ბს-388-373(კ-08) 24 სექტემბერი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე, (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. კ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. კ.-მ 30.05.05წ. დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკადრო და ორგანიზაციული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის მიმართ, რომლითაც მოპასუხის 06.05.05წ. ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და მიყენებული მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.03.07წ. გადაწყვეტილებით მოსარჩელე მ. კ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. კ.-ე მუშაობდა შს სამინისტროს სისხლის სამართლის სამძებრო მთავარი სამმართველოს კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველოში ...-ად. საქართველოს შს მინისტრის “საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში სტრუქტურული რეორგანიზაციის ჩატარების შესახებ” 25.12.04წ. ¹670 ბრძანებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში მიმდინარე რეფორმების განხორციელებისას ერთიანი საკადრო პოლიტიკის გატარების, კადრების შერჩევა-განაწილების, სტრუქტურის დახვეწისა და საშტატო ერთეულთა ოპტიმიზაციის მიზნით, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-2 პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის, 96-ე, 97-ე და 108-ე მუხლების, “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ზ” ქვეპუნქტის საფუძველზე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში შემავალ სტრუქტურულ დანაყოფებში გამოცხადდა რეორგანიზაცია, ხოლო საქართველოს შს მინისტრის 29.12.04წ. ¹671 ბრძანებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს პირადი შემადგენლობა აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში და დაეკისრა დროებითი მოვალეობის შესრულება. “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონში 24.12.04წ. ¹806 კანონით შეტანილი ცვლილებების თანახმად განისაზღვრა, რომ ამ კანონის ამოქმედებიდან ერთი თვის ვადაში უნდა განხორციელებულიყო საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ლიკვიდაცია და შინაგან საქმეთა სამინისტროს რეორგანიზაცია. განხორციელებული ცვლილებებით საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს უფლებამონაცვლედ ჩაითვალა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო. საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის მიერ გამოცემული სამართლებრივი აქტების გაუქმებისა და მათში ცვლილებების შეტანის უფლება მიენიჭა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრს. აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-5 პუნქტით კანონის ამოქმედებიდან ერთი თვის ვადაში საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრს უნდა უზრუნველეყო სამინისტროს რეორგანიზაციისათვის აუცილებელი უწყებრივი სამართლებრივი აქტების გამოცემა და სისტემის სტრუქტურული რეორგანიზაციის განხორციელება. საქართველოს პრეზიდენტის 17.03.97წ. ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-12 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად შს ორგანოებში ორგანიზაციულ, საშტატო ღონისძიებათა განხორციელებისას შს სამინისტროს ბრძანებით შტატგარეშე დარჩენილი თანამშრომელი ირიცხება კადრების განკარგულებაში. 25.12.04წ. ¹670 ბრძანებით მოსარჩელე სათანადო წესით გააფრთხილეს მოსალოდნელი რეორგანიზაციისა და შტატების შესაძლო შემცირების შესახებ. 29.12.04წ. ¹671 ბრძანებით მოსარჩელე, ისევე, როგორც შს სამინისტროს მთელი პირადი შემადგენლობა, გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში და დაევალა მოვალეობის შესრულება. 30.12.04წ. ¹039 ბრძანებით სისხლის სამართლის სამძებრო მთავარ სამმართველოში, იმ ქვედანაყოფში, რომელშიც მუშაობდა მოსარჩელე, გაუქმდა, შემცირდა ყველა თანამდებობა, ანუ განხორციელდა აღნიშნული დანაყოფის ლიკვიდაცია. ქვედანაყოფის ლიკვიდაცია დასტურდება აგრეთვე საქართველოს პრეზიდენტის 27.12.04წ. ¹614 ბრძანებულებით დამტკიცებული “საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დებულებით”, რომლის მე-17 მუხლში ჩამოთვლილ სამინისტროს სტრუქტურულ ქვედანაყოფთა შორის არ არის მოხსენიებული სისხლის სამართლის სამძებრო მთავარი სამმართველო. “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 96-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან დაწესებულების ლიკვიდაციის გამო. შესაბამისად, მოსარჩელე შს ორგანოებიდან დათხოვნილ იქნა არა მხოლოს მისი, არამედ მთელი ქვედანაყოფის შტატების შემცირების გამო. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება, რომ რეორგანიზაციის შედეგად მათი სამმართველოსათვის გათვალისწინებული ფუნქციები, ახალი დებულების თანახმად, სისხლის სამართლის სამძებროს მთავარი სამმართველოდან გადაეცა შს სამინისტროს კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტს და იგი აღდგენილი უნდა იქნეს შს სამინისტროს კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტში ...-ის თანამდებობაზე, ვინაიდან შს სამინისტროს კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტში არ შედის სისხლის სამართლის სამძებრო მთავარი სამმართველო, ხოლო დანაშაულთან ბრძოლა, მათ შორის – კორუფციასთან, არა მარტო შსს-ს კონსტიტუციური უსაფთხოების დეპარტამენტის, არამედ შს ორგანოების მთელი სისტემის ამოცანაა. შესაბამისად, შს მინისტრის 06.05.05წ. ¹2450პ/შ ბრძანება გამოცემულია საკანონმდებლო ნორმების დაცვით. სასამართლომ განმარტა, რომ 06.05.05წ. ¹2450პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობა არ იწვევს მოსარჩელის აღდგენას თანამდებობაზე, ვინაიდან არ გაუქმებულა 29.12.04წ. ¹671 ბრძანება, რომლითაც მოსარჩელე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე და 127-ე მუხლის მეხუთე პუნქტითა და “საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 76-ე და 79-ე მუხლებით გათვალისწინებული სამსახურში აღდგენისა და სახელფასო განაცდურის ანაზღაურების წინაპირობები, რის გამოც მ. კ.-ის სასარჩელო მოთხოვნა აღნიშნულ ნაწილში ასევე უსაფუზვლოდ იქნა მიჩნეული და დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.03.07წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ.-მ, რომელმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.02.08წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.03.07წ. გადაწყვეტილება.

მ. კ.-მ 10.04.08წ. საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატას მოწინააღმდეგე მხარე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ, რომლითაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.02.08წ. განჩინების გაუქმება და მისი სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილება მოითხოვა. ამასთან, კასატორმა იშუამდგომლა მოპასუხისათვის შესაგებლის წარმოდგენისა და შსს სამინისტროს საშტატო ნუსხის წარმოდგენის დავალების თაობაზე.

კასატორმა მიუთითა, რომ არსებობს იდენტური სარჩელის დაკმაყოფილების პრეცედენტი. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სსკ-ის 244-ე, 249-ე მუხლების დარღვევით დაეყრდნო გ. ბ.-ის სარჩელთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს 21.06.06წ. გადაწყვეტილებაში მოყვანილ უკანონო მოტივაციას, მიუხედავად იმისა, რომ იგი შემდგომში გაქარწყლებული იყო ანალოგიურ საქმეზე მიღებული 21.06.06წ. გადაწყვეტილებით. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლო კოლეგიის მიერ დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შედეგები, მაშინ როდესაც სასამართლო კოლეგიის გადაწყვეტილება ემყარება სააპელაციო სასამართლოს უკვე გაქარწყლებულ გადაწყვეტილებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი თვლის, რომ საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოების გადაწყვეტილებები არის უკანონო და დაუსაბუთებელი, სადავო ბრძანება გამოცემულია არარსებული შტატების შემცირების ყალბი მოტივის საფუძველზე. შს მინისტრის 06.05.05წ. ¹2450 პ/შ ბრძანება მოთხოვნის ნაწილში, კასატორის აზრით, ეწინააღმდეგება იმ დროს მოქმედ კანონმდებლობას. “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 96.2 მუხლის თანახმად დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნიდა მოსარჩელის გათავისუფლების საფუძველს, რადგან ასეთ შემთხვევაში მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან ამ კანონის 97-ე მუხლის საფუძველზე, ხოლო 97.2 მუხლის თანახმად მოხელე არ შეიძლება გათავისუფლდეს თანამდებობიდან თუ იგი თანახმაა დაინიშნოს სხვა თანამდებობაზე. საქმეში დაცული პატაკებით დასტურდება, რომ კასატორი თანახმა იყო გაეგრძელებინა სამსახური შს სამინისტროს სისტემაში. მიუხედავად ამისა, კადრების განკარგულებაში ყოფნის პერიოდში მისთვის რაიმე წინადადება არ შემოუთავაზებიათ. რეორგანიზაციის დროს ადგილი არ ჰქონდა შტატების შემცირებას. დაცული არ იყო “ომისა და შეიარაღებული ძალების ვეტერანების შესახებ” კანონის 15.21 და 15.20 მუხლები, რომლებიც, ანიჭებდა, როგორც შტატების შემცირების დროს სამუშაოზე დატოვების, ისე ხელახალი დანიშვნების დროს უპირატესი დანიშვნის უფლებას. კასატორი თვლის, რომ სადავო ბრძანება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი კასატორის ნაწილში, ზაკ-ის 60¹ მუხლის თანახმად და “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 127-ე მუხლის საფუძველზე აღდგენილ უნდა იქნეს უფლებამონაცვლე შსს კონსტიტუციური უსაფრთხოების დეპარტამენტში ...-ის თანამდებობაზე, მას უნდა აუნაზღაურდეს იძულებითი განაცდური. სასამართლომ ასევე არასწორად გამოიყენა სზაკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ლ” ქვეპუნქტი და ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი, რადგან სადავო ბრძანება არ შეიცავს იმ დასაბუთებას, რომელიც დაადასტურებდა, რომ სადავო ბრძანების გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში. ამასთან, კასატორმა მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დარღვეული იქნა საპროცესო ნორმები, ვინაიდან სააპელაციო პალატამ არ მოახდინა მტკიცებულებების შემოწმება და გამოკვლევა. კასატორის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლოს 20.02.08წ. განჩინება მიღებულია კანონის არასწორი გამოყენება-განმარტების საფუძველზე, რადგან არსებობს მისი მოთხოვნის ანალოგიური მოთხოვნების დაკმაყოფილების პრეცენდენტი (სააპელაციო სასამართლოს 21.06.06წ. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 29.04.08წ. განჩინებით, სასკ-ის 34.3 მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. კ.-ის საკასაციო საჩივარი. აღნიშნულ განჩინებაზე 22.05.08წ. მოსაზრება წარმოადგინა მ. კ.-მ, რომელმაც მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. კ.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ უნდა იქნეს დასაშვებად მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოსამსახურეების რეზერვში გადაყვანისა და სამსახურიდან დათხოვნის დროს მათ მიმართ არ უნდა იქნეს გამოყენებული შესაბამის პერიოდში მოქმედი შრომის კანონთა კოდექსის 36.1 მუხლით გათვალისწინებული სამსახურში უპირატესი დარჩენის უფლება, ვინაიდან აღნიშნულ პირებზე ვრცელდება სპეციალური კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლებისათვის სპეციალურ კანონს წარმოადგენს “პოლიციის შესახებ” კანონი, რომლის 22-ე მუხლის მე-7 ქვეპუნქტი სადავო სამართალურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი რედაქციის თანახმად, ითვალისწინებდა, რომ შტატების შემცირება წარმოადგენდა პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან დათხოვნის საფუძველს. საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი და კასატორ მ. კ.-ს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისხლის სამართლის სამძებროს მთავარი სამმართველოს ლიკვიდაციას მოჰყვა შტატების შემცირება. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ შტატების შემცირება პოლიციელის სამსახურიდან გათავისუფლების საკმარის საფუძველს ქმნის და არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას ადმინისტრაციის მიერ სადავო ბრძანების მიღების დროს მოქმედი “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 97.2 მუხლის დარღვევის შესახებ. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ხსენებული ნორმა არ უნდა იქნეს გამოყენებული პოლიციის თანამშრომლების მიმართ. “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის მე-11 მუხლის თანახმად, აღნიშნული კანონის მოქმედება პოლიციის თანამშრომლებზე ვრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სპეციალური ნორმები არ ეწინააღმდეგება კანონს. სპეციალური კანონმდებლობა შტატების შემცირებისას სხვა თანამდებობის შეთავაზების ვალდებულებას არ ითვალისწინებდა. საკითხის ამგვარი გადაწყვეტა შეესაბამება ასევე ამჟამად არსებულ სასამართლო პრაქტიკას (იხ. მაგ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 26.12.07წ. ¹ბს-312-295(კ-07) განჩინება; საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 31.05.06წ. ბს-1164-739(კ-05) განჩინება; საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 05.07.06წ. ¹ბს-190-180(კ-06) განჩინება და სხვა). საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ქვეყანაში მოქმედი სისტემა არ ემყარება პრეცედენტულ სამართალს, რაც შეეხება სასამართლო პრაქტიკას, მისი ინსტანციური ხასიათის გამო, მასში წამყვანი ადგილი უკავია უმაღლეს სასამართლო ინსტანციას, რომელსაც სადავო საკითხის მიმართ ერთიანი პრაქტიკა აქვს შემუშავებული და მას არ ცვლის ქვედა ინსტანციის ძალაში შესული ცალკეული გადაწყვეტილება. ამდენად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას. ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” ქვეპუნქტის მიხედვით ოფიცერთა შემადგენლობის პირები შს ორგანოებიდან შეიძლება დაითხოვონ სამხედრო ძალების თადარიგში შტატების შემცირებით. ამავე დებულების მე-12 მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, შს ორგანოებში ორგანიზაციულ, საშტატო ღონისძიებათა განხორციელებისას, შს მინისტრის ბრძანებით შტატგარეშე დარჩენილი თანამშრომელი ირიცხება კადრების განკარგულებაში არა უმეტეს 4 თვით, 2 თვის მთლიანი ხელფასის შენარჩუნებით, ხოლო მომდევნო 2 თვის განმავლობაში მას მიეცემა სპეციალური წოდების, ნამსახურობის პროცენტული დანამატი და სასურსათო ულუფის კომპენსაცია. აღნიშნული ვადის გასვლამდე უნდა გადაწყდეს თანამშრომლის შრომითი მოწყობის საკითხი. საკასაციო პალატამ არაერთგზის აღნიშნა, რომ ხსენებულ ნორმაში კანონმდებელი გულისხმობს ადმინისტრაციული ორგანოს შესაძლო მოქმედების ორ ალტერნატიულ ვარიანტს: პოზიტიურს და ნეგატიურს, კერძოდ მოხელის სხვა თანამდებობაზე გადაყვანას ან სამსახურიდან განთავისუფლებას. ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტები არ ითვალისწინებენ რეორგანიზაციის ან/და შტატების შემცირების შემთხვევაში ადმინისტრაციის ვალდებულებას შესთავაზოს მოხელეს სხვა თანამდებობა, შეთავაზების ვალდებულების არარსებობა გამორიცხავს კადრების შემცირებისას კანონმდებლობით გათვალისწინებული უპირატესობის პირობის გამოყენებას, კასატორი შს ორგანოებიდან დათხოვნილ იქნა არა როგორც შტატში მყოფი თანამშრომელი, საჯარო მოხელე, არამედ როგორც კადრების განკარგულებაში მყოფი, შტატგარეშე დარჩენილი პირი, შესაბამისად არ არსებობს კასატორის სამსახურში აღდგენის ვალდებულება.

საყურადღებოა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 30.05.07წ. განჩინებით ¹ბს-113-106(კ-07) საქმეზე მ. კ.-ის საკასაციო საჩივარი მოწინააღმდეგე მხარე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკადრო და ორგანიზაციული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის მიმართ, სამუშაოზე აღდგენის და მორალური ზიანის 20000 ლარის დაკისრების თაობაზე დაუშვებლად იქნა მიჩნეული. აღნიშნული განჩინებით საკასაციო პალატა დაეთანხმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.12.06წ. განჩინებას, რომლითაც აპელანტის მითითება, რომ იგი სამხედრო ძალების ვეტერანია და სამსახურში დარჩენის უპირატესი უფლება გააჩნდა სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძვლად არ მიიჩნია, ვინაიდან საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 29.12.04წ. ბრძანება წარმოადგენდა სამინისტროს სისტემაში ორგანიზაციულ ღონისძიებათა განხორციელებისათვის გამოცემულ ბრძანებას და იგი ერთნაირად იქნა გავრცელებული სამინისტროს ყველა თანამშრომელზე, რაიმე უპირატესობის გათვალისწინების გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც მ. კ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით ასევე არ უნდა დაკმაყოფილდეს მ. კ.-ის შუამდგომლობები მოწინააღმდეგე მხარისათვის შესაგებლის და დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენის დავალების თაობაზე, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო ინსტანციაში საქმის წარმოების დროს, სასამართლო მოკლებულია ახალი მტკიცებულებების გამოთხოვის შესაძლებლობას, საკასაციო პალატა არ წარმოადგენს საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დამდგენ სასამართლოს, საპროცესო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს საკასაციო ინსტანციაში ახალი მტკიცებულებების მიღების შესაძლებლობას.

რაც შეეხება მოპასუხისათვის შესაგებლის წარმოდგენის დავალებას საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34¹ მუხლზე, რომლის თანახმად საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მხარეებს შეუძლიათ წარადგინონ თავიანთი მოსაზრებები. საპროცესო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს მოწინააღმდეგე მხარის მიერ შესაგებლის წარმოდგენის ვალდებულებას საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, ვინაიდან ეს არის მხარის უფლება და არა ვალდებულება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი მოწინააღმდეგე მხარეს დაავალოს შესაგებლის და დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენა, რის გამოც მ. კ.-ის შუამდგომლობები არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 284-ე და 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. კ.-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.02.08წ. განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. მ. კ.-ის შუამდგომლობები მოწინააღმდეგე მხარისათვის შესაგებლის და დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენის დავალების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.