¹ბს-424-407(კ-06) 16 იანვარი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი _ ლ. ჭანტურია

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ნ. გ-ია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 18 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ნ. გ-ამ მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანების არარა აქტად აღიარება, სამედიცინო და სოციალური დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე აღდგენა და განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

სარჩელის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

ნ. გ-ია 1997 წლიდან მუშაობდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში .... თანამდებობებზე, მათ შორის, 2001 წლიდან _ ამავე სამინისტროს გამგებლობაში არსებული სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების _ ..... უფროსად. 2004 წლის 30 ივნისს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ¹40 ბრძანებით იგი გათავისუფლდა სამსახურიდან. აღნიშნული ბრძანების მიღებით ადმინისტრაციამ დაარღვია “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 25-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელს მინისტრის წარდგინებით თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს პრემიერ-მინისტრი (ს.ფ. 2-3, 36).

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი ითვალისწინებს საჯარო მოხელის თანამდებობიდან გათავისუფლებას პირადი განცხადების საფუძველზე, რაც დაედო საფუძვლად მოსარჩელის გათავისუფლებას. საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 9 ივლისის ¹55 დადგენილებით, აღნიშნული საქვეუწყებო დაწესებულება სამინისტროს სისტემაში აღარ არსებობდა, არ არსებობდა მისი უფლებამონაცვლეც. “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მე-2 პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, მინისტრი უფლებამოსილი იყო დაენიშნა ან გაეთავისუფლებინა მის დაქვემდებარებაში მყოფი სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელი (ს.ფ. 27).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, არარა აქტად ჩაითვალა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანება, მოსარჩელის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება დაეფუძნა შემდეგ მოტივებს:

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. გ-ია საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2001 წლის 19 მარტის ¹12/კს ბრძანებით დაინიშნა საქვეუწყებო დაწესებულების _ ..... უფროსად. საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 17 ოქტომბრის ¹411 ბრძანებულება, რომლის შესაბამისად, საქართველოს შრომის ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს გამგებლობაში შექმნილი იყო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი. “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-17 მუხლის თანახმად, სამინისტროს დებულებებს, გარდა შინაგან საქმეთა და თავდაცვის სამინისტროს დებულებებისა, მინისტრის წარდგინებით ამტკიცებდა მთავრობა. ამ ნორმის საფუძველზე, საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულება, რომლის მიხედვით, ზემოაღნიშნული საქვეუწყებო დაწესებულება სამინისტროს მმართველობის სფეროში აღარ იქნა გათვალისწინებული. მიუხედავად ამისა, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ბრძანებით მოსარჩელე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა ... თანამდებობიდან. 2004 წლის 11 თებერვლის “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-6 პუნქტის იმპერატიული მოთხოვნის შესაბამისად, სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელს მინისტრის წარდგინებით თანამდებობაზე ნიშნავდა და თანამდებობიდან ათავისუფლებდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. გ-ია სამუშაოდან გათავისუფლებული იყო არაუფლებამოსილი პირის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მიერ, რამდენადაც, ერთი მხრივ, 2004 წლის 30 ივნისს სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი, როგორც საქვეუწყებო დაწესებულება, არ შედიოდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს გამგებლობაში და მეორეც, “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონისა და მის საფუძველზე საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულების შესაბამისად, საქვეუწყებო დაწესებულების ხელმძღვანელს ათავისუფლებდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრი მინისტრის წარდგინებით. “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, საქვეუწყებო დაწესებულება იქმნებოდა, გარდაიქმნებოდა და საქმიანობას წყვეტდა კანონით ან მთავრობის დადგენილებით. საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულება, რომლის გამგებლობაშიც დამოუკიდებელ სტრუქტურულ ერთეულად გათვალისწინებული არ იქნა საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტი, თუმცა ამ დეპარტამენტის ფუნქციებს ახორციელებდა სამინისტროს სხვა სტრუქტურული ერთეულები. ამდენად, საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილების საფუძველზე მოხდა საქვეუწყებო დაწესებულების _ სამედიცინო და სოციალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის გარდაქმნა, მისი ფუნქციების გადანაწილება სამინისტროს სხვა სტრუქტურული ერთეულებისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან აღარ არსებობდა საქვეუწყებო დაწესებულება _ .... დეპარტამენტი, მოსარჩელის მოთხოვნა იმავე თანამდებობაზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას (ს.ფ. 38-41).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდური ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნებზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ-ამ. აპელანტმა მოითხოვა მითითებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

აპელანტის მითითებით, საქალაქო სასამართლომ სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნაზე უარი უთხრა იმ მოტივით, რომ საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის დადგენილებით დამტკიცებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დებულებით, სამინისტროს გამგებლობაში დამოუკიდებელ სტრუქტურულ ერთეულად გათვალისწინებული არ იქნა საქვეუწყებო დაწესებულება _ ...., ამ დადგენილებით მოხდა .... გარდაქმნა, მისი ფუნქციების გადანაწილება სამინისტროს სხვა სტრუქტურული ერთეულებისათვის. მთავრობის ზემოაღნიშნული დადგენილებით დეპარტამენტის გარდაქმნა ვერ მოხდებოდა, ვინაიდან ადგილი ჰქონდა დებულების დამტკიცებას, რასაც “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-2 პუნქტი კი არა, მე-5 პუნქტი და ამავე კანონის მე-17 მუხლის პირველი და მე-3 პუნქტები არეგულირებდა. აღნიშნული კანონის 25-ე მუხლის მე-2 პუნქტი მოითხოვდა სპეციალური კანონის ან მთავრობის დადგენილების მიღებას და ადგენდა დაწესებულების საქმიანობის შეწყვეტის ნორმას.

აპელანტის მოსაზრებით, გაურკვეველი იყო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ დეპარტამენტის ფუნქციებს ახორციელებდა სხვა სტრუქტურული ერთეულები. აღნიშნული ფუნქციების გადანაწილების დამადასტურებელი დოკუმენტი საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა. ამით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნა, რომლის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად, უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ ასევე დაირღვა “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 127-ე მუხლის მე-5 პუნქტის იმპერატიული მოთხოვნა, რომლის თანახმად, სამუშაოდან დათხოვნის ბრძანების არაკანონიერად აღიარების შემთხვევაში მოხელე ექვემდებარებოდა დაუყოვნებლივ აღდგენას. სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა ნ. გ-ას მოთხოვნა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში, რომელსაც “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 112-ე მუხლი ითვალისწინებდა (ს.ფ. 44-46).

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ნ. გ-ამ უარი განაცხადა სარჩელის მოთხოვნაზე სამსახურში აღდგენის ნაწილში და საბოლოოდ მოითხოვა მხოლოდ იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება (ს.ფ. 60-61).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება განაცდური ხელფასის ანაზღაურებისა და სამსახურში აღდგენის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. გ-ას მოთხოვნა განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში დაკმაყოფილდა, ნ. გ-ას აუნაზღაურდა განაცდური ხელფასი მისი სამსახურიდან გათავისუფლებიდან აღნიშნული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე პერიოდში, გადაწყვეტილება სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში გაუქმდა და ამ ნაწილში საქმეზე შეწყდა წარმოება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანების არარა აქტად აღიარების ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მხარეებს არ გაუსაჩივრებიათ და შესულია კანონიერ ძალაში. ნ. გ-ას სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში, მოსარჩელის მიერ ამ მოთხოვნაზე უარის თქმის გამო, ექვემდებარება წარმოებით შეწყვეტას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებას იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ნ. გ-ას სარჩელი იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ხელფასის გაცემის შეწყვეტის საფუძველი შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ მუშაკის გათავისუფლება სამსახურიდან. ამ შემთხვევაში კი მოსარჩელის გათავისუფლების ბრძანება ბათილად იყო ცნობილი და ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი არ არსებობდა. სასამართლოს განმარტებით, “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე მოსამსახურეს უფლება ჰქონდა სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო (ს.ფ. 64-68).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ. კასატორი ითხოვს მითითებულ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორის განმარტებით, “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 112-ე მუხლი მოხელის სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლების შემთხვევაში ითვალისწინებს ხელფასის ანაზღაურებას იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში. კანონის აღნიშნული ნორმის გამოყენებისათვის აუცილებელია არსებობდეს შემდეგი პირობები: ა. პირი თანამდებობიდან გათავისუფლებული იყოს უკანონოდ; ბ. პირი აღდგეს შესაბამის თანამდებობაზე; გ. არსებობდეს შესაბამისი დაწესებულება და თანამდებობა. დღევანდელი მდგომარეობით აღარ არსებობს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულება _ ...., რის გამოც გაუგებარია, თუ რა ოდენობის განაცდური უნდა აუნაზღაურდეს ნ. გ-ას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღსრულების შემთხვევაში, რომელი თანამდებობრივი სარგოდან და რა ოდენობით უნდა მოხდეს თანხის გაცემა, ან სად დაგროვდა მოსარჩელის განაცდური. სააპელაციო სასამართლოს კი ზემოაღნიშნულ გარემოებებზე არ უმსჯელია (ს.ფ. 76-78).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა ცნობილი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება გაუქმდეს გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილია:

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2001 წლის 19 მარტის ¹12/კს ბრძანებით ნ. გ-ია დაინიშნა სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულების _ ..... უფროსად;

საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 10 ივნისის ¹210 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 17 ოქტომბრის ¹411 ბრძანებულება, რომლითაც საქართველოს შრომის ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სისტემაში გათვალისწინებული იყო საქვეუწყებო დაწესებულება .... დეპარტამენტი;

საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 7 ივნისის ¹47 დადგენილებით დამტკიცდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ახალი დებულება, რომლის მიხედვით, სამინისტროს მმართველობის სფეროში აღარ იქნა გათვალისწინებული ზემოაღნიშნული საქვეუწყებო დაწესებულება;

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანებით მოსარჩელე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა .... უფროსის თანამდებობიდან.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2004 წლის 30 ივნისის ¹40/კს ბრძანება არარა აქტად იქნა ცნობილი. ამ ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა და შესულია კანონიერ ძალაში.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის გაგებას იმგვარად, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების არაკანონიერად აღიარება ყველა შემთხვევაში წარმოშობს ადმინისტრაციის ვალდებულებას, აუნაზღაუროს მუშაკს ხელფასი სამსახურში არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

“საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის თანახმად: “სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია მოითხოვოს გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა, გათავისუფლების საფუძვლის შეცვლა და ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებით არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში”. აღნიშნული ნორმის მოთხოვნიდან გამომდინარე, კანონმდებელი იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურებას უკავშირებს როგორც მოხელის სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლების, ისე სამსახურში იძულებით არყოფნის გარემოებების ერთდროულად არსებობას. აღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოხელის სამუშაოდან გათავისუფლების უკანონოდ ცნობას ყოველთვის არ უკავშირდება მოხელისათვის განაცდური ხელფასის ანაზღაურება. ამისათვის აუცილებელია მოხელის სამუშაოზე იძულებითი არყოფნის პირობის არსებობა.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია და არ დაუდგენია, არსებობდა იყო თუ არა მოსარჩელის სამუშაოზე იძულებითი არყოფნის გარემოება გაცდენილი პერიოდის განმავლობაში. ამასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლოს ყურადღება არ მიუქცევია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე პირადი განცხადებით ითხოვდა სამუშაოდან გათავისუფლებას, რაც დაკმაყოფილდა არაუფლებამოსილი პირის _ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის ბრძანებით. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ უარი განაცხადა სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნაზე. საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსამართლეთა შეკითხვებზე მოსარჩელემ დაადასტურა, რომ განცხადება სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე დაწერა საკუთარი ნების საფუძველზე, მას არ სურდა სამუშაოზე აღდგენა და დატოვებდა სამსახურს, თუკი უფლებამოსილი პირი _ პრემიერ-მინისტრი გაათავისუფლებდა სამსახურიდან (ს.ფ. 118, 120, 134).

საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს ნ. გ-ას განცხადება და დაადგინოს, მოსარჩელეს პირადი განცხადებით გამოვლენილი ჰქონდა თუ არა სამუშაოზე არყოფნის სურვილი, ნება და არის თუ არა სახეზე ნ. გ-ას სამსახურში იძულებითი არყოფნა, შესაბამისად, მიუხედავად მისი სამუშაოდან არაკანონიერად გათავისუფლებისა, ადგილი აქვს თუ არა მასთან მიმართებაში იძულებით გაცდენილ პერიოდს და გამოიტანოს დასაბუთებული დასკვნა, თუ რამდენად საფუძვლიანია მოთხოვნა იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების შესახებ.

საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ ასევე უნდა გამოიკვლიოს და სამართლებრივი შეფასება მისცეს საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2007 წლის 15 იანვრის ¹1 ბრძანებას დავის საგანთან მიმართებაში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე1” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი და ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის შესაბამისად, საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება გაუქმდეს გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.