ბს-32-31(კ-07) 22 ნოემბერი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები _ 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (მესამე პირი); 2. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი/მ “ა. მ-ი” (მოსარჩელე)

მესამე პირები _ ი/მ “ლ. კ-ე”; შპს “კ-ის” ქობულეთის ფილიალი; შპს “რ-ი”; შპს “ბ-ი”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ დღგ-ის ჩათვლა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 8 ივნისს ინდივიდუალურმა მეწარმე “ა. მ-მა” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს ხელვაჩაურის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა გადახდილი დღგ-ის თანხისა და დარიცხული პროცენტების გადახდილად ჩათვლა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ხელვაჩაურის რაიონის დაბა მახინჯაურში აქვს მაღაზია, სადაც ეწევა ინდივიდუალურ მეწარმეობას. 2004 წლის 14 ივნისს ხელვაჩაურის რაიონის საგადასახადო ინსპექციამ გადასახდელად დააკისრა 4168,65 ლარი სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, იმ მოტივით, რომ 2002-2003 წლებში გადახდილი არ ჰქონდა დღგ და შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები გაუქმებულად ჩაუთვალა.

მოსარჩელის აზრით, საგადასახადო ინსპექციამ არ გაითვალისწინა, რომ აა-69 ¹001557, აა-91 ¹167649, აა-78 ¹015736 და აა-70 ¹010674 ანგარიშ-ფაქტურები მას არ ეკუთვნის და მისთვის გაუგებარია, თუ ვინ წარადგინა ისინი საგადასახადო ინსპექციაში. საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაუქმებული ანგარიშ-ფაქტურები აა-69 ¹004558, აა-69 ¹008327, აა-69 ¹008332, აა-69 ¹008339, აა-69 ¹008347, აა-69 ¹008351, აა-69 ¹008356, აა-69 ¹8360, აა-69 ¹008362, აა-69 ¹008364 და აა-69 ¹008366 _ გაწერილია შპს “კ-ის” ქობულეთის ფილიალის, ხოლო ანგარიშ-ფაქტურები სერია აა-69 ¹007613, აა-69 ¹007925 _ გაწერილია შპს “რ-ის” მიერ, დეკლარირებული და ჩაბარებულია საგადასახადო დეპარტამენტში. რაც შეეხება შპს “ბ-ის” ანგარიშ-ფაქტურას აა-70 ¹0024103, იგი წარდგენილი იყო ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში, რომლის შემოწმება არ მომხდარა. ამდენად, მოსარჩელის მითითებით, მას ყველა საგადასახადო ვალდებულება შესრულებული აქვს, ხოლო სადავო თანხის გადახდა დაეკისრა უკანონოდ.

სადავო დღგ-ის გადახდა, მოსარჩელის მითითებით, დასტურდება დეკლარირებული ანგარიშ-ფაქტურებით, ქობულეთის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის წერილით, ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის დადგენილებით შპს “კ-ის” ლიკვიდაციის შესახებ, სადაც ნათქვამია, რომ ხსენებულ ფირმას არავითარი დავალიანება არ გააჩნია, ასევე ქობულეთის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2004 წლის 6 ივნისს გაცემული ცნობით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2, მე-5, მე-12, 22-ე და 26-ე მუხლების საფუძველზე, მოსარჩელემ მოითხოვა სადავო დღგ-სა და დარიცხული პროცენტების გადახდილად ჩათვლა (ს.ფ. 1-3).

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებით ინდმეწარმე “ა. მ-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ინდმეწარმე “ა. მ-ს” როგორც დღგ, ასევე დარიცხული პროცენტები 4168,65 ლარის ოდენობით გადახდილად ჩაეთვალა (ს.ფ. 91-92).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ს.ფ. 96-97).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 16 იანვრის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ შპს “კ-ის” ქობულეთის ფილიალი, შპს “რ-ი”, შპს “ბ-ი”, ინდმეწარმე “ლ. კ-ე”, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი (ს.ფ. 106-107).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილება, ინდმეწარმე “ა. მ-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ს.ფ. 149-151).

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ინდმეწარმე “ა. მ-მა”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება (ს.ფ. 161-162).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 სექტემბრის განჩინებით ინდმეწარმე “ა. მ-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ს.ფ. 192-198).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის განჩინებით ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ 2002-2003 წლებში მოსარჩელემ მესამე პირებისაგან შეიძინა სხვადასხვა საქონელი. 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო წინადადების მიხედვით, დღგ-ს ჩათვლას ექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი თანხა. შპს “რ-ს” ჩაბარებული აქვს ანგარიშ-ფაქტურები საგადასახადო დეპარტამენტში, შპს “ბ-ის” მიერ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა დეკლარირებულია, ხოლო შპს “კ-ის ქობულეთის ფილიალზე” გამოწერილია შემდეგი ანგარიშ-ფაქტურები: აა-69 ¹004558, ¹008332, ¹008327, ¹008339, ¹008347, ¹008351, ¹008356, ¹008360, ¹008362, ¹008364 და ¹008366. აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებით გადახდილია 3360,55 ლარი. ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 28 მაისის დადგენილებით შპს “კ-ის ქობულეთის ფილიალს” დავალიანება არ გააჩნია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ანგარიშ-ფაქტურებზე უნდა მომხდარიყო დღგ-ს ჩათვლა, ვინაიდან 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის მე-2 აბზაცის მიხედვით, არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს, რომელიც აღნიშნული კოდექსის III და IV კარების მიზნებისათვის იწოდება გადასახადის გადამხდელად. ამავე კოდექსის 252-ე მუხლის მიხედვით, საურავი ვადაგასულ საგადასახადო გადასახდელებზე ერიცხება გადასახადის გადამხდელს. ამ ნორმებიდან გამომდინარე, საურავი არ შეიძლება დაერიცხოს მყიდველს _ ინდმეწარმე “ა. მ-ს” (ს.ფ. 114-117).

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის ოფიციალურად გამოქვეყნებული და ძალაში შესული ის ნორმატიული აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის. შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, მესამე პირებმა ინდმეწარმე “ა. მ-თან” მიმართებაში განახორციელეს დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციები. სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, ერთი მხრივ, საქონლის მიმწოდებლებმა წარადგინეს ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 პირები კონტროლის განხორციელების მიზნით შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში, ხოლო მეორე მხრივ, საქონლის მყიდველმა ინდმეწარმე “ა. მ-მა” ანგარიშ-ფაქტურის მე-3 პირი წარუდგინა მომსახურე საგადასახადო ინსპექციას ჩათვლის მისაღებად, რაც არ იქნა განხორციელებული საგადასახადო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე.

აღნიშნული წერილის გამოცემის სამართლებრივ საფუძველს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად წარმოადგენდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-2, მე-6, 114-ე, 115-ე და 118-ე მუხლები. კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, საგადასახადო სისტემა მოიცავს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადების გადახდევინების პრინციპებს, ფორმებსა და მეთოდებს, საგადასახადო ორგანოებისა და საგადასახადო კონტროლის, აგრეთვე საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის სახეების ერთობლიობას. ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის შესაბამისად, საქართველოში მოქმედებს საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ს თანხა დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში. აღნიშნულ ნორმას ითვალისწინებდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილი, კერძოდ, დღგ-ს ჩათვლას ექვემდებარებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა.

კასატორის მითითებით, ინდმეწარმე “ა. მ-ის” მიმწოდებლებს არა აქვთ შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები და გადასახადების პირადი აღრიცხვის ბარათების მონაცემების მიხედვით დღგ-ის კუთხით ერიცხებათ ვადაგადაცილებული დავალიანება: შპს “კ-ს” _ 9029 ლარის ოდენობით, შპს “ბ-ს” _ 15648,36 ლარის ოდენობით, შპს “ა-ას” _ 4474,24 ლარის ოდენობით და შპს “რ-ს” _ 5357,42 ლარის ოდენობით. ნაწარმოები ოპერაციის დროს, როდესაც მოხდა დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციის წარმოება, გადასახადის თანხის გადახდა განისაზღვრებოდა საქართველოს კანონით “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” და “სახელმწიფო გადასახადებიდან აფხაზეთისა და აჭარის ა/რ-ების და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტებში ანარიცხების გრძელვადიანი ეკონომიკური ნორმატივების შესახებ” საქართველოს კანონის მიხედვით. მხოლოდ ამ მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ ჩაითვლება დღგ-ის თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად. “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავს, რომ საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით. ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე.

საქართველოს ბიუჯეტში თანხა გადახდილად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ის ჩათვლების განხორციელება საქართველოს საგადასახდო კანონმდებლობის მიხედვით დაუშვებელია. სასამართლომ კი ყურადღება გაამახვილა საქმეში არსებულ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ცნობებზე მიმწოდებლის მიერ დღგ-ის თანხების გადახდის თაობაზე, რაც არასაკმარისი საფუძველია, ვინაიდან აღნიშნული ცნობებით არ დასტურდება დღგ-ის თანხის საქართველოს ბიუჯეტის ეროვნული ბანკის სახაზინო ანგარიშზე ასახვა და ის ვერ ჩაითვლება გადამხდელისთვის კანონიერი ნდობის საფუძვლად (ს.ფ. 140-147).

კასატორი ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული განჩინება უკანონოა და უნდა გაუქმდეს, ვინაიდან სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი, რითაც დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა.

შპს “კ-ს” საგადასახადო ანგარიშსწორება არ უწარმოებია აა-69 ¹004558, აა-69 ¹008327, აა-69 ¹008332, აა-69 ¹008339, აა-69 ¹008347, აა-69 ¹008351, აა-69 ¹008356, აა-69 ¹008360, აა-69 ¹008362, აა-69 ¹008364 და აა-69 ¹008366 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, ამას ადასტურებს წარმოდგენილი შედარების აქტი, სადაც მითითებულია, რომ შპს “კ-ს” ბიუჯეტის მიმართ გააჩნია დავალიანება დღგ-ს ნაწილში 5504 ლარის ოდენობით.

შპს “რ-ს” საგადასახადო ანგარიშსწორება არ უწარმოებია აა-69 ¹007613 და აა-69 ¹007925 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, ამას ადასტურებს წარმოდგენილი შედარების აქტი, სადაც მითითებულია, რომ შპს “რ-ს” ბიუჯეტის მიმართ გააჩნია დავალიანება დღგ-ს ნაწილში 3383,83 ლარის ოდენობით.

შპს “ბ-ს” საგადასახადო ანგარიშ-სწორება არ უწარმოებია აა-70 ¹039882 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით და ბიუჯეტის მიმართ გააჩნია დავალიანება დღგ-ს ნაწილში 9129 ლარის ოდენობით.

ინდმეწარმე “ლ. კ-ეს” აა-70 ¹0044103 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში დღემდე არ წარმოუდგენია.

კასატორის განმარტებით, დღგ-ს თანხებზე ჩათვლების აღდგენა 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით ნიშნავს, რომ დღგ წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და გადახდილად ჩაითვლება, როდესაც დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციების დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 11 მაისის ¹1-11/3981 შეტყობინების საფუძველზე ინდმეწარმე “ა. მ-ს” გაუუქმდა დღგ-ის ჩათვლა შემდეგ 19 ანგარიშ-ფაქტურაზე: აა-69 ¹007925: აა-69 ¹001557; აა-69 ¹007613; აა-69 ¹008366; აა-69 ¹008364; აა-69 ¹008362; აა-69 ¹008360; აა-69 ¹008356; აა-69 ¹008351; აა-69 ¹008347; აა-70 ¹044103; აა-69 ¹004558; აა-91 ¹167649; აა-78 ¹015736; აა-70 ¹039882; აა-69 ¹008339; აა-69 ¹008332; აა-69 ¹008327; აა-70 ¹010674 (ს.ფ. 8).

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება უცვლელად უნდა დარჩეს შპს “კ-ის” (ანგარიშ-ფაქტურები აა-69 ¹008366; აა-69 ¹008364; აა-69 ¹008362; აა-69 ¹008360; აა-69 ¹008356; აა-69 ¹008351; აა-69 ¹008347; აა-69 ¹004558; აა-69 ¹008339; აა-69 ¹008327; აა-69 ¹008332 _ საერთო თანხით 3351,05 ლარი), შპს ,,ბ-ის” (ანგარიშ-ფაქტურა აა-70 ¹039882 თანხით 201,6 ლარი), შპს ,,რ-ის” (ანგარიშ-ფაქტურა აა-69 ¹007925: აა-69 ¹007613 საერთო თანხით _ 200,16 ლარი) მიერ გაწერილი ანგარიშ-ფაქტურებით გადახდილი დღგ-ის თანხის _ 3752,81 ლარის ჩათვლის ნაწილში. აღნიშნულ ნაწილში საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ საქმის მასალებით, კერძოდ, აჭარის ა/რ-ის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემული ცნობებით უდავოდ დასტურდება, რომ შპს “ბ-ს” და შპს “რ-ის” სადავო დღგ-ის თანხა ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე ბიუჯეტში გადახდილი აქვთ. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია შპს “კ-ის” მიერ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისი თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდა, რამდენადაც შპს “კ-ი” ლიკვიდირებულია და ლიკვიდაციის მიზნებისათვის საგადასახადო ინსპექციიდან წარმოდგენილი საბუთების შესაბამისად, მას დავალიანება არ გააჩნია. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული დასკვნების გასაქარწყლებლად საკასაციო საჩივრები არ შეიცავს დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიას, რაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ აღნიშნული გარემოებების არასწორად დადგენას დაადასტურებდა და გააქარწყლებდა აჭარის ა/რ-ის ბიუჯეტში აღნიშნული მიმწოდებლების მიერ დღგ-ის სადავო თანხების გადახდის ფაქტს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება გამოტანილია 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე და 115-ე მუხლების სწორი განმარტებისა და გამოყენების საფუძველზე. კასატორები ვერ ასაბუთებენ, რომ ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით პროდუქციის მიმწოდებლებს აჭარის ა/რ-ის ბიუჯეტში დღგ-ს თანხა არ გადაუხდიათ. აჭარის ა/რ-ის ბიუჯეტი კი, სადავო პერიოდში მოქმედი “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოს ერთიანი საბიუჯეტო სისტემის შემადგენელი ნაწილია.

რაც შეეხება დანარჩენ ნაწილში დღგ-ის თანხების ჩათვლას, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება სრულიად დაუსაბუთებელია. სააპელაციო სასამართლომ უცვლელად დატოვა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილება ინდმეწარმე “ა. მ-თვის” დღგ-ისა და დარიცხული პროცენტების _ 4168,65 ლარის ოდენობით გადახდილად ჩათვლის შესახებ. როგორც ზემოთ აღინიშნა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2004 წლის 11 მაისის ¹1-11/3981 შეტყობინების საფუძველზე ინდმეწარმე “ა. მ-ს” გაუუქმდა დღგ-ს ჩათვლა საწარმოს მიერ წარდგენილ 19 ანგარიშ-ფაქტურაზე. აქვე მითითებულია, რომ გაუქმებული დღგ-ს ჩასათვლელი თანხის ოდენობამ შეადგინა 4168.65 ლარი, მაშინ როდესაც ამავე შეტყობინებაში მითითებული ანგარიშ-ფაქტურებზე გაუქმებული დღგ-ის საერთო თანხების ჯამი 4168.65 ლარზე ნაკლებია (ს.ფ.8). გარდა შპს “კ-თან”, შპს “ბ-თან” და შპს “რ-თან” ნაწარმოები ოპერაციების საფუძველზე გაწერილი ანგარიშ-ფაქტურებისა, სააპელაციო სასამართლოს არ გაურკვევია დარჩენილი 5 ანგარიშ-ფაქტურაზე _ აა-69 ¹001557, აა-70 ¹044103, აა-91 ¹167649, აა-78 ¹015736, აა-70 ¹010674 _ დღგ-ის ჩათვლის გაუქმების მართლზომიერების საკითხი, არ დაუდგენია, თუ რომელი მიმწოდებლების მიერ არის ისინი გაწერილი და არის თუ არა მათ მიერ დღგ-ის თანხა ბიუჯეტში გადახდილი.

სააპელაციო სასამართლოს ასევე არ უმსჯელია ს.ფ.8-ზე მითითებული 4168,65 ლარის შემადგენლობაზე, მაშინ როდესაც აღნიშნულზე პირდაპირ მითითებას შეიცავდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 სექტემბრის განჩინება. სააპელაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ რომელი პროცენტებისაგან და რა ოდენობით გაათავისუფლა მოსარჩელე.

ზემოაღნიშნულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევის საფუძველზე უნდა მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. ქუთასის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის განჩინება უცვლელად დარჩეს ინდმეწარმე “ა. მ-თვის” 3752,81 ლარის ოდენობით დღგ-ის ჩათვლის ნაწილში (აა-69 ¹008366, აა-69 ¹008364, აა-69 ¹008362, აა-69 ¹008360, აა-69 ¹008356, აა-69 ¹008351, აა-69 ¹008347, აა-69 ¹004558, აა-69 ¹008339, აა-69 ¹008327, აა-69 ¹008332, აა-70 ¹039882, აა-69 ¹007925, აა-69 ¹007613 ანგარიშ-ფაქტურებზე გადახდილი დღგ);

3. დანარჩენ ნაწილში გაუქმდეს ქუთასის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

4. სახელმწიფო ბაჟის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.