ბს-372-352(კ-07) 27 ივნისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ლ.-ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 12 ივლისს მ. ლ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ მოსარჩელე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტის ქ. თბილისის სააღსრულებო ბიუროს ,,,-ის თანამდებობიდან გათავისუფლდა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 19 ივნისის ¹41§29 ბრძანებით. აღნიშნულ ბრძანებას საფუძვლად დაედო თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 7 მაისის დასკვნა.

მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 19 ივნისის ¹41§29 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან სამსახურში აღდგენის დღემდე.

მ. ლ.-მ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა და დამატებით მოითხოვა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 7 ივნისის დასკვნის ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 9 აგვისტოს განმწესრიგებელი სხდომის განჩინებით მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს წარმომადგენლის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და საქმის წარმოება შეწყდა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 7 ივნისის დასკვნის ბათილად ცნობის ნაწილში, დაუშვებლობის გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ. ლ.-ს სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ლ.-ს წარმომადგენელმა გ. ც.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის განჩინებით მ. ლ.-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 19 ივნისის ¹41§29 ბრძანებით მ. ლ.-ა გათავისუფლდა სამსახურიდან დისციპლინური გადაცდომისათვის. გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 7 ივნისის დასკვნით, მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული მ. ლ.-ს მიმართ ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობის ზომის _ სამსახურიდან გათავისუფლების _ გამოყენება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ლ.-მ სამსახურებრივ მოვალეობათა შესრულების დროს არ მოახდინა ყადაღის დადება კანონით დადგენილი წესით, არ უზრუნველყო სასამართლო გადაწყვეტილების სწრაფად და რეალურად აღსრულებისათვის საჭირო ღონისძიებების გატარება, არ დაიცვა მხარეებს შორის შეთანხმებისათვის კანონით დადგენილი წესი, რითაც მ. ლ.-მ უხეშად დაარღვია “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტი, მე-17 მუხლის მე-5 პუნქტი და მე-18 მუხლის პირველი პუნქტი, ასევე _ “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 52-ე მუხლის მოთხოვნა, რითაც მან ჩაიდინა “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 78-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომა _ სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნის დაუცველობა ამ შემთხვევაში არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო არსებით დარღვევად, რადგან მოსარჩელის ახსნა-განმარტება მოპასუხეს ხელთ ჰქონდა, ხოლო, რაც შეეხებოდა აპელანტის მოსაზრებას სადავო აქტის გამოცემის ვადის დარღვევის შესახებ, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და დაუსაბუთებლად მიიჩნია იგი შემდეგ გარემოებათა გამო: აპელანტის მიერ წარმოდგენილი სასამართლო აღმასრულებლის მიმართვა ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილების აღსრულების თაობაზე დათარიღებული იყო 2006 წლის 14 ივნისით, მაშინ, როდესაც გენერალური ინსპექციის დასკვნა მომზადებულ იქნა 7 ივნისს, ხოლო სადავო ბრძანება მიღებულ იქნა 19 ივნისს, რის გამოც აქტის ვადის დარღვევით გამოცემის თაობაზე აპელანტის მოსაზრება იყო დაუსაბუთებელი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ლ.-მ და მოითხოვა იმავე საფუძვლებით გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, მოცემულ საქმეზე სააღსრულებო მოქმედებები შესრულებული იყო იმ მოცულობითა და შინაარსით, რაც შესაძლებელი იყო შესაბამისი სააღსრულებო საქმის ფაქტობრივად არსებული ვითარებიდან გამომდინარე. პრეტენზია იმის თაობაზე, რომ მოვალის ქონება არ იყო აღწერილი და დაყადაღებული მისი საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით, მოკლებული იყო ყოველგვარ სამართლებრივ დასაბუთებას, რადგან ამ საქმის წარმოებისას უცნობი იყო საქმეში მოვალედ მყოფი პირის საცხოვრებელი ადგილი და მისი დადგენა სცდებოდა აღმასრულებლის უფლებამოსილების ფარგლებს. მართალია, შესაბამისმა სასამართლომ დადგენილად ცნო ის ფაქტობრივი გარემოება, თუ სად ცხოვრობდა მოვალე პირი, მაგრამ ამას ძალა ჰქონდა სისხლის სამართლის პროცესისათვის, ხოლო მას შემდეგ, რაც საქმეზე დაიწყო აღსრულება, საქმის მასალებში უნდა ყოფილიყო რაიმე სახის მტკიცებულება მოცემული დროისათვის მოვალის საცხოვრებელი ადგილის შესახებ.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააღსრულებო ფურცლის დაუბრუნებლობასთან დაკავშირებით, სასამართლო აღმასრულებელი გენერალური ინსპექციისათვის მიცემულ ჩვენებაში ნათლად მიუთითებს იმაზე, რომ მოგვიანებით მასა და კრედიტორს შორის მოხდა ზეპირი შეთანხმება, რომლის თანახმადაც, კრედიტორი დროებით იკავებდა თავს ამ სააღსრულებო ფურცლის გატანისაგან. კრედიტორი ასევე აღნიშნავს, რომ შესაბამისი სააღსრულებო ფურცლის დაუბრუნებლობით მის კანონიერ ინტერესებს არანაირი ზიანი არ მისდგომია. გენერალურმა ინსპექციამ, მიუხედავად იმისა, რომ კრედიტორისგან მიიღო ახსნა-განმარტება, მაინც ვერ დაადგინა აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება.

კასატორის განმარტებით, გენერალური ინსპექციის მიერ არ იყო დაბარებული ჩვენებების მისაღებად საქმეში მოვალედ დასახელებული პირი, მაშინ, როცა მისგან შესაძლებელი იყო ისეთი სახის ინფორმაციის მიღება, რაც არსებითად წაადგებოდა კრედიტორის კანონიერი ინტერესების დროულად და სრულად დაკმაყოფილებას, კერძოდ, დადგინდებოდა მისი საცხოვრებელი ადგილი, მას გააფრთხილებდნენ, როგორც პირობით მსჯავრდებულს, სასამართლოს მოთხოვნების ბრალეულად შეუსრულებლობისათვის სასჯელის მოსახდელად გაგზავნის კანონიერი საშუალების თაობაზე. კასატორის მტკიცებით, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მიღებულია იმ კანონების გამოყენების საფუძველზე, რომლებიც არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული და არ არის მითითებული ის კანონები, რომლებიც უნდა ყოფილიყო გამოყენებული ამ შინაარსის მქონე აქტის მიღებისას, კერძოდ: გასაჩივრებულ ბრძანებაში არ არის მითითებული, თუ რომელ კანონქვემდებარე აქტებზე დაყრდნობით იქნა იგი მიღებული. “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონი, მიუხედავად მისი პირდაპირი მოქმედების ძალისა, მოითხოვს შესაბამისი დებულების (ინსტრუქციის) არსებობას სააღსრულებო მოქმედებათა რიგითობა-თანმიმდევრობისა და შესასრულებელი ვადების განსასაზღვრელად, რასაც თვით აღნიშნული კანონი უშუალოდ არ არეგულირებს და რისი ჩანაცვლებაც სხვა კანონქვემდებარე აქტებით, ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონისა და ,,სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ" საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, დაუშვებელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 აპრილის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ლ.-ს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 30 აპრილის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 27 ივნისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ლ.-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ლ.-ს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.