ბს-296-289(კ-08) 26 ნოემბერი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე (მოსამართლეები)

სხდომის მდივანი_ გულნარა ილინა

კასატორი – დ. მ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტი (მოპასუხე)

დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

დ. მ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის მიმართ და მოითხოვა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანების არაკანონიერად აღიარება, სამსახურში დაუყოვნებლივ აღდგენა და იძულებითი არყოფნის პერიოდის ხელფასის ანაზღაურება.

სარჩელში მითითებულია, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანებით, მოსარჩელე გათავისუფლებულ იქნა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ....... უფროსი სპეციალისტის თანამდებობიდან. მოსარჩელემ მოცემული ბრძანება მიიჩნია უკანონოდ, რის გამოც ჩათვალა, რომ იგი უნდა გაუქმდეს შემდეგი მოტივებით:

დ. მ-ი 2007 წლის 2 მარტამდე იმყოფებოდა კუთვნილ დეკრეტულ შვებულებაში, რომელიც შეუწყდა @¹413 პ/შ ბრძანებით. 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანებით იგი გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან. ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის რეორგანიზაციით გამოწვეული შტატების შემცირება, სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 12 მარტის ბრძანება ¹1889 საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალური აპარატის მოსამსახურეთა საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად, ვინაიდან, დეკრეტული შვებულების გასვლის შემდგომ დეპარტამენტის ხელმძღვანელობა არ უშვებდა მოსარჩელეს შენობაში, მან არაერთხელ მიმართა აღნიშნულის გამო საქართველოს იუსტიციის მინისტრს, სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარეს და სახალხო დამცველს. მხოლოდ სახალხო დამცველის აპარატისადმი გაცემული პასუხის შედეგად დგინდება, რომ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2007 წლის 23 იანვრის ¹12 ბრძანებით სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში გამოცხადდა რეორგანიზაცია ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 89-ე მუხლის თანახმად. დეპარტამენტის თვამჯდომარის ბრძანებაში მოსარჩელის გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულია 2007 წლის 12 მარტის ბრძანება ¹1889 საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალური აპარატის მოსამსახურეთა საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ, ხოლო დეპარტამენტის კადრების განყოფილების ¹0/5/8-5708 წერილით კი დგინდება საპირისპირო: საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2007 წლის 23 იანვრის ¹12 ბრძანებით სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში გამოცხადდა რეორგანიზაცია. მოსარჩელის განმარტებით, იმავე წერილში მითითებულია, რომ რეორგანიზაციის შესახებ დ. მ-ს განემარტა სიტყვიერად, რომ იგი იმყოფებოდა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის კადრების განყოფილებაში, რაც მოსარჩელემ არასწორად მიიჩნია, ვინაიდან 2007 წლის 2 მარტის ოქმით დასტურდება, რომ კადრების განყოფილებამ წინასწარ იცოდა დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 3 აპრილის ბრძანების შესახებ, რაც ადასტურებს სიყალბეს მოსარჩელესთან მიმართებით. მოსარჩელემ ჩათვალა. რომ თუ 2007 წლის 2 მარტის ოქმი შედგენილია 2007 წლის 2 მარტს, 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანება შედგენილია 2007 წლის მარტამდე. დ. მ-მა მიიჩნია, რომ მის მიმართ დაირღვა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის 1-ლი პუნქტი, რომლის თანახმად, მას ერთი თვით ადრე უნდა სცოდნოდა მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ. ამავე კანონის 112-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია, მოითხოვოს გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დ. მ-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უსაფუძვლობის გამო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მოსარჩელე დ. მ-ი მუშაობდა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში ......-ის უფროსი სპეციალისტის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, ოფიცრის საშტატო ერთეულზე. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს 2007 წლის 23 იანვრის ¹12 ბრძანებით განისაზღვრა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულების _ სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალურ აპარატს და მის დაწესებულებებში რეორგანიზაციის განხორციელება 2007 წლის 1 მარტიდან. ამასთან, დეპარტამენტის თავმჯდომარეს დაევალა მოსამსახურეთა საშტატო ნუსხის შესათანხმებლად წარდგენა.

სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის 2007 წლის 12 მარტის ¹1889 ბრძანებით დამტკიცდა ცენტრალური აპარატის მოსამსახურეთა ნუსხა, ხოლო 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანებით დ. მ-ი გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან შტატების შემცირების გამო.

საქალაქო სასამართლომ უდავოდ მიიჩნია, რომ ......-ში გაუქმებულ იქნა ოფიცრის საშტატო ერთეული.

სასამართლომ მიუთითა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის 1-ლ პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ სამსახურიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას. ვინაიდან, სასამართლომ დადგენილად ცნო ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს ......-ში გაუქმებულ იქნა უფროსი სპეციალისტის ოფიცრის საშტატო ერთეული, საქალაქო სასამართლომ ჩათვალა. რომ ზემოაღნიშნული ნორმა წარმოადგენდა მოსარჩელის სამსახურიდან დათხოვნის სამართლებრივ საფუძველს და შესაბამისად, არც ბრძანება იყო კანონსაწინააღმდეგოდ გამოცემული.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებით, საქმეში წარმოდგენილია სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის კადრების თანამშრომლების მიერ 2007 წლის 2 მარტს შედგენილი ოქმი, სადაც აღნიშნულია, რომ მოსარჩელეს შეუწყდა დეკრეტული შვებულება სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 3 მარტის ¹413 პ/შ ბრძანებით (პირადი პატაკის საფუძველზე). მითითებულია ასევე, რომ დ. მ-ი გაფრთხილებულ იქნა მიმდინარე რეორგანიზაციის შესახებ. ამასთან, ოქმში შეტანილია შენიშვნა იმის შესახებ, რომ დ. მ-მა ხელის მოწერაზე უარი განაცხადა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებით, სარჩელში აღნიშნულია, რომ 2007 წლის 2 მარტს, ოქმის შედგენისას, შეუძლებელი იყო თანამშრომელს სცოდნოდა და მიეთითებინა 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანების შესახებ, რაც ადასტურებს მოცემული დოკუმენტის სიყალბეს. სასამართლომ მიუთითა, რომ დასახელებულ ოქმში ნახსენებია არა 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანება, არამედ 2007 წლის 3 მარტის ¹413 პ/შ ბრძანება.

სასამართლომ აღნიშნული მიიჩნია ტექნიკურ შეცდომად, ვინაიდან მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ იქნა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ¹413 პ/შ ბრძანება დეკრეტული შვებულების შეწყვეტის შესახებ, რომელიც თარიღდება 2007 წლის 2 მარტით.

სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია იმის შესახებ, რომ 2007 წლის 2 მარტიდან მას შეუწყდა დეკრეტული შვებულება და გათავისუფლებამდე (2007 წლის 3 აპრილი) მისი არდაშვება სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში სამსახურებრივ მოვალეობათა შესასრულებლად, წარმოადგენდა შრომის უფლების უკანონო და უხეშ შეზღუდვას, მაგრამ ამასთან მიიჩნია, რომ მოცემული ფაქტი არ არის დაკავშირებული გათავისუფლების საფუძვლებთან და ამდენად, ვერ იქნებოდა მიჩნეული რეორგანიზაციის გამოწვეული დათხოვნის შესახებ ბრძანების ბათილობის საფუძვლად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის თანამდებობიდან დათხოვნისას არ ყოფილა დარღვეული ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნები და არ არსებობს გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის (2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანება) საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლით გათვალისწინებული ცნობის საფუძვლები.

საქალაქო სასამართლომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე და 127-ე მუხლების თანახმად მიუთითა, რომ მოხელე ექვემდებარება თანამდებობაზე აღდგენას და იგი უფლებამოსილია, მოითხოვოს ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებითი არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში იმ შემთხვევაში, თუ სამსახურიდან დათხოვნის ბრძანება სასამართლოს მიერ მიჩნეული იქნება არაკანონიერად. ვინაიდან, მოსარჩელესთან მიმართებით არ დასტურდება სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნა, შესაბამისად, უსაფუძვლოა ასევე მოთხოვნა თანამდებობაზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა დ. მ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 13 თებერვლი განჩინებით დ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის მიერ დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივი შეფასებები და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში არ არის მითითებული მათი გამაბათილებელი არგუმენტები.

ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა დ. მ-მა და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაში არ არის მითითებული არც ერთი მოტივი, თუ რატომ იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ადასტურებს სასამართლოს მხრიდან დ. მ-ის მიმართ სამართლიანი სასამართლოს უფლების დარღვევას. კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არ დაასაბუთა თავისი განჩინებით, თუ რატომ უარყო ერთი განკარგულება და გაიზიარა მეორე. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

კასატორი მიუთითებს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში ყურადღება არ გაამახვილა დ. მ-ის იმ ძირითად არგუმენტზე, რითაც დასტურდებოდა, რომ 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141 პ/შ ბრძანებით საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში რეორგანიზაციის დროს კი არ მოხდა შტატების შემცირება, არამედ დ. მ-ის ერთ საშტატო ერთეულში შეიქმნა ორი საშტატო ერთეული, რომლიდანაც ადმინისტრაციამ არც ერთი არ შესთავაზა მას. კასატორი განმარტავს, რომ სასამართლო პროცესზე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის წარმომადგენელმა ადვოკატ ზ. ხ-ის შეკითხვაზე განმარტა, რომ მათ იმიტომ არ შესთავაზეს დ. მ-ს სამოქალაქო საშტატო ერთეული, რომ იცოდნენ იგი არ დათანმხმდებოდა. ეს არ არის მართალი, ვინაიდან სამოქალაქო ერთეულზე დანიშნულ პიროვნებას აქვს სამჯერ მაღალი ხელფასი, ვიდრე ჰქონდა დ. მ-ს.

კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის წარმომადგენელმა სასამართლოს სხდომაზე განმარტა, რომ მოხდა დ. მ-ის მიერ დაკავებული თანამდებობის შემცირება, ანუ ერთი ოფიცრის თანამდებობიდან შეიქმნა ორი სამოქალაქო თანამდებობა. ფაქტობრივად, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტში არ გაუქმებულა .....-ის შტატი, უბრალოდ ოფიცრის თანამდებობა შეიცვალა სამოქალაქო თანამდებობით და არანაირად არ მომხდარა დაკავებული შტატის შემცირება ან გაუქმება, პირიქით, მოხდა შტატის გაზრდა. არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ ზემოაღნიშნული ფაქტის შესახებ საერთოდ არ იმსჯელა გადაწყვეტილებაში და მხარეს წაართვა უფლება, სასამართლოსაგან მიეღო დასაბუთებული სასამართლო გადაწყვეტილება, რითაც სასამართლომ დაარღვია ევროკონვენციის მე-6 მუხლის სავალდებულო მოთხოვნები.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მიუთითა, რომ კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პარაგრაფი სხვა საკითხებთან ერთად გულისხმობს, რომ სასამართლოებმა თავიანთი გადაწყვეტილება უნდა დაასაბუთონ. სასამართლო მითითებით, სასამართლო ვალდებული არ არის წარადგინოს დასაბუთება ყველა კითხვაზე, თუმცა იმ შემთხვევაში, როცა რომელიმე წერილობითი არგუმენტი ასრულებს დიდ მნიშვნელობას აღნიშნულ საქმეში, ვალდებულია მასზე მიუთითოს.

სასამართლომ არ იმსჯელა ასევე ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად.

კასატორის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეს შეუწყდა 2007 წლის 2 მარტიდან დეკრეტული შვებულება და გათავისუფლებამდე მისი არდაშვება სასჯელაღსრულებით დეპარტამენტში სამსახურებრივ მოვალეობათა შესასრულებლად, წარმოადგენდა შრომის უფლებათა უხეშ შეზღუდვას, მაგრამ სასამართლომ, ამასთანავე მიიჩნია, რომ მოცემული ფაქტი არ არის დაკავშირებული განთავისუფლების საფუძვლებთან და შესაბამისად ვერ იქნება ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველი. კასატორის მითითებით, სასამართლომ, მიუხედავად იმისა, რომ დაადგინა დისკრიმინაციული მოპყრობა დ. მ-ის მიმართ, შესაძლებლად მიიჩნია მისი რეაგირების გარეშე დატოვება. მოცემული მოქმედება წარმოადგენს კონვენციის მე-3 მუხლის თანახმად არაჰუმანურ მოპყრობას. კასატორის მოსაზრებით, დარღვეულია ასევე შრომისა და დასაქმების სფეროში დისკრიმინაციის შესახებ კონვენციის 1-ლი და მე-2 მუხლების მოთხოვნები, ასევე შრომის კანონთა კოდექსის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაბუთებულობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. მ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, მოცემულ საქმეზე გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილია, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის .......-ის უფროსი სპეციალისტის მოვალეობის შემსრულებელი, იუსტიციის ლეიტენატი დ. მ-ი, დაკავებული თანამდებობიდან განთავისუფლდა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 3 აპრილის ¹1141-პ/მ ბრძანებით, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის რეორგანიზაციით გამოწვეული შტატების შემცირების გამო “პატიმრობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-2¹ პუნქტის, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნატისა და მე-3 პუნქტის, 108-ე მუხლის პირველი პუნქტისა და 109-ე მუხლის პირველი პუნქტის საფუძველზე.

საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹706 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების ორგანოებში სახელმწიფო სამსახურის გავლის წესის” მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასჯელაღსრულების ორგანოს მოსამსახურე არის საჯარო მოსამსახურე. ამავე წესის 34-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოსამსახურე სამსახურიდან განთავისუფლდება “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის დადგენილ შემთხვევაში და წესით.

“საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის პირველი პუნქტი, რომელიც არის მოსარჩელე დ. მ-ის განთავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი, ითვალისწინებს მოხელის შესაძლო განთავისუფლებას სამსახურიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ “საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალური აპარატის მოსამსახურეთა საშტატო ნუსხის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2007 წლის 12 მარტის ¹1889 ბრძანებით სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ცენტრალურ აპარატში გათვალისწინებულ იქნა .......-ის უფროსი და სპეციალისტის 3 საშტატო ერთეული. ამასთან, ზემოაღნიშნულ საშტატო ნუსხით ცენტრალური აპარატის .......-ში სამოქალაქო პირებს შეუძლიათ დაიკავონ თანამდებობა (სფ.48).

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოარკვია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რამდენი საშტატო ერთეული შეიქმნა ცენტრალური აპარატის .....-ში რეორგანიზაციის შედეგად და კონკრეტულად რაში გამოიხატა დ. მ-ის მიერ დაკავებული შტატის შემცირება, ვინაიდან “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 86-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად, თუ მას თან არ სდევს შტატების შემცირება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატის განჩინება არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებელი, რის გამოც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე" ქვეპუნქტის თანახმად კანონის დარღვევით მიღებულად უნდა ჩაითვალოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს დ. მ-ის საკასაციო საჩივარი;

2. გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.