ბს-39-38(2კ-07) 31 ივლისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

სხდომის მდივანი _ გ. ილინა

კასატორი (მოპასუხეები) _ 1. სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველო; 2. მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ... ასოციაცია “მ...ი”

დავის საგანი _ საკუთრების უფლების აღიარება, საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

2005 წლის 7 ივნისს ... ასოციაცია “მ...მა” სარჩელი აღძრა მცხეთის რაიონულ სასამართლოში სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველოსა და მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის მიმართ და მოითხოვა მოსარჩელის ბალანსზე რიცხული ქონების ასოციაცია “მ...ის” საკუთრებად ცნობა და საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია შემდეგი საფუძვლით:

საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1982 წლის 11 მარტის ¹174 დადგენილებით დამტკიცდა მცხეთის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის 1981 წლის 10 დეკემბრის ¹427 გადაწყვეტილება და ... კავშირის პრეზიდიუმს მცხეთის სატყეო მეურნეობის წილკნის სატყეო მიწებიდან გამოეყო 25 ჰა მიწა სახოხბე მეურნეობის მოსაწყობად.

საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1980 წლის 21 აპრილის ¹472გ განკარგულების შესასრულებლად “ს...ს” დაევალა ამიერკავკასიის ხოხბის საშენი ექსპერიმენტული ფერმის პროექტისა და სხვა ტექნიკური დოკუმენტაციის მომზადება იმის გათვალისწინებით, რომ მშენებლობა უნდა განხორციელებულიყო 1982 წლიდან.

მოსარჩელის მითითებით, 1982 წელს დამთვარდა მშენებლობა, მაგრამ შენობა-ნაგებობები “მ...ის” საკუთრებად არ იქნა აღრიცხული (იხ. ს.ფ. 2-3).

... ასოციაცია “მ...მა” დამატებითი სარჩელი წარადგინა მცხეთის რაიონულ სასამართლოში, რომლითაც მოითხოვა ... ასოციაცია “მ...ის” ბალანსზე რიცხული მუხრანის გარეული ფრინველის საშენი მეურნეობის კუთვნილი ფერმის შენობებისა და მასზე დამაგრებული მიწის ნაკვეთის “მ...ის” საკუთრებად ცნობა.

მოსარჩელის მითითებით, 1982 წლის დასაწყისში “ს...მა” შეადგინა პროექტი, მაგრამ მისი სისრულეში მოყვანა ვერ მოხერხდა “ს...ის” მიზეზით. მ...მა თავისი სახსრებით ააშენა შენობა-ნაგებობები, რომლებიც წარმოადგენს უკანონო მშენებლობას.

მოსარჩელის მითითებით, მ...ი იხდის გადასახადებს და შენობები ირიცხება მის ბალანსზე, მაგრამ საჯარო რეესტრში აღრიცხვა ვერ ხერხდება უკანონო მშენებლობის გამო (იხ. ს.ფ. 27).

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 11 ივლისის საოქმო განჩინებით მცხეთის რაიონის გამგეობა ამოირიცხა მოპასუხეთა სიიდან (იხ. ს.ფ. 58-59).

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 16 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ... ასოციაცია “მ...ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 149-ე, 150.2 მუხლებით და მიუთითა, რომ მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება მიწის ნაკვეთის მ...ის საკუთრებაში არსებობის შესახებ, ასევე საკადასტრო რუკა, ნაკვეთის გეგმა-ნახაზი და პროექტი ნაგებობების მშენებლობაზე.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელის ახსნა-განმარტებებით დადასტურებულ იქნა, რომ ნაგებობა არის უპროექტო. შესაბამისად, რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოთხოვნა უპროექტო ნაგებობაზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ იმ მოტივით, რომ ნაგებობა მიწის ნაკვეთის შემადგენელი ნაწილია და საკუთრების უფლების მოპოვება ხდება ჯერ მიწაზე, ხოლო შემდეგ _ მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობაზე.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, წარმოდგენილი გორის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს მცხეთის განყოფილების 2005 წლის 30 ივნისის ¹05-2/307 წერილიდან ვერ დგინდება, რომელი უძრავი ქონების მფლობელია მოსარჩელე. საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1982 წლის 11 მარტის ¹174 დადგენილების ქსეროასლი ვერ გახდება მოსარჩელის მიერ მიწის ნაკვეთსა და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების საკუთრების უფლების აღიარების საფუძველი, რადგან მიწის ფლობა-სარგებლობის საკითხი რეგულირდებოდა 1980 წლისათვის მოქმედი სამოქალაქო და მიწის კოდექსებით, ასევე მკაცრად რეგლამენტირებულია ამჟამად მოქმედი მიწის კანონმდებლობით, კერძოდ, “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” 1998 წლის 28 ოქტომბრის კანონი აწესრიგებს ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე კერძო საკუთრების უფლების მინიჭებასთან დაკავშირებულ საკითხებს. ამ მიწის ნაკვეთებზე ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის წესები უძრავი ნივთების შესახებ.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, მ...ს არ წარმოუდგენია საჯარო რეესტრის მონაცემები მიწათსარგებლობისა და შენობა-ნაგებობების კანონიერად ფლობის, სარგებლობისა და საკუთრების შესახებ.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტება იმის შესახებ, რომ უპროექტო ნაგებობა არ ირიცხება ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს ბალანსზე, არ წარმოადგენს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს, რადგან ქონება მოსარჩელის მიერ უკანონოდ არის აშენებული და შესაბამისად, ვერ იქნებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება თუ კონკრეტულად რა უძრავი ქონების მფლობელია, ამდენად, ვერ დასტურდება სადავო მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე მისი უფლება და შესაბამისად, კანონიერი ინტერესი (იხ. ს.ფ. 72-75).

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ... ასოციაცია “მ...მა” და მოითხოვა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 16 აგვისტოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მითითებით, მოპასუხე ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ ქონება მათ ბალანსზე არ ირიცხებოდა და თანახმა იყო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

აპელანტის მოსაზრებით, რაიონულმა სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 149-ე და 150.2 მუხლები. სასამართლომ შეცვალა სარჩელის საფუძველი, რადგან მოსარჩელეს მიწაზე დავის საფუძველი არ ჰქონდა და ითხოვდა ქონების მესაკუთრედ ცნობას, რის შემდეგაც მოხდებოდა მიწის შესყიდვა.

აპელანტმა არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მითითება მტკიცებულებათა წარმოუდგენლობის შესახებ და მიუთითა, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ იქნა ყველა საჭირო მტკიცებულება, კერძოდ, მინისტრთა საბჭოს 1982 წლის 11 მარტის ¹174 დადგენილება, მცხეთის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის 1981 წლის 10 დეკემბრის ¹427 განკარგულება, მინისტრთა საბჭოს 1980 წლის 21 აპრილის ¹472გ განკარგულება და 1980 წლის 22 იანვრის ¹73 დადგენილება, რომლითაც “ს...ს” დაევალა მშენებლობის პროექტის მომზადება, რომელიც შესრულდა და სასამართლო სხდომაზე იქნა წარდგენილი. საკადასტრო რუკის წარდგენა კი შესაძლებელი იქნება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ.

აპელანტის მოსაზრებით, რაიონულმა სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 147-ე, 148-ე, 149-ე მუხლები, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლი, რადგან საჯარო რეესტრში შეიტანება ქონება უძრავ ნივთებზე საკუთრებისა და სხვა სანივთო უფლებებით, როდესაც ცნობილია მფლობელი მესაკუთრედ ან ნოტარიულად დამოწმებული საკუთრების მოწმობით.

აპელანტმა არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეებმა დაადასტურეს მშენებლობის უპროექტოდ განხორციელება, რადგან პროექტი წარდგენილ იქნა სასამართლო სხდომაზე, მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტი არ ჰქონდა, რომელიც უფლებას აძლევდა მ...ს საჯარო რეესტრში აღერიცხა ქონება (იხ. ს.ფ. 77-80).

2006 წლის 19 ივნისს ... ასოციაცია “მ...მა” დაზუსტებული სააპელაციო საჩივრით მიმართა სააპელაციო სასამართლოს, რომლითაც გაზარდა მოთხოვნა და მოითხოვა მცხეთის რაიონის სოფელ მუხრანში მდებარე მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე “მ...ის” საკუთრების უფლების აღიარება შემდგომი რეგისტრაციის მიზნით, სათანადო მოპასუხედ მცხეთის რაიონის გამგეობის მოწვევა და სსსკ-ის 81-ე მუხლის შესაბამისად, დავის საგნის გაზრდის მიზანშეწონილად მიჩნევა შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მითითებით, 1982 წლიდან ... ასოციაცია “მ...ი” ფლობდა და სარგებლობდა მცხეთის რაიონის მუხრანის ტერიტორიაზე გამოყოფილი 25 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთით, რაც დასტურდება პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონე ფაქტებით, რომლებიც დადასტურებულ იქნა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2000 წლის 7 ივნისის ¹3კ/268 განჩინებით, მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 12 აგვისტოს გადაწყვეტილებითა და თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით. სასამართლოს მითითებული აქტებით დასტურდება, რომ “მ...ი” პერიოდულად მიწის ფართობსა და შენობა-ნაგებობებს გასცემდა იჯარით და იხდიდა შესაბამის გადასახადებს. ამასთან, აპელანტის მითითებით, მოპასუხე ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთის სამმართველომ ცნო სარჩელი, რითაც დაადასტურა, რომ სადავო მისი ნაკვეთი სახელმწიფოს საკუთრებასა და ინტერესის სფეროში არ იმყოფება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტმა მიიჩნია, რომ “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-3 და მე-4 მუხლების შესაბამისად, “მ...ის” სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი ექვემდებარება საკუთრების უფლებით გადაცემას და სათანადო რეგისტრაციას.

აპელანტის მითითებით, საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1980 წლის 21 აპრილის ¹472 განკარგულებით “ს...ს” დაევალა ამიერკავკასიის ხოხბის საშენი ექსპერიმენტული ფერმის პროექტისა და სხვა ტექნიკური დოკუმენტაციის მომზადება იმის გათვალისწინებით, რომ მშენებლობა უნდა განხორციელებულიყო 1982 წლიდან. “მ...მა” 1981 წლის 28 დეკემბრის ¹31 დადგენილებით დაამტკიცა მცხეთის რაიონში ამიერკავკასიის ხოხბის ფერმის მშენებლობის ხარჯთაღრიცხვა. პროექტის განხორციელებისათვის ასოციაცია “მ...ის” 1983 წლის 26 ივლისის დადგენილებით “ს...ს” გადაერიცხა 30111 მანეთი, ხოლო მშენებლობა განხორციელდა ერთ-ერთი მოიჯარე ორგანიზაციის მეშვეობით. 1988 წლიდან აქტიურად ფუნქციონირებდა მუხრანის ხოხბის საშენი მეურნეობა, რაც დასტურდება მ...ის საბჭოს პრეზიდიუმის 1988 წლის 18 აპრილის სხდომის ოქმით, რომლითაც განისაზღვრა მუხრანის ხოხბის საშენი ექსპერიმენტული მეურნეობის ესტონური ჯიშის მწყერის სარეალიზაციო ფასი, რითაც დასტურდება, რომ მითითებული პერიოდისათვის მუხრანის ტერიტორიაზე მ...ისათვის გამოყოფილ მიწის ფართობზე მდებარე შენობა-ნაგებობები უკვე აშენებული და ექსპლუატაციაში შესული იყო.

აპელანტის მითითებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებით სამართლებრივ რეგისტრაციას დაექვემდებარა 1994 წლის 4 სექტემბრამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთები და უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობები. “მ...ს” მიწის ნაკვეთი გადაეცა მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით და არ არის თვითნებურად მიტაცებული, ასევე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობები აშენებულია მინისტრთა საბჭოს ¹472გ განკარგულების საფუძველზე შემუშავებული პროექტის შესაბამისად. ამდენად, აპელანტმა მიიჩნია, რომ ასოციაცია “მ...ს” გააჩნდა სამართლებრივი საფუძველი განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე საკუთრების უფლების აღიარების და მათი სამართლებრივი რეგისტრაციისათვის (იხ. ს.ფ. 51-53).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის საოქმო განჩინებით აპელანტის შუამდგომლობა დავის საგნის გაზრდის შესახებ დაკმაყოფილდა; ამავე განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაერთო მცხეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო (იხ. ს.ფ. 56-57).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით ... ასოციაცია “მ...ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 16 აგვისტოს გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ... ასოციაცია “მ...ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა მოსარჩელის საკუთრების უფლება მცხეთის რაიონის მუხრანის ტერიტორიაზე გამოყოფილ 25 ჰა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მცხეთის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა რეგისტრაციის განხორციელება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1982 წლის 11 მარტის ¹174 დადგენილებით დამტკიცდა მცხეთის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის 1981 წლის ¹427 გადაწყვეტილება და მის საფუძველზე “მ...ს” მუდმივ სარგებლობაში გამოეყო მცხეთის სატყეო მეურნეობის მიწებიდან 25 ჰა მიწა სახოხბე მეურნეობის მოსაწყობად, 1982 წლიდან “მ...ი” ფლობს და სარგებლობს გამოყოფილი მიწის ნაკვეთით. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული ასევე დასტურდება პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონე ფაქტებით, კერძოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2000 წლის 7 ივნისის ¹3კ/268 განჩინებით, მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 12 აგვისტოს გადაწყვეტილებითა და თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ “მ...ის” დაკვეთით საპროექტო ინსტიტუტ “ს...ის” მიერ დამუშავებულ იქნა მუხრანის ხოხბის საშენი ექსპერიმენტული ფერმის ტექნიკური დოკუმენტაცია, რომლის საფუძველზეც 1982 წლიდან განხორციელდა აღნიშნული ფერმის მშენებლობა, რაც დასტურდება წარმოდგენილი ხარჯთაღრიცხვით. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადასტურებულად მიიჩნია, რომ პროექტის განხორციელებისათვის “ს...ს” გადაერიცხა 30111 მანეთი, ხოლო მშენებლობა განხორციელდა ერთ-ერთი მოიჯარე ორგანიზაციის მეშვეობით. მ...ის საბჭოს პრეზიდიუმის 1988 წლის 18 აპრილის სხდომის ოქმით, რომლითაც განისაზღვრა მუხრანის ხოხბის საშენი ექსპერიმენტული მეურნეობის ესტონური ჯიშის მწყერის სარეალიზაციო ფასი, რითაც დასტურდება, რომ მითითებული პერიოდისათვის მუხრანის ტერიტორიაზე მ...ისათვის გამოყოფილ მიწის ფართობზე მდებარე შენობა-ნაგებობები უკვე აშენებული და ექსპლუატაციაში შესული იყო.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის 2.2 მუხლით და მიიჩნია, რომ მითითებული კანონის შესაბამისად, “მ...ს” უნდა მიენიჭოს საკუთრების უფლება მის სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, რადგან ფაქტობრივი მასალებით დასტურდება “მ...ის” მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის დადგენილი წესით სარგებლობის ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებით სამართლებრივ რეგისტრაციას დაექვემდებარა 1994 წლის 4 სექტემბრამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთები და უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობები, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 150.2 მუხლის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან, ასოციაცია “მ...ის” სარგებლობაში არსებულ ტერიტორიაზე მდებარე შენობა-ნაგებობებიც უნდა დაექვემდებაროს სამართლებრივ რეგისტრაციას (იხ. ს.ფ. 61-64).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ და სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველომ და მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორმა მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ მიუთითა შემდეგ მოტივებზე:

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებას, რომელმაც სამართლებრივ რეგისტრაციას დაუქვემდებარა ქ. თბილისში, 1994 წლამდე უნებართვოდ აშენებული ინდივიდუალური სახცოვრებელი სახლები. მითითებული დადგენილება, კასატორთა აზრით, არ უნდა გამხდარიყო სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან აღნიშნული დადგენილება ეხება კანონით დადგენილი წესით გამოყოფილ მიწის ნაკვეთზე უნებართვოდ აშენებულ ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლებს, სადავო შენობა-ნაგებობები კი არ წარმოადგენს საცხოვრებელ ობიექტებს.

კასატორის მითითებით, “მ...ს” არ წარმოუდგენია მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების არსებობას, ასევე საკადასტრო რუკა, ნაკვეთის გეგმა-ნახაზი, პროექტი ნაგებობის მშენებლობაზე და მიწის ფლობის დამადასტურებელი მტკიცებულება.

კასატორის მითითებით, საქმეში არ არის ჩართული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მცხეთის სარეგისტრაციო სამსახური, რომელიც წარმოადგენს უძრავ ნივთზე უფლებათა მარეგისტრირებელ ორგანოს.

ამასთან, კასატორის მითითებით, არ არის დაზუსტებული თუ რა კატეგორიისა სადავო მიწის ნაკვეთი, სასოფლო თუ არასასოფლო-სამეურნეო, რადგან საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1982 წლის 11 მარტის ¹174 დადგენილების თანახმად, საქმე ეხება სატყეო მეურნეობის მიწის ნაკვეთს, რომელიც წარმოადგენს სასოფლო-სამეურნეო კატეგორიის მიწას. თუმცა, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებულ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონზე.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლო გასცდა უფლებამოსილების ფარგლებს და, ფაქტობრივად, სამართლებრივ რეგისტრაციაში გაატარა ასოციაცია “მ...ის” მიწის ნაკვეთი მასზე დამაგრებული შენობა-ნაგებობებით, რაც სააპელაციო სასამართლოს მიერვე მითითებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებით, გამგეობის პრეროგატივაა (იხ. ს.ფ. 68-69; 86-87).

სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველომ მიუთითა საკასაციო საჩივრის შემდეგ მოტივებზე:

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად აღნიშნა გადაწყვეტილებაში, რომ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველოს წარმომადგენლის განმარტებით, უპროექტო ნაგებობა მათ ბალანსზე არ ირიცხება და მოპასუხე თანახმაა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი ფორმულირება მისცა სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველოს წარმომადგენლის განცხადებას. სადავო ქონება თვით მოსარჩელის მიერ უკანონოდ არის აშენებული და შესაბამისად, ვერც სახელმწიფოს საკუთრებაში იქნებოდა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ვერ მიუთითა, რომ “მ...ს” “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის 2.2 მუხლის შესაბამისად, დადგენილი წესით ჰქონდა გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი.

კასატორის მოსაზრებით, მოქმედ კანონმდებლობასთან შეუსაბამოა სააპელაციო სასამართლოს მიერ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებაზე მითითება, რადგან მითითებული დადგენილება არეგულირებს სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწასთან დაკავშირებულ საკითხებს. ამასთან, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა ზემოთ აღნიშნული დადგენილებით, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 1506-ე მუხლის შესაბამისად, ძალადაკარგულად ჩაითვალა ყველა კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი, რომელიც განსხვავებულად აწესრიგებს სამოქალაქო კოდექსით მოწესრიგებულ ურთიერთობებს. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსი და მიწის კანონმდებლობა მთლიანად არეგულირებს უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ საკითხებს. ამდენად, კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა მითითებული დადგენილებით (იხ. ს.ფ. 71-73; 88-90).

საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 25 ივნისის განჩინებით მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობისა და სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების მცხეთა-მთიანეთის სამხარეო სამმართველოს საკასაციო საჩივრები დასაშვებად იქნა მიჩნეული ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე (იხ ს.ფ. 116-120).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების მოტივების საფუძვლიანობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმებისა და საქმის სასამართლო სხდომაზე განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მცხეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393.2. და 394. ,,ე” მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა კანონი, გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის დასაბუთებული.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები დასაბუთებულია, რომლის მოტივების საფუძველზე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას არ გამოიკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და არასათანადო სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, სასამართლოს მიერ გამოტანილი დასკვნები არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მასალების ობიექტური შეფასებიდან, კერძოდ სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის 2.2 მუხლით და მიიჩნია, რომ მითითებული კანონის შესაბამისად, ასოციაცია “მ...ს” უნდა მიენიჭოს საკუთრების უფლება მის სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, რადგან ფაქტობრივი მასალებით დასტურდება ასოციაცია “მ...ის” მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის დადგენილი წესით სარგებლობის ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის 2.1 მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ ეს კანონი აწესრიგებს ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებულ სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე კერძო საკუთრების უფლების მინიჭებასთან დაკავშირებულ საკითხებს. ამ კანონის 2. ბ) მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირებსა და კერძო სამართლის იურიდიულ პირებს კერძო საკუთრების უფლება მიენიჭებათ მათ სარგებლობაში არსებულ სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების იმ მიწის ნაკვეთებზე, რომელიც ფიზიკური პირის ან კერძო სამართლის იურიდიული პირებისათვის სარგებლობაში დადგენილი წესით არის გამოყოფილი.

სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, ვინაიდან ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებით სამართლებრივ რეგისტრაციას დაექვემდებარა 1994 წლის 4 სექტემბრამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთები და უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობები, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 150.2 მუხლის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან, ასოციაცია “მ...ის” სარგებლობაში არსებულ ტერიტორიაზე მდებარე შენობა-ნაგებობებიც უნდა დაექვემდებაროს სამართლებრივ რეგისტრაციას. საკასაციო სასამართლოს სრულიად დაუსაბუთებლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნა, რამდენადაც საკასაციო სასამართლო “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის 3.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ კერძო საკუთრების უფლება ენიჭებათ საქართველოს მოქალაქეს და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად რეგისტრირებულ კერძო სამართლის იურიდიულ პირს იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე, რომლებიც ამ კანონის ამოქმედებამდე მათ მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით აქვთ გამოყოფილი. ამ მიწის ნაკვეთებზე ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისთვის გათვალისწინებული წესები. ამასთან, ამავე კანონის 4.3 მუხლის თანახმად ფიზიკური პირი ან კერძო სამართლის იურიდიული პირი თუ არ გადაიხდის ამ კანონით დადგენილ ერთჯერად საზღაურს, იგი ვალდებულია 1999 წლის 31 დეკემბრამდე მიწის ნაკვეთი გაიფორმოს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი სარგებლობის (იჯარა, აღნაგობა, უზურფრუქტი, ქირავნობა) ფორმით.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის “მ...ის” საკუთრებად აღიარება განახორციელა “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის საფუძველზე, ამასთან, ყოველგვარი საზღაურის გადახდის პირობის გარეშე, ხოლო მიწაზე არსებული შენობა-ნაგებობის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნა დააკმაყოფილა სამოქალაქო კოდექსის 150.2. მუხლის საფუძველზე, რაც სრულიად დაუსაბუთებელია, რამდენადაც “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის 4.3 მუხლის საფუძველზე მიწაზე საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად 1999 წლის 31 დეკემბრამდე მიწით მოსარგებლეს მიწის ნაკვეთი უნდა გაეფორმებინა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი სარგებლობის (იჯარა, აღნაგობა, უზურფრუქტი, ქირავნობა) რომელიმე ფორმით, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის, ამასთან, ამავე კანონის მე-4 მუხლის თანახმად, რომელიც განსაზღვრავს არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის საკუთრების ან სარგებლობის უფლების რეგისტრაციის წესს. 3. “გ” პუნქტი ცალსახად ადგენს, რომ კერძო საკუთრების უფლების მისანიჭებლად მიწის ნაკვეთთან მყარად დაკავშირებული უძრავ ქონებაზე განმცხადებელმა რეგისტრატორს უნდა წარუდგინოს მიწის ნაკვეთთან მყარად დაკავშირებულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების დამადასტურებელი საბუთი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მითითებული ნორმატიული აქტი ვრცელდება მიწის ნაკვეთის იმ მფლობელებზე, რომლებსაც ამ მიწის ნაკვეთზე არსებულ უძრავ ქონებაზე გააჩნიათ საკუთრების რეგისტრირებული უფლება, სწორედ ასეთი უფლების მქონე სუბიექტები მოიპოვებენ ამ კანონის საფუძველზე მიწაზე საკუთრების უფლებას, რაც მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით დადასტურებას ვერ ჰპოვებს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო დასკვნის სახით განმარტავს, რომ იმ პირობებში, როცა ასოციაცია “მ...ს” სარგებლობაში არსებული მიწა 1999 წლის 31 დეკემბრამდე არ გაუფორმებია სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი სარგებლობის რომელიმე ფორმით, როგორიცაა იჯარა, აღნაგობა, უზურფრუქტი, ქირავნობა, ამასთან, მოსარჩელეს არც მიწაზე მყარად დაკავშირებულ შენობა-ნაგებობაზე გააჩნია საკუთრების დამადასტურებელი საბუთი, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ ასოციაცია “მ...ის” სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობები ექვემდებარება რეგისტრაციას, არ გამომდინარეობს მოქმედი კანონმდებლობიდან, რამდენადაც “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონი ადგენს არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე საკუთრების უფლების მოპოვების სამართლებრივ საფუძვლებს, რომლის დაკმაყოფილების შემთხვევაშია შესაძლებელი ამ კატეგორიის მიწაზე საკუთრების უფლების მოპოვება. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა გამოიკვლიოს “მ...ი” რამდენად წარმაოდგენს “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მოქმედების სუბიექტს დავის საგანთან მიმართებაში.

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” პუნქტის საფუძველზე განმარტავს, რომ მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები თუ შესაგებელი, მაგრამ მტკიცებას არ საჭიროებს. ამგვარ ფაქტებს განეკუთვნება ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობდნენ.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ 1982 წლიდან “მ...ი” ფლობს და სარგებლობს გამოყოფილი მიწის ნაკვეთით, რაც დასტურდება პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონე ფაქტებით, კერძოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2000 წლის 7 ივნისის ¹3კ/268 განჩინებით, მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 12 აგვისტოს გადაწყვეტილებითა და თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ პრეიუდიციული ძალის მქონე ფაქტებად მითითებული განჩინებები საქმის მასალებში არ მოიპოვება, ამასთან, კასატორის მიერ საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე წარმოდგენილი განჩინებით სახეზე არ არის აღნიშნული განჩინებით დადგენილი ფაქტების პრეიუდიციულ ფაქტებად მიჩნევის საფუძვლები, რამდენადაც აღნიშნულ საქმეებში მოცემული საქმის მხარეები არ ფიგურირებენ მხოლოდ, არამედ, სხვა მხარეებიც მონაწილეობდნენ, ამასთან დავის საგანს წარმოადგენდა დავალიანების ანაზღაურება, მაშინ, როცა მოცემულ შემთხვევაში სულ სხვა სამართალურთიერთობაა სახეზე, სხვა საპროცესო სუბიექტების მიმართ, რაც გამორიცხავს სსსკ-ის 106-ე მუხლის “ბ” პუნქტის გამოყენების პროცესუალურ შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასაციის მოტივს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილება, რამდენადაც აღნიშნული დადგენილებით ცვლილება შევიდა მუნიციპლიტეტის კაბინეტის 1994 წლის 22 სექტემბრის ¹21.34.446 “საქართველოს სსრ ინდივიდუალური საბინაო მშენებლობის მოწესრიგების ღონისძიებების შესახებ” დადგენილებაში და განიმარტა, რომ 1994 წლის 4 სექტემბრამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთები და უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლები სამართლებრივ რეგისტრაციას ექვემდებარებიან. შესაბამისად, აღნიშნული დადგენილებით მოწესრიგდა 1994 წლის 4 სექტემბერამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთები და უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლების სამართლებრივი რეგისტრაციის საკითხი, მაშინ, როცა მოცემულ შემთხვევაში სადავოა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მყარად დაკავშირებული შენობა-ნაგებობის საკუთრებაში რეგისტრაციის სამართლებრივი საკითხი. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილ ექსპერტის დასკვნაში განვითარებულ მსჯელობას, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1997 წლის 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილება არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძველს, არამედ სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული გამოიყენა, როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს პრაქტიკა, რადენადაც სააპელაციო სასამართლომ სწორედ მითითებულ ნორმატიულ აქტზე და სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლზე დაყრდნობით დააკმაყოფილა “მ...ის” სარჩელი, რაც სრულიად ალოგიკურია, მისი იურიდიული დაუსაბუთებლობის გამო. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებულია სსსკ-ის 393.2 “ბ” მუხლის მოთხოვნების დარღვევით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რაც სამართლებრივად არასწორი განჩინების დადგენის საფუძველი გახდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412.1. მუხლით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილების და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით შეუძლებელია ახალი გადაწყვეტილების მიღება, სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას კანონიერი და ობიექტური გადაწყვეტილების მიღების მიზნით, სრულყოფილად უნდა გამოიკვლიოს ზემომითითებული გარემოებები, სწორი სამართლებრივი კვალიფიკაცია მისცეს დავის საგანს და დავა გადაწყვიტოს მოქმედი საპროცესო და მატერიალური სამართლის კანონმდებლობის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.4 მუხლის შესაბამისად, საქმეზე სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე, 372-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობისა და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მცხეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს; სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.