ბს-416-400(კ-08) 17 ივლისი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. ტ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო და ნ. ნ-ი (მოპასუხეები)

დავის საგანი – ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ 2000 წლის 30 მაისს ჩატარებული კონკურსის შედეგებისა და 2002 წლის 18 თებერვლის ნ. ნ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების ¹23/1575-კ მოწმობის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული სასამართლოს გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვის მიზნით სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ლ. ტ-ემ 2003 წლის 20 მაისს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და ნ. ნ-ის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ 2000 წლის 30 მაისს ჩატარებული კონკურსის შედეგებისა და 2002 წლის 18 თებერვლის ნ. ნ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი ¹23/1575-კ მოწმობის ბათილად ცნობა.

სარჩელის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

მოსარჩელე ლ. ტ-ე 1963 წლიდან მუშაობდა კრწანისის რაიონის საზკვების სისტემაში, ძირითადად უფროსი ბუღალტრის თანამდებობაზე, აქედან 17 წელზე მეტი იმუშავა საზკვების ¹20 გაერთიანებაში უფროს ბუღალტრად.

1992 წლის 1 აპრილიდან საზკვების გაერთიანება ¹20 გამოეყო ყოფილი რაისაზკვების ტრესტს და შეიქმნა საიჯარო წესით მომუშავე სახელმწიფო ორგანიზაცია ¹20 გაერთიანება, რომლის დირექტორი, ნ. ნ-ი 1994 წლის 1 თებერვლიდან კრწანისის რაიონის გამგეობის ვაჭრობისა და მომსახურების განყოფილების ¹2 ბრძანების თანახმად, პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა სამსახურიდან. ამავე ბრძანების საფუძველზე ¹20 გაერთიანების დირექტორად დაინიშნა ავთანდილ ჩოგოვაძე.

ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის ვაჭრობისა და მომსახურეობის განყოფილების 1994 წლის 28 ივლისს ¹29 ბრძანების თანახმად გაუქმებული იქნა 1994 წლის 1 თებერვლის ბრძანება ¹2 ა. ჩ-ის საზკვების ¹20 გაერთიანების დირექტორად დანიშვნის შესახებ და 1994 წლის 28 ივლისის ¹29 ბრძანების საფუძველზე ნ. ნ-ი ხელახლა დაინიშნა ¹20 გაერთიანების დირექტორად. 1995 წლის 10 მარტს შედგა ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის საზკვების ¹20 გაერთიანებაში შემავალი ობიექტების _ ...... ქ. ¹6-ში და ¹8-ში მდებარე ¹1 და ¹2 ....., .... ¹10-ში მდებარე ¹1 ....., ...... ქ. ¹6-ში მდებარე ¹2 ......, ..... ქ. ¹21-ში მდებარე საჩაიე-სანაყინეს შრომითი კოლექტივების საერთო კრება, რომელსაც თავმჯდომარეობდა გაერთიანების დირექტორი ნ. ნ-ი. კრებას ესწრებოდნენ მოწვეული წარმომადგენლები, საპრივატიზაციო კომისიაში ჩასართავი კანდიდატები თ. მ-ე და გ. დ-ა. კრების დადგენილების თანახმად, საპრივატიზაციო კომისიაში ჩართული იქნენ თ. მ-ე და გ. დ-ა, რომელთაც უფლება მიეცათ ხელი მოეწერათ საპრივატიზაციო დოკუმენტებისათვის. იმავე კრების დადგენილების საფუძველზე ¹20 გაერთიანებაში შემავალი ზემოთ ჩამოთვლილი ობიექტები პრივატიზაციაში გადაეცა მის შრომით კოლექტივს. მოსარჩელის მითითებით ლ. დ-მა და ნ. ნ-მა ბოროტად გამოიყენეს თანამდებობა და ¹20 გაერთიანებაში შემავალი ობიექტების შრომითი კოლექტივების საერთო კრების, მასთან დაკავშირებით შედგენილ დადგენილება-გადაწყვეტილებას არ მისცეს სათანადო მსვლელობა და დაარღვიეს მისი, როგორც შრომითი კოლექტივის წევრის უფლებები.

მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ 1995 წლის 19 ოქტომბრის ¹72 ბრძანებით ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის ვაჭრობისა და მომსახურების განყოფილების უფროსმა ი. დ-მა გააუქმა საზკვების გაერთიანება ¹20, როგორც იურიდიული საწარმო და დაუქვემდებარა რაიონის ვაჭრობისა და მომსახურების განყოფილებას.

1996 წლის 20 აგვისტოს ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლომ რეგისტრაციაში გაატარა შპს ".....", რომელიც ნ. ნ-მა, როგორც რაიონის ვაჭრობისა და მომსახურების განყოფილების, აგრეთვე შრომითი კოლექტივის გვერდის ავლით, თვითნებურად შექმნა ¹20 გაერთიანების ბაზაზე, რომლის პარტნიორები იყვნენ ნ. ნ-ი, მ. მ-ე და ნ. ს-ა. 1996 წლის 4 ნოემბერს მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე კრწანისის რაიონის სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილებით გააუქმა შპს "...."-ის ¹06-4/405 რეგისტრაცის დადგენილება; აღნიშნული გადაწყვეტილება გასაჩივრდა და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა კრწანისის რაიონულ სასამართლოს.

1997 წლის 1 აპრილს კრწანისის რაიონულმა სასამართლომ ხელახლა განიხილა საქმე და შპს "...." დამფუძნებლებს მიეცათ წინადადება, შეეცვალათ იურიდიული მისამართი და ნაცვლად ¹20 გაერთიანებისა, მდებარე ქ. თბილისი, კრწანისის რაიონი, ..... ქ. ¹8, მიენიჭებინათ სხვა სახელწოდება, რაც გამოსწორებული იქნა და შპს "...." იურიდიული მისამართი, დადგენილებით განისაზღვრა ქ. თბილისი, .... რაიონი, ...... დასახლება, მე-3 მ/რ, მე-19 კორპ., ბინა ¹40.

1999 წლის 6 მაისს ¹20 გაერთიანების დირექტორმა ნ. ნ-მა 1995 წლის 5 ივნისს ¹51 საბინაო-საექსპლუტაციო უბანთან ადრე დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსთან გააფორმა დამატებითი ხელშეკრულება, არასაცხოვრებელი ფართის ქირავნობით გაცემის შესახებ ¹20 გაერთიანების კუთვნილ ფართზე, 35 კვ.მ. ..... ქ. ¹10-ში და 20 კვ.მ. .... ქ. ¹8-ში.

აღნიშნულთან დაკავშირებით 1999 წლის 5 ივლისს მან განცხადებით მიმართა მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის საგადასახადო ინსპექციას და მოითხოვა ზემოთ მითითებული ხელშეკრულების გაუქმება. ამასთან დაკავშირებით საქმეში ჩართული იქნენ საქართველოს საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის ოპერატიული სამსახური, კრწანისის რაიონის გამგეობის ვაჭრობისა და მომსახურების განყოფილება, თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო და გლდანის რაიონის სახელმწიფო საგადასახადო ინსპექცია. სათანადო დოკუმენტაციის საფუძველზე 2000 წლის 1 ივნისის ¹1-3/208 ბრძანებით ქ. თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს მიერ გაუქმებული იქნა დამატებითი ხელშეკრულება არასაცხოვრებელი ფართის ქირავნობით გაცემის შესახებ, გაფორმებული 1999 წლის 6 მაისს კრწანისის რაიონის გამგეობის საზკვების ¹20 გაერთიანების დირექტორ ნ. ნ-თან, დამქირავებლის ლიკვიდაციის საფუძველზე.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ 1999 წლის 5 ივლისის ¹837 განცხადებაზე, პასუხი მიიღო მხოლოდ 2000 წლის 22 აგვისტოს; 2000 წლის 25 სექტემბერს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა კრწანისის რაიონის გამგეობის თავმჯდომარეს, რომელზედაც პასუხი მიიღო 2001 წლის 11 იანვარს, სადაც მის მიერ დასმულ კითხვებზე ერთ-ერთი პასუხი ასეთია: საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულებით 1994 წლის 29 მაისიდან 1995 წლის 29 მაისამდე შრომით კოლექტივებს უფლება ჰქონდათ პირდაპირი მიყიდვის წესით მოეხდინათ მათ მფლობელობაში მყოფი შენობა-ნაგებობის პრივატიზება და ამ პერიოდში მუშაობის შემთხვევაში, შრომით კოლექტივს უფლება არ ჰქონდა მისი გვერდის ავლით მოეხდინა ობიექტის პრივატიზება.

მოსარჩელე ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ 1999 წლის 6 მაისის ხელშეკრულება ქონების მართვის სამმართველოსა და საზკვების ¹20 გაერთიანებას შორის, გაუქმდა 2000 წლის 1 ივნისს, მაშინ როდესაც ამ გაერთიანების კაფე-ბარების პრივატიზება განხორციელდა 2000 წლის 30 მაისს.

2002 წლის 7 მარტს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს უფროსს ი. მ-ს და მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგებელს ი. რ-ს, სადაც მოითხოვა მის განცხადებაში მხილებული ფაქტების ობიექტურად შესწავლა. ხსენებულ განცხადებაზე მას წერილობით ეცნობა ორივე ორგანოს მიერ, თუმცა მის მიერ დასმულ კითხვებზე პასუხი გაცემული არ იქნა.

ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ობიექტების პრივატიზების პროცესი დაიწყო 1995 წლის 10 მარტიდან. სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული პერიოდისათვის მოქმედი საქართველოს პრეზიდენტის 1994 წლის 29 მაისის ¹178-ე ბრძანებულება ,,პრივატიზაციის პროცესის მოწესრიგებისა და დაჩქარების ზოგიერთი ღონისძიების შესახებ", რომლითაც დამტკიცდა დებულება ,,პრივატიზაციის პროცესში ვაჭრობის, სახოგადოებრივი კვებისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების სფეროს საწარმოების მუშაკთათვის ობიექტების პირდაპირი ყიდვის შესახებ", რასაც ამყარებს მოსარჩელე თავის მოთხოვნას, ძალადაკარგული იყო 1995 წლის 29 მაისიდან, ვინაიდან მოცემული დებულება მისი 1.1 პუნქტის შესაბამისად, ძალაში იყო მხოლოდ ერთი წლის განმავლობაში, ანუ ¹20 გაერთიანების შრომითმა კოლექტივმა, ისევე როგორც მოსარჩელე ლ. ტ-ემ გაუშვეს აღნიშნული ბრძანებულებით მათთვის მინიჭებული ობიექტის პირდაპირი შესყიდვის უფლების გამოყენების ვადა და აღნიშნულით არ უსარგებლიათ.

სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ ქ. თბილისში, .... ქ. ¹4-6/12, .... ქ. ¹8-10/1-ში მდებარე სადავო ფართები პრივატიზებული იქნა კონკურსის წესით იმ დროს მოქმედი "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" საქართველოს კანონისა და "სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ" დებულების თანახმად, ვინაიდან სახელმწიფო ქონების კონკურსის წესით პრივატიზების დროს რაიმე უპირატესობას კანონმდებლობა არ იცნობდა. მით უმეტეს, რომ არც შრომით კოლექტივს და არც მოსარჩელეს სამმართველოსათვის კონკურსში მონაწილეობისა და ობიექტის პრივატიზების სურვილით განცხადებით არ მიუმართავთ; ერთადერთ კონკურსანტს წარმოადგენდა მოპასუხე ნ. ნ-ი და მან, როგორც ფიზიკურმა პირმა და არა, როგორც გაერთიანების დირექტორმა მონაწილეობა მიიღო ხსენებულ კონკურსში და გაიმარჯვა.

სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხე სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს წარმომადგენლის განმარტება იმის შესახებ, რომ მართალია სამმართველოს მიერ საკონკურსო შედეგების დამტკიცება ერთი დღით უსწრებდა შრომით კოლექტივთან საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმებას, მაგრამ აღნიშნული არ წამოადგენდა კონკურსის გამოცხადებისა და სადავო ობიექტის კონკურსის წესით პრივატიზების დამაბრკოლებელ გარემოებას, ვინაიდან სადავო ფართი ირიცხებოდა ქონების მართვის სამმართველოს ბალანსზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ტ-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ 1995 წლის 10 მარტს, შედგა ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის საზკვების ¹20 გაერთიანებაში შემავალი ობიექტების _ ..... ქ. ¹28-ში მდებარე ¹1 და ¹2 ...., ..... ქ. ¹10-ში მდებარე ¹1 ...., .... ქ. ¹6-ში მდებარე ¹2 ....., .... ქ. ¹21-ში მდებარე საჩაიე-სანაყინეს შრომითი კოლექტივების საერთო კრება, რომლითაც გადაწყდა ¹20 გაერთიანების დაქვემდებარებაში შემავალი ობიექტების პრივატიზება. საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 20 აპრილის ¹306 დადგენილებით დამტკიცდა 1993 წლის პირველი ეტაპის (პირველი რიგის) საპრივატიზაციო ობიექტების თანდართული ნუსხა, რომელშიც სხვა ობიექტებთან ერთად, ასევე შეტანილი იქნა სადავო ობიექტიც. 2000 წლის 30 მაისს, თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ გამართულ კონკურსში, რომლითაც განხორციელდა ქ. თბილისში, კრწანისის რაიონში, .... ქ. ¹4-6/12 და ..... ქ. ¹8-10/1-ში მდებარე კრწანისის რაიონის ვაჭრობისა და მომსახურების განყოფილების ყოფილი საზკვების გაერთიანების ¹20-ის მიერ დაკავებული ფართისა და ძირითადი საშუალებების გასხვისება, გაიმარჯვა ნ. ნ-მა. 2000 წლის 9 ივნისს, მყიდველთან გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, ხელშეკრულების გაფორმებამდე კი მიღება-ჩაბარების აქტით მყიდველს გადაეცა მის მიერ შესყიდული ქონება. საპრივატიზაციო ღირებულების სრულად დაფარვის შემდეგ 2002 წლის 16 თებერვალს ნ. ნ-ზე გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹23/1575-კ. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1994 წლის 29 მაისის ¹178 ბრძანებულება, რომლითაც დამტკიცდა "პრივატიზაციის პროცესში ვაჭრობის, საზოგადოებრივი კვებისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების სფეროს საწარმოების მუშაკთათვის ობიექტების პირდაპირი მიყიდვის შესახებ" დებულება და რომელიც ითვალისწინებდა ვაჭრობისა და საყოფაცხოვრებო ობიექტების შრომითი კოლექტივების წევრთა მიერ დაკავებული ობიექტების პირდაპირი წესით პრივატიზებას, ამავე დებულების 1.1 პუნქტის შესაბამისად, მოქმედებდა ერთი წლის განმავლობაში.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება და ჩათვალა, რომ მხოლოდ ის გარემოება, რომ შრომითმა კოლექტივმა საერთო კრებაზე გამოხატა ნება ქონების პრივატიზების თაობაზე, არ წარმოადგენს კონკურსის შედეგებისა და საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობის საფუძველს, ვინაიდან დასახელებული ბრძანებულებით მინიჭებული უფლება ქონების პირდაპირი წესით პრივატიზებისა, შრომით კოლექტივს არ გამოუყენებია.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მიერ დასახელებული მოტივი იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე ქონების მართვისა და პრივატიზების სამმართველო არ იყო უფლებამოსილი აღნიშნული ქონების კონკურსის წესით გასხვისებისა, რადგან ქონება ირიცხებოდა კრწანისის რაიონის ¹51 საბინაო-საექსპლოატაციო უბნის ბალანსზე; სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასახელებული გარემოება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა. უფრო მეტიც, აღნიშნული საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხა, რომელიც წარდგენილი იქნა მოპასუხის მიერ, დამტკიცებული იქნა მინისტრთა კაბინეტის დასახელებული დადგენილებით, რაც მხარეს სადავოდ არ გაუხდია.

დასახელებულ გარემოებებზე მითითებით სააპელაციო პალატამ გაიზიარა სასამართლოს მოსაზრება და მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ ვერ იქნა მითითებული გარემოებებზე, ამასთან ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რაც "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" კანონისა და "სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ" დებულების თანახმად, წარმოადგენს სარჩელის კერძოდ, კონკურსის შედეგებისა და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობის საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ტ-ემ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვის მიზნით სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება. კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ არ დააკმაყოფილა მისი შუამდგომლობა და საქმე არ განიხილა მოწინააღმდეგე მხარეების მონაწილეობით. კასატორის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის, რომ 1995 წლის 10 მარტს შედგა ქ. თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის საზკვების ¹20-ე გაერთიანებაში შემავალი ობიექტების, ..... ქუჩა ¹6 და ¹8-ში მდებარე ¹1 და ¹3 ....., ..... რიგის ¹1-ში მდებარე ¹1 ....., ..... ქ. ¹6-ში მდებარე ¹2 ...., ..... ქ. ¹21-ში მდებარე საჩაიე-სანაყინეს შრომითი კოლექტივების საერთო კრება, რომელმაც გადაწყვიტა მოეხდინა ¹20-ე გაერთიანების დაქვემდებარებაში შემავალი ობიექტების პრივატიზება. მან აღნიშნულ ფაქტს არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება. კასატორი აღნიშნავს, რომ მან სადავო ქონების პირდაპირი წესით პრივატიზების უფლება გამოიყენა, რაც დადასტურებულია კრების ოქმზე მისი ხელმოწერით, ხოლო ის, რომ კრების ოქმსა და კრების გადაწყვეტილებას უნდა მისცემოდა მსვლელობა, ეს არ შედიოდა მის უფლებაში, ამ საკითხზე პასუხისმგებელი იყო მოწინააღმდეგე მხარე, ნ. ნ-ი, რომელიც იმ დროს იყო დირექტორი და ვალდებული იყო კრების საერთო გადაწყვეტილება წარედგინა შესაბამის ორგანოში, რათა მომხდარიყო სადავო ობიექტების შრომითი კოლექტივის მიერ პრივატიზება, რაც არ განახორციელა, რითაც ფაქტობრივად ჩაიდინა სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული დანაშაული. მან დამალა კრების ოქმი და არ მისცა მსვლელობა, რათა შემდგომში შრომითი კოლექტივის გვერდის ავლით გაეკეთებინა პრივატიზაცია.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ, უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ მოპასუხეს, ქონების მართვის სამმართველოს, არ ქონდა უფლება, გაესხვისებინა სადავო ქონება კონკურსის წესით, მოწინააღმდეგე მხარეზე ნ. ნ-ზე, ვინაიდან სადავო ქონება მათ ბალანსზე არ ირიცხებოდა. აღნიშნული დასტურდება საქმეში არსებული მთელი რიგი მტკიცებულებებით, კერძოდ, ქონების მართვის სამმართველოს მიერ 2006 წლის 26 აპრილს გაცემული ცნობით, რომლის თანახმად 2000 წლის 23 თებერვლისათვის სადავო ქონება, ირიცხებოდა კრწანისის რაიონის საბინაო-საექსპლუატაციო ტრესტის ბალანსზე; აღნიშნული დასტურდება, აგრეთვე, ქონების მართვის სამმართველოს 2000 წლის 1 ივნისის ¹1-9/208 ბრძანებით, რომლითაც ქონების მართვა აუქმებს კრწანისის რაიონის 51-ე საბინაო-საექსპლუატაციო უბანსა და საზკვების ¹20-ე გაერთიანებას შორის, 1995 წლის 1 აპრილს გაფორმებულ ქირავნობის ხელშეკრულებას, იმ დროს, როდესაც სადავო ფართის კონკურსის წესით მიყიდვა 2000 წლის 30 მაისს მოხდა. იგი ერიცხებოდა კრწანისის რაიონის ¹51 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს, რომელსაც გაერთიანება ¹20-თან ქონდა 10 წლიანი ქირავნობის ხელშეკრულება გაფორმებული 1995 წლის 1 აპრილიდან, 2005 წლის 1 აპრილამდე. კასატორი აღნიშნავს, რომ ზემოთ აღნიშნული მტკიცებულებების მიუხედავად, რომლებიც საქმეზე დართულია, სასამართლო განჩინებაში უთითებს, რომ ზემოთმითითებული გარემოება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რაც არასწორია.

კასატორმა ასევე აღნიშნა, რომ 2002 წლის 1 აპრილს ქონების მართვის სამმართველოდან მის მიერ გამოთხოვილი იქნა სადავო ფართის საპრივატიზებო დოკუმენტაცია, რომელშიც არ არის მონაცემები იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული კონკურსის შესახებ, ინფორმაცია გამოქვეყნებული იყო მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში, რითაც დარღვეულია საკონკურსო პირობების 5.1 პუნქტი. ასევე, ,,ა” პუნქტი, კერძოდ საიჯარო ქირის გადახდევინება უნდა მომხდარიყო კრწანისის რაიონის ¹51 საბინაო-საექსპლოატაციო ტრესტის ანგარიშზე, როგორც ეს მითითებულია 1995 წლის აპრილის თვის ქირავნობის ხელშეკრულებაში და არა ქონების მართვის სამმართველოს ანგარიშზე, ვინაიდან ქონების მართვა არ წარმოადგენდა სადავო ფართის მესაკუთრეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არის დასაშვები, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ლ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან ლ. ტ-ეს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს აღნიშნული თანხის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული ლ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 იანვრის განჩინებაზე;

2. ლ. ტ-ეს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% _ 210 (ორას ათი) ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.