¹ბს-307-290(კ-07) 20 სექტემბერი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 13 დეკემბერს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას განცხადებით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა, რომლითაც მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება შემდეგი საფუძვლებით:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ განიხილა შპს “მ.-ისა” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2005 წლის 28 იანვრის განჩინებაზე, დღგ-ს ჩათვლების აღდგენის თაობაზე. საკასაციო სასამართლოს 2005 წლის 30 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შპს “მ.-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2005 წლის 28 იანვრის განჩინება შპს “მ.-სათვის” სახელმწიფო ბაჟის _ 2593 ლარის გადახდევინების ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში უცვლელად დარჩა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2003 წლის 28 იანვრის განჩინება.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 13 ოქტომბრის წერილის შესაბამისად, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ მოახდინა შპს “მ.-ის” მიმწოდებლებზე კომპიუტერულ ბაზაში არსებული მონაცემების შედარება ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების ამსახველ პირველად დოკუმენტებთან, რის შემდეგაც დადგინდა, რომ შპს “მ.-ის” მიმწოდებლებს (ი/მ “დ. ა.-ე”, ი/მ “ჯ. ა.-ე”, ი/მ “თ. ბ.-ე”, ი/მ “ს. დ.-ე”, შპს “ა.-ა”) დღგ-ს სახით ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ მოუხდენიათ. აღნიშნულზე დაყრდნობით, განმცხადებელმა დადგენილად მიიჩნია, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ ადრე გაცემული ცნობები არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს და არ წარმოადგენდა უტყუარ მტკიცებულებებს.

მითითებული ახლად აღმოჩენილი გარემოებების გათვალისწინებით, განმცხადებელმა უკანონოდ მიიჩნია საქმის განმხილველ სასამართლოთა მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და განჩინებები, რადგან დაირღვა საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მოთხოვნები, რომლის მიხედვით, დღგ-ს ჩათვლას ექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, განმცხადებელმა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე, 423-427-ე, 429-431-ე მუხლების საფუძველზე მოითხოვა სასამართლოთა მიერ მიღებული კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება-განჩინებების გაუქმება, საქმის წარმოების განახლება და შპს “მ.-ის” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ს.ფ. 2-3).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 იანვრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განსახილველად გადაეგზავნა განსჯად _ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს (ს.ფ. 18-21).

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 26 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილის 2005 წლის 13 დეკემბრის ¹3-09/10085 წერილს შპს “მ.-ის” სარჩელზე მიღებული სასამართლო გადაწყვეტილების ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ ეთქვა უარი.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის განახლების საფუძვლად განცხადებაში ახლად აღმოჩენილად მითითებული გარემოება. სასამართლოში საქმის განხილვისას წარდგენილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2000 წლის 2 მაისის ¹3200 ცნობის თანახმად, შპს “ა.-ს” დაბეგვრაზე წარდგენილი აქვს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები: სერია აა 70 ¹048325, 048339, 050504, 050493-ის მეოთხე ეგზემპლარები ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში, რომლებიც გაგზავნილია დეპარტამენტის მონიტორინგის სამსახურში. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მომსახურეობის სამმართველოს ...-ის მთავარი ინსპექტორის 2006 წლის 8 აპრილის ¹174 ცნობის თანახმად, ინდმეწარმე “ჯ. ა.-ს” ანგარიშ-ფაქტურა აა-67 ¹014090-ის მეოთხე პირი წარდგენილი აქვს ...-ის საგადასახადო ინსპექციაში. 2002 წლის ოქტომბრის თვის დეკლარაციით დღგ-ს თანხა 2753 ლარი წარდგენილია საგადასახადო დეპარტამენტის მონიტორინგის სამსახურში. რაც შეეხება სასამართლოში წარდგენილ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილის 2006 წლის 19 ივნისის ¹3-09/4055 წერილს და მასზე თანდართულ მასალებს იმის შესახებ, რომ ინდმეწარმე “თ. ბ.-ს” დამატებითი ღირებულების თანხის გადახდა არ უწარმოებია და ერიცხება 2000 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 19 ივნისამდე სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დღგ-ს 18259 ლარის და დარიცხული საურავის 837 ლარის გადახდა, მათში არ არის მითითებული, კონკრეტულად, რომელ ანგარიშ-ფაქტურებზე არის წარმოშობილი ეს დავალიანება (ს.ფ. 70-72).

საქალაქო სასამართლოს აღნიშნულ განჩინებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე წარმოების განახლება შემდეგი საფუძვლებით:

საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი განიხილა მტკიცებულებების მიღებამდე, ზეპირი მოსმენის გარეშე და 2005 წლის 30 ივნისის განჩინებით უცვლელად დატოვა ქუთაისის საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოების გადაწყვეტილებები. აღნიშნული გადაწყვეტილებები უკანონოა, ვინაიდან შპს “მ.-ის” მიმწოდებლებს ბიუჯეტთან დღგ-ს კუთხით ანგარიშსწორება არ უწარმოებიათ.

ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 13 ოქტომბრის წერილით ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას მიეცა მითითება, რომ შპს “მ.-ის” მიმწოდებლებზე კომპიუტერულ ბაზაში არსებული მონაცემების შედარება მოეხდინა ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების ამსახველ პირველად დოკუმენტებთან. აღნიშნული ღონისძიების გატარების შემდეგ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ დაადგინა, რომ ი/მ “დ. ა.-ს”, ი/მ “ჯ. ა.-ს” და ი/მ “თ. ბ.-ს” ბიუჯეტში თანხები არ გადაუხდიათ, ხოლო ი/მ “ს. დ.-ს” დღგ-ს კუთხით ბიუჯეტში გადახდილი ჰქონდა მხოლოდ 1000 ლარი და შპს “ა.-ს” 1844.3 ლარი.

ზემოთქმულის გათვალისწინებით, დადგენილად უნდა ყოფილიყო მიჩნეული, რომ შპს “მ.-ის” მიმწოდებლებს დღგ-ს სახით ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ უწარმოებიათ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციისა და მასში შემავალი განყოფილების მიერ ადრე გაცემული ცნობები სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა და არ წარმოადგენდა უტყუარ მტკიცებულებებს, რაც განმეორებით დადასტურდა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 20 ივნისის ¹01-12/1850 წერილით და თანდართული მოხსენებითი ბარათით.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლომ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის განცხადება განიხილა საპროცესო ნორმების დარღვევით, კერძოდ, სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 429-ე მუხლით განცხადება ცნო დასაშვებად, საქმე არსებითად განიხილა და მხარეთა რეპლიკის სტადიაზე მხარეებს აცნობა, რომ ის იხილავდა დასაშვებობის საკითხს, რაც მოსამართლის მიკერძოებაზე მიანიშნებდა. ამდენად, სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევა, რომელმაც გავლენა იქონია გადაწყვეტილების მიღებაზე. საგულისხმოა ისიც, რომ მხარის მოთხოვნით მტკიცებულებების გამოკვლევის სტადიაზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ მიმწოდებლები, რომელთა პროცესზე გამოცხადება სასამართლომ არ უზრუნველყო, რადგანაც მათ ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ ჰქონდათ ნაწარმოები (ს.ფ. 75-77).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 26 ივნისის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილის “ე”, “ვ” ქვეპუნქტებში აღნიშნული საფუძვლებით საქმის განხილვა დასაშვებია, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებასა და მტკიცებულებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ იმ ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანის დროს საქმის განხილვაში მონაწილეობდა როგორც ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია, ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი, არ გაიზიარა მოსაზრება, რომ მათ თავიანთი ბრალის გარეშე არ ჰქონდათ შესაძლებლობა საქმის განხილვის დროს მიეთითებინათ იმ გარემოებაზე, რომ შპს “მ.-ის” მიმწოდებლებს ბიჯეტთან ანგარიშსწორება არ ჰქონდათ ნაწარმოები.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დადგენილი იყო, რომ 2005 წლის 11 ნოემბრის წერილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ შეადგინა საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 13 ოქტომბრის წერილის (დავალების) საფუძველზე, ანუ მას შემდეგ, რაც ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 13 სექტემბრის გადაწყვეტილება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 30 ივნისის განჩინებით საბოლოოდ შევიდა კანონიერ ძალაში. ამ ვითარებაში სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს საქმის განხილვის დროსვე Aშეეძლო თავისივე უწყებაში მოეპოვებინა აღნიშნული მტკიცებულება და წარედგინა სასამართლოსათვის.

განმცხადებლის მტკიცებით, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის და მასში შემავალი განყოფილებების მიერ ადრე გაცემული ცნობები სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა და არ წარმოადგენდა უტყუარ მტკიცებულებებს, ანუ განმცხადებელი მიუთითებდა მტკიცებულებების სიყალბეზე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ აღმოჩნდა, რომ დოკუმენტი, რომელსაც გადაწყვეტილება ემყარება ყალბია. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია ამ მუხლის “ა” ქვეპუნქტში აღნიშნული საფუძვლებით, თუ არსებობს კანონიერ ძალაში შესული სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენი. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციისა და მასში შემავალი განყოფილებების მიერ ადრე გაცემული ცნობების სიყალბე, რომელსაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ემყარება, კანონიერ ძალაში შესული სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენით დადგენილი არ არის.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, განცხადება დაუსაბუთებელი იყო და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობდა (ს.ფ. 98-106).

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 430-431-ე მუხლების მოთხოვნათა გათვალისწინებით ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 13 სექტემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმეზე წარმოების განახლება.

კასატორის განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების (განჩინების) გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია, თუ არსებობს გადაწყვეტილების (განჩინების) ბათილად ცნობის ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო განცხადების წანამძღვრები. მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით, ასევე 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტით დადგენილი წანამძღვრები, კერძოდ, ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება სადავოდ მიჩნეული გადაწყვეტილება, არ იყო მიწვეული საქმის განმხილველი სასამართლოს მიერ.

იმ პირობებში, როცა საგადასახადო დეპარტამენტის 2005 წლის 13 დეკემბრის განცხადება ერთდროულად შეეხებოდა როგორც გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის, ასევე ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნებს, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს განცხადების განხილვისას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, რომლის თანხმად, თუ სასამართლოში შემოსულია განცხადებები, როგორც ერთი და იმავე, ასევე ორივე მხარის მიერ ერთდროულად გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ, სასამართლომ უნდა შეაჩეროს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების შესახებ განცხადების განხილვა, ვიდრე არ იქნება განხილული განცხადება გადაწყვეტილების (განჩინების) ბათილად ცნობის შესახებ.

ქუთაისის საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებმა საგადასახადო დეპარტამენტის განცხადება განიხილეს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, კერძოდ, საქალაქო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 429-ე მუხლით განცხადება ცნო დასაშვებად, საქმე არსებითად ზეპირი მოსმენით განიხილა, ჩაატარა სამი სხდომა და მხარეთა რეპლიკის სტადიაზე მხარეებს აცნობა, რომ იხილავდა დასაშვებობის საკითხს. აღსანიშნავია ისიც, რომ მხარის მოთხოვნით მტკიცებულებების გამოკვლევის სტადიაზე პროცესში მესამე პირებად ჩაებნენ მიმწოდებლები, რომელთა პროცესზე გამოცხადება სასამართლომ ვერ უზრუნველყო (ს.ფ. 112-115).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს, ვერ ასაბუთებს მისი მოთხოვნის არსებით საფუძვლიანობას.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 იანვრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.