ბს-340-322(კ-07) 26 ივლისი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე შეამოწმა ი. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

გ. კუ-მა, გ. კვ-მ, მ. გ-მა, მ. კ-მ და მ. მ-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების: ქ. თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურისა და ი. ნ-ის მიმართ და ქ. თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 20.06.2000წ. ¹22 ბრძანების და ქალაქის მთავარ არქიტექტორის ¹353 პროექტის გაუქმება მოითხოვეს. მოსარჩელეთა განმარტებით, სადავო აქტებით ი. ნ-ს ნება დაერთო ქ. თბილისში, ... ქ. ¹13-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე კიბის უჯრედისა და აივნის მშენებლობა ეწარმოებინა. მშენებლობის შედეგად ილახებოდა ამავე სახლის მაცხოვრებელთა უფლებები. კიბე დაიკავებდა საერთო სარგებლობის ჩიხის მნიშვნელოვან ნაწილს და ჩიხით სარგებლობა შეუძლებელი გახდებოდა. ამასთანავე, ძველი სახლის კედელი ვერ გაუძლებდა გაფართოებული აივნის სიმძიმეს და ისედაც ავარიული სახლის დანგრევას გამოიწვევდა. საექსპერტო დასკვნით საინჟინრო ექსპერტი შეთანხმებას მხოლოდ იმ შემთხვევაში მიიჩნევდა შესაძლებლად თუ გათვალისწინებული იქნებოდა შემდეგი შენიშვნები: წარდგენილი იქნებოდა ... ქუჩის პირველი ჩიხის გაბარიტები ჩიხში შესასვლელი შეზღუდვის ხარისხის გასარკვევად, ასევე მეზობლის თანხმობა ახლად აშენებული ლოჯიის მისი ფანჯრის წინ გატარების შესახებ. მოსარჩელეთა განცხადებით, მშენებლობის ნებართვის გაცემისას არ იქნა გათვალისწინებული ექსპერტის შენიშვნები.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს 09.08.2000წ. განჩინებით ი. ნ-ის განცხადება სარჩელზე საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ მიუთითა, რომ კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 09.11.99წ. გადაწყვეტილება გამოტანილია დავაზე ი. ნ-ისა და ა. ნ-ს შორის საცხოვრებელი ფართის გამოყოფის შესახებ, ხოლო სასამართლოს წარმოებაში არსებული მ. კუ-ის, გ. კვ-ის, მ. გ-ის, მ. კ-ის და მ. მ-ის სარჩელი აღძრულია მოპასუხეების – ი. ნ-ისა დს არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის მიმართ დავაზე ამ უკანასკნელის მიერ დამტკიცებული პროექტის გაუქმებაზე, ამდენად დავა ეხება სხვადასხვა მხარეებს, სხვადასხვა დავის საგანზე, სხვადასხვა საფუძვლით, რაც გამორიცხავს სსკ-ის 278-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე საქმის წარმოების შეწყვეტას.

ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 13.07.2000წ. განჩინებით დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა შუამდგომლობა და შეჩერდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის მოქმედება. აღნიშნული განჩინება გაუქმებული იქნა ამავე სასამართლოს 21.07.2000წ. განჩინებით. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 08.01.01წ. განჩინებით გაუქმდა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 21.07.2000წ განჩინება და შეჩერდა გასაჩივრებული აქტის მოქმედება.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 29.01.01წ. განჩინებით ი. ნ-ის შუამდგომლობა მ. კუ-ის და სხვათა მიერ აღძრული სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის შესახებ დარჩა დაუკმაყოფილებელი. სასამართლომ მიუთითა, რომ ი. და ა. ნ-ებს შორის არსებული დავა ეხებოდა საცხოვრებელ ბინაში საერთო შესასვლელის იზოლირებულად მოწყობის საკითხს, ხოლო მ. კუ-ის და სხვათა მიერ აღძრული სარჩელი ეხება აქტის გაუქმების საკითხს.

კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 04.04.01წ. განჩინებით არ დაკმაყოფილდა მ. კუ-ის და სხვათა განცხადება ამავე სასამართლოს 09.11.99წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ. სასამართლომ მიიჩნია, რომ განმცხადებლები სარჩელის განხილვისას არ უნდა ყოფილიყვნენ ჩართულები მხარედ, რადგან სარჩელი ეხებოდა ფართიდან რეალური წილის გამოყოფას. სასამართლომ მიუთითა, რომ იმ შემთხვევაში თუ ნ-ების მიერ დარღვეული იქნა განმცხადებლების უფლებები შესასვლელისა და კიბის გამყოფით, მათ შეეძლოთ ამ საკითხზე მიემართათ სასამართლოსათვის.

ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 13.11.01წ. გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სასარჩელო მოთხოვნა. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა. სააპელაციო პალატაში საქმის განხილვისას, 21.03.03წ., აპელანტებმა გაზარდეს მოთხოვნა და თავდაპირველ მოთხოვნასთან ერთად მოითხოვეს ქ. თბილისში, ... ქ. ¹13-ში მდებარე სახლზე ი. ნ-ის მიერ წარმოებული მშენებლობის დემონტაჟი. აპელანტებმა სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდა იმ გარემოებით დაასაბუთეს, რომ ი. ნ-მა მშენებლობა აწარმოა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ, რის გამო აღნიშნული მოთხოვნით პირველი ინსტანციის სასამართლოს ვერ მიმართავდნენ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 21.05.03წ. განჩინებით სასამართლომ არ მიიღო წარმოებაში აპელანტთა დამატებითი სასარჩელო მოთხოვნა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 19.02.04წ. განჩინებით არ დაკმაყოფილდა სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება მოსარჩელეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 04.11.04წ. განჩინებით საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილდობრივ, გაუქმდა გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის განცხადებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დაკმაყოფილების საფუძვლად მითითებული ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 09.11.99წ. გადაწყვეტილების შესაბამისად ქ. თბილისის მერიის არქიტექტურისა და ქალაქმშენებლობის პროექტის განხილვისა და ექსპერტიზის განყოფილების მიერ გაცემული დასკვნით, სხვა შენიშვნებთან ერთად პროექტის დასამტკიცებლად საჭიროდ იქნა მიჩნეული მეზობლების თანხმობა. საკასაციო პალატამ მიუთითა, რომ არ დასტურდებოდა მეზობელთა თანხმობის არსებობა.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კომისიის მიერ გაცემული რეკომენდაციები ემყარებოდა ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ" კანონისა და სამოქალაქო კოდექსის 208-ე მუხლის მოთხოვნებს. მოცემულ შემთხვევაში კიბის უჯრედის მშენებლობა უნდა განხორციელებულიყო საერთო სარგებლობის ეზოში, ხოლო აივნის მიშენება საზიარო კედელზე და სავალდებულო იყო აღნიშნულ ეზოში მცხოვრები მობინადრეების თანხმობა. მხოლოდ იმ მეზობლის თანხმობა, რომლის ფანჯრის წინ უნდა აშენებულიყო ლოჯია, არ წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს. ამასთანავე, კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 09.11.99წ. გადაწყვეტილებით ი. ნ-ს პროექტის სათანადო წესით შეთანხმების შემდეგ უფლება მიეცა კიბის მოწყობაზე, ხოლო გასაჩივრებული აქტით ნებართვა გაცემული იყო კიბის მოწყობასა და ლოჯიის გადიდებაზე. ი. ნ-ის მიერ თავისი ინდივიდუალური წილის გაზრდა (აივნის გაფართოება) გამოიწვევდა საერთო საკუთრებაში მისი კუთვნილი წილის გაზრდას სამოქალაქო კოდექსის 212-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე, რის გამოც აივნის გაფართოების თაობაზე ნებართვისა და პროექტის გაცემისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹13-ში მცხოვრებ პირთა თანხმობა.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში დაცული საქართველოს ძეგლთა დაცვის დეპარტამენტის 17.05.02წ. დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ... I ჩიხის ¹13-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენდა ავარიულს, ხოლო გარე დაზიანება - მწვავე ავარიულს. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 01.06.03წ. ექსპერტის დასკვნით პასუხი ვერ გაეცა სასამართლოს კითხვას - სახლის მეორე სართულზე სადავო პროექტის მიხედვით აივნის მიშენება ხომ არ გამოიწვევდა საყრდენი კედლის დაზიანებას. საკასაციო პალატის აზრით, აღნიშნული საკითხის გარკვევას არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა დავის გადაწყვეტისათვის.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებული იყო საპროცესო ნორმების დარღვევით. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას, 21.03.03წ., აპელანტების მიერ წარდგენილი იქნა სასარჩელო მოთხოვნა, რომელშიც მოსარჩელეები მიუთითებდნენ პროექტის დარღვევით მშენებლობის წარმოების შესახებ და იმ მოტივებზე, რომელთა გამო მათ საშუალება არ ჰქონდათ აღნიშნული მოთხოვნით რაიონული სასამართლოსათვის მიემართათ. სააპელაციო სასამართლოს კანონით განსაზღვრულ ვადაში გაზრდილი სასარჩელო მოთხოვნის წარმოებაში მიღებაზე უარის შესახებ განჩინება არ მიუღია, კანონით დადგენილ ვადაში ასეთი განჩინების მიუღებლობის შემთხვევაში სარჩელი მიღებულად ითვლებოდა და სასამართლოს აღნიშნული სარჩელის წარდგენიდან ორი თვის შემდეგ, 21.05.03წ., უფლება აღარ ჰქონდა ემსჯელა დავის საგნის გაზრდის შესახებ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.12.06წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 13.11.01წ. გადაწყვეტილება და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მთავარი არქიტექტორის 20.06.2000წ. ¹220 ბრძანება, თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს (არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის უფლებამონაცვლე) დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 09.11.99წ. გადაწყვეტილებით ი. ნ-ს ... ¹13-ში მდებარე ბინაზე, ქუჩის მხრიდან, აივანზე ასასვლელი კიბის მოწყობაზე (და არა აივნის მიშენებაზე) ნება დაერთო მხოლოდ თბილისის არქიტექტურისა და დაგეგმარების ინსტიტუტის მიერ სათანადო პროექტის გაცემის შემდეგ. თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის 26.04.2000წ. გადაწყვეტილებით ნება დაერთო ქუჩის მხრიდან აივანზე ასასვლელი კიბე მოეწყო მხოლოდ ქ. თბილისის მთავარ არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის შესაბამისად. სასამართლოს განცხადებით, ი. ნ-ი უფლებამოსილი იყო კუთვნილ ბინაში ქუჩის მხრიდან, კუთვნილ აივანზე მოეწყო ასასვლელი კიბე კანონმდებლობით დადგენილი წესების დაცვით, რაც არ გულისხმობდა აივნის მიშენების კორექტული პროექტის შეთანხმების უპირობო ვალდებულებას და იმას, რომ პროექტი შეთანხმებული ყოფილიყო კანონმდებლობით დადგენილი წესების დაცვის გარეშე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აქტით აპელანტების კანონიერ ინტერესებს ადგებოდა ზიანი, ვინაიდან ი. ნ-ის მიერ აივნის გაფართოება საერთო საკუთრებაში მის წილს ზრდიდა, რის გამოც აივნის გაფართოვების ნებართვისა და პროექტის გაცემისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა იქ მცხოვრებ პირთა თანხმობა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება და აღნიშნა, რომ მშენებლობის ნებართვების გაცემასთან დაკავშირებით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოიცემა საჯარო ადმინისტრაციული წარმოებით ამავე კოდექსის UIX თავით დადგენილი წესით. ამასთანავე ადმინისტრაციული წარმოების დროს გამოიყენებოდა ამავე კოდექსის VI თავით განსაზღვრული ადმინისტრაციული წარმოების ზოგადი დებულებანი. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინიტსრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, ხოლო ამავე კოდექსის 95.2 მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ აცნობოს დაინტერესებულ მხარეს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შეიძლება გაუარესდეს მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველყოს მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 10.09.99წ. ¹31/15 დასკვნის თანახმად, ... ქ. ¹13-ში მდებარე ბინაში, ქუჩის მხრიდან ი. ნ-ის კუთვნილ აივანზე ასასვლელი კიბის მოწყობა ტექნიკური ნორმების დაცვით შეუძლებელი იყო, ხოლო როგორც გამონაკლისი შესაძლებელი იყო ისე, როგორც დანართ ¹1-ში იყო ნაჩვენები, ხოლო საქართველოს ძეგლთა დაცვის დეპარტამენტის 17.05.02წ. დასკვნით ... ქ. ¹13-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი იყო ავარიული. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 15.07.03წ. დასკვნით, აივნისა და კიბის მშენებლობასთან დაკავშირებით საქმეში წარმოდგენილი პროექტი შეთანხმებული იყო იმ დროს არსებული არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების წესების დაცვით. აღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტი გამოცემული იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რითაც არსებითად იქნა დარღვეული მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ნ-მა. კასატორმა აღნიშნა, რომ სადავო ბრძანებით დამტკიცებული პროექტი შერჩეული იყო სხვადასხვა ესკიზური პროექტიდან ყველაზე საუკეთესო. კასატორის განცხადებით, მოწინააღმდეგე მხარემ უფლება არ დართო ეზოს მხრიდან მოეწყო ასასვლელი კიბე, რის გამოც იძულებული შეიქმნა კიბე ქუჩის მხრიდან მოეწყო. ხვეული კიბის მოწყობის აუცილებლობამ წარმოშვა არსებული აივნის გაბარიტებთან მიმართებაში საპროექტო აივნის პარამეტრების შეცვლა-გადიდება. საკითხის ამდაგვარი გადაწყვეტა სახლთმფლობელობის მდგრადობის და უსაფრთხოების პირობასაც წარმოადგენდა. კასატორმა აღნიშნა, რომ სზაკ-ის 60¹ მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად დაუშვებელი იყო კანონსაწინააღმდეგო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, თუ დაინტერესებულ მხარეს კანონიერი ნდობა ჰქონდა მის მიმართ. კასატორის განცხადებით, სადავო ადმინისტრაციული აქტების საფუძველზე განხორციელებული აქვს იურიდიული მნიშვნელობის მქონე მოქმედება. ამასთანავე, კასატორის აზრით, სადავო აქტით არსებითად არ არის დარღვეული სახელმწიფო საზოგადოებრივი ან სხვა პირის კანონიერი უფლებები ან ინტერესები. კასატორის აზრით, სააპელაციო პალატამ არ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მე-4 და მე-5 ნაწილები, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რაც ადასტურებდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ კანონის ნორმათა დარღვევის ფაქტს. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 30.04.07წ. განჩინებით საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული. მხარეებს განესაზღვრათ ვადა დასაშვებობის თაობაზე მოსაზრებების წარმოდგენისათვის. მ. კუ-მა წარმოადგინა მოსაზრება, რომლის თანახმად საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს არსებითად განსახილველად დაშვებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ ი. ნ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევის გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისთვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ი. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

“სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის “მ” ქვეპუნქტის საფუძველზე კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. ნ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეული იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.