ბს-309-301(2კ-08) 5 ივნისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. ჯ. ვ.-ე (მოსარჩელე); 2. სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებელი” (მოპასუხე)

მესამე პირი _ საქართველოს კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის პროფესიული კავშირი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 2 აგვისტოს ჯ. ვ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” მიმართ, ხოლო მესამე პირად მიუთითა საქართველოს კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის პროფესიულ კავშირზე.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი 2004 წლის 5 ივლისამდე იყო სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” თანამშრომელი, რომელიც სამსახურში აყვანილი იყო განუსაზღვრელი ვადით. სსიპ “საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანებით 2004 წლის 5 ივლისიდან ჯ. ვ.-ე გაათავისუფლეს სამსახურიდან. აღნიშნული ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად მიეთითა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტი, ხოლო შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლად _ 2004 წლის 30 ივნისის აქტი, რომელიც შედგენილი იყო იმის თაობაზე, რომ სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” საინფორმაციო პროგრამების გაერთიანება ,,მ.-ის” პროგრამა ,,ჩ.-ს” მუშაკს _ ჯ. ვ.-ს გასაცნობად გადაეცა წერილი ახალ პირობებში მუშაობის გაგრძელების თაობაზე და შრომის ხელშეკრულება _ ხელმოსაწერად, რასაც იგი არ დეთანხმა და უარი განაცხადა ხელის მოწერაზე, მაშინ, როდესაც არავითარი წერილი ახალ პირობებში მუშაობის შესახებ მისთვის არ გადაუციათ.

მოსარჩელის მტკიცებით, სამსახურიდან მისი გათავისუფლება მოხდა სრულიად უკანონოდ, რადგან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტით შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი იყო საწარმოო აუცილებლობის ან სამუშაო რეჟიმის შეცვლის გამო, სხვა სამუშაოზე გადაყვანისას მუშაკის უარი. ამ შემთხვევაში კი, აღნიშნულ ქვეპუნქტში მითითებული არც ერთი პირობა არ ყოფილა სახეზე. საწარმოო აუცილებლობის შემთხვევაში მუშაკის სხვა სამუშაოზე გადაყვანას არეგულირებდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 27-ე მუხლი. ამ მუხლის მე-2 ნაწილში ამომწურავად იყო ჩამოთვლილი საწარმოო აუცილებლობის შემთხვევები, რომელთაგან არც ერთი არ შეესაბამებოდა მოცემულ შემთხვევას. ამასთან, საწარმოო აუცილებლობისას გათვალისწინებული იყო მუშაკის სხვა სამუშაოზე გადაყვანა დროებით, არა უმეტეს ერთი თვის ვადისა, რაც ამ შემთხვევაში ასევე არ მომხდარა. სამუშაო რეჟიმის შეცვლის შემთხვევებს კი არეგულირებდა აღნიშნული კოდექსის 26-ე მუხლი, რომლის მე-3 ნაწილიც განსაზღვრავდა, თუ რა ჩაითვლებოდა შრომის არსებითი პირობების შეცვლად. ამ შემთხვევაში მსგავსი არაფერი მომხდარა. მოსარჩელეს შესთავაზეს უვადო ხელშეკრულებიდან ერთთვიან ხელშეკრულებაზე გადასვლა, რაც იყო ერთადერთი სიახლე. ხელშეკრულების ვადა კი არც მოქმედი კანონმდებლობის და არც საღი აზრის მიხედვით, არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო შრომის არსებით პირობად. ხელშეკრულების ვადა იყო არა შრომის პირობა, არამედ შრომის პირობებზე მხარეთა შეთანხმების ხანგრძლივობა. მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ ყოფილა არც სხვა სამუშაოზე გადაყვანა. მოსარჩელეს შესთავაზეს იმავე სამუშაოს გაგრძელება იმავე თანამდებობრივი სტატუსით, რაც მანამდე ჰქონდა. ამდენად, მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების სამართლებრივ საფუძვლად არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლებოდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტის გამოყენება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ,,საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე, კერძოდ, პროგრამა ,,ჩ.-ს” ხელმძღვანელად, სამუშაოდან უკანონოდ დათხოვნის გამო, დათხოვნის დღიდან სამუშაოზე აღდგენამდე იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის _ თვეში 35 ლარის ოდენობით ანაზღაურების მოპასუხისთვის დაკისრება და მისი სამუშაოზე აღდგენის შესახებ გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ჯ. ვ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. ვ.-ე 2004 წლის 5 ივლისამდე იყო სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” თანამშრომელი და სამსახურში მიღებული იყო შრომის ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც დაიდო განუსაზღვრელი ვადით. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 22 მარტის განკარგულებისა და ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტის 1996 წლის 11 სექტემბრის ¹ღ(96)10 რეკომენდაციების საფუძველზე, 2004 წლის 23 მარტს სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარემ გამოსცა ¹89-კ ბრძანება და სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” მართვის სრულყოფისა და საკადრო ოპტიმიზაციის, ინსტიტუციური და ფუნქციონალური რეფორმების განხორციელების უზრუნველსაყოფად გამოაცხადა რეორგანიზაციის (სტრუქტურული ცვლილებები და სხვა) განხორციელების დასაწყისი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის შესაბამისად. იმავე ბრძანებით კადრების სამმართველოსა და სტრუქტურული ქვედანაყოფების ხელმძღვანელებს დაევალათ საქართველოს შრომის კანონმდებლობით დადგენილი წესით ეცნობებინათ მუშაკებისათვის წარმოებისა და შრომის ორგანიზაციაში ცვლილებებთან დაკავშირებით, მოსალოდნელი შრომის არსებითი პირობების შეცვლის შესახებ. აღნიშნული ბრძანება კანონით დადგენილი წესით გაეცნო მოსარჩელეს, რასაც ადასტურებდა ამ ბრძანების გაცნობის შესახებ წერილზე მის მიერ განხორციელებული მინაწერი. 2004 წლის 28 ივნისს მოსარჩელეს წარედგინა ¹3691 შრომითი კონტრაქტი, რომლითაც განისაზღვრა ახალი შრომითი პირობები, რაც გამოიხატა უვადო შრომითი ურთიერთობებიდან ვადიან შრომით კონტრაქტზე გადასვლით, შრომის ანაზღაურების _ ხელფასის მომატებით, ასევე ახალი პირობები შრომითი ურთიერთობებისას ადმინისტრაციასა და მუშაკის უფლებებსა და მოვალეობებში და მოსარჩელეს მიეცა განმარტება, რომ თუ თანახმა არ იქნებოდა ახალ შრომით პირობებში მუშაობის გაგრძელებაზე, ადმინისტრაცია შეწყვეტდა მასთან ურთიერთობას საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე. აღნიშნული გაფრთხილება მოსარჩელეს ჩაჰბარდა პირადად, თუმცა მან მასზე ხელმოწერაზე უარი განაცხადა, არ დაეთანხმა მას, რის თაობაზეც შედგა სათანადო აქტი და 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანების საფუძველზე, 2004 წლის 5 ივლისიდან გათავისუფლდა სამუშაოდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელის სამსახურიდან დათხოვნისათვის აუცილებელი იყო პროფკავშირის თანხმობა, რის გამოც დაირღვა საქართველოს მოქმედი შრომის კანონმდებლობა. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების (კონტრაქტის) მოშლა იკრძალებოდა, თუ არ იყო საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის პროფკავშირის თანხმობა. იმავე კოდექსის 34-ე მუხლი განსაზღვრავდა, თუ რა შემთხვევაში ხდებოდა შრომის ხელშეკრულების (კონტრაქტის) შეწყვეტა ადმინისტრაციის მხრიდან, რისთვისაც საჭირო იყო პროფკავშირთან შეთანხმება. ამ შემთხვევაში მოსარჩელე გაათავისუფლეს არა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლით, არამედ ამ კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტით, რისთვისაც საჭირო არ იყო პროფკავშირის წინასწარი თანხმობა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ვ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 25 თებერვლის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაება საქართველოს სპორტის, კულტურისა და ტურიზმის პროფესიული კავშირი.

თბილისის საოლქო სასამართლოში საქმის განხილვისას ჯ. ვ.-მ გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა და დამატებით მოითხოვა მიუღებელი ჰონორარის ანაზღაურება 18506,57 ლარის ოდენობით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით ჯ. ვ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ჯ. ვ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივრის, ისევე, როგორც სარჩელის ძირითად მოტივებს წარმოადგენდა მითითება ჯ. ვ.-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების საფუძვლის _ შრომის არსებითი პირობების შეცვლის არარსებობასა და გათავისუფლების პროცედურის _ მისი წინასწარი გაფრთხილების აუცილებლობის დარღვევაზე. სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა ამ გარემოებათა შეფასებისას რაიონული სასამართლოს დასკვნებს.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია, რომ სსიპ “საქართველოს ტელევიზიასა და რადიომაუწყებლობაში რეორგანიზაციის განხორციელების შესახებ” საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 23 მარტის ¹89-კ ბრძანებით დადგინდა შრომის არსებითი პირობების შეცვლა, რაც გამოიხატა განუსაზღვრელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულებებიდან ერთთვიანი კონტრაქტების სისტემაზე გადასვლაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შრომითი ხელშეკრულების ვადა, თავისი ბუნებით, მის არსებით პირობას განეკუთვნებოდა, რადგანაც მასზე იყო დამოკიდებული ხელშეკრულების მხარეთა ყველა უფლება-მოვალეობის არსებობა. შეიცვალა რა სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” მუშაკებთან, მათ შორის, ჯ. ვ.-თან დადებული შრომითი ხელშეკრულების ვადა, ამით არსებითად შეიცვალა მისი შრომის პირობები და შესაბამისად, წარმოშობილ ურთიერთობებზე გავრცელდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი რეგლამენტაცია. მართალია, იმავე მუხლის მე-3 ნაწილში შრომის არსებითი პირობების კონკრეტულ ჩამონათვალში ვადა არ იყო დასახელებული, მაგრამ იგი მხოლოდ პირობითი და არა ამომწურავი ხასიათის იყო. მოცემულ საქმეში წარმოდგენილი იყო კადრების სამმართველოს უფროსის შესაბამისი წერილი და შრომის ხელშეკრულება (კონტრაქტი), რომლებიც წარედგინა მოსარჩელეს, ხოლო მათ გაცნობაზე მან უარი განაცხადა, რაც მითითებული იყო შესაბამის აქტში. ამიტომ აპელანტის მითითება სამუშაოდან მისი წინასწარი გაფრთხილების გარეშე გათავისუფლების შესახებ, არ დასტურდებოდა საქმეში არსებული მტკიცებულებებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ასევე აპელანტის მითითება მისი სამუშაოდან გათავისუფლებისას საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლით დადგენილი პროფკავშირის სავალდებულო თანხმობის არარსებობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მას ამგვარი დასკვნის საფუძველს აძლევდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლით დადგენილი შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების შეჯერება დასახელებული მუხლის ნორმასთან. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლში მუშაკის გათავისუფლების დამოუკიდებელ საფუძვლებად იყო მითითებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა ადმინისტრაციის ინიციატივით (34-ე მუხლი) და სამუშაო რეჟიმის შეცვლის გამო სხვა სამუშაოზე გადაყვანაზე მუშაკის უარი (26-ე მუხლი). იმავე კოდექსის 37-ე მუხლის საფუძველზე მუშაკის გათავისუფლებისას პროფკავშირის თანხმობა სავალდებულო იყო მხოლოდ პირველი მათგანით, ანუ 34-ე მუხლით და არა ამ კოდექსის 30-ე მუხლით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას. აღნიშნულს არ ეწინააღმდეგებოდა ,,პროფესიული კავშირების შესახებ” საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის მე-3 პუნქტით დადგენილი პროფკავშირული კომიტეტის წევრის ან ორგანოს თანხმობის გარეშე გათავისუფლების დაუშვებლობა. ხსენებული აკრძალვა უპირობო არ იყო და იგი დაკავშირებული იყო კანონმდებლობით დაშვებულ შემთხვევებთან. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, წარმოადგენდა სწორედ პროფკავშირული კომიტეტის თანხმობის გარეშე მუშაკის გათავისუფლების კანონმდებლობით დაშვებულ შემთხვევას, რაც დასტურდებოდა საქართველოს კულტურის, სპორტისა და ტურიზმის მუშაკთა დამოუკიდებელი პროფესიული კავშირის თავმჯდომარის 2004 წლის 7 ივლისის ¹59/06 და 2004 წლის 2 აგვისტოს ¹71/06 წერილებით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ვ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით ჯ. ვ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება და მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. ვ.-ე 2004 წლის 5 ივლისამდე მუშაობდა სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობაში”. სსიპ “საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანებით ჯ. ვ.-ე გათავისუფლდა სამსახურიდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ" ქვეპუნქტის შესაბამისად. მის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო ჯ. ვ.-ის უარი ერთთვიან საკონტრაქტო პირობებში სამუშაოს გაგრძელებაზე. ხსენებული სადავო ბრძანების გამოცემას წინ უძღოდა სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 23 მარტის ¹89-კ ბრძანება “სსიპ “საქართველოს ტელევიზიასა და რადიომაუწყებლობაში” რეორგანიზაციის განხორციელების შესახებ", რომელიც საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 22 მარტის ¹236 განკარგულების შესაბამისად, მიზნად ისახავდა საქართველოს ტელერადიომაუწყებლობის მართვის სრულყოფასა და საკადრო ოპტიმიზაციას ფუნქციონალური რეფორმების განხორციელების გზით.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია რა, რომ კასატორის მხრიდან ადგილი ჰქონდა ახალ პირობებში შრომითი ურთიერთობის გაგრძელებაზე უარის თქმის ფაქტს, ჩათვალა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მხრიდან დაცული იყო ჯ. ვ.-ის სამსახურიდან დათხოვნისას საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა და 30-ე მუხლის მოთხოვნები.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, მუშაკის სამსახურიდან დათხოვნა ამ კოდექსის 30-ე მუხლის “ვ" ქვეპუნქტის საფუძველზე, დასაშვები იყო, თუ შეუძლებელი იყო შენარჩუნებულიყო ადრინდელი შრომის არსებითი პირობები, ხოლო მუშაკი თანახმა არ იყო, გაეგრძელებინა მუშაობა ახალ პირობებში. ხსენებული მუხლის მე-3 ნაწილი არსებითი პირობების შეცვლას უკავშირებდა იმავე სპეციალობით, კვალიფიკაციით ან იმავე თანამდებობაზე მუშაობის გაგრძელებას. რაც შეეხებოდა არსებითი პირობების ისეთ შეცვლას, რასაც თან სდევდა ანაზღაურების სისტემისა და ოდენობის, მუშაობის რეჟიმისა და სხვა ხასიათის ცვლილებები, იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საჭირო იყო მუშაკისთვის ეცნობებინათ არა უგვიანეს ორი თვისა.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იქედან გამომდინარე, რომ ერთთვიან საკონტრაქტო პირობებზე გადასვლით, სახეზე იყო კასატორის სამუშაო პირობების არსებითი ხასიათის გაუარესება, საჭირო იყო გარკვეულიყო, კასატორის გათავისუფლება შეესაბამებოდა თუ არა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და თუ შეესაბამებოდა, ეცნობა თუ არა აღნიშნულის თაობაზე კასატორს კანონით დადგენილ ორთვიან ვადაში. საკასაციო სასამართლომ ასევე საჭიროდ მიიჩნია, სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან დადგენილი და გამოკვლეული ყოფილიყო, არსებობდა თუ არა გათავისუფლების მომენტში ის სამუშაო ადგილი, რომელიც კასატორს ეკავა და ასეთ შემთხვევაში, იყო თუ არა შრომითი პირობების შენარჩუნების შესაძლებლობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით ჯ. ვ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ჯ. ვ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ “საქართველოს ტელევიზია და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 4 ივლისის ბრძანება პროგრამა “ჩ.-ს” ხელმძღვანელის _ ჯ. ვ.-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ მისი ძალაში შესვლის დღიდან; ჯ. ვ.-ს აუნაზღაურდა გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობის შედეგად მიყენებული ზიანი _ იძულებითი განაცდური მისი საშუალო თვიური ხელფასის _ 1542,21 ლარის ოდენობით, სამუშაოდან გათავისუფლების დღიდან _ 2004 წლის 5 ივლისიდან იმავე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე; სასარჩელო მოთხოვნები პროგრამა “ჩ.-ს” ხელმძღვანელად აღდგენისა და გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების მატერიალურ-სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა, კერძოდ, ის გარემოება, რომ ,,სსიპ საქართველოს ტელევიზიასა და რადიომაუწყებლობაში” რეორგანიზაციის განხორციელების შესახებ” სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 23 მარტის ¹89-კ ბრძანებით დადგინდა შრომის არსებითი პირობების შეცვლა, რაც გამოიხატა განუსაზღვრელი ვადით დადებული შრომითი ხელშეკრულებებიდან ერთთვიანი ვადით დადებულ კონტრაქტების სისტემაზე გადასვლაში, ხოლო ჯ. ვ.-ის უარი ახალ პირობებში მუშაობის გაგრძელების შესახებ, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-4 ნაწილისა და 30-ე მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენდა მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამგვარი იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პოზიციაც ამ კატეგორიის საქმეებზე და მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 იანვრის ¹ბს-825-791(2კ-05) განჩინებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმავდროულად, სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” მიერ დაირღვა ზემოთ დასახელებული საფუძვლით მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლებისათვის კანონით დადგენილი პროცედურა. შრომის არსებითი პირობების შეცვლის გამო მუშაკის გათავისუფლების შემთხვევებში, დადგენილი იყო გათავისუფლების უფრო რთული პროცედურა. კანონმა დაადგინა მისი წინასწარი გაფრთხილების ვადა შრომის არსებითი პირობების შეცვლის თაობაზე და გაფრთხილების ვადა მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ. აღნიშნული დასტურდებოდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის შესაბამისი ნორმების ანალიზითაც. ხსენებული კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილი ადგენდა მხოლოდ შრომის არსებითი პირობების შეცვლის თაობაზე მუშაკის გაფრთხილების ვადას _ ორ თვეს. შრომითი ურთიერთობების ახალ პირობებში გაგრძელებაზე მუშაკის უარის იურიდიული შედეგები განსაზღვრული იყო იმავე კოდექსის 26-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, რომელიც, თავისი შინაარსით, მიუთითებდა ამ კოდექსის 30-ე მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტზე, მაგრამ აღნიშნული ნორმა წარმოადგენდა რა მუშაკის გათავისუფლების მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველს, არ შეიცავდა მითითებას ამგვარი შედეგის დადგომის წინაპირობაზე _ მუშაკის წინასწარ გაფრთხილებაზე და შესაბამის ვადაზე. იგი მოცემული იყო დასახელებული კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველ ნაწილში და შეადგენდა ერთ თვეს.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხის მიერ დაცული იყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილი _ მოსალოდნელი შრომის არსებითი პირობების შეცვლის შესახებ მოსარჩელე გაფრთხილებული იყო 2 თვით ადრე, მაგრამ სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობამ” დაარღვია საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი გათავისუფლების თაობაზე მუშაკის წინასწარი გაფრთხილების ერთთვიანი ვადა. მოსარჩელის გაფრთხილების შესახებ საქმეში არსებული ხელწერილი დათარიღებული იყო 28 ივნისით, ხოლო სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე ბრძანება გამოცემული _ 2004 წლის 2 ივლისს.

სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ მიიჩნია გასაჩივრებული აქტი და აღნიშნა, რომ იმავდროულად, იგი მოკლებული იყო პირვანდელ თანამდებობაზე მოსარჩელის აღდგენის შესაძლებლობას. ამ შემთხვევაში არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელემ უარი განაცხადა შრომის ახალ, ერთთვიანი საკონტრაქტო სისტემის პირობებში მუშაობაზე. სსიპ ,,საზოგადოებრივი მაუწყებლის” გენერალური დირექტორის 2005 წლის 15 დეკემბრის ¹4206/01 წერილით კი დგინდებოდა, რომ სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” მთელი კოლექტივი გადასული იყო ერთთვიანი შრომითი ხელშეკრულებით მუშაობის სისტემაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის საფუძველზე, სამუშაოდან უკანონოდ დათხოვნილ პირს უნაზღაურდებოდა იძულებითი განაცდური. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 8 ივლისის ¹535-კ ბრძანების ბათილად ცნობა წარმოადგენდა მოსარჩელისათვის ხსენებული ბრძანების გამოცემის დღიდან იმავე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე საშუალო თვიური ხელფასის ოდენობით იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ვ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, კერძოდ, იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სასარჩელო მოთხოვნა გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ამ ნაწილშიც დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, თანამდებობაზე მისი აღდგენის შეუძლებლობის მთავარ არგუმენტად სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია ის გარემოება, რომ სსიპ „საზოგადოებრივი მაუწყებლის“ მთელი კოლექტივი გადასული იყო ერთთვიანი შრომითი ხელშეკრულებით მუშაობის სისტემაზე და მოსარჩელემ სწორედ შრომის ასეთ ერთთვიან საკონტრაქტო სისტემის პირობებში მუშაობაზე განაცხადა უარი. კასატორი აღნიშნავს, რომ ასეთ სისტემაზე იგი ვერც უარს განაცხადებდა და ვერც თანხმობას, რადგან რაიმე ახალი სისტემის პირობების შესახებ მისთვის არაფერი იყო ცნობილი, იმდენად, რამდენადაც სსიპ ,,საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 23 მარტის ¹89-კ ბრძანებით მას შეატყობინეს მხოლოდ შრომის პირობების მოსალოდნელი ცვლილების შესახებ, 2004 წლის 28 ივნისს კი, მოულოდნელად შესთავაზეს ერთთვიანი შრომითი კონტრაქტი, რაზეც მან ხელი არ მოაწერა. ამდენად, კასატორმა უარი განაცხადა არა რაიმე სისტემაზე, რის შესახებაც არაფერი იცოდა, არამედ მისი მდგომარეობის რადიკალურად გამაუარესებელ, ერთთვიან კონტრაქტზე, რომელსაც არავითარი განმარტება არ ჰქონდა დართული, თუ რა აუცილებლობით იყო გამოწვეული უეცარი, ერთთვიანი კონტრაქტის შეთავაზება მისთვის, როგორც შემოქმედისათვის ან რა იქნებოდა ერთი თვის შემდეგ, ანუ ერთთვიანი კონტრაქტი მხოლოდ ერთჯერადი შემოთავაზება იყო. ამიტომ, სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმაზე, რომ, თითქოს ჯ. ვ.-მ უარი განაცხადა შრომის ახალი ერთთვიანი საკონტრაქტო სისტემით მუშაობის პირობებზე, ვერ გამოდგება მის საწინააღმდეგო არგუმენტად, ისევე, როგორც სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” გენერალური დირექტორის 2005 წლის 15 დეკემბრის წერილი მთელი კოლექტივის ერთთვიანი შრომითი ხელშეკრულებით მუშაობის სისტემაზე გადასვლის თაობაზე. წერილი არ არის დოკუმენტი, რომლითაც შეიძლება შეიცვალოს ან დაწესდეს ახალი შრომითი ურთიერთობების წესი და პირობები, ასეთი წერილის, ისევე, როგორც რაიმე დოკუმენტის არსებობა კი კასატორისთვის უცნობია, რადგან არც წერილი და არც რაიმე დოკუმენტი ახალ სისტემაზე გადასვლასთან დაკავშირებით, არ ყოფილა წარმოდგენილი არც ერთ სასამართლოში და არც რაიმე მსჯელობა გამართულა მათ თაობაზე.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოერკვია, თუ რამ გამოიწვია ერთთვიანი შრომითი კონტრაქტების აუცილებლობა, მით უმეტეს, არა დროებით და არა ცალკეული პირებისათვის, არამედ მთელი კოლექტივისათვის. სააპელაციო სასამართლოს დაუშვებლად უნდა მიეჩნია ასეთი სისტემის არსებობა იმ ორგანიზაციაში, რომელიც არის არა კერძო საწარმო ერთთვიანი და ერთდღიანი სამუშაოებით, არამედ _ მაუწყებლობა, რომელიც ფინანსდება სახელმწიფო ბიუჯეტიდან, სადაც იქმნება არა მხოლოდ ინფორმაციული, ერთჯერადი, არამედ სხვადასხვა სახის მრავალჯერადი გადაცემები, გადაცემათა ციკლები წლების განმავლობაში და სადაც დაუშვებელია ერთთვიანი შემოქმედებითი საქმიანობის დამკვიდრება. გამოდის, რომ სსიპ “საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა” ყოველთვიურად უნდა გაუგრძელოს კონტრაქტი არაერთთვიან გადაცემათა შემქმნელებს, რაც სრულიად მიუღებელია.

კასატორის განმარტებით, იგი ყოველთვის და მათ შორის, გასაჩივრებული ბრძანების შედგენის დროსაც თანამდებობაზე დანიშნული იყო ბრძანებით, განუსაზღვრელი ვადით, ადმინისტრაციასთან არასოდეს ჰქონია კერძო სამართლებრივი ურთიერთობა, არასოდეს გაფორმებულა მათ შორის შრომითი კონტრაქტი და მიუხედავად ამისა, შრომითი ურთიერთობა მასთან შეწყვიტეს შრომითი კონტრაქტის, ანუ არარსებული კონტრაქტის შეწყვეტის საფუძველზე, რასაც ადასტურებს თვითონ სსიპ „საზოგადოებრივი მაუწყებელი”. გასაჩივრებული ბრძანებით კასატორის სამსახურიდან გათავისუფლება აშკარად საფუძველს მოკლებულია. საკასაციო სასამართლომ 2005 წლის 21 სექტემბრის განჩინებაში მიუთითა, რომ უნდა გამოკვლეულიყო, არსებობდა თუ არა ჯ. ვ.-ის სამუშაოდან გათავისუფლების მომენტში ის სამუშაო ადგილი, რომელიც კასატორს ეკავა და ასეთ შემთხვევაში, იყო თუ არა შრომითი პირობების შენარჩუნების შესაძლებლობა. კასატორის მტკიცებით, იმ მომენტში არათუ არსებობდა მისი სამუშაო ადგილი, არამედ უფრო მეტიც, 2004 წლის 4 ივლისს მან პირადად წაიყვანა ეთერში მისი საავტორო გადაცემა „ჩ”, ხოლო აღნიშნულამდე ორი დღით ადრე _ 2004 წლის 2 ივლისს უკვე შედგენილი იყო გასაჩივრებული არაკანონიერი ბრძანება. რაც შეეხება საკასაციო სასამართლოს მიერ ზემოხსენებულ განჩინებაში დასმულ მეორე საკითხს, შრომის პირობები იყო გაცილებით მაღალი ხარისხის და შეუდარებლად მაღალი ანაზღაურებით, ტექნიკურად ფორმაშეცვლილი მისი გადაცემა კი, სახელწოდებით _ „მედიატორი“, ერთი წლის განმავლობაში მიჰყავდა სსიპ „საქტელერადიომაუწყებლობაში“ სხვა პირს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ასევე სსიპ „საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც დაკმაყოფილდა ჯ. ვ.-ის სასარჩელო მოთხოვნები გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობისა და მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის _ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ამ ნაწილში დაკმაყოფილებაზეც უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც დაკმაყოფილდა ჯ. ვ.-ის სარჩელი, არის უკანონო და იურიდიულად დაუსაბუთებელი. შესაბამისად, ხსენებული გადაწყვეტილება ამ ნაწილში უნდა გაუქმდეს.

კასატორი მოცემული დავის განსჯადობასთან დაკავშირებით, მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2007 წლის 10 ივლისის ¹ბს-132-123(კ-07) განჩინებაზე, რომლითაც დადგინდა, რომ სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობასა” და მის ყოფილ თანამშრომლებს შორის არსებული შრომით-სამართლებრივი დავა არ განეკუთვნება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ხასიათის დავას და შესაბამისად, სამუშაოდან მათი გათავისუფლების ბრძანების კანონიერება უნდა შემოწმდეს სამოქალაქო სამართალწარმოების ფარგლებში. ამდენად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია არაგანსჯადი სასამართლოს მიერ, რაც წარმოადგენს გასაჩივრებულ ნაწილში მისი გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად.

კასატორი გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საფუძვლიანობის შესახებ აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მიუთითა იმის თაობაზე, რომ ამ შემთხვევაში სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” მიერ დაცული იყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნები და შესაბამისად, იმავე კოდექსის 26-ე მუხლის მე-4 ნაწილისა და 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შრომის არსებითად ახალ პირობებში მუშაობის გაგრძელებაზე მუშაკის უარი წარმოადგენდა მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველს, რითაც სააპელაციო სასამართლომ აღიარა, რომ სსიპ „სექტელერადიომაუწყებლობის“ თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანება არ ეწინააღმდეგებოდა კანონს და მისი მიღებისას ადმინისტრაციის მხრიდან სრულად იქნა დაცული ხსენებული კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული პირობები. თუმცა, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დასახელებული საფუძვლით, ანუ ხსენებული მუხლების შესაბამისად შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას, მოპასუხე ადმინისტრაციას უნდა დაეცვა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი მუშაკის წინასწარ გაფრთხილების ერთთვიანი ვადა, რაც მოკლებულია ყოველგვარ სამართლებრივ საფუძვლებს.

კასატორის მტკიცებით, ამ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რის გამოც სახეზეა კანონის უხეში დარღვევა. სსიპ „საქტელერადიომაუწყებლობის“ თავმჯდომარის სადავო ბრძანებით ჯ. ვ.-ე სამუშაოდან გათავისუფლდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. ასეთ შემთხვევებზე კი არანაირად არ ვრცელდება ხსენებული მუხლის მოთხოვნები. აღნიშნული გამომდინარეობს იმავე კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და III თავის შინაარსიდან. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42¹-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მუშები და მოსამსახურეები შეიძლებოდა გათავისუფლებული ყოფილიყვნენ საწარმოებიდან, დაწესებულებებიდან და ორგანიზაციებიდან მათი საქმიანობის შეწყვეტის, ანუ ლიკვიდაციის, მუშაკთა რაოდენობის ან შტატების შემცირების გამო, ხოლო ამ კოდექსის 42²-ე და 42³-ე მუხლებში მოცემული იყო ის პროცედურები და გარანტიები, რომლებიც დაცული უნდა ყოფილიყო ამ საფუძვლებით მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების დროს. აქედან გამომდინარე, ხსენებული კოდექსის აღნიშნულ თავში მოცემული დებულებების ლოგიკური და სიტყვასიტყვითი განმარტებით ცალსახად და ერთმნიშვნელოვნად ირკვევა, რომ მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ ერთი თვით ადრე მუშაკის გაფრთხილების ვალდებულება ადმინისტრაციას მხოლოდ მაშინ ეკისრებოდა, როდესაც შრომითი ხელშეკრულება წყდებოდა ადმინისტრაციის ინიციატივით საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და შესაბამისად, იმავე კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად. ამ შემთხვევაში კი, მოსარჩელე სამუშაოდან გათავისუფლდა შრომის ახალ პირობებში მუშაობის გაგრძელებაზე უარის თქმის გამო (საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-4 ნაწილი) საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, რაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის დამოუკიდებელ საფუძველს წარმოადგენდა.

კასატორი მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ზუსტად ანალოგიური კატეგორიის დავაზე საკასაციო სასამართლოს 2006 წლის 7 ნოემბრის ¹ბს-443-424(კ-05) განჩინებით დაკმაყოფილდა სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” საკასაციო საჩივარი და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა სააპელაციო სასამართლოს. აღნიშნული განჩინებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42²-ე მუხლის მოქმედება არ ვრცელდებოდა იმ შემთხვევაში, როდესაც მუშაკი სამუშაოდან თავისუფლდებოდა იმავე კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, კერძოდ, ამ განჩინებაში აღნიშნულია, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველი ნაწილის ნორმით მუშაკის წინასწარი გაფრთხილების წესი სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ვრცელდებოდა იმ შემთხვევებში, როცა მუშაკი თავისუფლდებოდა საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის საქმიანობის შეწყვეტის, მუშაკთა რაოდენობის ან შტატების შემცირების საფუძველზე, განსახილველ შემთხვევაში კი სულ სხვა სამართალურთიერთობა იყო სახეზე, კერძოდ, შრომითი ხელშეკრულების (კონტრაქტის) შეწყვეტის გზით მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლება შრომით კონტრაქტზე (ახალ პირობებზე) მუშაკის მიერ უარის თქმის გამო.

ამდენად, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სახეზეა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების ერთმანეთში არევა, ვინაიდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ და „ვ“ ქვეპუნქტებით განსაზღვრული იყო შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის სხვადასხვა საფუძველი. შესაბამისად, განსხვავებული იყო ის პროცედურებიც, რაც უნდა განეხორციელებინა ადმინისტრაციას აღნიშნული მუხლებით მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლებისას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 42²-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს იმ მოსაზრების გათვალისწინებით, რომ სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” მიერ დაცული იყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებისა და 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტით დადგენილი პირობები, არ არსებობს ჯ. ვ.-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ სსიპ „საქტელერადიომაუწყებლობის“ სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი. ამდენად, სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული კანონის დარღვევა.

კასატორი მოსარჩელისათვის იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების შესახებ აღნიშნავს, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამუშაოდან უკანონოდ დათხოვნილ და წინანდელ სამუშაოზე აღდგენილ მუშას ან მოსამსახურეს სასამართლოს გადაწყვეტილებით უნაზღაურდებოდა იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასი დათხოვნის დღიდან. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ხსენებული კოდექსის 207-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან აღნიშნული ნორმა ცალსახად და ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებდა იმაზე, რომ იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება შესაძლებელი იყო მხოლოდ წინანდელ სამუშაოზე აღდგენის შემთხვევაში. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში კი აღნიშნული იყო, რომ მოსარჩელეს განაცდური ხელფასი უნდა აუნაზღაურდეს სამუშაოდან გათავისუფლებიდან იმავე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, რაც არა მარტო ეწინააღმდეგება კანონს, კერძოდ, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის პირველ ნაწილს, არამედ საერთოდ გაუგებარია, თუ რა სამართლებრივი საფუძვლით იხელმძღვანელა სააპელაციო სასამართლომ. კასატორი კვლავ მიუთითებს საკასაციო სასამართლოს 2006 წლის 7 ნოემბრის ¹ბს-443-424(კ-05) განჩინებაზე, რომელშიც აღნიშნულია, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას პირდაპირ უკავშირებდა მუშაკის სამუშაოზე აღდგენას, როგორც სამართლიან კომპენსაციას, შრომითი საქმიანობიდან იძულებითი მოწყვეტის იურიდიულ შედეგს და ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნის _ სამუშაოზე აღდგენის დაუკმაყოფილებლობა გამორიცხავდა თანმდევი იურიდიული შედეგის _ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების დაკმაყოფილებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა ჯ. ვ.-ის მოთხოვნა სამუშაოზე აღდგენის შესახებ, რის გამოც მას საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ასევე არ უნდა დაეკმაყოფილებინა მოთხოვნა მისთვის იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების თაობაზეც.

კასატორის მტკიცებით, ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების გაიგივება ზიანის ანაზღაურებასთან. სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა სწორედ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, რაც მხოლოდ მუშაკის უკანონოდ გათავისუფლებისა და სამუშაოზე აღდგენის შემთხვევაშია შესაძლებელი და არა ზიანის ანაზღაურება, რომელიც თავისი შინაარსიდან გამომდინარე, სულ სხვა დავის საგანს წარმოადგენს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნა, ვინაიდან მხარეს (მოსარჩელეს) მიაკუთვნა ის, რაც მას არ უთხოვია.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ არის აღნიშნული, თუ რის საფუძველზე დაადგინა სააპელაციო სასამართლოს გარემოება, რომ მოსარჩელის საშუალო თვიური ხელფასი შეადგენდა 1542,21 ლარს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია ამასთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლისა და 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნები. ამასთან, იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება სააპელაციო სასამართლომ დაუკავშირა სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 8 ივლისის ¹535-კ ბრძანების ბათილად ცნობას, ასეთი აქტი კი ჯ. ვ.-ის მიმართ კასატორს საერთოდ არ გამოუცია.

ამდენად, კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე, 248-ე მუხლები და 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლი, რის გამოც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტებითა და იმავე კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული კანონის დარღვევა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტისა და 2 აპრილის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ჯ. ვ.-ისა და სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 27 მარტისა და 2 აპრილის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 22 მაისამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 მაისის განჩინებით ჯ. ვ.-ისა და სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით და მათი განხილვა დაინიშნა 2008 წლის 5 ივნისს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების შესწავლის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ვ.-ისა და სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ჯ. ვ.-ე 2004 წლის 5 ივლისამდე მუშაობდა სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობაში”. სსიპ “საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანებით ჯ. ვ.-ე გათავისუფლდა სამსახურიდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ" ქვეპუნქტის შესაბამისად (ს.ფ. 5). ხსენებული სადავო ბრძანების გამოცემას წინ უძღოდა სსიპ “საქტელერადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 23 მარტის ¹89-კ ბრძანება “სსიპ “საქართველოს ტელევიზიასა და რადიომაუწყებლობაში” რეორგანიზაციის განხორციელების შესახებ", რომელიც საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 22 მარტის ¹236 განკარგულების შესაბამისად, მიზნად ისახავდა საქართველოს ტელერადიომაუწყებლობის მართვის სრულყოფასა და საკადრო ოპტიმიზაციას ინსტიტუციური და ფუნქციონალური რეფორმების განხორციელების გზით (ს.ფ. 14-15).

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ჯ. ვ.-ის სააპელაციო საჩივრის განხილვისას საერთოდ არ იმსჯელა იმაზე, თუ რამდენად წარმოადგენდა მოცემული საქმე ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ საქმეს და ხომ არ უნდა განეხილა იგი სასამართლოს სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით, ანუ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა განსჯად სასამართლოზე, რომელსაც საქართველოს კანონმდებლობის მიხედვით, გააჩნდა ამ საქმის განხილვის საპროცესო უფლებამოსილება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 და 26-ე მუხლები, ასევე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლით დადგენილი განსჯადობის წესები, ვინაიდან ჯ. ვ.-ის სასარჩელო განცხადებასთან დაკავშირებული საქმე ექვემდებარებოდა განხილვას სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით რეგლამენტირებულია სასამართლოს განსჯადი ადმინისტრაციული საქმეები. აღნიშნული მუხლის პირველ ნაწილში ჩამოთვლილია, თუ რა შეიძლება იყოს ადმინისტრაციული დავის საგანი სასამართლოში, ანუ კონკრეტულად არის განსაზღვრული ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ საქმეთა კატეგორიები და დადგენილია, თუ რომელი საქმეები შეიძლება იქნეს განხილული ადმინისტრაციული იურისდიქციის სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ფარგლებში.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ამა თუ იმ დავის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი კატეგორიის დავად მიჩნევისათვის არსებითი და გადამწყვეტია სწორედ დავის გამომდინარეობა ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან. მოცემულ შემთხვევაში ჯ. ვ.-სა და სსიპ “საზოგადოებრივ მაუწყებელს” შორის დავა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ვინაიდან სამსახურიდან ჯ. ვ.-ის გათავისუფლების შესახებ სსიპ “საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად მიეთითა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტზე, რომლითაც რეგლამენტირებულია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ცნება, კერძოდ, ხსენებული ქვეპუნქტის მიხედვით, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, რომელიც აწესებს, ცვლის, წყვეტს ან ადასტურებს პირის, ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობებს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტში მოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ლეგალური დეფინიციის თანახმად, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მხოლოდ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, ანუ თუ სამართლებრივი აქტი გამოცემულია კერძო სამართლის საფუძველზე, აღნიშნული აქტი არ ჩაითვლება ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სამსახურიდან ჯ. ვ.-ის, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირის რიგითი თანამშრომლის, გათავისუფლების შესახებ სსიპ “საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანება არ წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და არც მოცემული დავა არ არის თავისი შინაარსის მიხედვით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ხასიათის დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლზე, რომელშიც მოცემულია საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ცნება. აღნიშნული მუხლის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი არის შესაბამისი კანონით, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით ან კანონის საფუძველზე სახელმწიფო მმართველობის ორგანოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შექმნილი ორგანიზაცია, რომელიც სახელმწიფოს კონტროლით დამოუკიდებლად ახორციელებს პოლიტიკურ, სახელმწიფოებრივ, სოციალურ, საგანმანათლებლო, კულტურულ და სხვა საქმიანობას. იმავე კანონის მე-9 მუხლის (საქმიანობა) პირველი პუნქტის მიხედვით, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი შეიძლება შეიქმნას მხოლოდ ისეთი საჯარო მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად, რომელთა განხორციელება უშუალოდ არ შედის სახელმწიფო მმართველობის ორგანოების კომპეტენციაში. ხსენებული კანონის მე-10 მუხლის (მართვა და წარმომადგენლობა) მე-2 პუნქტის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს მართავს ხელმძღვანელი, რომელიც შესაბამისი კანონის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების (ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანოს მიერ დაფუძნების შემთხვევაში _ მისი სათანადო ნორმატიული აქტის), წესდების (დებულების) და წევრთა გადაწყვეტილებების (თუ საჯარო სამართლის იურიდიული პირი წევრობაზეა დაფუძნებული) ფარგლებში დამოუკიდებლად მოქმედებს. იმავე მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით კი, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელი საქმეებს უძღვება ერთპიროვნულად, მასვე ეკისრება საჯარო სამართლის იურიდიული პირის წარმომადგენლობა და პერსონალურად აგებს პასუხს მისი საქმიანობის სწორად წარმართვაზე. აღნიშნული კანონის მე-11 მუხლით რეგლამენტირებულია საჯარო სამართლის იურიდიულ პირზე სახელმწიფო კონტროლის განხორციელება, ხოლო მე-12 მუხლში ჩამოთვლილია საჯარო სამართლის იურიდიული პირის საქმიანობის შემადგენელი ის ქმედებები, რომელთა განხორციელება საჭიროებს სახელმწიფოს მხრიდან თანხმობას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზემოაღნიშნულ საკანონმდებლო ნორმებში ორგანულადაა ჩადებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირისა და მისი ხელმძღვანელის საქმიანობის მმართველობითი ხასიათი, ასევე _ სახელმწიფო კონტროლისა და შესაბამისი სახის საქმიანობაზე ხელმძღვანელის სახელისუფლებო შეზღუდვის ელემენტი. საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელი, რომელიც “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, მართავს საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს, ერთპიროვნულად უძღვება მის საქმიანობას და განსაზღვრულ ფარგლებში დამოუკიდებლად მოქმედებს, აღნიშნული ნიშნით განსხვავდება საჯარო სამართლის იურიდიული პირის რიგითი თანამშრომლისაგან.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მე-4 და მე-4¹ პუნქტებზე, რომელთა თანახმად, სახელმწიფო ქონების საფუძველზე შექმნილი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელს თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს საქართველოს პრეზიდენტი ან კანონით (პრეზიდენტის ბრძანებულებით) განსაზღვრული სახელმწიფო მმართველობის ორგანო. ამ კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად (ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანოს ნორმატიული აქტით, ავტონომიური რესპუბლიკის კომპეტენციას მიკუთვნებული საკითხების გადასაწყვეტად) შექმნილი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელს თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს შესაბამისი ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანო.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საჯარო სამართლის იურიდიული პირის რიგითი თანამშრომლისაგან განსხვავებით, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელს თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს საქართველოს პრეზიდენტი ან კანონით (პრეზიდენტის ბრძანებულებით) განსაზღვრული სახელმწიფო მმართველობის ორგანო (ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანოს ნორმატიული აქტით, ავტონომიური რესპუბლიკის კომპეტენციას მიკუთვნებული საკითხების გადასაწყვეტად შექმნილი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელს _ შესაბამისი ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანო). ამდენად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე დანიშვნა და თანამდებობიდან გათავისუფლება ხდება შესაბამისი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სათანადო აქტით, ანუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. შესაბამისად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის სამუშაოზე აღდგენის შესახებ დავა წარმოადგენს ადმინისტრაციული კატეგორიის დავას, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით.

საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლით რეგლამენტირებულია სახაზინო (საბიუჯეტო) დაწესებულების ცნება და მოცემულია იმ სახელმწიფო დაწესებულებათა ამომწურავი ჩამონათვალი, რომლებში საქმიანობაც ითვლება საჯარო სამსახურად, აღნიშნულ ჩამონათვალში კი საერთოდ არ არის ნახსენები საჯარო სამართლის იურიდიული პირი. გარდა ამისა, საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის ¹286 ბრძანებულებით დამტკიცებულ “საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრში” რანგირების მიხედვით მოცემულ ჩამონათვალში საერთოდ არ არის მითითება საჯარო სამართლის იურიდიული პირის თანამშრომელზე, როგორც საჯარო სამსახურის ფარგლებში საჯარო სამსახურის განმახორციელებელ სუბიექტზე.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ჯ. ვ.-ე, მუშაობდა რა სსიპ “საქართველოს ტელევიზიასა და რადიომაუწყებლობაში” პროგრამა “ჩ.-ს” ხელმძღვანელად, არ წარმოადგენდა საჯარო მოსამსახურეს და შესაბამისად, მასზე ვრცელდებოდა არა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი, არამედ იმჟამად მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი. ამასთან, იგი დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა სსიპ “საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის” თავმჯდომარის 2004 წლის 2 ივლისის ¹515-კ ბრძანებით, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, რის გამოც ხსენებული ბრძანება წარმოადგენს კერძო სამართლის კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემულ, სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ სამართლებრივ აქტს, რომლის კანონიერებაც უნდა შემოწმდეს სამოქალაქო სამართალწარმოების ფარგლებში და გამოყენებულ იქნეს სწორედ კერძო სამართლის შესაბამისი საკანონმდებლო აქტი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავას, რის გამოც ჯ. ვ.-ისა და სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მოცემული საქმე განსახილველად გადაეცეს განსჯად სასამართლოს _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, მე-2 და 26-ე მუხლებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჯ. ვ.-ისა და სსიპ “საზოგადოებრივი მაუწყებლის” საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება და მოცემული საქმე განსახილველად გადაეცეს განსჯად სასამართლოს _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.