¹ბს-381-361(კ-07) 19 სექტემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. ლ.-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 2 მაისს მ. ლ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსის 2006 წლის 10 მარტის ¹1515პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...-ის თანამდებობაზე აღდგენა.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი 1990 წლიდან მუშაობდა შინაგან საქმეთა ორგანოებში, ხოლო 2005 წლის ოქტომბრამდე _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში ...-ად. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსის 2006 წლის 10 მარტის ¹1515პ/შ ბრძანებით მოსარჩელე დაითხოვეს შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან შტატების შემცირების გამო. მ. ლ.-ს აღნიშნული ბრძანება ჩაჰბარდა 2006 წლის 30 მარტს, რა დროსაც მისთვის ცნობილი გახდა, რომ შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...-ის თანამდებობა არ იყო შემცირებული და მის ადგილზე დაინიშნა სხვა პირი.

მოსარჩელის მტკიცებით, მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილება, რომელსაც იგი გაეცნო, იყო დაუკონკრეტებელი და მხოლოდ ერთი დასკვნის გაკეთება შეიძლებოდა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მოხდებოდა შტატების შემცირება, შესაძლებელი იქნებოდა დაკავებული თანამდებობიდან მისი გათავისუფლება.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ დაარღვია საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის მოთხოვნები, ამასთან, შტატების შემცირება არ მომხდარა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტისა და 108-ე მუხლის მე-3 პუნქტის მოთხოვნათა დაცვით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 2 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ლ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ლ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. ლ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსის 2006 წლის 10 მარტის ¹1515პ/შ ბრძანება შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან საქართველოს სამხედრო ძალების თადარიგში მ. ლ.-ის დათხოვნის შესახებ და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა გარემოებათა სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 12 ოქტომბრის ¹7112პ/შ ბრძანებით მ. ლ.-ე აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში იმავე სამინისტროს ადმინისტრაციაში მიმდინარე რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით, ხოლო ხსენებული სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსის 2006 წლის 10 მარტის ¹1515პ/შ ბრძანებით იგი გათავისუფლდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის საქმისწარმოების ორგანიზებისა და კონტროლის სამმართველოს, ...-ის განყოფილების ...-ის თანამდებობიდან საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლისა და 67-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტის (შტატების შემცირება) საფუძველზე. საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 5 ოქტომბრის ¹1038 ბრძანებით დამტკიცდა იმავე სამინისტროს ადმინისტრაციის საშტატო განრიგი და დასახელებულ ადმინისტრაციაში შტატები შემცირდა 456 ერთეულიდან 446-მდე, ხოლო მ. ლ.-ის მიერ დაკავებული ...-ის შტატი რეორგანიზაციის შედეგად კი არ შემცირდა, არამედ გაიზარდა ერთიდან ორ საშტატო ერთეულამდე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია მტკიცებულებები იმის თაობაზე, თუ რა გარემოებებზე დაყრდნობით მოხდა მ. ლ.-ის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...--ის თანამდებობიდან გათავისუფლება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ იყო თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ გარემოებებზე, რომლებიც არ იყო სათანადოდ გამოკვლეული და შესწავლილი, ხოლო, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსის 2006 წლის 10 მარტის ¹1515პ/შ ბრძანების გამოცემის დროს შესწავლილ იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული კანონი არ ვრცელდება პოლიციის თანამშრომლებზე, თუ სპეციალური კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის დადგენილი. მ. ლ.-ე ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლის შესაბამისად, აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციაში მიმდინარე საშტატო-სარეორგანიზაციო ღონისძიების შედეგად. საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 5 ოქტომბრის ¹1038 ბრძანებით დამტკიცდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის სტრუქტურა და საშტატო განრიგი, რომლის საფუძველზეც ხსენებული სამინისტროს აღნიშნულ სტრუქტურულ ერთეულში მოხდა შტატების შემცირება 456 ერთეულიდან 446 ერთეულამდე და, შესაბამისად, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციაში რეალურად მოხდა შტატების შემცირება.

კასატორის განმარტებით, აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტი და უნდა ეხელმძღვანელა სპეციალური კანონმდებლობით, კერძოდ, ,,პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ე” ქვეპუნქტით, რომლის თანახმადაც, პოლიციელი შეიძლება სამსახურიდან დათხოვნილ იქნეს რეორგანიზაციის საფუძველზე, აგრეთვე _ საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტით (შტატების შემცირება).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 7 მაისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 20 ივნისამდე.

2007 წლის 21 მაისს მ. ლ.-მ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 ივნისის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2007 წლის 19 სექტემბერს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. ლ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 12 ოქტომბრის ¹7112 პ/შ ბრძანებით მ. ლ.-ე აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში იმავე სამინისტროში მიმდინარე რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით, ხოლო ხსენებული სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსის 2006 წლის 10 მარტის ¹1515 პ/შ ბრძანებით კადრების განკარგულებაში მყოფი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის საქმისწარმოების ორგანიზებისა და კონტროლის სამმართველოს ...-ი, პოლიციის მაიორი მ. ლ.-ე გათავისუფლდა სამსახურიდან საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლისა და 67-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტის (შტატების შემცირება) საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე დადგენილად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 5 ოქტომბრის ¹1038 ბრძანებით დამტკიცდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის საშტატო განრიგი და დასახელებულ ადმინისტრაციაში შტატები 456 ერთეულიდან 446 ერთეულამდე შემცირდა, რაც გულისმობდა, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში განხორციელდა რეორგანიზაცია შტატების შემცირებით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹138 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლის თანახმად, საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში ორგანიზაციულ, საშტატო ღონისძიებათა განხორციელებისას შინაგან საქმეთა მინისტრის ბრძანებით შტატგარეშედ დარჩენილი თანამშრომელი ირიცხება კადრების განკარგულებაში არა უმეტეს 4 თვის ვადით. საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში არ განხორციელდა ორგანიზაციულ-საშტატო ღონისძიებები და მ. ლ.-ის კადრების განკარგულებაში გადაყვანის საფუძველი არ არსებობდა.

“საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-2 პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონის მოქმედება პოლიციის მუშაკებზე ვრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს კონსტიტუციით, სპეციალური კანონმდებლობით ან მათ საფუძველზე სხვა რამ არ არის დადაგენილი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ, ვინაიდან სპეციალური ნორმებით დადგენილია პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან გათავისუფლების განსხვავებული წესი, ხსენებულ ურთიერთობაზე უნდა გავრცელდეს სპეციალური ნორმები და არა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან გათავისუფლებისას “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მე-2 პუნქტის გამოყენებას, რომლის თანახმადაც, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაზე უნდა გავრცელდეს “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, პოლიციელი შეიძლება სამსახურიდან დათხოვნილ იქნეს რეორგანიზაციის ან/და შტატების შემცირებისას.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში რომც არ განხორციელებულიყო შტატების შემცირება, ხსენებულ ურთიერთობაზე უნდა გავრცელებულიყო “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტი, რომელიც პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან დათხოვნის ერთ-ერთ დამოუკიდებელ საფუძვლად ითვალისწინებს რეორგანიზაციას.

საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონს აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებულ “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულებასთან მიმართებაში. ამდენად, “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის საფუძველზე, მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებული უნდა ყოფილიყო “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონი, რომელიც პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან გათავისუფლების საკმარის საფუძვლად მიიჩნევს რეორგანიზაციას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მუშაკის სამუშაოზე დარჩენის საკითხის გადაწყვეტა ადმინისტრაციის დისკრეციულ უფლებამოსილებას წარმოადგენს და აქვე აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხის მიერ თავისი დისკრეციული უფლებამოსილების მოსარჩელესთან მიმართებაში არასწორი გამოყენება, აღნიშნული საქმის მასალებით არ დასტურდება. ამდენად, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას საქართველოს ზოგადი ადმისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, შინაგან საქმეთა ორგანოებში ორგანიზაციულ, საშტატო ღონისძიებათა განხორციელებისას, შინაგან საქმეთა მინისტრის ბრძანებით შტატგარეშე დარჩენილი თანამშრომელი ირიცხება კადრების განკარგულებაში 4 თვემდე ვადით, არა უმეტეს ორი თვის მთლიანი ხელფასის (ფულადი სარგოს) შენარჩუნებით ბოლო დაკავებული თანამდებობის შესაბამისად. ამასთან, აღნიშნული ვადის გასვლამდე უნდა გადაწყდეს თანამშრომლის შრომითი მოწყობის საკითხი.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზემოხსენებულ ნორმაში კანონმდებელი გულისხმობს ადმინისტრაციული ორგანოს შესაძლო მოქმედების ორ ალტერნატიულ ვარიანტს: პოზიტიურს და ნეგატიურს, კერძოდ, მოხელის სხვა თანამდებობაზე გადაყვანას ან სამსახურიდან გათავისუფლებას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტი, რის გამოც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტითა და იმავე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდეს. საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არ არსებობს საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. ლ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. მ. ლ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.