ბს-415-394(კ-07) 31 ოქტომბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

კასატორი – საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო; წარმომადგენლები – ლ. თ-ე; ნ. ლ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები: მ. -ა, თ. მ-ე, ქ. თ-ი, ქ. ა-ი, ვ. თ-ა, გ. ბ-ი, ო. მ-ე, რ. გ-ა, ნ. ც-ე, ხ. დ-ე, რ. თ-ე, მ. მ-ი, ნ. კ-ი, ი. ქ-ა, შ. ი-ი, ნ. პ-ი, ი. ს-ე, ლ. გ-ე, ქ. კ-ე, ნ. ა-ე, ი. ბ-ი, ნ. გ-ი, ნ. დ-ე, დ. დ-ე, დ. გ-ი, დ. ბ-ე, მ. მ-ა, მ. ჩ-ი, თ. დ-ე, დ. მ-ი, ნ. ქ-ი და თ. თ-ი; წარმომადგენლები – რ. შ-ე; დ. ხ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი – საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანებისა და ატესტაციის შედეგების ბათილად ცნობ

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 2 დეკემბერს მ. ჩ-ამ, თ. მ-ემ, ქ. თ-მა, ქ. ა-მა, ვ. თ-ამ, გ. ბ-მა, ო. მ-ემ, გ. ქ-ემ, რ. გ-ამ, ც. კ-მა, ნ. ც-ემ, ხ. დ-ემ, რ. თ-ემ, მ. მ-მა, ნ. კ-მა, ი. ქ-ამ, შ. ი-მა, ნ. პ-მა, ი. ს-ემ, ლ. გ-ემ, ქ. კ-ემ, ნ. ა-ემ, ი. ბ-მა, ნ. გ-მა, ნ. დ-ემ, დ. დ-ემ, დ. გ-მა, დ. ბ-ემ, მ. მ-ამ, მ. ჩ-მა, შ. ხ-ამ, გ. დ-ემ, თ. დ-ემ, დ. მ-მა და მ. ჯ-ემ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მიმართ საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანებისა და ატესტაციის შედეგების ბათილად ცნობის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით, აღნიშნული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო საატესტაციო კომისიის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი ოქმი ¹3 მოსარჩელეთა მიმართ და საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს დაევალა «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის და «საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების დამტკიცების შესახებ» საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანების მოთხოვნათა შესაბამისად შეეფასებინა მოსარჩელეები, გასაუბრების შედეგები და საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი; ბათილად იქნა ცნობილი ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მიღებული საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება - საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე; ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანება ¹309-კ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ და მოპასუხეს დაევალა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, ატესტაციის შედეგების, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოსარჩელეთა მიმართ გადაწყვეტილების ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში; საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა განაცდური ხელფასის ანაზღაურება ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი, სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ და უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სასამართლოს არ უნდა დაეკისრებინა მოპასუხისთვის მოსარჩელეთა სასარგებლოდ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, ვინაიდან არ მომხდარა მოსარჩელეთა სამსახურში აღდგენა.

აღნიშნული მოსაზრება, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ეწინააღმდეგება როგორც კანონის მოთხოვნებს, ასევე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹ბს-1230-805(კ-05) გადაწყვეტილებით დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას. ხოლო, რადგან ბრძანება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ სასამართლოს მიერ ბათილად იყო ცნობილი, შესაბამისად, არ არსებობდა ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 37.1 მუხლის თანახმად, ამ კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე მოსამსახურეს სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, უფლება აქვს სამსახურში მიღების დღიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹3 არ წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და აღნიშნა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1 მუხლის «დ» პუნქტის შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგები. საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელ სხდომის ოქმს ¹3, რომლითაც თითოეული მოსარჩელის მიმართ მიღებულ იქნა შემდეგი დასკვნა: «არ შეესაბამება დაკავებულ თანამდებობას და უნდა გათავისუფლდეს დაკავებული თანამდებობიდან», მოჰყვა სამართლებრივი შედეგი _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309 ბრძანებით, ხსენებულ დასკვნებზე დაყრდნობით, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება ატესტაციის კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით ჩატარების თაობაზე და მიუთითა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 25 მარტის ¹174 ბრძანებულების მე-9 მუხლი, ასევე ამ ბრძანებულების საფუძველზე საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცებული საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების მე-6 მუხლით, დადგენილი იყო, რომ კომისიის სხდომაზე უნდა გაფორმებულიყო ოქმი. ატესტაციის მიმდინარეობის ერთ-ერთი პროცედურა მოხელეებთან გასაუბრება იყო. აღნიშნული განხორციელებული უნდა ყოფილიყო კომისიის სხდომაზე, რაც აისახებოდა შესაბამის ოქმში და ხელმოწერილი იქნებოდა თავმჯდომარისა და დამსწრე კომისიის წევრების მიერ. მოპასუხემ კი, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, წარმოადგინა ოქმები, რომლებიც იყო არასრულყოფილი და არ ასახავდა გასაუბრების მიმდინარეობას, არსებით მომენტებს, სხდომის დაწყებასა და დამთავრებას, დამსწრე პირების შეკითხვებს, პასუხებს, შენიშვნებს, რითაც შეუძლებელი გახდა დავის საგნის დადგენა, რამდენად მოხდა გასაუბრების დროს ატესტაციის მიზნის – მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობის და პირადული თვისებების დაკავებული თანამდებობისადმი წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება.

საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცებული «საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების» 10.9 მუხლით განისაზღვრა კომისიის ვალდებულება მოტივირებული დასაბუთებით მოემზადებინა დასკვნა თითოეული მოხელის მიმართ, რაც უნდა გაფორმებულიყო სხდომის ოქმის სახით. მოპასუხემ, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, სასამართლოს წარუდგინა საბოლოო დასკვნები მოსარჩელეთა დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის თაობაზე, ხოლო, რაც შეეხება დებულებით იმპერატიულად განსაზღვრულ კომისიის ვალდებულებას _ დასკვნას მოტივირებული დასაბუთების თაობაზე, კომისიის მიერ იგი არ იქნა შესრულებული და შესაბამისად, მოპასუხის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი.

აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელ სხდომის ოქმში ¹3 ასახულია თითოეული მოხელის მიმართ დასაბუთებული დასკვნა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის შესაბამისად, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო იყო ვალდებული ემტკიცებინა აქტის შესაბამისობა კანონთან, რაც ვერ შესძლო და ვერ წარმოადგინა სასამართლოში მტკიცებულებები, თუ როგორი წესით ან რის საფუძველზე ხდებოდა მოსარჩელეთა მენეჯერული უნარ-ჩვევების, წერითი კომუნიკაციის უნარის, ანალიზის უნარის, ან პერსპექტივის და განათლების მიღების შეფასება.

საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცდა «საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულება» დანართი ¹1 დანართი ¹2-თან ერთად. ატესტაციას დაქვემდებარებულ მოხელეთა კვალიფიკაციის შესაბამისობა დაკავებულ თანამდებობებთან კომისიამ მოახდინა მის მიერ 2005 წლის 13 ოქტომბრის სხდომაზე წინასწარ განსაზღვრული და მიღებული შეფასების კრიტერიუმების - დანართი ¹3 და დანართი ¹4-ის მიხედვით. ხსენებული დებულების შესაბამისად, კომისია არ იყო უფლებამოსილი შეექმნა ახალი შეფასების კრიტერიუმები და სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება, რომ დებულების 2.2 მუხლის «ა» ქვეპუნქტის შესაბამისად, კომისია უფლებამოსილი იყო შეფასების დამატებითი კრიტერიუმები შემოეღო, ვინაიდან ადმინისტრაციულ ორგანოს არ აქვს უფლება განახორციელოს ისეთი ქმედება, რისი უფლებაც მას კანონით მინიჭებული არ აქვს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ საქალაქო სასამართლომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309 ბრძანება ისე ცნო ბათილად, რომ იგი არ დაასაბუთა. თვით გასაჩივრებული ბრძანების შინაარსიდან ირკვევა, რომ მისი გამოცემის საფუძველი გახდა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დასკვნები თითოეული მოხელის მიმართ. რაიმე სხვა გარემოება ხსენებული ბრძანების გამოცემას საფუძვლად არ დასდებია. ცალკე სოფლის მეურნეობის მინისტრს, ხსენებული ბრძანების გამოცემამდე არც ადმინისტრაციული წარმოება უწარმოებია (ასეთი საქმეში წარმოდგენილი არ არის), შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, არანაირ საჭიროებას არ წარმოადგენდა სასამართლოს გაემეორებინა ყველა ის მოსაზრება მინისტრის ბრძანების მიმართ, რაც მან გამოთქვა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹3-ის მიმართ. ეს უკანასკნელი იყო დაუსაბუთებელი და გამოცემული საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი შესწავლის გარეშე, შესაბამისად იგივე ითქმის საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309 ბრძანებაზეც, რომელიც, თავის მხრივ, სრულად ეყრდნობა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დასკვნებს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ მიღებული დასკვნა მხოლოდ სარეკომენდაციო ხასიათს ატარებს და არ არის სავალდებულო სამინისტროს ხელმძღვანელობისათვის. იგი ავტომატურად არ იწვევს მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლებას და ამასთანავე, არც ერთ ნორმატიულ აქტში არ არის მითითება მისი სავალდებულო ხასიათის თაობაზე.

ადმინისტრაციული აქტის დეფინიციიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ აქტად ისეთი დოკუმენტი მიიჩნევა, რომელიც ადმინისტრაციულმა ორგანომ გამოსცა. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის «ა" ქვეპუნქტის თანახმად კი, ადმინისტრაციული ორგანო კანონმდებლობის საფუძველზე საჯარო სამართლებრივი უფლებამოსილების განმახორციელებელი ორგანოა. საკონკუსრო-საატესტაციო კომისია კი, რა თქმა უნდა, არ წარმოადგენს ამ მუხლით განსაზღვრულ ორგანოს. კომისია იქმნება «საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის საფუძველზე და გააჩნია კანონმდებლობით განსაზღვრული კონკრეტული უფლებამოსილებები, კერძოდ, მოცემულ შემთხვევაში, კომისია ახორციელებს კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარებას, საკადრო რეზერვის შექმნას, მოხელის სამსახურებრივი დაწინაურებისა და მისთვის საკლასო ჩინის მინიჭების შესახებ რეკომენდაციების მომზადებას და ა. შ.

საკონკურსო-საატესტაციო კომისია იქმნება ერთადერთი მიზნით - ჩაატაროს კონკურსი ან ატესტაცია. ატესტაცია კი, «საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 81-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, არის მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისებების დაკავებული (ან დასაკავებელი) თანამდებობისადმი წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება, ანუ, კასატორის მითითებით, კომისია მხოლოდ შესაბამისობის შეფასების პროცედურის წარმართვისათვისაა შექმნილი და მას რაიმე სახის საჯარო სამართლებრივი ფუნქციების განხორციელების უფლებამოსილება არ გააჩნია.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს ჯერ უნდა ემსჯელა თუ რამდენად იყო ადმინისტრაციული ორგანო საკონკუსრო-საატესტაციო კომისია და მხოლოდ ამის შემდეგ გადაეწყვიტა საკითხი მის მიერ მიღებულ ოქმებთან თუ დასკვნებთან დაკავშირებით.

კასატორის აღნიშნვნით, კომისიის სხდომაზე გაფორმებული ოქმი, რომელსაც ხელს აწერენ თავმჯდომარე და დამსწრე წევრები, თავისი სამართლებრივი ბუნებით არ წარმოადგენს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.2. «დ" მუხლით განსაზღვრულ ინდივიდუალურ-სამართლებრივ აქტს, რადგან ამ ოქმში აისახება კომისიის მიმდინარეობა, მათ შორის, კომისიის წევრთა მიერ კომისიის სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილებები, რომლებიც ეხება ატესტაციის ჩატარებისას მოხელის ცოდნის დონის, კვალიფიკაციის, პროფესიული ჩვევების, შესაძლებლობებისა და პიროვნული თვისებების დაკავებულ თანამდებობასთან შესაბამისობის შეფასებას. დებულების მე-10 მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, ატესტაციის შედეგები მინისტს ეცნობება ატესტაციის ჩატარებიდან ერთი კვირის ვადაში, ხოლო ამავე მუხლის მე-11 პუნქტის შესაბამისად, მოხელის თანამდებობაზე დანიშვნის უფლების მქონე პირი კომისიის რეკომენდაციების შესაბამისად, ატესტაციის ჩატარებიდან ერთი თვის განმავლობაში იღებს გადაწყვეტილებას მოხელის დაწინაურების, ჩამოქვეითების ან სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. ამრიგად, კასატორის განმარტებით, კომისიას გააჩნია უფლებამოსილება, გამოიტანოს გადაწყვეტილება მხოლოდ მოხელის შეფასებასთან დაკავშირებით, მაგრამ უფლებამოსილი არ არის, თავად აღასრულოს ეს გადაწყვეტილებები. კომისიის მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილებების აღსრულების უფლებამოსილება წარმოადგენს დაწესებულების ხელმძღვანელის დისკრეციულ უფლებას.

საქმეში წარმოდგენილია საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის უარყოფითი დასკვნები იმ მოხელეთა შესახებ, რომლებიც ატესტაციის შემდეგ სოფლის მეურნეობის მინისტრმა კანონით მინიჭებული დისკრეციის ფარგლებში, არ გაათავისუფლა დაკავებული თანამდებობიდან, უფრო მეტიც, ზოგიერთი მათგანი (თ. ზ-ი, ო. კ-ა, გ. თ-ე, ნ. თ-ე) დააწინაურა კიდეც.

კომისიის მიერ ასეთი რეკომენდაციების წარდგენის შემდეგ ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილება არ არის შეზღუდული და იგი უფლებამოსილია, თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება ატესტაცია გავლილი მოხელის დაკავებულ თანამდებობაზე დატოვების, დაწინაურების, ჩამოქვეითების ან გათავისუფლების შესახებ.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევდა, რომ უკანონო იყო სასამართლოს მსჯელობა სადავოდ ქცეული საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 4-6 ნოემბრის შემაჯერებელი ¹3 ოქმის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად მიჩნევისა და მისი საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის საფუძველზე, ბათილად ცნობის თაობაზე. არც საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 25 მარტის ¹174 ბრძანებულება და არც საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანება არ უშვებს შესაძლებლობას, რომ კომისიის დასკვნას ისეთივე სამართლებრივი შედეგი მოჰყვეს, როგორიც კანონმდებლობით გათვალისწინებულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული აქტის გამოცემით შეიძლებოდა დამდგარიყო.

კასატორის აღნიშვნით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა «საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი", როდესაც მიიჩნია, რომ დადასტურებულ დოკუმენტს შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგი. სიტყვა «შეიძლება" კასატორის აზრით, არ ნიშნავს იმას, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ ნებისმიერ დადასტურებულ დოკუმენტს სამართლებრივი შედეგი მოჰყვეს.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო ადმინისტრაციული სამართლის ერთ-ერთი ფუძემდებლური პრინციპი კანონისმიერი დათქმის შესახებ, რომლის თანახმადაც, ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტის საფუძველი კანონი ან კანონქვემდებარე აქტია, რომელიც ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის მატერიალურ და ფორმალურ მოთხოვნებს თავად განსაზღვრავს, ასევე არასწორად განმარტა «საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი, რომლის 81-ე მუხლის თანახმად, ატესტაციის ცნების დეფინიცია განიმარტება, როგორც «მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობისა და პირადული თვისებების დაკავებული (ან დასაკავებელი) თანამდებობისადმი წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამოსობის შეფასება.

აღნიშნულს ასევე ადასტურებს «საკონკუსრო-საატესტაციო კომისიების დებულების დამტკიცების თაობაზე" საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 25 მარტის ¹174 ბრძანებულებაც, რომლის თანახმად, საკონკურსო-საატესტაციო კომისია უფლებამოსილია შეაფასოს დასაკავებელ თანამდებობაზე მოხელის პროფესიული ჩვევები, კვალიფიკაცია, შესაძლებლობები, პიროვნული თვისებები და თანამდებობაზე დანიშვნის უფლების მქონე პირს წარუდგინოს შეფასების შედეგების შესახებ შესაბამისი დასკვნა.

კანონმდებლობა ითვალისწინებს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილების სამართლებრივ ბუნებას, რომელიც «საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, არასავალდებულო და შეფასებითი ხასიათის დოკუმენტია და არ იწვევს სამართლებრივი შედეგის დადგომას. არც ერთი საკანონმდებლო თუ კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი არ აწესებს ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას, აუცილებლად გაითვალისწინოს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიების დასკვნები და წარდგინებები. ასეთი დასკვნების გათვალისწინების ხარისხი ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციაა.

კასატორი ასევე აღნიშნავდა, რომ «საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონი პირდაპირ შეიცავს მითითებას ისეთ შემთხვევებზე, როდესაც უფლებამოსილი ორგანო არ ითვალისწინებს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დასკვნას, კერძოდ, კანონის 22-ე და 93-ე მუხლების თანახმად, პირის თანამდებობაზე დანიშვნის და გათავისუფლების უფლება აქვს შესაბამისი დაწესებულების ხელმძღვანელს ან მის მიერ ამისათვის უფლებამოსილ პირს, ხოლო ამავე კანონის 35-ე მუხლის მე-3 პუნქტი ითვალისწინებს ისეთ გარემოებას, როდესაც საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ თანამდებობაზე დასანიშნად წამოყენებული კანდიდატი მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო, ვერ დაინიშნება თანამდებობაზე, სურვილის შემთხვევაში - მოხელეთა რეზერვში ირიცხება. აქედან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, კანონი უშვებს არა მარტო კონკურსისა და ატესტაცია ვერგავლილი, არამედ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ თანამდებობაზე დასანიშნად წარმოდგენილი კანდიდატის არდანიშვნის შესაძლებლობას, რაც, კასატორის აზრით, უდავოდ გულისხმობს იმას, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დასკვნა არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ოქმად არ მიიჩნია საქმეში არსებული საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის ოქმები, რომლებშიც აღწერილ იქნა არა მარტო სხდომების, არამედ ატესტაციის სხვა პროცედურების, კერძოდ, გასაუბრებების მიმდინარეობა.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა მითითებული არც ერთი ნორმატიული აქტი, რომლის საფუძველზეც კომისიას გასაუბრების ოქმების დეტალური ან თუნდაც არადეტალური შედგენის ვალდებულება ჰქონდა.

კასატორის მითითებით, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას «საკონკურსო-საატესტაციო კომისიების დებულების დამტკიცების შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის ¹174 ბრძანებულების მე-9 მუხლი და «საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების დამტკიცების შესახებ" საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის ¹2-227 ბრძანების მე-6 მუხლის მოთხოვნები არ დაურღვევია.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და მისი არგუმენტები კომისიის სხდომის ოქმების არასრულყოფილებისა და დასკნების არამოტივირებულობის შესახებ უსაფუძვლოა.

კასატორის აღნიშვნით, ატესტაციის პროცესის მიმდინარეობა კარგად ჩანს კომისიის სხდომის და მოხელეებთან გასაუბრების ოქმებიდან, კომისიის მიერ მიღებული დასკვნებიდან, საიდანაც იკვეთება კომისიის მუშაობისა და შეფასებების მიღების საფუძვლიანობის მთელი თანმიმდევრობა.

საკონკუსრო-საატესტაციო კომისიამ თავისი გადაწყვეტილებები დააყრდნო ობიექტურ, ყოველმხრივ შესწავლილ და გამოკვლეულ გარემოებებს, რაც მოტივირებულად გამოიხატა კიდეც თითოეული მოხელის შესახებ გაკეთებულ დასკვნებში.

კასატორის მითითებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც მიუთითა, რომ ოქმებში მითითებული უნდა იყოს შემფასებლების მოტივაციები, ის, თუ რით იქნა დასაბუთებული, ვინ გაიარა, ვინ ვერ გაიარა ატესტაცია და რატომ.

კომისიის წევრთა მანდატები და კომპეტენტურობა, კასატორის განმარტებით, ეჭქვეშ არ დამდგარა და შესაბამისად, სასამართლო განხილვის საგანს არ წარმოადგენდა.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის ოქმი (4-6 ნოემბერი 2005 წელი) დეტალურად და საკმაოდ მოტივირებულად ასაბუთებს ყველა იმ ფაქტს, რომლებიც საფუძვლად დაედო ამა თუ იმ გადაწყვეტილების მიღებას. კომისიამ ობიექტურად წარმართა და განახორციელა მოხელის პროფესიული ცოდნის, ჩვებების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისებების პროცედურა, რაც მას ევალებოდა კიდეც დებულების მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტით.

კასატორის მითითებით საქართველოს კანონმდებლობა არ შეიცავს არანაირ ნორმას იმის თაობაზე, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისია ვალდებულია სიტყვა-სიტყვით აღნუსხოს ყველა სხდომა, ყველა წევრის გამოსვლა, მათი შეკითხვები და ამ შეკითხვებზე _ პასუხები. არც ისაა არსად დადგენილი, რა პარამეტრებს უნდა აკმაყოფილებდეს მოტივირებული დასკვნა. ასეთი პარამეტრები რომ სადმე იყოს დადგენილი, კომისია მათ, ცხადია, აღასრულებდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მიიჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონმდებლობა კომისიების ფუნქციებთან და უფლებამოსილებასთან დაკავშირებით და მოცემული საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი შესწავლის გარეშე მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.

კასატორის აზრით, ასევე სამართლებრივ საფუძველს არის მოკლებული სააპელაციო სასამართლოს არგუმენტები ატესტაციის არსებითი დარღვევით ჩატარების შესახებ, როდესაც მიუთითებს, რომ კომისიის მიერ დამტკიცებული კრიტერიუმები არ იცოდნენ კონკურსანტებმა, რადგან ისინი ატესტაციის დაწყებამდე 3 არასამუშაო დღით ადრე იქნა მიღებული. კასატორის აზრით, არც ერთი ნორმატიული აქტი, რომელიც განსაზღვრავს ატესტაციის ჩატარებისა და საკონკურსო-საატესტაციო კომისიების საქმიანობის წესსა და პირობებს, არ კრძალავს არასამუშაო დღეების წინა დღეს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის მოწვევასა და მასზე გადაწყვეტილებების, მათ შორის, კრიტეტიუმების დამტკიცების თაობაზე მიღებას.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად არგუმენტირებული ყოველგვარი მოტივაციის გარეშე ცნო ბათილად საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309-კ ბრძანება, რომელიც წარმოადგენს ისეთ ადმინისტრაციულ აქტს, რომელიც გამოცემულია კანონთან სრულ შესაბამისობაში და ეფუძნება ყოველმხრვ გამოკვლეულ და შესწავლილ გარემოებებს, შესაბამისად, დაცულია ამ ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის კანონით დადგენილი წესი.

სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად ვერ დაასაბუთა ვერც ერთი არგუმენტი, რომელიც ატესტაციის მსვლელობისას მისი ჩატარების წესისა და პროცედურის თუნდაც უმნიშვნელო დარღვევას დაადასტურებდა.

სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული აქტის ფორმალური კანონიერების შემოწმებისას უგულებელყო მისი გამოცემის სამართლებრივი და ფაქტობრივი წანამძღვრები. «საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 98-ე მუხლის თანახმად, მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ სამსახურიდან დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის გამო _ ატესტაციის შედეგების საფუძველზე. კანონი, ასეთ შემთხვევაში, დაწესებულებისაგან ითხოვს მხოლოდ მოხელის ერთი თვით ადრე გაფრთხილებას სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, რაც მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის განმარტებით, დაცულია.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა, აგრეთვე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლი, რომლის თანახმადაც, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად არის დარღვეული მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 32-ე მუხლის და 34-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული წესის დარღვევითY ჩატარებულ სხდომაზე.

მოცემულ შემთხვევაში კი, კასატორის აზრით, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მიერ არც კანონის და არც სხვა რაიმე ნორმატიული აქტის მოთხოვნები დარღვეული არ ყოფილა და, შესაბამისად, არანაირი საფუძველი არ არსებობდა სადავო აქტების ბათილად ცნობისათვის.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 28 თებერვლის განჩინების გაუქმებას და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ პროცესუალური მოწინააღმდეგეები სულ 32 ფიზიკური პირი წარმოადგენდნენ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს თანამშრომლებს, რომლებსაც საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 10 ოქტომბრის ¹2-234 ბრძანების საფუძველზე ჩაუტარდათ ატესტაცია და ატესტაციის შედეგებზე მითითებით იმავე სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანებით გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობებიდან.

ზემოაღნიშნულმა ფიზიკურმა პირებმა სადავოდ გახადეს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი ოქმი ¹3, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე და მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანება ¹309-კ _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, მათ ნაწილში.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული აქტები ეწინააღმდეგებოდა კანონს, არსებითად იყო დარღვეული მათი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რის გამოც მითითებული აქტები საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის საფუძველზე ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

კასატორი _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო არ ეთანხმება სასამართლოს შეფასებას ზემოაღნიშნულ აქტებთან მიმართებაში და თვლის, რომ სასამართლოს მოტივაცია მოკლებულია სამართლებრივ საფუძველს.

საკასაციო სასამართლომ კასატორის მოთხოვნის საფუძველზე შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა და თვლის, რომ სახეზე არ არის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლით განსაზღვრული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და, შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების პირობები.

საკასაციო სასამართლო უდავოდ არგუმენტირებულად მიიჩნევს კასატორის მსჯელობას საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილების შეფასების ნაწილში, მაგრამ იმავდროულად ვერ გაიზიარებს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მითითებული აქტი ატარებს მხოლოდ სარეკომენდაციო ხასიათს და მოკლებულია სამართლებრივი შედეგის წარმოშობის უნარს, რაც იმთავითვე გამორიცხავს მისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად მიჩნევის შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილება არის მოხელის თანამდებობაზე დანიშვნის სავალდებულო კომპონენტი. კომისიის გადაწყვეტილება არის იურიდიული ფაქტი, რომელსაც ეფუძნება ადმინისტრაცია გადაწყვეტილების მიღებისას. მიუხედავად იმისა, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისია წარმოადგენს მინისტრის ბრძანების საფუძველზე დამტკიცებულ ე.წ შიდაქვედანაყოფს, მას უდავოდ გააჩნია კანონმდებლობით განსაზღვრული გარკვეული უფლებამოსილება. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში ადგილი აქვს უფლებამოსილებათა ერთგვარ გამიჯვნას, კერძოდ, საკონკურსო-საატესტაციო კომისია უფლებამოსილია გამოიტანოს სავალდებულო გადაწყვეტილება, მაგრამ მოკლებულია შესაძლებლობას აღასრულოს იგი. შესაბამისად, ორგანიზაციის ხელმძღვანელი (მინისტრი) უფლებამოსილია აღასრულოს გადაწვეტილება, მაგრამ არ არის უფლებამოსილი გამოიტანოს გადაწყვეტილება კონკრეტული კანდიდატის ატესტირების შედეგების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას მინისტრის დისკრეციის ნაწილში და თვლის, რომ მინისტრი მოკლებულია უფლებამოსილებას თანამდებობაზე დანიშნოს ის პირი, რომელმაც არ ან ვერ გაიარა კონკურსი ან ატესტირების საფუძველზე დაექვემდებარა თანამდებობიდან გათავისუფლებას. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მინისტრის დისკრეცია თანამდებობაზე დანიშნოს ან გაათავისუფლოს პირი ამ შემთხვევაში არ არის აბსოლუტური და იგი ეფუძნება კომისიის გადაწყვეტილებას. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის შემაჯამებელი აქტი ექვემდებარება ცალკე გასაჩივრებას და მისი კანონიერების შემოწმება უნდა მოხდეს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისათვის დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნული მსჯელობა საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილების შეფასებისას სასამართლომ მართებულად მიუთითა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან აქტის გამოცემისას ფორმალური და მატერიალური კანონიერების დაცვის სავალდებულობაზე.

საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას მოხელეთა ატესტაციის პროცედურის კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით ჩატარების თაობაზე და აღნიშნავს, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 81-ე მუხლის საფუძველზე, მოხელის ატესტაცია არის მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობის და პირადი თვისებების დაკავებულ (ან დასაკავებელ) თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება. ამდენად, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის შექმნის ძირითად მიზანს წარმოადგენს იმ გარემოების დადგენა, რამდენად შეესაბამება ესა თუ ის პირი დაკავებულ თანამდებობას, რა შემთხვევაშიც არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება პროფესიული უნარ-ჩვევების შეფასებას.

საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს იმ მოსაზრებას, რომ მოხელის შეფასება წარმოადგენს კომისიის დისკრეციას, მაგრამ აღნიშნული არ ნიშნავს იმას, რომ მოხელე მოკლებულია უფლებას მოითხოვოს მის მიერ გაცემული პასუხებისადმი შეფასების ობიექტური კრიტერიუმის გამოყენება.

,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების” მე-12 მუხლის შესაბამისად, დავა, რომელიც წარმოიშობა ატესტაციის შედეგების გამო, შეიძლება გასაჩივდეს საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად.

იმ ვითარებაში, როდესაც საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მხრიდან წარმოდგენილი არ იქნა არცერთი დოკუმენტი, რომელიც ასახავს გასაუბრების მიმდინარეობას, დასმულ შეკითხვებსა და მათზე გაცემულ პასუხებს, გაუგებარი ხდება საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის კონტროლის რა მექანიზმი რჩება თუნდაც იმავე ადმინისტრაციული საჩივრის საფუძველზე ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში, რომლის გამოყენების შესაძლებლობასაც არ გამორიცხავს დებულების ზემოაღნიშნული მუხლი. და რაც, თავის მხრივ, ართმევს სასამართლოს შინაგანი რწმენის ჩამოყალიბებისა და იმის დადგენის შესაძლებლობას, თითოეული მოხელის შეფასებისას იყო თუ არა განმსაზრღვრელი მოხელის პროფესიონალიზმი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას და ადასტურებს, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მხრიდან დარღვეულია საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების 6.4 და 10.9 მუხლების მოთხოვნები. საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ოქმები შედგენილია მითითებული ნორმების უგულვებელყოფით. საქმეში წარმოდგენილია აპარატის მოხელეებთან წარმოებული გასაუბრების ოქმები, რომელშიც ასახული არ არის გასაუბრების პროცედურა, ოქმს ხელს აწერს მხოლოდ კომისიის მდივანი, ოქმი შეიცავს ზოგად მითითებას იმის თაობაზე, რომ გასაუბრების შედეგად მიღებული მონაცემები განსახილველად და საბოლოო გადაწყვეტილების მისაღებად წარედგინება საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომას.

საქმეში დაცული სხდომის ოქმების ანალიზი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს ოქმის შეფასების ნაწილში დაეთანხმოს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და თვლის, რომ გაურკვეველია, სად ჰპოვა ასახვა საბოლოო მონაცემებმა, შეფასების პროცესში რა კრიტერიუმებს ეფუძნებოდა კომისია და რას დაეყრდნო იგი გადაწყვეტილების მიღებისას. რაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს იმის მტკიცების საფუძველს, რომ საკითხის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომაზე განხილვა ატარებდა ფორმალურ ხასიათს.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას წარმოდგენილი ოქმების სრულყოფილების თაობაზე და აღნიშნავს, მართალია, ოქმის წარმოების პროცედურა მკვეთრად გაწერილი არ არის დებულებით, მაგრამ ოქმის დანიშნულებას და მისი წარმოების სამართლებრივ მიზანს წარმოადგენს სხდომის მსვლელობის აღწერა და იმ ფაქტების დეტალიზაცია, რასაც ადგილი ჰქონდა სხდომაზე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საქმეში წარმოდგენილია მშრალი, არაინფორმაციული ხასიათის ოქმები, რომლებიც არ იძლევიან სხდომის პროცესის ანალიზის შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო განმეორებით მიუთითებს რა კომისიის სრულ უფლებამოსილებაზე დამოუკიდებლად განსაზღვროს მოხელის შესაბამისობა დაკავებულ თანამდებობასთან, იმავდროულად არსებითად მიიჩნევს თითოეული მოხელისათვის უზრუნველყოფილი და იმთავითვე ცნობილი იყოს გასაუბრების თემატიკა და შეფასების კონკრეტული საფუძველი, რომელთა არარსებობაც სასამართლოს მხრიდან მიჩნეულ უნდა იქნას მოხელეთა უფლებების უხეშ დარღვევად.

გასაუბრების პროცედურის დებულების მოთხოვნათა დარღვევით ჩატარების ფაქტი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაადასტუროს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის მართებულობა საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309-კ ბრძანების კანონიერების შეფასების ნაწილში და თვლის, რომ ბრძანება მიღებულია არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლისა და გამოკვლევის გარეშე, რაც სასამართლოს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის საფუძველზე აძლევს მოთხოვნის ნაწილში ბრძანების ბათილად გამოცხადების კანონისმიერ საფუძველას.

აქვე საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლისა და 407-ე მუხლის პირველი ნაწილებით მისთვის მინიჭებულ უფლებამოსილებას და აღნიშნავს, რომ საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებულ განჩინებას ამოწმებს მხოლოდ საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, რა მიზეზითაც საჭიროდ არ მიიჩნევს სარჩელში დაყენებული დამატებითი საფუძვლების სამართლებრივ ანალიზს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 თებერვლის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.