¹ბს-400-384(კ-08) 25 ივნისი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 იანვრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 19 სექტემბერს ი/მ ,,ხ. კ.-ს” წარმომადგენელმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრვი აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ, როგორც ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლემ, 30.08.2007წ ი/მ ,,ხ. კ.-ს” ჩააბარა 04.08.2007წ. ¹1640 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელსაც საფუძვლად დაედო ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 10.01.2003 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზე, ამავე ინსპექციის მიერ განხორციელდა მეწარმის პირადი აღრიცხვის ბარათზე გადასახადისა და საურავის თანხების დარიცხვა. აღნიშნული, მოსარჩელის მოსაზრებით, უკანონოა, ვინაიდან ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2003 წლის 10 იანვრის კამერალური საგადასახადო შემოწმება ისე შედგა, რომ 2003 წელს მოქმედი სსკ-ის 217-ე მუხლის მოთხოვნის მიუხედავად, გადამხდელებს არ მიეცათ საგადასახადო ინსპექციაში განმარტებებისა და ინფორმაციის წარდგენის, შემოწმების აქტის გაცნობის, მასზე ხელმოწერისა და რაც, მთავარია, მისი გასაჩივრების შესაძლებლობა.

შემოწმების აქტით სამეწარმეო სუბიექტზე განხორციელდა ფიქსირებული გადასახადის დარიცხვა, რომლის გადახდა მეწარმეთა ვალდებულებას კი არ წარმოადგენდა, არამედ უფლებას. 2002 წლის 25 ივნისის ¹1586-რს ,,საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ” კანონის თანახმად, მეწარმეები სხვა გადასახადების ნაცვლად იბეგრებიან პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადით. შესაბამისად, ფიქსირებული გადასახადის შემოღება მეწარმეთათვის შეღავათის დაწესებას ნიშნავდა. შეღავათი კი არის შესაძლებლობა, რომელსაც მეწარმე გამოიყენებს ან არ გამოიყენებს თვისი სურვილის მიხედვით. 2002 წლის 25 დეკემბრის ¹1895-რს კანონით ,,საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებისა და დამატებების შეტანის შესახებ”აღნიშნული კიდევ უფრო დაკონკრეტდა. ამ კანონის თანახმად, პურის მწარმოებელი პირები ვალდებულნი კი არ იყვნენ, არამდ უფლება ჰქონდათ დღგ-ის და ზოგიერთი სხვა გადასახდის ნაცვალად გადაეხადათ ერთიანი ფიქსირებული გადასახადი. კანონით საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილის ,,ა” პუნქტში პირდაპირ ჩაიწერა, რომ ,,ამ ნაწილით დაწესებული რეჟიმით სარგებლობის უფლება აქვთ პირებს, რომელთაც საკუთრებაში ან კანონიერ სარგებლობაში აქვთ პურ-ფუნთუშეულის საცხობი საწარმოო-სიმძლავრეები, რომელთა საშუალებით ახორციელებენ პურ-ფუნთუშეულის წარმოებასა და მიწოდებას”. რაც ნიშნავს იმას, რომ საგადასახადო ინსპექციას თავისი ინიციატივით საერთოდ არ ჰქონდა ფიქსირებული გადასახადის დარიცხვის უფლებამოსილება. ფიქსირებული გადასახადის გადაუხდელობის შემთხვევაში საგადასახადო ინსპექციას უნდა დაერიცხა ის გადასახადები, რომელთა ნაცვლად გადამხდელს შეეძლო ფიქსირებული გადასახადის გადახდა.

შემოწმების აქტი შედგენილია 2002 წლის 25 ივნისის ¹1586-რს კანონის საფუძველზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ”, რომლითაც პურის წარმოებისათვის შემოღებულ იქნა ფიქსირებული გადასახადი. მოსარჩელის განმარტებით, გადასახადი გაანგარიშებულ იქნა მოქმედი ღუმელის საცხობის ფართობის ყოველ კვადრატულ მეტრზე 320-ლარიანი ფიქსირებული გადასახადის განაკვეთის გამრავლებით, რაც არასწორია, ვინაიდან გადამხდელს უფლება ჰქონდა, აღნიშნული განაკვეთი შეემცირებინა 90 ლარამდე ფქვილის მიმწოდებლებისათვის გადახდილი დღგ-ს თანხებიდან გამომდინარე. საგადასახადო ინსპექციამ კი, როგორც ზემოთ აღინიშნა, აქტი ისე შეადგინა, რომ გადამხდელებს არ მისცა განმარტებებისა და დოკუმენტების წარდგენის შესაძლებლობა. შედეგად, გადასახადის თანხები არასწორად იქნა გაანგარიშებული და დარიცხული.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 10 იანვრის კამერალური შემოწმების აქტის იმ ნაწილის ბათილად ცნობას, რომლითაც ი/მ ,,ხ. კ.-ს” დაერიცხა 4800 ლარი და ასევე, ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 4 აგვისტოს ¹1640 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობას.

მოპასუხე – ფოთის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენელმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,ხ. კ.-ს” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 10 იანვრის კამერალური შემოწმების აქტი იმ ნაწილში, რომლითაც ინდმეწარმე ,,ხ. კ.-ს” დაერიცხა 4800 ლარი; ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 4 აგვისტოს ¹1640 საგადასახადო მოთხოვნა.

საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილის "ა" ქვეპუნქტის (2002 წლის 25 ნოემბრის რედაქციით) თანახმად, ამ ნაწილით დაბეგვრის რეჟიმით სარგებლობის უფლება აქვთ პირებს, რომელთაც საკუთრებაში ან კანონიერ სარგებლობაში აქვთ პურ-ფუნთუშეულის საცხობი საწარმოო სიმძლავრეები, რომელთა საშუალებითაც ახორციელებენ პურ-ფუნთუშეულის წარმოებასა და მიწოდებას. ეს პირები მათი საქმიანობის ამ ნაწილში დამატებითი ღირებულების, მოგების, სოციალური, ეკონომიკური საქმიანობისა და საერთო სარგებლობის საავტომობილო გზებით სარგებლობისათვის გადასახადების ნაცვლად იბეგრებიან პურ-ფუნთუშეულის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადით.

ამ ნორმიდან გამომდინარე, ფიქსირებული გადასახადი წარმოადგენს ზემოთ ჩამოთვლილი გადასახადების ალტერნატიულ გადასახადს, რომლის არჩევის უფლება მინიჭებული აქვს მხოლოდ გადასახადის გადამხდელს.

ამავე დროს, სასამართლოს მითითებით, იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელის მიერ მოხდება ფიქსირებული გადასახადით დაბეგვრის რეჟიმის არჩევა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილის "ზ" პუნქტის შესაბამისად, იგი ვალდებულია, საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინოს შესაბამისი დეკლარაცია, რომლის მიხედვითაც უნდა მოხდეს ფიქსირებული გადასახადით დაბეგვრა.

იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელეს არ აურჩევია ფიქსირებული გადასახადით დაბეგვრის რეჟიმი, დასტურდება იმ გარემოებებით, რომ საგადასახადო ინსპექციაში არ არის წარდგენილი ზემოაღნიშნული დეკლარაციები და, ამავე დროს, მოსარჩელის მიერ სადავო პერიოდში გადახდილია ალტერნატიული გადასახადები, რასაც ადასტურებს პირადი ბარათები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ინდმეწარმე ხ. კ.-ა არ წარმოადგენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილით დადგენილი, ფიქსირებული გადასახადის გადამხდელს და, შესაბამისად, არ არსებობდა მასზე ფიქსირებული გადასახადის დაკისრების საფუძველი.

ამავე დროს, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კამერალური საგადასახადო შემოწმება გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის ადგილზე გაუსვლელად ადგენს საგადასახადო ორგანოში გადასახადის გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი ფინანსური ანგარიშების, საგადასახადო დეკლარაციების, ცნობების, დასკვენის, გამოანგარიშებების, საგადასახადო ორგანოში არსებული სხვა დოკუმენტებისა და მონაცემების, აგრეთვე გადასახადის გადამხდელისაგან მიღებული ახსნა-განმარტებებისა და სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ანალიზის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულების შესაბამისობას ამ კოდექსით გათვალისწინებულ მოთხოვნებთან.

კამერალური შემოწმების აქტში არაფერია აღნიშნული იმის შესახებ, თუ ზემოაღნიშნული მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, რა დოკუმენტებზე დაყრდნობით განხორციელდა კამერალური შემოწმება და ი/მ "ხ. კ.-ზე" თანხის დარიცხვა. აქტში ზოგადად არის მითითებული იმის შესახებ, რომ აქტში ნახსენები პირები ეწევიან პურ-ფუნთუშეულის წარმოებას ძველი კანონმდებლობით, რის გამოც მათ უნდა დაეკისროთ გადასახადი ღუმელის ფართის მიხედვით. თავად მოპასუხე მხარის წარმომადგენელმა სასამართლო სხდომაზე განმარტა, რომ ფოთის საგადასახადო ინსპექციას არ გააჩნია ის დოკუმენტები, რომელზეც დაყრდნობით შედგენილ იქნა კამერალური შემოწმების აქტი და, შესაბამისად, მათი წარმოდგენა სასამართლოში შეუძლებელია.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ,,2002 წლის 25 ივნისის საქარათველოს კანონი საგადასახადო კოდექსში ცვლილებებისა და დამატებების შესახებ” 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილში მითითებულია, რომ ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომელთა საკუთრებაში ან კანონიერ სარგებლობაში აქვთ პურის საცხობი საწარმოო სიმძლავრეები, რომელთა საშუალებითაც ახორციელებენ პურის წარმოებასა და მიწოდებას, მათი საქმიანობის ამ ნაწილში დამატებითი ღირებულების მოგების (ფიზიკური პირების შემთხვევაში საშემოსავლო) ეკონომიკური საქმიანობისა და საერთო სარგებლობის საავტომობილო გზებით სარგებლობისათვის გადასახადების ნაცვლად იბეგრებიან პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადით. 1. პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია პურის წარმოებისათვის გამოყენებული საცხობი ღუმელი და თონე. 2. პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახდის განაკვეთი თვეში შეადგენს 320 ლარს მოქმედი ღუმელის საცხობი ფართობის ყოველ კვადრატულ მეტრეზე და 400 ლარს თითოეულ თონეზე.

აპელანტის განმარტებით, ზემოაღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, კანონმდებელმა ცალსახად და იმპერატიულად განმარტა, რომ პურის მწარმოებლები ვალდებულნი არიან გადაიხადონ თვეში ერთხელ ფიქსირებული გადასახადი, აქედან გამომდინარე, ი/მ ,,ხ. კ.-ა” ნამდვილად ახორციელებდა პურ-პუნთუშეულის წარმოებას და არც შესაბამისი ფიქსირებული გადასახადი არ გადაუხდია სახელმწიფო ბიუჯეტში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 იანვრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რიმ 1997 წლის რედაქციის საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილის "ა" ქვეპუნქტში 2002 წლის 25 ივნისს შეტანილი ცვლილების თანახმად, ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომელთაც საკუთრებაში ან კანონიერ სარგებლობაში აქვთ პურის საწარმოო სიმძლავრეები, რომელთა საშუალებითაც ახორციელებენ პურის წარმოებასა და მიწოდებას, მათი საქმიანობის ამ ნაწილში დამატებული ღირებულების, მოგების (ფიზიკური პირების შემთხვევაში _ საშემოსავლო), ეკონომიკური საქმიანობისა და საერთო სარგებლობის საავტომობილო გზებით სარგებლობისათვის გადასახადების ნაცვლად იბეგრებიან პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადით. პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია პურის წარმოებისათვის გამოყენებული საცხობი ღუმელი და თონე. პურის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადის განაკვეთი თვეში შეადგენს 320 ლარს მოქმედი ღუმელის საცხობი ფართობის ყოველ კვადრატულ მეტრზე და 400 ლარს თითოეულ თონეზე.

მითითებული ნორმა ერთმანეთისაგან მიჯნავს ფიქსირებული გადასახადით დასაბეგრ პურის საცხობ ობიექტებს და მათ შესაბამისად, ამ გადასახადის ოდენობას.

საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლის პირველი ნაწილით კამერალური საგადასახადო შემოწმება გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის ადგილზე გაუსვლელად ადგენს საგადასახადო ორგანოში გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ფინანსური ანგარიშსწორების, საგადასახადო დეკლარაციების, ცნობების, დასკვნების, გაანგარიშებების, საგადასახადო ორგანოში არსებული სხვა დოკუმენტებისა და მონაცემების, აგრეთვე გადასახადის გადამხდელისაგან მიღებული ახსნა-განმარტებისა და სააღრიცხვო დოკუმენტაციის ანალიზის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულების შესაბამისობას ამ კოდექსით გათვალისწინებულ მოთხოვნებთან.

განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლოს მითითებით, კამერალური შემოწმების აქტი ეწინააღმდეგება მითითებული ნორმის მოთხოვნებს, დაუსაბუთებელია და შედგენილია ერთდროულად 54 მეწარმის მიმართ, ზოგადი ხასიათისაა და ასევე არ შეიცავს დასაბუთებას იმის თაობაზე, თუ კონკრეტულად, რომელ დასაბეგრ ობიექტს იყენებდა მეწარმე სამეწარმეო საქმიანობისათვის და რის საფუძველზე მოხდა დარიცხული დავალიანების გაანგარიშება.

1997 წლის რედაქციის საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 63-ე ნაწილის "ზ" ქვეპუნქტში 2002 წლის 25 ივნისს შეტანილი ცვლილების თანახმად პურის წარმოებისათვის ფიქსირებულ გადასახადს გადამხდელი იხდის ყოველთვიურად, საანგარიშო პერიოდის მომდევნო თვის 15 რიცხვამდე, რისთვისაც საგადასახადო ორგანოში წარადგენს დეკლარაციას. დეკლარაციის ფორმა კი დამტკიცებულ იქნა "პურ-ფუნთუშეულის წარმოებისათვის ფიქსირებული გადასახადის გამოანგარიშებისა და გადახდის წესის შესახებ" საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2003 წლის 29 ივლისის ¹383 ბრძანებით, ე.ი. მას შემდეგ, რაც შედგენილ იქნა ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 10 იანვრის კამერალური შემოწმების აქტი. ბუნებრივია, მეწარმე საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებულ დეკლარაციას ვერ წარადგენდა თუკი იგი არ იქნებოდა დამტკიცებული ფინანსთა მინისტრის მიერ და მისი ფორმა არ გადაეცემოდა საგადასახადო ინსპექციიდან.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. მოცემულ შემთხვევაში ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 10 იანვრის კამერალური შემოწმების აქტი ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნებს, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველია.

საგადასახადო კოდექსის 80.1 მუხლით "საგადასახადო მოთხოვნა" არის საგადასახადო ორგანოს მიერ მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი წესით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. ამავე კოდექსის 80.2 მუხლით საგადასახადო ორგანო ვალდებულია, გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს წარუდგინოს "საგადასახადო მოთხოვნა", თუ არსებობს მისი წარდგენის საფუძველი. ხოლო ამავე კოდექსის 80.4 მუხლით "საგადასახადო მოთხოვნის" წარდგენის საფუძვლებია იმ გადასახადების დარიცხვის ვალდებულება, რომელთა გაანგარიშებაც აკისრია საგადასახადო ორგანოს და გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების (საგადასახადო სანქციების ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის/მოადგილის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება.

მოცემულ შემთხვევაში ინდმეწარმე "ხ. კ.-ს" საგადასახადო მოთხოვნა წარედგინა 2003 წლის 10 იანვრის კამერალური შემოწმების აქტის საფუძველზე, რომელსაც სასამართლო უკანონოდ მიიჩნევს, შესაბამისად არ არსებობს საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის სამართლებრივი საფუძველი და ბათილია 2007 წლის 4 აგვისტოს ¹1640 საგადასახადო მოთხოვნაც.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 31 იანვრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 მაისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 2 მაისის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2008 წლის 20 მაისს ი/მ ,,ხ. კ.-მ” მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა იმ მოტივით, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ური ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექციას) საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.