ბს-377-361(კ-06) 19 თებერვალი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა

საკასაციო პალატამ

შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე შეამოწმა რ. ა-ის, ლ. მ-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, ლ. ც-ისა და გ. ე-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 მარტის განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 18 აპრილს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ვ. კ-ამ, ლ. მ-ემ, გ. ე-მა, კ. გ-ემ, მ. კ-ემ, რ. მ-მა, ლ. ც-ემ, პ. ს-ამ და რ. ა-ემ მოპასუხეების _ რ. კ-ის, ნ. ბ-ისა და ქ. ბათუმის მერიის ქალაქდაგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს: ქ. ბათუმში, ........... ქ. ¹29-ში მდებარე ობიექტზე გაცემული მშენებლობის ნებართვის ბათილად ცნობა და მოპასუხეების მიერ ნაწარმოები მშენებლობის მოშლა.

სასარჩელო განცხადებაში მითითებულია, რომ მოსარჩელეები ცხოვრობენ ქ. ბათუმში, ....... ქ. ¹27-ში მდებარე ხუთსართულიან საცხოვრებელ სახლში. მათ მომიჯნავედ, ........ ქ. ¹29-ში არსებულ იტალიურ ეზოში ცხოვრობს რამდენიმე ოჯახი, რომელთა ნაწილისგან მოპასუხეებმა შეისყიდეს საცხოვრებელი ადგილი. მოპასუხეებმა მოშალეს სამეზობლო საზღვრის განმსაზღვრელი ნიშნული და უშუალოდ საზღვარზე, მათი საცხოვრებელი სახლის კედლიდან 2,5-3მ მანძილზე, წამოიწყეს მშენებლობა. საზღვრის მხარეს მოთავსებული იყო მოსარჩელეთა საძინებელი ოთახები, რის გამოც მშენებლობა ამ ოთახების დაბნელებას იწვევდა.

მოსარჩელეების აზრით, მოპასუხეებმა დაარღვიეს “მშენებლობის ნებართვის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-8 მუხლი, რომელიც ითვალისწინებს მშენებლობის ნებართვის გაცემის საჯაროობას და მენაშენეს აკისრებს ვალდებულებას, უზრუნველყოს შესაბამის მიწის ნაკვეთზე (შენობა-ნაგებობაზე), თვალსაჩინო ადგილის საინფორმაციო დაფის განთავსება შესაბამისი ცნობების აღნიშვნით, როგორც არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების მომზადების პერიოდში, ისე მშენებლობის ნებართვის გაცემის შემდეგ. ქ. ბათუმის ქალაქდაგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის სამსახურმა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის შესაბამისად მათ არ აცნობა ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ და არ უზრუნველყო მათი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში, რითაც ზიანი მიადგა მოსარჩელეების კანონიერ უფლებებს. ამდენად, მშენებლობის ნებართვის გაცემისას დაირღვა, როგორც საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების წესის დამდგენი ადმინისტრაციული კანონმდებლობა, ისე სამშენებლო სფეროში მოქმედი ნორმები და სტანდარტები (ს.ფ. 2).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით ვ. კ-ას, ლ. მ-ის, გ. ე-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, რ. მ-ის, ლ. ც-ს, პ. ს-ას და რ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა წარმომადგენლის მოსაზრება, რომ მოცემულ შემთხვევაში არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების გაცემა მოხდა ისე, რომ საქმეში არ არსებობდა დამკვეთების განცხადება და შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. მოპასუხე ორგანიზაციის წარმომადგენლის მიერ სასამართლო სხდომაზე წარდგენილი იყო ნ. ბ-ის და შ. კ-ის მიერ 2004 წლის 30 იანვარს შედგენილი განცხადება, რომელიც მოწმობდა ქ. ბათუმის ქალაქგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის საქალაქო სამსახურისადმი მიმართვას არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების მიღებასთან დაკავშირებით. იმავდროულად, მოპასუხე ორგანიზაციის წარმომადგენლის მიერ სასამართლო სხდომაზე წარდგენილი იყო მთავარი არქიტექტორის მიერ დადასტურებული მიმართვა არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების გაცემის თაობაზე. სასამართლოს მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ აღნიშნული მიმართვა სრულყოფილად არ მოიცავდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისათვის დამახასიათებელ ყველა კომპონენტს, ვერ ჩაითვლებოდა არსებით დარღვევად.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მტკიცება, რომ მშენებლობის ნებართვის გაცემის დროს გათვალისწინებული არ ყოფილა მეზობელ ნაკვეთზე არსებულ საცხოვრებელ სახლზე ბუნებრივი განათების პირობების განსაზღვრა და არ იყო შეთანხმება სანიტარულ-ჰიგიენური პირობების შესახებ. მოპასუხე ორგანიზაციის წარმომადგენლის განმარტებით, დადგენილი იყო, რომ ქ. ბათუმში, ........ ქ. ¹29-ში არსებული მრავალბინიანი სახლი აშენდა 1974 წელს. იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის 1966 წლის 7 თებერვლის “საქართველოს სსრ ქალაქებში, დაბებსა და სოფლებში საკარმიდამო განაშენიანების ზონაში ნაკვეთების საზღვარზე (მიჯნაზე) მშენებლობის წესების შესახებ” ¹08 გადაწყვეტილების მე-3 მუხლის მიხედვით, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის (ნაგებობის) მოთავსება ნაკვეთების საზღვრიდან არაუმეტეს 5 მეტრისა. ამასთან, 5-მეტრიანი ზოლის მხარეს საცხოვრებელი ოთახების ფანჯრების დატოვებისას მენაშენეს ზოგიერთ შემთვევაში ორიენტაციისა და რელიეფის გათვალისწინებით უნდა გაედიდებინა ეს დაშორება სანიტარულ ნორმებამდე, რომ მეზობლის მიერ საზღვარზე ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის შესაძლებელი მშენებლობის შემთხვევაში არ დაბნელებულიყო მისი ფანჯრები. საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის ¹57 ბრძანებით დამტკიცებული “ნაკვეთების საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის” მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის განთავსება ნაკვეთების საზღვარზე იმ პირობით, რომ მის გასწვრივ აგებული კედელი იქნებოდა ღიობებისა და ყოველგვარი ხვრეტების გარეშე. ნ. ბ-ისა და ფ. კ-ის საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის საპროექტო დოკუმენტაცია ითვალისწინებდა სამეზობლო საზღვრის მხარეს კედლის განთავსებას ყოველგვარი ღიობების გარეშე, რაც სრულ შესაბამისობაში მოდიოდა ხსენებული ნორმის მოთხოვნებთან. ამასთან, მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტი განსაზღვრავდა, რომ 1966 წლის 7 თებერვლის ¹08 გადაწყვეტილების და აღნიშნული წესების დარღვევით მოწყობილი ფანჯრები და სხვა სახის ღიობები არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო დაბრკოლებად მეორე მეზობლის მიერ სამეზობლო საზღვართან განხორციელებული ახალი მშენებლობის დროს. ის გარემოება, რომ ....... ქ. ¹27-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლს სამეზობლო საზღვრის მხარეს ფანჯრის ღიობები მოწყობილი ჰქონდა სამშენებლო ნორმების დარღვევით, წინამდებარე ნორმის მიხედვით არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო ნ. ბ-ის და ფ. კ-ის საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის დამაბრკოლებელ გარემოებად. ამასთან, “ნაკვეთების საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის” მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, თუ ერთ-ერთ მხარეს, რომელსაც ფანჯრის ღიობები ან ნებისმიერი ხვრეტები მოწყობილი ჰქონდა სამშენებლო ნორმების დარღვევით, არ ჰქონდა უფლება მოეთხოვა მათ მიმართ ინსოლაციისა და ბუნებრივი განათებულობის პირობების განსაზღვრა. აქედან გამომდინარე, საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 21 სექტემბრის ¹59 ბრძანებით დამტკიცებული “ბუნებრივი განათებულობისა და ინსოლაცია, სამშენებლო ნორმებისა და წესების” პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ვინაიდან სანიტარულ-ჰიგიენური ნორმა ბუნებრივი განათებულობისა და ინსოლაციის პირობების განსაზღვრასთან ერთად მოიაზრებოდა, ამ უკანასკნელის ნორმების დაცვა ზემომითითებული მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, ნ. ბ-ესა და ფ. კ-ეს არ მოეთხოვებოდათ (ს.ფ. 166-168).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა რ. ა-ის, ლ. მ-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, ლ. ც-ის და გ. ე-ის, ვ. კ-ასა და რ. მ-ის მიერ. აპელანტებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელანტების მითითებით, ამ შემთხვევაში არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება ისე გაიცა, რომ ნ. ბ-ესა და ფ. კ-ეს არ წარუდგენიათ შესაბამისი განცხადება, მაშინ როცა მოქმედი კანონმდებლობით ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების საფუძველი იყო განცხადება. “მშენებლობის ნებართვის შესახებ” კანონის მე-8 მუხლის შესაბამისად, სამშენებლოდ განკუთვნილ მიწაზე არ განთავსებულა საინფორმაციო დაფა. ამასთან, მშენებლობის ნებართვა ისე გაიცა, რომ წარდგენილი არ ყოფილა საექსპერტო დასკვნის შემადგენელი შპს “კ-ის” ლიცენზია, რაც ეწინააღმდეგებოდა “მშენებლობის ნებართვის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტს.

აპელანტთა მოსაზრებით, სასამართლომ ნორმათა არასწორი ინტერპრეტაციის საფუძველზე დაადგინა, რომ ....... ქ. ¹27-ში მცხოვრებ მობინადრეებს საცხოვრებელი სახლის აგებისას დარღვეული ჰქონდათ სამშენებლო ნორმები, რის გამოც არ შეიძლებოდა ჰქონოდათ პრეტენზია მეზობლად მიმდინარე მშენებლობასთან დაკავშირებით. სასამართლომ ამგვარი დასკვნის დასტურად მიუთითა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის 1966 წლის ¹08 გადაწყვეტილების მე-3 მუხლზე, ასევე საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის ¹57 ბრძანების მე-3 მუხლის პირველ პუნქტზე. სინამდვილეში, ზემოხსენებული გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, ........ ქ. ¹27-ის 5 მეტრიანი მანძილით დაშორება ნაკვეთების საზღვრიდან აუცილებელი იყო მხოლოდ მაშინ, თუ ......... ქ. ¹29-ს საზღვრის გასწვრივ კედელზე ექნებოდა ღიობი. ....... ქ. ¹27 მშენებლობისას კი ......... ქ. ¹29-ს საზღვრის გასწვრივ არ ჰქონია ღიობი (ს.ფ. 173-175).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 მარტის განჩინებით რ. ა-ის, ლ. მ-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, ლ. ც-ის და გ. ე-ის, ვ. კ-ასა და რ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. ბათუმში, ....... ქ. ¹29-ში მცხოვრებ ნ. ბ-ესა და ფ. კ-ეს საკუთრების უფლებით ჰქონდათ ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლები. აღნიშნული სახლები საკადასტრო მონაცემებით ........ ქ. ¹27-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლიდან დაშორებული იყო 2,5მ-ით და შესაბამისად, სამეზობლო გამყოფი საზღვარი გადიოდა მოპასუხეების საცხოვრებელი სახლის კედლის მიჯნასთან. ნ. ბ-ემ და ფ. კ-ემ 2004 წლის 30 იანვარს განცხადებებით მიმართეს ბათუმის მთავარ არქიტექტორს და მოითხოვეს ახალი საცხოვრებელი სახლის აშენების ნებართვა. ბათუმის მთავარი არქიტექტორის 2004 წლის 27 ოქტომბრის ¹01-12/42 წერილის თანახმად, ნ. ბ-ესა და ფ. კ-ეს მიეცათ არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება, რის საფუძველზეც შეიქმნა საპროექტო დოკუმენტაცია და წარდგენილ იქნა ქ. ბათუმის ქალაქგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის საქალაქო სამსახურში მშენებლობის ნებართვის თაობაზე. სახლის პროექტმა გაიარა სათანადო ექსპერტიზა, რომელიც შეფასდა დამაკმაყოფილებლად და მიეცა რეკომენდაცია მის დამტკიცებაზე. სამშენებლო მოედანზე ჩატარდა საინჟინრო-გეოლოგიური ექსპერტიზა და გაიცა დასკვნა, რომ ადგილის საინჟინრო-გეოლოგიური პირობები ხელსაყრელი იყო მშენებლობის თვალსაზრისით, რის შემდეგაც 2005 წლის 25 თებერვალს ქ. ბათუმის ქალაქგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის საქალაქო სამსახურის მიერ გაიცა მშენებლობის ნებართვა ¹27/05. მშენებლობის ნებართვის გაცემის შემდეგ ნ. ბ-ემ და ფ. კ-ემ გააფორმეს სანარდო ხელშეკრულება შპს “მ-თან” საცხოვრებელი სახლის აშენების მიზნით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მშენებლობის ნებართვა გაცემული იყო “მშენებლობის ნებართვის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად. აქედან გამომდინარე, უსაფუძვლო იყო აპელანტების წარმომადგენლის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ თითქოს არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების გაცემა და ადმინისტრაციული წარმოების დაწყება მოხდა ისე, რომ საქმეში არ იყო დამკვეთის განცხადება და შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლოს აზრით, უსაფუძვლო იყო აპელანტების მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მშენებლობის ნებართვის გაცემა მოხდა შპს “კ-ის” ლიცენზიის წარდგენის გარეშე. საქმის მასალებში წარდგენილი იყო შპს “კ-ის” ლიცენზია გაცემული 20.05.2003 წელს ¹0166, რომელიც სხვა საქმიანობასთან ერთად უფლებამოსილი იყო განეხორციელებინა პროექტების ექსპერტიზა. ასევე უსაფუძვლო იყო აპელანტების მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მშენებლობისთვის ნებართვის გაცემის დროს გათვალისწინებული არ ყოფილა მეზობელ ნაკვეთზე არსებულ საცხოვრებელ სახლზე ბუნებრივი განათების პირობების განსაზღვრა და არ იყო შეთანხმება სანიტარულ-ჰიგიენური პირობების შესახებ. სასამართლოს განმარტებით, “ბუნებრივი განათებულობა და ინსოლაცია, სამშენებლო ნორმებისა და წესების” დამტკიცების შესახებ საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 21 სექტემბრის ¹59 ბრძანების პირველი მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილი ნორმები განსაზღვრავდნენ არქიტექტურულ-გეგმარებითი და ქალაქგეგმარებითი გადაწყვეტისადმი სანიტარულ-ჰიგიენურ მოთხოვნებს ბუნებრივი განათებულობისა და ინსოლაციის ნაწილში, ე.ი. აღნიშნული ბრძანებით გათვალისწინებული ნორმების დაცვა თავისთავად ნიშნავდა სანიტარულ-ჰიგიენური ნორმების დაცვას.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ .......... ქ. ¹27-ში არსებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა დაიწყო 1970 წელს და სახლი ექსპლოატაციაში მიღებულ იქნა 1974 წელს. სახლს სამეზობლო საზღვრიდან ანუ ......... ქ. ¹29-ში არსებული სახლის კედლიდან 2,5მ-ის მოშორებით გაუკეთდა ფანჯრის ღიობები. სასამართლოს განმარტებით, იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის 1966 წლის 7 თებერვლის ¹8 გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტის თანახმად, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის (ნაგებობის) განთავსება ნაკვეთების საზღვარზე (მიჯნაზე) იმ პირობით, რომ კედელი, აგებული მის გასწვრივ, იქნებოდა ღიობების ან ყოველგვარი ხვრეტების გარეშე. მე-3 პუნქტის თანახმად, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის (ნაგებობების) მოთავსება ნაკვეთების საზღვრიდან (მიჯნიდან) არაუმეტეს 5 მეტრისა. ამ შემთხვევაში ......... ქ. ¹27-ში საცხოვრებელი სახლი აშენდა სამეზობლო საზღვრიდან 2,5 მეტრის დაშორებით, ღიობებით, რითაც დაირღვა ზემოაღნიშნული ნორმის მოთხოვნა.

“ნაკვეთების საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის ¹57 ბრძანების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის განთავსება ნაკვეთების საზღვარზე იმ პირობით, რომ მის გასწვრივ აგებული კედელი იქნებოდა ღიობების გარეშე. მითითებული წესების დარღვევით მოწყობილი ფანჯრები და სხვა სახის ღიობები არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო დაბრკოლებად მეორე მეზობლის მიერ სამეზობლო საზღვართან განხორციელებული ახალი მშენებლობის დროს. ის ფაქტი, რომ ........... ქ. ¹27-ში არსებული სახლის მშენებლობის დროს დაირღვა 1996 წლის 7 თებერვლის ¹08 გადაწყვეტილების მოთხოვნები, დასტურდებოდა იმით, რომ სახლს მეზობელი საზღვრის მხრიდან 2,5 მეტრის მოცილებით, ნაცვლად 5 მეტრისა, ჰქონდა ფანჯრები და მენაშენეებმა არ გაადიდეს 5-მეტრიანი დაშორება, რათა არ დაბნელებულიყო მათი ფანჯრები სანიტარულ-ჰიგიენურ ნორმებთან დაკავშირებით. ¹57 ბრძანების მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, თუ ერთ-ერთ მხარეს, რომელსაც ფანჯრის ღიობები ან ნებისმიერი ხვრეტები მოწყობილი ჰქონდა ამ წესების დარღვევით, არ ჰქონდა უფლება მოეთხოვა მათ მიმართ ინსოლაციისა და ბუნებრივი განათებულობის პირობების განსაზღვრა (ს.ფ. 253-258).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ა-ემ, ლ. მ-ემ, კ. გ-ემ, მ. კ-ემ, ლ. ც-ემ და გ. ე-მა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის 1966 წლის 7 თებერვლის ¹8 გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი, რომლის თანახმად, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის (ნაგებობის) განთავსება ნაკვეთების საზღვარზე (მიჯნაზე) იმ პირობით, რომ კედელი, აგებული მის გასწვრივ, იქნებოდა ღიობების ან ყოველგვარი ხვრეტების გარეშე. მე-3 პუნქტის თანახმად კი, ნებადართული იყო საცხოვრებელი სახლის (ნაგებობების) მოთავსება ნაკვეთების საზღვრიდან (მიჯნიდან) არაუმეტეს 5 მეტრისა. ამ შემთხვევაში ......... ქ. ¹27-ში საცხოვრებელი სახლი აშენდა სამეზობლო საზღვრიდან 2,5 მეტრის დაშორებით, რითაც დაირღვა ზემოაღნიშნული ნორმის მოთხოვნა.

კასატორთა მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს არ შეუფასებია და არაფრით გაუბათილებია ის ფაქტი, რომ მოცემულ შემთხვევაში არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება გაიცა ისე, რომ ნ. ბ-ესა და ფ. კ-ეს კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ მიუმართავთ განცხადებით. აღნიშნული კი ნიშნავდა იმას, რომ არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება გაიცა ადმინისტრაციული წარმოების წესის დარღვევით (ს.ფ. 291).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ა-ის, ლ. მ-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, ლ. ც-ის და გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არის დასაშვები შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას რ. ა-ის, ლ. მ-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, ლ. ც-ის და გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ა-ის, ლ. მ-ის, კ. გ-ის, მ. კ-ის, ლ. ც-ის და გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 მარტის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.