¹ბს-378-358(კ-07) 27 სექტემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე, (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ი. რ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. რ.-ის წარმომადგენელმა მ. გ.-მ 22.03.06წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების _ 1047,38 ლარის, ყოველი გადაცილებული წლისთვის აღნიშნული თანხის 24%-ის – 251,37 ლარის, სულ 1256.85 ლარის (251,37 X 5), გასასვლელი დახმარების სახით ერთი თვის საშუალო ხელფასის (154,25 ლარი) და ორი თვის საშუალო ხელფასის ოდენობის (308,5 ლარი) კომპენსაციის, სულ 462,75 ლარის გადახდა შრომის კანონთა კოდექსის 42-ე მუხლის შესაბამისად, წარმომადგენლისთავის გაღებული 230 ლარის, სულ 2996,98 ლარის დაკისრება.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ შს მინისტრის 25.01.05წ. ¹134 ბრძანებით ლეიტენანტი ი. რ.-ე, როგორც სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურე დათხოვნილ იქნა სამსახურიდან. დათხოვნის დღისათვის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ი. რ.-სათვის გადასახდელი ჰქონდა სახელფასო დავალიანება 1047,38 ლარის ოდენობით. მას სამსახურიდან დათხოვნისას კომპენსაციის სახით ასევე არ მიუღია ორი თვის თანამდებობრივი სარგო და ერთი თვის გასასვლელი დახმარება. შრომის კანონთა კოდექსის 96-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან დათხოვნისას მოსამსახურეს კუთვნილი თანხა ეძლევა სრულად და ხდება საბოლოო ანგარიშსწორება, რასაც ამ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა. უმუშევრად დარჩენილი მოსარჩელის ეკონომიკური მდგომარეობა გაუარესდა და იგი განიცდის უკიდურეს მატერიალურ გაჭირვებას, ამიტომ მან მიმართა მოპასუხეს კუთვნილი თანხის გაცემის მოთხოვნით. მოპასუხე, მართალია აღიარებდა ვალდებულებას, მაგრამ თანხების უქონლობის გამო, უარს აცხადებდა ვალდებულების შესრულებაზე. მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს უარი მოქმედების განხორციელებაზე პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, ინტერესებს და მის სოციალურ მდგომარეობას კიდევ უფრო ამძიმებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.06.06წ. გადაწყვეტილებით ი. რ.-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ – მოპასუხე საქართველოს შს სამინისტროს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელფასო დავალიანება – 1047,38 ლარის ოდენობით, ხოლო ყოველი ვადაგადაცილებული წლისათვის 24%-ის, გასასვლელი დახმარების _ ერთი თვის საშუალო ხელფასისა და კომპენსაციის _ ორი თვის საშუალო ხელფასის, დაკისრების, და წარმომადგენლის მომსახურებისათვის გაღებული ხარჯის ანაზღაურების ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო. აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს შს სამინისტროსათვის ი. რ.-ის სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების სახით 1047,38 ლარის დაკისრების შესახებ, მიექცა დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად სამი თვის ხელფასის – 308,92 ლარის დაკისრების ნაწილში.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ი. რ.-ე მსახურობდა საქართველოს უშიშროების სამინისტროს სისტემაში, ხოლო საქართველოს შს მინისტრის 2005 წლის 25 იანვრის ¹134 ბრძანებიდან ამონაწერით დასტურდება, რომ ლეიტენანტი ი. რ.-ე დათხოვნილ იქნა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროდან სამხედრო ძალების რეზერვში ჩარიცხვის გამო. ამდენად, ი. რ.-ე სამსახურიდან გათავისუფლების მომენტისათვის იმყოფებოდა შრომით ურთიერთობაში ადმინისტრაციულ ორგანოსთან – საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან, შესაბამისად, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, წარმოადგენდა მოხელეს, რის გამოც მასზე შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის რეგულირებისას გამოყენებული უნდა იქნეს აღნიშნული კანონი. “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-2 პუნქტის “ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს თანამშრომელზე აღნიშნული კანონის მოთხოვნები გავრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს კონსტიტუციით, სპეციალური კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის დადგენილი. საქალაქო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, მოსამსახურეს უფლება აქვს სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიიღოს შრომითი გასამრჯელო (ხელფასი). ამასთან, საყურადღებოა, რომ ხსენებული კანონის მე-14 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, საქართველოს შრომის კანონმდებლობა მოხელეებზე ვრცელდება აღნიშნული კანონით განსაზღვრულ თავისებურებათა გათვალისწინებით. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის მე-16 მუხლის თანახმად, დაწესებულება, რომელშიც მუშაობს თანამშრომელი, თვითონ არის პასუხისმგებელი ხელფასის ანაზღაურებაზე, ხოლო ამავე მუხლის 96-ე მუხლის თანახმად, მუშას ან მოსამსახურეს, მისი დათხოვნისას, საწარმოსაგან, დაწესებულებისაგან, ორგანიზაციისაგან კუთვნილი მთელი თანხა ეძლევა დათხოვნის დღეს, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ შესრულებულა. შესაბამისად, სარჩელი აღნიშნულ ნაწილში ექვემდებარება დაკმაყოფილებას, ხოლო მოცემული დასტურდება საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებით - საქართველოს შს სამინისტროს კონტრდაზვერვის დეპარტამენტის რეგიონალური დანაყოფების მართვის სამსახურის აჭარის ა/რ მთავარი სამმართველოს უფროსის მიერ 2006 წლის 13 იანვარს გაცემული ცნობით, რომლითაც დადგენილია, რომ ი. რ.-ის 2000 წლის მიუღებელი სახელფასო დავალიანება შეადგენდა 1047,38 ლარს. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნა აღნიშნულ ნაწილში საფუძვლიანია და მოპასუხე - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო ვალდებულია, აუნაზღაუროს მოსარჩელეს 2000 წლის კუთვნილი მიუღებელი ხელფასი 1047,38 (ათას ორმოცდაშვიდი ლარი და ოცდათვრამეტი თეთრი) ლარის ოდენობით. ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 268-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით მთლიანად ან ნაწილობრივ დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად გადასცეს გადაწყვეტილება, მუშაკისათვის არა უმეტეს 3 თვის ხელფასის მიკუთვნების შესახებ, რის გამოც საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასარჩელო განცხადება გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევის ნაწილში უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ და გადაწყვეტილება საქართველოს შს სამინისტროსათვის ი. რ.-ის სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების სახით 1047,38 ლარის დაკისრების შესახებ, დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად უნდა მიექცეს სამი თვის ხელფასის - 308,92 ლარის დაკისრების ნაწილში. რაც შეეხება სარჩელის დანარჩენ მოთხოვნებს, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოპასუხეს უნდა დაეკისროს ი. რ.-ის სასარგებლოდ გასასვლელი დახმარების სახით ერთი თვის საშუალო ხელფასის, ორი თვის საშუალო ხელფასისა და ასევე წარმომადგენლის მომსახურებისათვის გაღებული ხარჯის ანაზღაურება, ვინაიდან, აღნიშნული ურთიერთობის მარეგულირებელი სპეციალური კანონმდებლობა არის “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულება, ხოლო ამ ნორმატიული აქტის 75-ე მუხლის მოქმედება, რომელიც თავისთავად ითვალისწინებს სამინისტროდან დათხოვნილ პირთა მიმართ გამოსასვლელი დახმარების ანაზღაურებას, 30.12.04წ. საქართველოს პრეზიდენტის ¹624 ბრძანებულებით განხორციელებული ცვლილებების თანახმად, შეჩერებული იყო 01.01.06წ, ხოლო 23.01.06წ. ¹61 ბრძანებულებით შეტანილი ცვლილებების თანახმად, შეჩერებულია 01.01.07წ. ამდენად, სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს აღნიშნულ ნაწილში სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი. იმავდროულად, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია და საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულებანი, რომელიც დაადასტურებდა, რომ ი. რ.-სა და მის წარმომადგენელს – მ. გ.-ს შორის დაიდო ხელშეკრულება, ამ უკანასკნელის საადვოკატო მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის სახით 230 ლარის ანაზღაურების შესახებ, ხოლო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლისა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილების თანახმად, თვით მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომელზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს და თვითონ უნდა წარადგინოს სათანადო მტკიცებულებები, შესაბამისად, სარჩელი აღნიშნულ ნაწილშიც ასევე უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული და არ დაკმაყოფილდა. საქალაქო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 402-ე მუხლის შესაბამისად, მოპასუხისათვის ხელფასის გადახდის ვადის გადაცილების გამო ყოველი გადაცილებული დროისათვის კანონით განსაზღვრული პროცენტის დაკისრების შესახებ, რაც ბანკთაშორის საკრედიტო აუქციონზე დაფიქსირებული საპროცენტო თვიური განაკვეთის შესაბამისად ყოველი ვადაგადაცილებული წლისათვის შეადგენს ხელფასის 24%-ს, ანუ 251,37 ლარს, ვინაიდან მოსარჩელე ი. რ.-სა და საქართველოს შს სამინისტროს შორის წარმოშობილი სამართალურთიერთობა წარმოადგენს შრომითსამართლებრივ ურთიერთობას, რომელიც თავისთავად სახელშეკრულებო ურთიერთობად ვერ იქნება გაგებული და რომელიც, აღნიშნული კონკრეტული დავიდან გამომდინარე, რეგულირდება სპეციალური კანონმდებლობით - “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონით, შრომის კანონთა კოდექსითა და “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულებით, ხოლო ამ უკანასკნელთაგან არც ერთი ნორმატიული აქტი არ იცნობს სახელფასო დავალიანების გადახდის ვადის გადაცილების გამო წლიური პროცენტის დაკისრების შესაძლებლობას, ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 402-ე მუხლი ვრცელდება ფულადი ვალდებულების თავისდროული შეუსრულებლობის შემთხვევაზე კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში, ანუ აღნიშნული ნორმის გამოყენება დასაშვებია მხოლოდ სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავალიანებაზე, ხოლო ი. რ.-ე, როგორც საჯარო მოსამსახურე, მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოსთან იმყოფებოდა საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობებში და არა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში. ამდენად, სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხისათვის პროცენტის დაკისრების ნაწილში საქალაქო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

ი. რ.-მ 19.07.06წ. სააპელაციო საჩივრით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.06.06წ. გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით ახალი გადაწყვეტილების მიღება და სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 19.02.07წ. განჩინებით ი. რ.-ის წარმომადგენლის მ. გ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს. სააპელაციო პალატა სრულად დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილება კანონიერია და შესაბამისად, არ არსებობს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 19.02.07წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. რ.-მ, რომელმაც მოითხოვა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების და სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და მისი სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება.

კასატორმა მიიჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, ვინაიდან სასამართლომ არ მიმართა კანონის და სამართლის ანალოგიას და არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის მთელი რიგი ნორმები, რადგან სამოქალაქო კოდექსი პირთა თანასწორობაზე დამყარებულ ნებისმიერ ურთიერთობათა მარეგულირებელი კანონმდებლობის ბირთვია. სწორედ ამიტომ აწესებს “შრომის კანონთა კოდექსი” დათქმას, რომ შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კოდექსი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით. სამოქალაქო კოდექსის შესაბამის ნორმათა ერთიანი ანალიზი კი ცხადყოფს, რომ ფულადი ვალდებულების (ნებისმიერი) გადახდის ვადის გადაცილებისას მოქმედებს ზიანის არსებობის პრეზუმფცია. ივარაუდება, რომ გადახდის (შესრულების) ვადის გადაცილებით ზიანი ადგება შესრულების მიმღებს. კასატორმა ასევე მიუთითა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის ის ბრძანებულებანი, რომლითაც 01.01.07 წლამდე გადავადებული იყო დათხოვნილ მოხელეთათვის კომპენსაციის გაცემა – კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტებია, რომლებიც კანონით დადგენილ საჯარო _ შრომითსამართლებრივ ურთიერთობას კანონისაგან განსხვავებულად აწესრიგებს, შესაბამისად სასამართლომ გამოიყენა კანონი (კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი), რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ თუ დაიშვებოდა ამ კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების გამოყენება, მაშინ სარჩელის ეს ნაწილი მაინც ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას, რადგან დათხოვნილ მოხელეთათვის კომპენსაციის გაცემა 01.01.07წ. იყო გადავადებული, ანუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ განჩინების გამოტანისას – 19.02.07წ. მოპასუხის ვალდებულება დროში უდავოდ არსებობდა. კასატორის აზრით, მოპასუხეს ასევე უნდა დაკისრებოდა წარმომადგენლის მომსახურებისათვის 230 ლარის გადახდა, რომელიც არ წარმოადგენს საადვოკატო ჰონორარს კლასიკური გაგებით, იგი სამართალწარმოებაზე დახარჯული დროის, ასევე მგზავრობისა და სხვა თანმდევი წვრილმანი ხარჯების სავსებით გონივრული ფულადი მაჩვენებელია. ამგვარი ხარჯების დამადასტურებელ სპეციალურად სავალდებულო მტკიცებულებას კანონი იმპერატიულად არ განსაზღვრავს. კასატორის აზრით, პრაქტიკაში უნდა დამკვიდრდეს ისეთი პრეზუმფცია, რომ, როცა მხარე საქმეს აწარმოებს წარმომადგენლის მეშვეობით, უნდა ივარაუდებოდეს, რომ მის მიერ გაწეულია მომსახურების ნომინალური ხარჯები, რაც უნდა გახდეს ამგვარი სიმბოლური ხარჯების არსებობის მტკიცების ტვირთის მნიშვნელოვნად შემსუბუქების საფუძველი. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოების მიერ დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნა სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შესახებ და საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არარსებობაზე დასკვნა გაკეთებულია პროცესუალურ ნორმათა უგულებელყოფით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 24.05.07წ. განჩინებაზე საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით 11.06.07წ. მოსაზრება წარმოადგინა ი. რ.-ის წარმომადგენელმა მ. გ.-მა და მიუთითა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია და განხილული უნდა იქნეს, რადგან საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამასთან, საქმე უპრეცედენტოა იმითაც, რომ სასამართლოებმა მოთხოვნის ნაწილის შეფასებისას არ იხელმძღვანელეს კანონით და გადაწყვეტილება დაამყარეს კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტზე, რაც წარმოადგენს დაუშვებელ, უპრეცედენტო პროცესუალურ დარღვევას და დოქტრინალურმა სასამართლომ ეს რეაგირების გარეშე არ უნდა დატოვოს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ ი. რ.-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 09.11.06წ. ¹681 ბრძანებულების მეორე ნაწილის შესაბამისად “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულების დამტკიცების თაობაზე” 75-ე მუხლის ამოქმედება გადაიდო 2008 წლის 1 იანვრამდე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ი. რ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. რ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.