ბს-363-344(კ-07) 23 ივლისი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები _ ზა. ბ-ი, მ. ს-ი (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე _ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა (მოპასუხე)

მესამე პირები _ ზ. ბ-ი, მ. გ-ი, ს. გ-ი, ხ. ბ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 მარტის განჩინება

დავის საგანი _ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 6 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ზა. ბ-მა და მ. ს-მა მოპასუხეების _ მ. ბ-ის, ზ. ბ-ის, მ. გ-ის, ს. გ-ისა და ხ. ბ-ის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს: თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2005 წლის 25 მაისის ¹4.3.92 დადგენილებაში ცვლილების შეტანა, დადგენილებიდან სიტყვების: “გ. ბ-ის სახელზე რიცხული”, ამოღება, 2004 წლის 24 თებერვალს ვ. და ზ. ბ-ების სახელზე გაცემული ¹... სამემკვიდრეო მოწმობის ბათილად ცნობა, მოპასუხეებისათვის მესაკუთრის უფლების განხორციელების ხელშეშლის აკრძალვა და პირადი საკუთრების სახლიდან გამოსახლება, მ. ბ-ის ქალიშვილსა და ხ. ბ-ს შორის 2004 წლის 17 მაისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ქობულეთის პირველი შესახვევის ¹16 სახლიდან მათი სხვებთან ერთად გამოსახლება, ბინის ქირის გადახდის დაკისრება გ-ებისათვის 4320 ლარის, ხოლო ხ. ბ-ისათვის _ 2400 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელეები მიუთითებდნენ, რომ მოსარჩელე ზა. ბ-მა 1950 წელს ვაკის რაიონში, ... ¹16-ში საკუთარი სახსრებით ააშენა 129 კვ.მ სახლი, სადაც აცხოვრებდა მის აწ გარდაცვლილ მშობლებს და აწ გარდაცვლილ დას. 1950 წელს ტექნიკური აღრიცხვისა და ინვენტარიზაციის ბიუროში სახლი აღირიცხა მის (ზა. ბ-ის) და ამ უკანასკნელის მამის _ გ. ბ-ის სახელზე. 1977 წელს დაიკანონა 542 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ნაწილობრივ სახლი და გადაიხადა ღირებულება 2904 მანეთი. 1980 წელს კერძო მფლობელობის სახლი ექსპლოატაციაში აღირიცხა ზა. ბ-ის სახელზე. სახლის მშენებლობის დროს ძმის ოჯახს პირობით მიაკუთვნა თავშესაფარი ისე, რომ მათზე ქონება ოფიციალურად არ გაუფორმებია. 2003 წლის 1 მაისს ძმის _ მ. ბ-ის სიძემ _ ს. გ-მა და ამ უკანასკნელის მეუღლე მ. გ-მა მისი ძმის სახელით მიმართეს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას და მოითხოვეს გარდაცვლილ გ. ბ-ის უკანონო შენობის ნაწილის დაკანონება. გამგეობამ 2003 წლის 28 მაისის ¹ 5.19.116 და 7.15.172 დადგენილებებით გ. ბ-ს დაუკანონა უკანონო მშენებლობა 77 კვ.მ ფართობით, ოთახების მითითებით. მოპასუხეებმა მიმართეს ნოტარიუსს და მოითხოვეს სამემკვიდრეო მოწმობის მიღება, რაც 2004 წლის 24 თებერვალს გაფორმდა მ., ვ. (გარდაცვლილი) და ზ. (ძმისშვილი) ბ-ებზე. 2004 წლის 17 მაისს მდგმურ ხ. ბ-სა და მ. გ-ს შორის სამ ოთახზე გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რაც ასევე გატარდა საჯარო რეესტრში. ზ. ბ-მა ოთახების კარები ჩაკეტა და გაემგზავრა მოსკოვში, სადაც ოროთახიანი ბინა შეიძინა.

როგორც კი აღნიშნულის შესახებ შეიტყო, ზა. ბ-მა მიმართა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს, რომლის 2005 წლის 02 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2003 წლის 28 მაისის ¹5.19.116 დადგენილება, სამკვიდრო მოწმობა და ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც ამ დადგენილების საფუძველზე გაფორმდა. ამასთან, აღნიშნული დადგენილება საჭიროებს სასამართლოს მიერ დაკონკრეტებას, ვინაიდან გამგეობამ 2005 წლის 25 მაისის ¹4.3.92 დადგენილებით, ახალი ადმინისტრაციული აქტით, დააკანონა მისი და გ. ბ-ის სახელზე მოპასუხე მ. ბ-ის თანხმობით.

მოსარჩელეების მითითებით, ბინა აშენებული იქნა მოსარჩელის, ზა. ბ-ის, სახსრებით და შრომით და იგი გ. ბ-ის სახელზე არ უნდა დაკანონებულიყო. ამასთან, მოპასუხე მ. ბ-ის შვილმა მ. გ-მა, ორთაჭალაში თავისი ბინა გაყიდა და მეუღლესთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ზა. ბ-ის სახელზე რიცხულ ბინაში, რომელზედაც არანაირი კანონიერი უფლება არ გააჩნია და რის გამოც გასახლებული უნდა იქნას მისი ბინიდან და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის საფუძველზე აეკრძალოს ხელშეშლა მისი საკუთრებით სარგებლობაზე. რაც შეეხება სამკვიდრო მოწმობას და ნასყიდობის ხელშეკრულებას, იგი ბათილად უნდა იქნას ცნობილი, რადგან მას საფუძვლად უდევს კანონის დარღვევით მოპოვებული მტკიცებულებები: ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2003 წლის 28 მაისის ¹5.19.116 დადგენილება დაკანონების შესახებ, სამკვიდრო მოწმობა, გაფორმებული 2004 წლის 17 მაისს, მ. ბ-ის 2003 წლის 1 მაისის განცხადება ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის სახელზე, სადაც იგი (მოსარჩელე ზ. ბ-ი) გარდაცვლილადაა მოხსენიებული (ს.ფ. 2-3).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 21 თებერვლის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში მოპასუხედ ჩაება თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა. ამავე სასამართლოს 2006 წლის 21 თებერვლის განჩინებით საქმიდან გამოყოფილ იქნა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2005 წლის 25 მაისის ¹4-3-92 დადგენილებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ მოთხოვნა და ამ ნაწილში საქმე განსახილველად გადაეცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. საქმის წარმოება შეჩერდა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების საქმეზე დავის გადაწყვეტამდე (ს.ფ. 127-132).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 აპრილის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელეთა წარმომადგენელმა სასარჩელო მოთხოვნა დააზუსტა და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის საფუძველზე მოითხოვა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2005 წლის 25 მაისის ¹4-3-92 დადგენილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა აწ გარდაცვლილი გ. ბ-ის ნაწილში (ს.ფ. 168).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ. ბ-ისა და მ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის 25 მაისს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის ¹4-3-92 დადგენილებით მიღებულ იქნა საბინაო საკითხთა კომისიის წინადადება და ზა. და მ. ბ-ის შეთანხმების საფუძველზე ... ჩიხის ¹16-ში არსებული კერძო მფლობელობის სახლი დაკანონებულ იქნა ზა. ბ-ის და აწ გარდაცვლილ გ. ბ-ის სახელზე.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მსჯელობა, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლი მთლიანად ზა. ბ-ის სახელზე ექვემდებარებოდა დაკანონებას და აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი 1980 წლის 21 აპრილის შენობის ექსპლოატაციაში მიღების აქტი არ წარმოადგენდა იმ გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებას, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლის მფლობელი მხოლოდ მოსარჩელე ზა. ბ-ი იყო, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც საქმეში არსებული საცხოვრებელი სახლის გეგმის მიხედვით სახლის მფლობელად მითითებული იყვნენ როგორც ზა. ბ-ი, ისე მისი მამა გ. ბ-ი. მეტიც, საქმეში არსებული ახსნა-განმარტებითი ბარათიდან ირკვეოდა, რომ ზა. ბ-ს რეალურად მიეცა ნებართვა, თბილქალაქსაბჭოს აღმასკომთან არსებული ტექკომისიის ¹11 აქტის §10-ის დადგენილებით განეხორციელებინა მისი მამის, გ. ბ-ის კუთვნილებაში არსებულ სახლზე, მდებარე ქ. თბილისში, ... ¹16-ში, მიშენება, ამასთან, ამავე დოკუმენტით დასტურდებოდა, რომ მიშენების პროექტირება უკავშირდება სახლის არსებულ ნაწილს. ამასვე ადასტურებს საქმეში ფურცელზე არსებული, თბილისის საქარქმშენკონტროლის სამმართველოს უფროსის მოადგილის წერილი, რომლის მიხედვით ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს გადაეგზავნა ზა. ბ-ის ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის მიშენების ექსპლოატაციაში მიღების აქტის ასლი აღრიცხვაზე ასაყვანად. ამასთან, საქმეში არსებული ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2004 წლის 06 სექტემბრის ¹ ბ-1250 წერილით ასევე დასტურდებოდა, რომ ... ¹16-ში მდებარე სახლმფლობელობა ირიცხებოდა ზა. გ.ის ძე ბ-ის სახელზე სახლის ექსპლოატაციაში მიღების 1980 წლის 21 აპრილის ¹ბ-19 აქტით და გ. ბ-ის სახელზე, რომლის საფუძველს ძირითადი აღრიცხვა წარმოადგენდა.

საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელეთა არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას არ გამოუკვლევია არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოება, არ გაიზიარა და მიუთითა, რომ აღნიშნული გასაზიარებელი არ არის, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელეები ვერ უთითებენ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძვლებს. მოსარჩელეთა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ შეასრულა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ მითითებული გადაწყვეტილებით სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2003 წლის 28 მაისის დადგენილება და მოპასუხეს დაევალა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, რაც მოპასუხემ განახორციელა. სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად ჩატარდა ადმინისტრაციული წარმოება და წარმოების პროცესში მიწვეულნი იქნენ დაინტერესებული პირები, მათ შორის, მოსარჩელეები, რასაც ისინიც არ უარყოფენ. მეტიც, საქმეში არსებული მტკიცებულებით (ზა. ბ-ის განცხადება), დადასტურებულია, რომ 2005 წლის 18 მაისს, ანუ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე, ზა. ბ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას და მოითხოვა ქობულეთის ქუჩის პირველი შესახვევის ¹16-ში მდებარე სახლის ნაწილის, რომელიც მისი და აწ გარდაცვლილ გ. ბ-ის სახელზე ირიცხებოდა, დაკანონება, რაც განხორციელდა. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ზა. ბ-ისა და მ. ს-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა (ს.ფ. 193-196).

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანეს მოსარჩელეებმა ზა. ბ-მა და მ. ს-მა და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება და სარჩელის დაკმაყოფილება (ს.ფ. 205-206).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 მარტის საოქმო განჩინებით აწ გარდაცვლილი მ. გ-ის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა მისი შვილი, მ. გ-ი (ს.ფ. 335).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 მარტის განჩინებით ზა. ბ-ისა და მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. ამავე განჩინებით აპელანტებს დაეკისრათ სახელმწიფო ბაჟის სახით სოლიდარულად 150 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი მმართველობის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2003 წლის 28 მაისის ¹5.19.116 დადგენილებით მიღებულ იქნა საუწყებათაშორისო ტექნიკური კომისიის წინადადება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილების საფუძველზე ქობულეთის ... ¹16-ში დაკანონებულ იქნა “აწ გარდაცვლილ ზა. და ტ. ბ-ებზე რიცხული კერძო მფლობელობის საცხოვრებელ სახლზე მომხდარი ცვლილებები.” ამავე გამგეობის 2003 წლის 30 ივლისის @7.15.172 დადგენილებით მიღებულ იქნა საუწყებათაშორისო ტექნიკური კომისიის წინადადება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 26 სექტემბრის 19.18.1130 დადგენილების საფუძველზე ქობულეთის პირველი შესახვევის ¹16-ში დაკანონებულ იქნა ზ. ბ-სა და გ. ბ-ზე რიცხული კერძო მფლობელობის საცხოვრებელ სახლზე მომხდარი ცვლილება.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2003 წლის 28 მაისის ¹5.19.116 დადგენილება სახლზე მომხდარი ცვლილებების დაკანონების შესახებ და ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას დევალა არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა (ს.ფ.77-78).

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2005 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით მიღებულ იქნა საბინაო საკითხთა კომისიის წინადადება და ზა. და მ. ბ-ის შეთანხმების საფუძველზე, ... ¹16-ში არსებული კერძო მფლობელობის სახლი დაკანონებულ იქნა ზ. ბ-ისა და აწ გარდაცვლილ გ. ბ-ის სახელზე. როგორც დადგენილებაში გამგეობამ აღნიშნა, რაიონის საბინაო საკითხთა კომისიამ 2005 წლის 20 მაისს მოდავეთა თანდასწრებით განიხილა საკითხი და გამგეობის წინაშე შევიდა წინადადებით, ... ჩიხში მდებარე კერძო საკუთრების სახლი ¹ 16 მხარეთა თანხმობით დაკანონებული ყოფილიყო ზა. ბ-სა და აწ გარდაცვლილ გ. ბ-ზე (ს.ფ.44).

მოსარჩელეები მოითხოვენ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2005 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას იმ ნაწილში, რომლითაც სახლი ზა. ბ-თან ერთად აღრიცხული იქნა აწ გარდაცვლილ გ. ბ-ის (ზ. ბ-ის მამა) სახელზე. სააპელაციო საჩივრის თანახმად, მათი მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი პუნქტის “ბ” და “გ” ქვეპუნქტები. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ნაწილის ბათილად ან ძალადაკარგულად გამოცხადების საფუძვლები მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა (ს.ფ. 345-352).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ზა. ბ-მა და მ. ს-მა და მოითხოვეს მითითებულ ნაწილში გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლება იმ საფუძვლით, რომ არიან ხანდაზმულები, პენსიის გარდა სხვა სახის შემოსავალი არ გააჩნიათ, მათი ოჯახი რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში. “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “მ¹” ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორები გათავისუფლებულნი არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა და რაც წარმოადგენს გასაჩივრებულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმებისა და ამ ნაწილში საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველს (ს.ფ. 363).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ბ-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 მარტის განჩინება ზ. ბ-ისა და მ. ს-ისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 150 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დაკისრების ნაწილში, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან თავისუფლდებიან მხარეები, რომლებიც არიან სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრირებული პირები, რაც დასტურდება სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრაციის მოწმობით. ამავე საფუძვლით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან გათავისუფლებას ადგენს “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლი, რომელიც საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლების შემთხვევებს განსაზღვრავს და ითვალისწინებს სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრირებული პირების სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებას, კერძოდ, აღნიშნული კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “მ¹” ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან თავისუფლდება სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრირებული პირი, რაც დასტურდება სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრაციის მოწმობით.

მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში ზ. ბ-ისა და მ. ს-ის რეგისტრაციის მოწმობა, რომლითაც დასტურდება ზ. ბ-ისა და მ. ს-ის სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრაციის ფაქტი 2006 წლის 3 ივლისიდან (ს.ფ. 343). აღნიშნული გარემოება, კანონის ზემოაღნიშნული ნორმების გათვალისწინებით წარმოადგენს ზ. ბ-ისა და მ. ს-ის სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლების საფუძველს, რამდენადაც ისინი აკმაყოფილებენ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლების კანონმდებლობით გათვალისწინებულ პირობას _ რეგისტრირებულნი არიან სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორთა მოთხოვნა ექვემდებარება დაკმაყოფილებას, რის გამოც საკასაციო სასამართლო აუქმებს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებას ზ. ბ-ისა და მ. ს-ისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 150 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დაკისრების ნაწილში.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის გათვალისწინებით, კასატორები ასევე უნდა გათავისუფლდნენ საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 409-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. ბ-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 მარტის განჩინება ზ. ბ-ისა და მ. ს-ისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 150 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დაკისრების ნაწილში;

3. ზ. ბ-ი და მ. ს-ი გათავისუფლდნენ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.