკემბრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლით და უნდა გამოეყენებინა «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტი.

კასატორის მითითებით, «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონი ძალაში შევიდა 1998 წლის 25 ივნისს, კანონის 16.3 მუხლი ამოქმედდა 1999 წლის 1 იანვრიდან, ხოლო საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულება მიღებულ იქნა «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონით განსაზღვრული სოციალური პირობების მოწესრიგების მიზნით. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა «ნორმატიული აქტების შესახებ» კანონი, რადგან საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულება არ ეწინააღმდეგება კანონს. მითითებული ორი ნორმატიული აქტი ერთმანეთს ავსებს. «სამხედრო მოსამსახურეთა სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლი არ ითვალისწინებს სამხედრო მოსამსახურის დაჭრის ან დასახიჩრების შედეგად დაინვალიდებისას სოციალურ დაცვას, აღნიშნული გათვალისწინებულია საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტით (იხ. ს.ფ. 101-102).

საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 10 ივლისის განჩინებით დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის «ა» ქვეპუნქტის საფუძველზე /აბსოლუტური კასაცია/ (იხ. ს.ფ. 125-128).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 დეკემბრის განჩინება გასაჩივრებულ ნაწილში, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407.2 მუხლის შესაბამისად, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რადგან კასატორს აღნიშნულთან დაკავშირებით არ წამოუყენებია დასაბუთებული და დასაშვები საკასაციო პრეტენზია, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ჩ-ე 1992 წლიდან მსახურობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შეიარაღებულ ძალებში, ხოლო საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 28 ოქტომბრის ¹2842 ბრძანებით დაითხოვეს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან თადარიგში პირადი პატაკისა და ¹270 ავადმყოფობის ცნობის საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტით.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტის თანახმად, «სამხედრო მოსამსახურეს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას ტრავმის მიღების შემთხვევაში მიეცემა ერთჯერადი დახმარება ფულადი სარგოების შემდეგი ოდენობით: ა) დაინვალიდებისას – 5 წლის; ბ) მძიმე ჭრილობისას – 10 თვის; გ) მსუბუქი ჭრილობისას _ 5 თვის; ტრავმის სიმძიმის ხარისხს განსაზღვრავს შესაბამისი სამხედრო-სამედიცინო კომისია».

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მითითებული მუხლი («ა» პუნქტი) ვრცელდება იმ სამხედრო მოსამსახურეებზე, რომლებიც სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას, უშუალოდ, მიღებული ტრამვის შედეგად დაინვალიდნენ. აღნიშნული გამომდინარეობს თავად ნორმის შინაარსიდანაც, რომელიც ტრავმის სიმძიმის ხარისხის მიხედვით ადგენს ფულადი სარგოების ოდენობას. ამდენად, მითითებული ნორმა ერთჯერადი დახმარების ანაზღაურებას უკავშირებს ტრავმის მიღების მომენტში არსებული დაზიანებების არსებობას შესაბამისი დაზიანების ხარისხის გათვალისწინებით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მართებულად არ იქნა დ. ჩ-ს მიმართ ზემოთ აღნიშნული ნორმა გამოყენებული, რადგან დ. ჩ-ემ 1993 წლის 24 იანვარს მიიღო ტრავმა აფხაზეთის რეგიონში მიმდინარე ბრძოლების დროს, ჩაუტარდა სტაციონარული მკურნალობა და სტაციონარიდან გაწერის შემდეგ პერიოდულად იტარებდა ამბულატორიულ მკურნალობას, რაც დასტურდება ¹270 ავადმყოფობის მოწმობით. ამდენად, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ დ. ჩ-ეს ინვალიდობა არ დადგენია საბრძოლო მოქმედებების დროს ტრამვის მიღების მომენტში, იგი 1993 წელს სამხედრო სამსახურის პერიოდში მიღებული დაავადების შედეგად, 2005 წელს იქნა მიჩნეული მშვიდობიანობის დროს სამხედრო სამსახურისათვის უვარგისად.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს უსაფუძვლოდ მიაჩნია კასატორის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტით, რადგან დ. ჩ-ე არ აკმაყოფილებს მითითებული ნორმის პირობებს _ იგი არ დაინვალიდებულა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას ტრავმის მიღებისთანავე, ანუ ტრავმა არ ყოფილა იმ სიმძიმის, რომ მას მოჰყოლოდა მყისიერი დაინვალიდება. შესაბამისად, მასზე მართებულად არ გაავრცელა სააპელაციო სასამართლომ «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტი.

საკასაციო სასამართლო მოწინააღმდეგე მხარის _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს წარმომადგენლის მოსაზრებასთან დაკავშირებით, რომ დ. ჩ-ეზე არ უნდა გავრცელდეს «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლი /აღნიშნულთან დაკავშირებით, საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებმა დ. ჩ-ვის ერთჯერადი დახმარების გაცემა დაადგინეს «სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ» კანონის 16.3 მუხლის საფუძველზე, რითაც შეიცვალა სარჩელის საფუძველი, რადგან დ. ჩ-ე ერთჯერადი დახმარების ანაზღაურებას ითხოვდა «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 53-ე მუხლის «ა» პუნქტის საფუძველზე/, განმარტავს, რომ აღნიშნულის მიუხედავად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, იმსჯელოს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების კანონიერებაზე მითითებულ ნაწილში, რადგან სსსკ-ის 264.2 მუხლის შესაბამისად, ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კანონიერ ძალაშია შესული.

სსსკ-ის 404.1 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს განჩინების კანონიერებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. ზემოთ მითითებულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს განჩინების კანონიერების შემოწმების შესახებ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი კი საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 27 აპრილის განჩინებით დარჩა განუხილველად, ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ შეიარაღებული ძალების რიგებიდან ავადმყოფობის გამო დათხოვნილი სამხედრო მოსამსახურეებისათვის ნამსახური წლების მიხედვით ერთჯერადი დახმარების გაცემას ფულადი სარგოების შესაბამისი ოდენობით ითვალისწინებს «საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 5 ნოემბრის ¹493 ბრძანებულების 33-ე მუხლი, თუმცა დ. ჩ-ეს ამ საფუძვლით არ აღუძრავს სარჩელი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორის მიერ წამოყენებული საკასაციო პრეტენზიები დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის მოტივები არ წარმოადგენს საკმარის საფუძველს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისათვის, რის გამოც დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 დეკემბრის განჩინება გასაჩივრებულ ნაწილში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე, 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 დეკემბრის განჩინება გასაჩივრებულ ნაწილში;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.