ბს-3-3(3კ-07) 26 მარტი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. ქუთაისის მერიის, სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოსა და ფ-ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 9 თებერვალს ჯ. ფ-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების _ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოსა და ქ. ქუთაისის მერიის მიმართ, ხოლო მესამე პირად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურზე მიუთითა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1958-1978 წლებში მუშაობდა ქუთაისის ... ქარხანაში, საიდანაც მიიღო საცხოვრებელი ბინა. იმის გამო, რომ აღნიშნულ ბინას არ გააჩნდა დამხმარე ფართი, ქარხნის ადმინისტრაციის, პარტიული და პროფკავშირული ორგანიზაციების შუამდგომლობით, ქუთაისის საბინაო სამმართველომ ნება დართო ქ. ქუთაისში, ... ქუჩის ¹127-ში მდებარე ¹5 საცხოვრებელი სახლის (ამჟამად ... ქუჩის პირველი შესახვევი, ¹8ა) ეზოში აეშენებინა დამხმარე სათავსი. აღნიშნულ ტერიტორიაზე 1969 წელს ჯ. ფ-მ საკუთარი სახსრებით ააგო სათავსი.

2006 წლის 13 იანვარს მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა, რომ ხსენებული სათავსი სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველომ კომერციულ კონკურსზე გასატან საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში შეიტანა, რაც მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ სადავო არასაცხოვრებელი ფართი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 208-ე მუხლისა და საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1983 წლის 23 დეკემბრის ¹806 დადგენილების საფუძველზე მის ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენდა.

მოსარჩელის განმარტებით, ხსენებული სათავსი უკანონოდ იქნა აყვანილი ქუთაისის მერიის ტერიტორიული მართვის სამსახურის ბალანსზე და შეტანილი ქ. ქუთაისის მერიის 2005 წლის 28 იანვრის ¹3 დადგენილებით საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში. შესაბამისად, მოსარჩელემ არაკანონიერად მიიჩნია სადავო ობიექტის პრივატიზებისთვის კომისიის შექმნის შესახებ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოს უფროსის 2005 წლის 27 ივლისის ¹80 ბრძანება და იმავე სამმართველოს მიერ 2005 წლის 14 დეკემბერს გამოცხადებული სადავო ობიექტის პრივატიზების თაობაზე კომერციული კონკურსი.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ სადავო ობიექტის სახელმწიფოს საკუთრებად აღრიცხვისას არ მოხდა მესაკუთრის ვინაობის გარკვევა. ხსენებული შენობა არ იყო მიღებული ექსპლუატაციაში. ამასთან, კონკურსის გამოცხადების დროს სადავო ნაგებობა სახელმწიფო საკუთრებად არ იყო აღრიცხული, სახელმწიფო საკუთრებად მისი აღრიცხვა 2005 წლის ნოემბერში მოხდა, საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში კი რამდენიმე თვით ადრე იქნა შეტანილი. ამდენად, მოპასუხეთა მიერ დარღვეული იყო ნაგებობათა აღრიცხვაზე აყვანის წესის შესახებ ინსტრუქცია, საქართველოს მთავრობის 1994 წლის 16 მარტის ¹806 დადგენილება და ქუთაისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 10 იანვრის ¹1.22.22 გადაწყვეტილება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ქ. ქუთაისში, ... ქუჩის პირველი შესახვევის ¹8ა-ში მდებარე 99,90 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართისა და 45,90 კვ.მ ფარდულის სახელმწიფო საკუთრებად აღრიცხვის თაობაზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა, მითითებული არასაცხოვრებელი ფართის საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში შეტანის თაობაზე ქ. ქუთაისის მერიის 2005 წლის 28 იანვრის ¹3 დადგენილების ბათილად ცნობა, იმავე არასაცხოვრებელი ფართის საპრივატიზაციო კომისიის შექმნის შესახებ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოს უფროსის 2005 წლის 27 ივლისის ¹80 ბრძანებისა და საპრივატიზაციო კომისიის 2005 წლის 28 ივლისის დასკვნის ბათილად ცნობა, ამასთან, ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე 99,90 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართისა და სადავო 45,90 კვ.მ ფარდულის ამშენებლად და მესაკუთრედ ცნობა მოითხოვა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 2 მაისის გადაწყვეტილებით ჯ. ფ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. ქუთაისის მერიის 2005 წლის 28 იანვრის ¹3 დადგენილების ის ნაწილი, რომლითაც ქ. ქუთაისში, ... ქუჩის პირველი შესახვევის ¹8ა-ში მდებარე 99,90 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი შეტანილ იქნა საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოს უფროსის 2005 წლის 27 ივლისის ¹80 ბრძანების ის ნაწილი, რომელიც შეეხებოდა ქ. ქუთაისში, ... ქუჩის პირველი შესახვევის ¹8ა-ში მდებარე 99,90 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართსა და ფარდულზე საპრივატიზაციო კომისიის შექმნასა და იმავე კომისიის 2005 წლის 28 ივლისის დასკვნას; ქ. ქუთაისში, ... ქუჩის პირველი შესახვევის ¹8ა-ში მდებარე 99,90 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი და ფარდული ცნობილ იქნა ჯ. ფ-ის აშენებულად, ხოლო აღნიშნულ არასაცხოვრებელ ფართსა და ფარდულზე მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნას უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ჯ. ფ-მ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა იმ ნაწილში, რომლითაც მისი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აპელანტმა გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 2 მაისის გადაწყვეტილება ქ. ქუთაისის მთავრობამ და სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველომაც გაასაჩივრეს ცალ-ცალკე სააპელაციო წესით. აპელანტებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება მოითხოვეს, რომლითაც ჯ. ფ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით Nქ. ქუთაისის მთავრობის, სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზაცების ქუთაისის სამმართველოსა და ჯ. ფ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 2 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. ქუთაისის ელექტრომექანიკური ქარხნის დირექციამ, პარტიულმა კომიტეტმა და პროფკავშირმა ქ. ქუთაისის საბინაო სამმართველოს უფროსისადმი მიმართული 1968 წლის წერილით იშუამდგომლეს ქარხნის სამეურნეო უბნის უფროსისათვის _ ჯ. ფ-ისათვის ქ. ქუთაისში, გორის ქუჩის ¹127-ში მდებარე ¹5 საცხოვრებელი სახლის ეზოში სათავსის აშენების ნება დაერთო, ვინაიდან მის საცხოვრებელ ბინას არავითარი დამხმარე სათავსი არ გააჩნდა. მითითებულ წერილზე გაკეთებული რეზოლუციით ჯ. ფ-ს ნება დაერთო დროებით დაედგა სათავსი (სარაია). ამასთან, მოწმეთა ჩვენებებით დასტურდებოდა, რომ სადავო ნაგებობა აშენებული იქნა ჯ. ფ-ის მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ უპროექტოდ და უნებართვოდ აშენებული ნაგებობის მესაკუთრედ ჯ. ფ-ე უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს 1983 წლის 23 დეკემბრის ¹806 დადგენილების საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მითითებული დადგენილებით სახალხო დეპუტატთაA საქალაქო საბჭოს აღმასკომებს უფლება მიეცათ, როგორც გამონაკლისი, მოეხდინათ ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლების (მათი ნაწილების) სამართლებრივი რეგისტრაცია. სადავო ნაგებობა კი არ წარმოადგენდა ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლს და არც ასეთი სახლის ნაწილს.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სადავო არასაცხოვრებელი ფართის ჯ. ფ-ის საკუთრებად აღრიცხვის საფუძვლად ქ. ქუთაისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 10 იანვრის გადაწყვეტილებაზე მითითებაც. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მართალია, ხსენებული გადაწყვეტილების მე-4 პუნქტი ნებას რთავდა ტექაღრიცხვის ბიუროს, მოეხდინა არასაცხოვრებელი ფართისა და ცალკე მდგომი დამხმარე სათავსების სამართლებრივი რეგისტრაცია, მაგრამ აღნიშნულის განხორციელების საფუძველი საქალაქო საუწყებათაშორისო კომისიების მიერ შედგენილი ოქმები უნდა ყოფილიყო, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა ჯ. ფ-ის მოთხოვნა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 208-ე მუხლის საფუძველზე სადავო ფართის მის ინდივიდუალურ საკუთრებად მიჩნევის თაობაზე, ვინაიდან საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სადავო არასაცხოვრებელი ფართი და ფარდული იყო აშენებული, არ მიეკუთვნებოდა მრავალბინიან სახლს, რომელშიც მოსარჩელე ცხოვრობდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2002 წლის 9 იანვრის ¹2 ბრძანებით დამტკიცებული “მშენებლობადამთავრებული შენობა-ნაგებობების ექსპლუატაციაში მიღების წესის” მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, ექსპლუატაციაში მიუღებელი ობიექტების ფუნქციონირება ქ. ქუთაისის მერიის 2002 წლის 19 თებერვლის ¹3 ბრძანებით დამტკიცებულ იქნა და შეიქმნა მშენებლობადამთავრებული შენობა-ნაგებობების ექსპლუატაციაში მიმღები კომისია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ობიექტი, რომელიც ექსპლუატაციაში არ ყოფილა მიღებული და რომლის ფუნქციონირება მისი ექსპლუატაციაში მიღების გარეშე დაუშვებელი იყო, არ შეიძლებოდა ყოფილიყო სამოქალაქო ბრუნვის საგანი, შესაბამისად, არ შეიძლებოდა მასზე საკუთრებისა და მით უმეტეს, სარგებლობისა და მისი გასხვისების უფლების განხორციელება, რის გამოც ქ. ქუთაისის მთავრობის 2005 წლის 28 იანვრის ¹3 დადგენილება იმ ნაწილში, რომლითაც ქ. ქუთაისში, ... გამზირის პირველი შესახვევის ¹8ა-ში მდებარე 99,90 კვ.მ, როგორც მუნიციპალური დაქვემდებარების არასაცხოვრებელი ფართი, შეტანილ იქნა საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში, მით უმეტეს, რომ საქმეში არსებული სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოს უფროსის წერილის შესაბამისად, აღნიშნული ფართი მხოლოდ 2005 წლის ნოემბერში აღირიცხა სახელმწიფო საკუთრებად საჯარო რეესტრში, არის კანონსაწინააღმდეგო.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება ჯ. ფ-მ საკასაციო წესით იმავე საფუძვლებით გაასაჩივრა. კასატორმა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველომაც გაასაჩივრა საკასაციო წესით. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 193-ე და 150-ე მუხლები. კასატორი მიუთითებს, რომ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სადავო ნაგებობა მყარად არის დამაგრებული სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენს, ამდენად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 193-ე მუხლის შესაბამისად, თუ მოძრავი ნივთი ისეა მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებული, რომ იგი ამ ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილად იქცა, მაშინ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, იმავდროულად ხდება ამ ნივთის მესაკუთრეც.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელეს გაშვებული ჰქონდა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების კანონით დადგენილი ერთთვიანი ვადა და არასწორად მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაზე “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრული ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა უნდა გავრცელებულიყო. კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოთ მითითებული კანონით დაწესებული ხანდაზმულობის ვადის გამოყენება შესაძლებელია იმ შემთხვევაში, თუ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოს მიერ ქონება პრივატიზებული იქნებოდა, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში სადავო ქონება პრივატიზებული არ იყო. ამდენად, ქ. ქუთაისის მერიის 2005 წლის 28 იანვრის ¹3 დადგენილება, რომლითაც სადავო ნაგებობის საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში შეტანა დამტკიცდა, წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომელზეც ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული გასაჩივრების ერთთვიანი ვადა ვრცელდებოდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება ქ. ქუთაისის მერიამაც გაასაჩივრა საკასაციო წესით. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნა, ვინაიდან სადავო ნაგებობის ჯ. ფ-ის მიერ აშენების ფაქტი უნდა დადასტურებულიყო კანონით დადგენილი წესით გაცემული მშენებლობის ნებართვით, რაც არ არსებობდა. ამასთან, კასატორმა სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულად მიიჩნია და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაზე უნდა გავრცელებულიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 იანვრის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. ქუთაისის მერიის, სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოსა და ჯ. ფ-ის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 18 იანვრის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 28 მარტამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ქუთაისის მერიის, სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოსა და ჯ. ფ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. ქუთაისის მერიის, სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ქუთაისის სამმართველოსა და ჯ. ფ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.