¹ბს-360-344(კ-06) 27 დეკემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, როზა ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე, მოპასუხე შეგებებულ სარჩელში) _ ი. შ.-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები: 1. მ. გ.-ი (მოპასუხე და მესამე პირი სარჩელში, შეგებებული სარჩელის ავტორი); 2. ...-ის ცენტრი ¹... (მოპასუხე სარჩელში)

მესამე პირები:

1. მ. მ.-ი (მოპასუხე შეგებებულ სარჩელში)

2. შ. შ.-ი

3. ქ. თბილისის ¹... სანოტარო კანტორა (თავდაპირველად _ ნოტარიუსი ნ. ს.-ი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი – ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

შეგებებული სარჩელის საგანი – ბინიდან გამოსახლება, ბინის ქირის ანაზღაურება, მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. შ.-მ სარჩელი აღძრა თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოში მოპასუხე მ. გ.-ის მიმართ ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, მესამე პირად მიუთითა ქ. თბილისის ¹... სანოტარო კანტორის ნოტარიუსზე _ ნ. ს.-ზე.

მოსარჩელის განმარტებით, მის ოჯახს ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში ეკავა ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის საბინაო ტრესტის ფონდის 37 კვ.მ ოროთახიანი ბინა, რომლის დამქირავებელი იყო მისი ბებია _ ა. ი.-ე. 1994 წლის 17 ივნისს მოსარჩელის მამამ _ რ. შ.-მ მოახდინა აღნიშნული ბინის პრივატიზება.

მოსარჩელის მტკიცებით, 1994 წლის 21 ივლისს რ. შ.-მ ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე, თავის სახელზე პრივატიზებული ბინა ისე მიჰყიდა აწ გარდაცვლილ ა. გ.-ს, რომ აღნიშნული ბინის პრივატიზაციის დროს მასში ჩაწერილი ოჯახის წევრების (მ. მ.-ისა და ი. შ.-ის) თანხმობა მას, როგორც გამყიდველს, არ ჰქონდა. იმჟამად სადავო ბინა ა. გ.-ის შვილს _ მ. გ.-ს, როგორც მემკვიდრეს, ჰქონდა გაფორმებული. მოსარჩელის მამა დიდი ხნის წინ იყო წასული ქ. მოსკოვში. მოსარჩელის ოჯახს თანხა დასჭირდა და ა. გ.-გან ისესხა 1200 აშშ დოლარი, თვეში 40%-იანი სარგებლით. აღნიშნული თანხის გამსესხებელმა სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, მსესხებლის ბინაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმება მოითხოვა იმ პირობით, რომ სესხის დაბრუნების შემთხვევაში, ხსენებული ბინა მესაკუთრეს დაუბრუნდებოდა. ნასესხები თანხის დროულად გადაუხდელობის გამო, მოპასუხემ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ბინა თავის სახელზე აღრიცხა.

მოსარჩელემ მამამისს _ რ. შ.-სა და ა. გ.-ს შორის გაფორმებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოითხოვა იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება დადებული იყო გამყიდველის მძიმე ფინანსური მდგომარეობის გამო, ამასთან, მისი დადებისას არ არსებობდა ოჯახის სრულწლოვანი წევრების თანხმობა (მხოლოდ მოსარჩელის ბაბუის _ შ. შ.-ის თანხმობა არსებობდა), ასევე _ სადავო ბინაზე ყადაღის დადება.

აწ გარდაცვლილი ა. გ.-ის მემკვიდრემ _ მ. გ.-მ თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოში შეგებებული სარჩელი წარადგინა მოპასუხე ი. შ.-ის მიმართ და სადავო ბინიდან რ., ი. და შ. შ.-ების, ასევე, მ.- მ.-ის ამოწერა, მათი გამოსახლება და სადავო ბინაში ოთხი წლის მანძილზე ცხოვრების გამო, გადასახდელი ბინის ქირისა და მორალური ზიანის ანაზღაურება მოითხოვა.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, როდესაც დამთავრდა სადავო ბინის გადაფორმება და დააპირა კუთვნილ ბინაში გადასვლა, ამ ბინაში იმყოფებოდა რ. შ.-ის მამა _ შ. შ.-ი, რომელიც ა. გ.-მ არ გაიყვანა ხსენებული ბინიდან. ა. გ.-ი გარდაიცვალა 1997 წლის 11 თებერვალს, ხოლო მ. გ.-მ ვერ მოახერხა ექვსი თვის ვადაში სამკვიდროს, კერძოდ, დასახელებული ბინის თავის სახელზე გადაფორმება, თუმცა სასამართლო წესით აღიდგინა აღნიშნული ვადა და სადავო ბინა გადაიფორმა. მიუხედავად ამისა, მ. გ.-მ მოპასუხე მხარის წინააღმდეგობის გამო, ვერ მოახერხა კუთვნილ ბინაში შესვლა.

მ. მ.-მ (ი. შ.-ის დედამ) თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოში დამატებითი სასარჩელო განცხადება წარადგინა, მოპასუხედ ...-ის ცენტრ ¹...-ზე, ხოლო მესამე პირად მ. გ.-ზე მიუთითა და ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, სადავო ბინა შედგებოდა ორი ოთახისაგან და დამხმარე სათავსებისაგან. 1994 წლის 17 ივნისს გაფორმებული ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელის მამის _ რ. შ.-ის მიერ ბინის პრივატიზაცია კანონის დარღვევით განხორციელდა, კერძოდ, მან წარადგინა ცნობა საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ (ფორმა ¹1), რომლის მიხედვითაც დგინდებოდა, რომ აღნიშნულ ბინაში მხოლოდ რ. და შ. შ.-ები იყვნენ ჩაწერილი, მაშინ, როცა სადავო ბინაში, მათ გარდა, ი. შ.-ი და მ. მ.-ც იყვნენ ჩაწერილნი და ბინის პრივატიზაციისას ამ უკანასკნელთა თანხმობა არ არსებობდა.

მოცემული საქმე რამდენჯერმე განიხილა სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლომ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 12 ნოემბრის საოქმო განჩინებით მ. გ.-ის შეგებებულ სარჩელზე მოცემულ საქმეში მოპასუხეებად ჩაებნენ ი. შ.-ი და მ. მ.-ი.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 22 სექტემბრის სხდომაზე მ. გ.-ის წარმომადგენელმა დააზუსტა და შეამცირა შეგებებული სარჩელის მოთხოვნათა ოდენობა და მოპასუხე ი. შ.-ისა და მ. მ.-ის სადავო ბინიდან გამოსახლება მოითხოვა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ი. შ.-ის სარჩელი ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე და მ. მ.-ის სარჩელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; მ. გ.-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა და ი. შ.-ი და მ. მ.-ი გამოსახლებულ იქნენ ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინიდან.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. შ.-მ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით ი. შ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. შ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მ. გ.-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა; ი. შ.-ი და მ. მ.-ი გამოსახლებულ იქნენ ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინიდან.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა არასათანადო მოსარჩელის _ მ. მ.-ის მიმართ. სადავო ბინის რ. შ.-ის სახელზე პრივატიზაციისას ოჯახის ყველა წევრს აღნიშნულ ბინაზე თანასაკუთრების უფლება ჰქონდა და ამიტომ, უნდა მოეხდინათ ამ უფლების რეალიზაცია საკუთრების აღრიცხვის გზით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილებაზე, რომლითაც გაუქმდა «საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის შესახებ» საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცი, პრივატიზებისას ოჯახის სრულწლოვანი წევრის თანხმობის თაობაზე. მართალია, ბინის პრივატიზაცია ამ აქტის მიღებამდე განხორციელდა, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლომ ა. გ.-ი სადავო ბინის კეთილსინდისიერ შემძენად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა მოსარჩელის მოსაზრება 1994 წლის 21 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულების თვალთმაქცურ გარიგებად მიჩნევის თაობაზე და მიიჩნია, რომ აღნიშნულის დასადასტურებლად უნდა დადგენილიყო მხარეთა შორის სასესხო ურთიერთობის არსებობა, რაც საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, მოწმეთა ჩვენებები კი, კანონის თანახმად, სასესხო ურთიერთობის დასადასტურებლად საკმარის მტკიცებულებებს არ წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მ. გ.-ის შეგებებული სარჩელი უნდა დაკმაყოფილებულიყო იმ მოტივით, რომ მას, როგორც სადავო ქონების მესაკუთრეს, უფლება ჰქონდა მოეთხოვა კუთვნილი ნივთის სხვა პირთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. შ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 9 მარტის განჩინებით ი. შ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1994 წლის 17 ივნისს რ. შ.-მ, ფორმა ¹1-ის საფუძველზე, რომლითაც დგინდებოდა, რომ სადავო ბინაში მხოლოდ თვითონ და მამამისი _ შ. შ.-ი იყვნენ ჩაწერილი, მოახდინა ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინის პრივატიზაცია. აღნიშნული პერიოდისათვის სადავო ბინაში გამყიდველის მეუღლე _ მ. მ.-ი და შვილი _ ი. შ.-იც იყვნენ ჩაწერილი, რომელთაც ბინის პრივატიზაციაზე თანხმობა არ მიუციათ. 1994 წლის 21 ივლისს რ. შ.-სა და ა. გ.-ს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება. ა. გ.-მ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ბინა საჯარო რეესტრში თავის სახელზე აღრიცხა. ეს უკანასკნელი 1997 წლის 11 თებერვალს გარდაიცვალა და მანამდე შ.-ების სადავო ბინიდან გამოსახლება არ მოუთხოვია.

ზემოთქმული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ სადავო ბინაზე პრივატიზაციის საფუძველს იმ დროს მოქმედი სახლთმმართველობის მიერ გაცემული ცნობა (ფორმა ¹1) წარმოადგენდა, რომლის მიხედვითაც, არასრულად იყო მითითებული ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში ჩაწერილ სრულწლოვან პირთა ვინაობა, ამ უკანასკნელის მიხედვით, ბინაში მხოლოდ რ. და შ. შ.-ები ირიცხებოდნენ. საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ, მართალია, სწორად დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო ბინის პრივატიზაციისას ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობა არ იყო რ. შ.-სათვის მიცემული, მაგრამ არასწორად გამოიყენა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილება, რომელიც იმ დროს არ მოქმედებდა.

საკასაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა კასატორის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ 1994 წლის 17 ივნისს _ ბინის პრივატიზაციის დროისათვის მოქმედებდა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება, რომლის მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცის თანახმად, საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციისას ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობა იყო სავალდებულო. აღნიშნული დებულება გაუქმდა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილებით, ანუ სადავო ბინის პრივატიზაციის განხორციელების შემდგომ, ამ უკანასკნელს კი უკუძალა ვერ მიენიჭებოდა.

საკასაციო სასამართლომ სააპელაციო სასამართლოს ყურადღება პროცესუალურ საკითხზეც მიაქცია და მიიჩნია, რომ არც ერთი ინსტანციის სასამართლოს მ. მ.-ის პროცესუალური სტატუსი არ განუსაზღვრავს, მაშინ, როცა მის ინტერესებს არათუ მხოლოდ შეეხებოდა მოცემული დავა, არამედ ამ სადავო სამართალურთიერთობის უშუალო მონაწილე იყო, ვინაიდან იგი ბინის პრივატიზაციისას რ. შ.-თან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა, ჩაწერილი იყო და ცხოვრობდა ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინაში მეუღლესთან, მამამთილთან და შვილთან ერთად.

საკასაციო სასამართლომ სააპელაციო სასამართლოს ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზეც, რომ სადავო ბინის თანამესაკუთრეებს ი., შ. და რ. შ.-ები და მ. მ.-ი წარმოადგენდნენ და რადგან ამათგან ორს _ რ. და შ. შ.-ებს ბინის (ფაქტობრივად, თავისი წილის) პრივატიზაციაზე თანხმობა მიცემული ჰქონდათ და იმჟამად ისინი ცოცხლები აღარ იყვნენ, სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა ემსჯელა, რეალურად რა ფარგლებში იყო გასაჩივრებული სადავო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება და მოსარჩელის _ ი. შ.-ისა და დედამისის _ მ. მ.-ის ინტერესები პრივატიზაციის სადავო ხელშეკრულებით რა ფარგლებში შეილახა.

საკასაციო სასამართლომ, ამასთან, არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ა. გ.-ის კეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევის თაობაზე და განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის თანახმად, შემძენი ხდებოდა მესაკუთრე მაშინაც, როცა გამსხვისებელი არ იყო ნივთის მესაკუთრე, მაგრამ შემძენი ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერი იყო. კეთილსინდისიერად არ ჩაითვლებოდა შემძენი, თუ მან იცოდა ან უნდა სცოდნოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილი კი ადგენდა, რომ ნივთის შემძენი ვერ იქნებოდა კეთილსინდისიერი, თუ იგი მისი ნების წინააღმდეგ გავიდა მისი მფლობელობიდან. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-185-ე მუხლები, რომლებიც უძრავ ნივთებზე საკუთრების შეძენის წესებს ადგენდა, შემძენის კეთილსინდისიერების საკითხს ცალკე არ არეგულირებდა. საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ, როგორც საქმის მასალებით დგინდებოდა და მხარეებიც არ უარყოფდნენ, ა. გ.-ისა და რ. შ.-ის ოჯახებს შორის ახლო ურთიერთობა არსებობდა და ფაქტობრივად, შეუძლებელი იყო იმის მტკიცება, რომ ა. გ.-სათვის უცნობი იყო, რომ მის მიერ ნაყიდ სადავო ბინაში რ. და შ. (მამა) შ.-ების გარდა, მ. მ.-ი (მეუღლე) და ი. შ.-ც (შვილი) ცხოვრობდნენ. ამასთან, საკასაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმავე კოდექსის 312-ე მუხლის მოთხოვნასაც, რომლის თანახმადაც, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე იძენდა რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლებოდა სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტო იყო. ამდენად, საკასაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა კასატორის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ა. გ.-ი კეთილსინდისიერ შემძენად ვერ იქნებოდა მიჩნეული, ვინაიდან მისთვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ბინაში რეალურად მ. მ.-ი და ი. შ.-ც ცხოვრობდნენ. ამასთან, გასათვალისწინებელი იყო ის გარემოებაც, რომ 1994 წლიდან გარდაცვალებამდე _ 1997 წლამდე ა. გ.-ს სადავო ბინიდან შ.-ების ოჯახის გამოსახლება არ მოუთხოვია, მიუხედავად იმ გარემოებისა, რომ სადავო ბინა უკვე მის სახელზე იყო საჯარო რეესტრში აღრიცხული.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 6 მაისის განჩინებით მ. მ.-ი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მოცემულ საქმეში მესამე პირად ჩაება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 13 სექტემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, ამ საქმეში მესამე პირად მოსარჩელე ი. შ.-ის ძმა შ. შ.-ი ჩაება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის განჩინებით ი. შ.-ის სააპელაციო საჩივარი ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინაზე 1994 წლის 17 ივნისს განხორციელებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში გამოიყო ცალკე წარმოებად; სააპელაციო საჩივარზე ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის და შეგებებულ სარჩელზე ბინიდან ამოწერისა და გამოსახლების თაობაზე საქმის წარმოება შეჩერდა ამავე განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის პირველ პუნქტში მითითებული მოთხოვნის (პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა) შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე; იმავე განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 პუნქტში აღნიშნული საქმის (ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; შეგებებულ სარჩელზე _ ბინიდან ამოწერა და გამოსახლება) წარმოების განახლების შემდეგ, იგი განსჯადობით განსახილველად თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას უნდა გადასცემოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით ი. შ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. შ.-ის სარჩელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი რ. შ.-ის მიერ 2004 წლის 17 ივნისს ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ოროთახიან ბინაზე განხორციელებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება დასახელებული ქონების 1/5 ნაწილზე.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1994 წლის 17 ივნისს მოსარჩელის მამამ _ რ. შ.-მა მოახდინა ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაცია და მის სახელზე აღრიცხვა. ხსენებული ბინის პრივატიზაციის დროს მასში რ. შ.-თან ერთად, ჩაწერილები იყვნენ მისი მამა _ შ. შ.-ი, მისივე მეუღლე _ მ. მ.-ი და შვილები _ ი. შ.-ი (დაბადებული 1976 წლის 31 მაისს) და შ. შ.-ი (დაბადებული 1983 წელს).

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე და მიიჩნია, რომ მართებული იყო აპელანტის მოსაზრება სადავო ურთიერთობის მიმართ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გამოყენების თაობაზე. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ბინის პრივატიზაციის მომენტისათვის მოქმედი საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი უსასყიდლოდ გადაეცემოდათ საქართველოს მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები იყვნენ, იმავე დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცის მიხედვით კი, საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციისას ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობა სავალდებულო იყო.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო არ იყო ის გარემოება, რომ რ. შ.-ის სახელზე ბინის პრივატიზაციის განხორციელებისას ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის, კერძოდ, მისი მეუღლის _ მ. მ.-ის და შვილის _ ი. შ.-ის თანხმობა არ არსებობდა. აღნიშნული საფუძვლით სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება და მიიჩნია, რომ სადავო ბინის პრივატიზაცია ზემოთ დასახელებული დადგენილებით რეგლამენტირებულ მოთხოვნათა დარღვევით განხორციელდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება პრივატიზაციის ხელშეკრულების მთლიანად ბათილად ცნობის შესახებ და მიიჩნია, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი სადავო ბინის 1/5-ზე განხორციელებული პრივატიზაციის ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. შ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება _ სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების მთლიანად ბათილად ცნობა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ 1994 წლის 17 ივნისს კასატორის მამამ _ რ. შ.-მ მოახდინა ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაცია და მის სახელზე აღრიცხვა. ამ ბინის პრივატიზაციის დროს მასში რ. შ.-თან ერთად, ჩაწერილნი იყვნენ რ. შ.-ის მამა _ შ. შ.-ი, მეუღლე _ მ. მ.-ი, შვილები _ იმ დროისათვის სრულწლოვანი ი. შ.-ი და არასრულწლოვანი შ. შ.-ი. ბინის პრივატიზაციის დროისათვის მოქმედი საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების შესაბამისად, საცხოვრებელი სახლი უსასყიდლოდ გადაეცემოდათ საქართველოს მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები იყვნენ, ხოლო იმავე დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცის თანახმად, საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაცია მხოლოდ ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით უნდა განხორციელებულიყო, მოცემულ საქმეში კი არ მოიპოვებოდა აღნიშნულზე მ. მ.-ისა და ი. შ.-ის თანხმობები, რომელთა გარეშეც არ შეიძლებოდა ზემოხსენებული ხელშეკრულების დადება. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბინის პრივატიზაცია დასახელებული დადგენილებით რეგლამენტირებულ მოთხოვნათა დარღვევით განხორციელდა. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ნაწილობრივ, ამ ბინის 1/5 ნაწილზე ცნო ბათილად. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება, ვინაიდან, აღნიშნული ნორმატიული აქტით იმპერატიულად და ცალსახად იყო განსაზღვრული, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულება იდებოდა მხოლოდ ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით დადგენილია, რომ ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმებით დაირღვა ხსენებული მუხლი, ვინაიდან საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილებით, პრაქტიკულად, აკრძალული იყო პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმება ოჯახის სრულწლოვანი წევრების თანხმობის გარეშე, რომლის არსებობაც წარმოადგენდა ხსენებული ხელშეკრულების გაფორმების სავალდებულო წინაპირობას. ოჯახის წევრების თანხმობა წარმოადგენდა პრივატიზაციის ხელშეკრულების სავალდებულო ფორმას და ამავე ხელშეკრულების არსებით შემადგენელ ნაწილს, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლით განსაზღვრულია, რომ ბათილია კანონით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, ასევე ნებართვის გარეშე დადებული გარიგება, თუ ამ გარიგებისათვის საჭიროა ნებართვა. აღნიშნული მუხლი ამომწურავად განსაზღვრავს 1994 წლის 17 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილობას, ვინაიდან სადავო ხელშეკრულების დადება არ შეიძლებოდა მ. მ.-ისა და ი. შ.-ის თანხმობისა და მათი ნების გარეშე. იგივე მოსაზრება განმტკიცებულია ამავე კოდექსის 68-ე მუხლში, რომლის მიხედვითაც, გარიგების ნამდვილობისათვის საჭიროა კანონით დადგენილი ფორმის დაცვა. აღნიშნული ფორმა კი ამ შემთხვევაში დარღვეულია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მტკიცებით, მცდარი და დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს განმარტება იმის შესახებ, რომ მხოლოდ 1/5 ნაწილში შეიძლება იქნეს ცნობილი 1994 წლის 17 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ბათილად. სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ აღნიშნული ხელშეკრულების დამდებმა ერთ-ერთმა მხარემ _ ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სახლთმმართველობის წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირა ამ ხელშეკრულების ბათილობის მოთხოვნას და აღიარა, რომ ხსენებული ხელშეკრულება გაფორმდა კანონდარღვევით და ჩადენილ იქნა სიყალბე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 7 ივლისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი. შ.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 7 ივლისის განჩინების ჩაბარებიდან 20 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2006 წლის 27 სექტემბრამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით ი. შ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2006 წლის 1 ნოემბერს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 დეკემბრის სხდომაზე ი. შ.-ის საკასაციო საჩივრის განხილვა გადაიდო 2007 წლის 27 დეკემბერს, ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ ი. შ.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1994 წლის 17 ივნისს რ. შ.-მ, ფორმა ¹1-ის საფუძველზე, რომლითაც დგინდებოდა, რომ სადავო ბინაში მხოლოდ თვითონ და მამამისი _ შ. შ.-ი იყვნენ ჩაწერილი, მოახდინა ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინის პრივატიზაცია (ტ. 1, ს.ფ. 5). აღნიშნული პერიოდისათვის სადავო ბინაში გამყიდველის მეუღლე _ მ. მ.-ი და შვილი _ ი. შ.-იც იყვნენ ჩაწერილი, რომელთაც ბინის პრივატიზაციაზე თანხმობა არ მიუციათ. 1994 წლის 21 ივლისს რ. შ.-სა და ა. გ.-ს შორის დაიდო სადავო ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება (ტ. 1, ს.ფ. 4). ა. გ.-მ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ბინა საჯარო რეესტრში თავის სახელზე აღრიცხა. ა. გ.-ი გარდაიცვალა 1997 წლის 12 თებერვალს (ტ. 1, ს.ფ. 6) და მანამდე შ.-ების სადავო ბინიდან გამოსახლება არ მოუთხოვია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, ვინაიდან თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის განჩინებით ი. შ.-ის სააპელაციო საჩივარი ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინაზე 1994 წლის 17 ივნისს განხორციელებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში გამოიყო ცალკე წარმოებად, ხოლო სააპელაციო საჩივარზე ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის და შეგებებულ სარჩელზე ბინიდან ამოწერისა და გამოსახლების თაობაზე საქმის წარმოება შეჩერდა ამავე განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის პირველ პუნქტში მითითებული მოთხოვნის (პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა) შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, ამიტომ, ამ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანს წარმოადგენს მხოლოდ ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინაზე 1994 წლის 17 ივნისს განხორციელებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, მართალია, მ. მ.-ის საკასაციო წესით არ გაუსაჩივრებია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. შ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მაგრამ აღნიშნული გარემოება ვერ დააბრკოლებს საკასაციო სასამართლოს მიერ მ. მ.-ის მოთხოვნაზე მსჯელობასა და მასზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ 2005 წლის 9 მარტის განჩინებაშიც მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს ყურადღება იმ საკითხზეც უნდა მიექცია, რომ არც ერთი ინსტანციის სასამართლოს მ. მ.-ის პროცესუალური სტატუსი არ განუსაზღვრავს, მაშინ, როცა მის ინტერესებს არათუ მხოლოდ შეეხებოდა მოცემული დავა, არამედ ამ სადავო სამართალურთიერთობის უშუალო მონაწილე და ბინის თანამოსარგებლე იყო. სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა ემსჯელა, რეალურად, რა ფარგლებში იყო გასაჩივრებული სადავო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება და მოსარჩელის _ ი. შ.-ისა და მისი დედის _ მ. მ.-ის ინტერესები პრივატიზაციის სადავო ხელშეკრულებით რა ფარგლებში შეილახა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ, მართალია, მ. მ.-ი ჩააბა მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირად, მაგრამ არასწორად განსაზღვრა, თუ რეალურად, რა ფარგლებში იყო გასაჩივრებული სადავო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება და მოსარჩელის _ ი. შ.-ისა და მისი დედის _ მ. მ.-ის ინტერესები პრივატიზაციის სადავო ხელშეკრულებით რა ფარგლებში შეილახა. აღნიშნულით დაირღვა მ. მ.-ის, როგორც თანამოსარგებლის, უფლებები.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის მიხედვით, მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული, თუ იგი არის იმ სამართალურთიერთობის მონაწილე, რომლის თაობაზედაც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული სავალდებულო მიწვევის მესამე პირი სარგებლობს მხარის ყველა უფლებით და მას მხარის ყველა მოვალეობა ეკისრება, ხოლო თუ ასეთ პირს (თანამოსარგებლეს) გააჩნია მოთხოვნა სარჩელის საგანზე, სასამართლომ მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემთხევაში, მას უნდა მიაკუთვნოს ის, რაც ეკუთვნის ამ მოთხოვნის ფარგლებში და სასამართლო გადაწყვეტილებით არ უნდა შეილახოს ამ პირის უფლებები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ უნდა შეილახოს მ. მ.-ის უფლებები, ვინაიდან იგი მოცემულ საქმეში ჩაბმულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ სავალდებულო მესამე პირად და უარი არ განუცხადებია მოთხოვნაზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცზე, რომლის თანახმად, მოქალაქეს მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლი (ბინა) საკუთრებაში გადაეცემოდა მხოლოდ ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით. ამდენად, საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციისას ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობა იყო სავალდებულო.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ იმ პერიოდისათვის, როდესაც რ. შ.-მა 1994 წლის 17 ივნისის ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით მოახდინა ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინის პრივატიზაცია, აღნიშნულ სადავო ბინაში ამ ოჯახის ორი სრულუფლებიანი სრულწლოვანი წევრი _ რ. შ.-ის მეუღლე _ მ. მ.-ი და შვილი _ ი. შ.-იც იყვნენ ჩაწერილი და სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მათ ამ ბინის პრივატიზაციაზე თანხმობა არ მიუციათ, რითაც დაირღვა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცით რეგლამენტირებული მათი უფლება და ხსენებული პუნქტის იმპერატიული მოთხოვნა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, მართალია, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება პრივატიზაციის ხელშეკრულების მთლიანად ბათილად ცნობის შესახებ, მაგრამ იმავდროულად არასწორად მიიჩნია, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი სადავო ბინის 1/5-ზე განხორციელებული პრივატიზაციის ნაწილში. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა, რომ 1994 წლის 17 ივნისის ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმებისას ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ბინაში ჩაწერილი იყო ოჯახის ოთხი სრულწლოვანი წევრი _ რ., შ., ი. შ.-ები და მ. მ.-ი, ხოლო ი. შ.-ის ძმა _ შ. შ.-ი (დაბადებული 1983 წელს) ჯერ კიდევ არ იყო სრულწლოვანი იმისათვის, რომ სადავო ბინის პრივატიზაციაზე მიეცა თანხმობა და შესაბამისად, ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმება მოითხოვდა მხოლოდ დასახელებული ოთხი პირის მხრიდან ამის თაობაზე პოზიტიური ნების გამოხატვას. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს, ერთი მხრივ, სააპელაციო სასამართლოს, ხოლო, მეორე მხრივ, კასატორის მოსაზრებებს, რომ 1994 წლის 17 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, შესაბამისად, 1/5 ნაწილში ან მთლიანად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მ. მ.-სთან მიმართებაში არ გამოიყენა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცი, რის გამოც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ი. შ.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. შ.-ის სარჩელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ და ბათილად იქნება ცნობილი 1994 წლის 17 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ოროთახიანი ბინის 2/4-ზე განხორციელებული პრივატიზაციის ნაწილში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ი. შ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ი. შ.-ის სარჩელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. ბათილად იქნეს ცნობილი 1994 წლის 17 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹15-ში მდებარე ოროთახიანი ბინის 2/4-ზე განხორციელებული პრივატიზაციის ნაწილში;

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.