ბს-438-416(კ-07) 1 ნოემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე, (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ქ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ქ-ემ 28.02.05წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე დიდუბე-ჩუღურეთის გამგეობის მიმართ და მოპასუხისათვის ჯიხურის პირვანდელ ადგილზე, შიგნით არსებული საქონლით, დადგმის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ დიდუბის რაიონის პრეფექტურის საუწყებოთაშორისო ტექნიკური კომისიის ¹143 ორდერის და “ქ-ის” ¹02/1 ორდერის საფუძველზე, 12.11.91 წლიდან დიღმის მასივში, ...........-თან, ........ მიმდებარე ტერიტორიაზე, სავაჭრო რიგში, სანაყინე ჯიხურის გვერდით განთავსებული ჰქონდა პრესის ჯიხური. ამასთან, მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ დიდუბის რაიონის სასამართლოს დადგენილებით არის ინდივიდუალური მეწარმე (რეგისტრაციის ¹......., სამეწარმეო რეგისტრაცია 1993-1995წწ.). აღნიშნულ ჯიხურში ვაჭრობდა 14 წლის მანძილზე, რომელიც წარმოადგენდა მისი, როგორც ინვალიდის, ერთ-ერთ საარსებო საშუალებას. მისი ჯიხური არ ექვემდებარებოდა გამგეობის გადაწყვეტილებას არც ტერიტორიით და არც უფლებამოსილებით. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 20.02.05წ. მოძალადე გ-ე თავის კურიერებთან ერთად შეიჭრა ჯიხურში, ყავარჯნებზე მყოფი მ. ქ-ე გაიყვანეს გარეთ, ჩამოიღეს ჯიხურის კარები და შიგნით არსებულ საქონელთან ერთად წაიღეს ჯიხური მოსარჩელისათვის გაურკვეველი მიმარულებით. აღნიშნული ქმედებით დაირღვა მოსარჩელის, როგორც მოქალაქის კანონიერი ინტერესები. ამასთან, მიადგა დიდი ეკონომიკური და მორალური ზიანი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.06.05წ. გადაწყვეტილებით მოსარჩელე მ. ქ-ეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობამ 14.02.05წ. ¹15-19 წერილით მ. ქ-ე გააფრთხილა დიღმის მასივის .......... და ......... მიმდებარედ უნებართვოდ განთავსებული სავაჭრო ჯიხურის აღებაზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში ჯიხურს აიღებდნენ გამგეობის სახსრებით, რის შემდეგაც ჯიხურის Aშემდგომ მოვლა-პატრონობაზე გამგეობა პასუხისმგებლობას იხსნიდა. საქმეზე წარმოდგენილი ¹302/1 ორდერით ქ. თბილისის ტერიტორიაზე არქიტექტურულ, დიზაინერული ობიექტის განთავსების უფლებით მ. ქ-ეს ნება დაერთო დიღმის მასივის ......... მიმდებარე ტერიტორიაზე, სავაჭრო რიგში განეთავსებინა 4 კვ/მ ჯიხური. ორდერი ძალაში იყო 01.01.1997 წლამდე. საქმეში წარმოდგენილი არ იყო არანაირი მტკიცებულება მ. ქ-ის მიერ ჯიხურის განთავსების ნებართვის 1997 წლის შემდეგ გაგრძელების თაობაზე, 2005 წლის თებერვლის მდგომარეობით. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობა, როგორც ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანო, უფლებამოსილი იყო მხარისათვის დაედგინა გარკვეული ვადა ტერიტორიის გასათავისუფლებლად. ამდენად, გამგეობის გაფრთხილება არ სცილდებოდა მისი კომპეტენციის ფარგლებს, გამგეობა გაფრთხილების ვადის გასვლის შემდეგ, უფლებამოსილი იყო აეღო მის დაქვემდებარებულ ტერიტორიაზე განთავსებული ჯიხური. საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმეზე წარმოდგენილი გადასახადის გადახდის ქვითარი არ წარმოადგენს იმის საფუძველს, რომ მოსარჩელეს მიწათსარგებლობის უფლება ჰქონდა ჯიხურის მიერ დაკავებულ ტერიტორიაზე, თუნდაც დროებით. ამდენად, მოსარჩელეს უარი ეთქვა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.06.05წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ქ-ემ და აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება, მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება და 500 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.03.07წ. განჩინებით მ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 21.06.05წ. გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390.2 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით. აპელანტმა ვერ შეძლო ხსენებული დასკვნების გაბათილება, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული და არ დაკმაყოფილდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ აპელანტს, პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ მოუთხოვია ზიანის ანაზღაურება 500 ლარის ოდენობით, თუმცა ნათელია, რომ გამგეობა კანონის ფარგლებში მოქმედებდა და მ. ქ-ეს აღნიშნული მოთხოვნის არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა.

მ. ქ-ემ 02.05.07წ. საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.03.07წ. განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო და სააპელაციო მოთხოვნების დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორმა მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. კერძოდ, არ განიხილა დიდუბის სასამართლოს მიერ 08.03.99წ. ჯიხურის ბოლო ¹...... რეგისტრაცია, საქმე განიხილა მოპასუხის წარმომადგენლის დაუსწრებლად, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო საქმის ზეპირი განხილვის საფუძველზე, სადაც დაარღვია პროცესის საჯაროობის წესი და მ. ქ-ეს არ მიეცა საშუალება, რომ გაერკვია, რატომ აიღეს მხოლოდ მისი ჯიხური, მიიტანეს ნაგავსაყრელზე თავისი საქონლით და რატომ არ განათავსეს დიღმის მასივში .......... ტერიტორიაზე, ისე, როგორც სხვა დანარჩენი 73 ჯიხური. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული, ვინაიდან ჯიხურის დაწვის და საქონლის დაკარგვის გამო მიღებული ზიანის საკითხი არ იქნა განხილული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 25.06.07წ. განჩინებაზე 06.07.07წ. მოსაზრება წარმოადგინა მ. ქ-ემ და მიუთითა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა მოხდა მთელი რიგი საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.