¹ბს-46-44(კ-07) 18 აპრილი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა კ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 30 სექტემბერს ნ. ხ-ამ, ა. უ-ამ, მ. ქ-ემ და გ. ბ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თერჯოლის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ კ. ა-ისა და თერჯოლის რაიონის გამგეობის მიმართ.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ თერჯოლის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 14 ივნისის ¹37 დადგენილების საფუძველზე, 2000 წლის 19 ივნისს თერჯოლის რაიონის სოფელ ..... საკრებულოსა და კ. ა-ს შორის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 12,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმდა.

მოსარჩელეთა განმარტებით, აღნიშნული საიჯარო ხელშეკრულების დადებისას დაირღვა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების მე-3 მუხლი, რომლის თანახმად, მიწის იჯარით გაცემის პროცესის ორგანიზებულად წარმართვისათვის ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს მიერ შექმნილი მუდმივმოქმედი კომისია ორგანიზებას უწევდა იჯარით გასაცემი მიწის შესახებ ინფორმაციის გამოქვეყნებას. ამასთან, დარღვეული იყო იმავე ბრძანებულების მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტი, რომლის თანახმადაც მიწის იჯარით გაცემის შესახებ ინფორმაცია უნდა გამოქვეყნებულიყო კონკურსის მოწყობამდე 20 კალენდარული დღით ადრე, რაც არც პრესისა და არც ტელევიზიის საშუალებით არ განხორციელებულა. აღნიშნულ ფაქტს ადასტურებდა გაზეთ “....” რედაქტორის 2005 წლის 19 სექტემბრის ცნობა. ამასთან, არ იყო შედგენილი იჯარით გასაცემი მიწის ნაკვეთის გეგმა, შედგენილ იქნა მხოლოდ მარტივი ფორმის ესკიზი, რაც გეგმად ვერ ჩაითვლებოდა, არ არსებობდა კ. ა-ზე იჯარით გაცემული 12,2 ჰა მიწის ნაკვეთის სახნავ კატეგორიად ცნობის შესახებ მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის შესაბამისი დასკვნა. სოფელ ..... შიდასამეურნეო მიწათმოწყობის 1974 წლის საპროექტო გეგმის თანახმად, ხსენებული მიწის ნაკვეთი მიჩნეული იყო საძოვრად, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის თანახმად კი პრივატიზებას არ ექვემდებარებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საძოვარი.

მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ 2000 წლის 19 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმებული იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ. “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების მე-2 მუხლის თანახმად, შესაბამის ხელშეკრულებაზე რაიონის გამგებელს უნდა მოეწერა ხელი და არა სოფლის გამგებელს. ამასთან, 2000 წლის 14 ივნისის ¹37 დადგენილება, რომლის საფუძველზეც გაფორმდა ხსენებული საიჯარო ხელშეკრულება, მიღებული იყო წერილობითი დასაბუთების გარეშე, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის დარღვევას წარმოადგენდა.

მოსარჩელეებმა უკანონოდ მიიჩნიეს თერჯოლის მიწის იჯარის რაიონული კომისიის 2000 წლის 4 აპრილის ¹8 ოქმი და განმარტეს, რომ მასში არ იყო მითითებული კ. ა-ის კონკურსში გამარჯვებულად ცნობის პირობები და კრიტერიუმები, რაც “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების მე-4 მუხლის მე-4 და მე-5 პუნქტების დარღვებას წარმოადგენდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა კ. ა-ის სახელზე 12,2 ჰა მიწის ნაკვეთზე საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმების ნაწილში თერჯოლის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 14 ივნისის ¹37 დადგენილების, ზემოხსენებული საიჯარო კომისიის 2000 წლის 4 აპრილის ¹8 ოქმისა და 2000 წლის 19 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოითხოვეს.

მოპასუხე კ. ა-მა სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში აღნიშნა, რომ ნ. ხ-ია, ა. უ-ა, მ. ქ-ე და გ. ბ-ე არასათანადო მოსარჩელეებს წარმოადგენდნენ, ვინაიდან მათ ვერ დაასაბუთეს სადავო აქტებით მათი კანონიერი ინტერესების დარღვევის ფაქტი, რაც საშუალებას მისცემდა ედავათ დარღვეული უფლებების აღდგენისათვის.

თერჯოლის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 6 იანვრის საოქმო განჩინებით მოპასუხე კ. ა-ის წარმომადგენლის შუამდგომლიბით საქმეში მოპასუხედ სოფელ ..... საკრებულო ჩაება.

სოფელ ეწერის საკრებულომ სარჩელი ცნო და შესაგებელში აღნიშნა, რომ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების საფუძველზე სოფლის გამგებელს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის 2000 წლის 19 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერის უფლება არ გააჩნდა. ამასთან, არ არსებობდა სოფლის საკრებულოს გადაწვეტილება სადავო მიწის ნაკვეთის საიჯარო კომისიისათვის გადაცემის თაობაზე, რომელიც სოფლის საკრებულოს საჯარო ადმინისტრაციული წარმოების წესით უნდა მიეღო. დაუშვებელი იყო სადავო მიწის ნაკვეთის პრივატიზება, ვინაიდან “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, პრივატიზებას არ ექვემდებარებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საძოვარი.

თერჯოლის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას, ა. უ-ას, მ. ქ-ისა და გ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ნ. ხ-ამ, ა. უ-ამ, მ. ქ-ემ და გ. ბ-ემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს. აპელანტებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას, ა. უ-ას, მ. ქ-ისა და გ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თერჯოლის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი თერჯოლის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 14 ივნისის ¹37 დადგენილება კ. ა-ზე საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმების ნაწილში, საიჯარო კომისიის 2000 წლის 4 აპრილის ¹8 ოქმი და 2000 წლის 19 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, რომ თერჯოლის რაიონის გამგეობისა და იმავე რაიონის სოფელ .... საკრებულოს მიერ დაირღვა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების მე-8 მუხლი, რომლის თანახმად, მიწის იჯარით გაცემის შესახებ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს მიერ შექმნილი მუდმივმოქმედი კომისია სათანადო მასალების საფუძველზე ადგენდა საინფორმაციო ცნობას კონკურსით მიწის იჯარით გაცემის შესახებ და უზრუნველყოფდა მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით მის გამოქვეყნებას კონკურსის მოწყობამდე 20 კალენდარული დღით ადრე, რაც არ განხორციელებულა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შესაბამისმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვერ დაამტკიცა კონკურსის საჯაროდ გამოცხადების ფაქტი. ამასთან, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების თანახმად, კონკურსის წესით მიწის იჯარით გაცემის საჯარო გამოცხადება უნდა დადასტურებულიყო წერილობითი მტკიცებულებით და არა მოწმეთა განმარტებით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2000 წლის 19 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმებული იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ, კერძოდ, მასში მეიჯარედ მითითებული იყო სოფელ ეწერის საკრებულო და ხსენებულ ხელშეკრულებასაც საკრებულოს გამგებელი აწერდა ხელს. “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო იჯარის სუბიექტად – მეიჯარედ მიჩნეული იქნა სახელმწიფოს მიერ უფლებამოსილი პირი – ადგილობრივი მმართველობის რაიონული ორგანო, შესაბამისად, ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერის უფლება მმართველობის რაიონული (საქალაქო) ორგანოს წარმომადგენელს გააჩნდა და არა სოფლის გამგებელს, რომელიც მხოლოდ ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს მიერ შექმნილი მუდმივმოქმედი კომისიის ერთ-ერთი წევრი უნდა ყოფილიყო. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ არაუფლებამოსილი ორგანოს არაუფლებამოსილი პირის მიერ დადებული ხელშეკრულება (გარიგება) ბათილი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საიჯარო კომისიის 2000 წლის 4 აპრილის ¹8 ოქმში მითითებული იყო, რომ კ. ა-ზე უნდა გაცემულიყო 12,2 ჰა სახნავი მიწის ნაკვეთი, მაშინ, როდესაც არ არსებობდა მიწის სახნავ კატეგორიად ცნობის შესახებ შესაბამისი დასკვნა. ამასთან, სადავო მიწის ნაკვეთი სოფელ ..... შიდასამეურნეო მიწათმოწყობის 1974 წლის საპროექტო გეგმის თანახმად, მიჩნეული იყო საძოვრად. სადავო მიწის ნაკვეთი თუ რა კატეგორიის მიწის ნაკვეთს წარმოადგენდა, სახნავსა თუ საძოვარს, აღნიშნულზე უნდა ყოფილიყო მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის შესაბამისი დასკვნა, ვინაიდან “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, პრივატიზებას არ ექვემდებარებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საძოვრები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ არ არსებობდა საიჯარო კომისიის 2000 წლის 4 აპრილის ¹8 ოქმის შედგენისა და კ. ა-ან ხელშეკრულების გაფორმების ნაწილში თერჯოლის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 14 ივნისის ¹37 დადგენილების მიღების სამართლებრივი საფუძვლები. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დარღვეული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მოთხოვნა, კერძოდ, თერჯოლის რაიონის გამგეობის სადავო ¹... დადგენილება მიღებული იყო წერილობითი დასაბუთების გარეშე, ამასთან, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ გარემოებებსა და ფაქტებზე, რომლებიც გამოკვლეული და შესწავლილი იქნებოდა ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სოფელ .... საკრებულომ რაიონულ სასამართლოში სარჩელი ცნო, რაც არ ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნას და დაადასტურა, რომ სოფლის გამგებელს არ ჰქონდა საიჯარო ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერის უფლება, რის გამოც სადავო ხელშეკრულება ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილება კ. ა-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისთვის დაბრუნება მოითხოვა.

კასატორი განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ” საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ა” ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად სოფლის გამგებელი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი და საკრებულოს მიერ განსაზღვრული წესით ორგანიზაციას უწევდა და უზრუნველყოფდა ადგილობრივი თვითმმართველობის ქონების ფლობის, სარგებლობისა და განკარგვის საკითხების გადაწყვეტას. ამდენად, სოფელ ეწერის გამგებელი, რომელიც თერჯოლის მიწის იჯარის რაიონული კომისიის წევრიც იყო, წარმოადგენდა უფლებამოსილ პირს და მის მიერ 2000 წლის 19 ივნისს გაფორმდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ხელშეკრულება, რომელსაც ხელს აწერს თერჯოლის მიწის მართვის სამმართველოს უფროსი. აღნიშნული ხელშეკრულება რეგისტრირებულია 2000 წლის 19 ივნისს თერჯოლის მიწის მართვის სამმართველოში, მასზე შედგენილია საკადასტრო რუკა, 2005 წლის 19 სექტემბერს კი განხორციელდა მისი რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 592-ე, 593-ე და 594-ე მუხლები, არასწორად გამოიყენა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულება, ამასთან, არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რასაც შედეგად მოჰყვა საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიიღო საპროცესო ნორმების დარღვევით, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მოპასუხეების _ თერჯოლის რაიონის გამგეობისა და სოფელ ..... საკრებულოს დაუსწრებლად, რომლებსაც კანონით დადგენილი წესით არ მიუღიათ შეტყობინება, და რომც მიეღოთ 2006 წლის 2 ნოემბრისათვის “ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ” საქართველოს კანონის 32-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მათ უფლებამოსილება შეწყვეტილი ჰქონდათ. ამავე საფუძვლით კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნვეს სოფელ ..... საკრებულოს მიერ რაიონულ სასამართლოში სარჩელის ცნობის ფაქტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული კ. ა-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 21 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 18 აპრილამდე.

2007 წლის 19 მარტს ნ. ხ-ამ, ა. უ-ამ, მ. ქ-ემ და გ. ბ-ემ უზენაეს სასამართლოში საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე მოსაზრება წარადგინეს და აღნიშნეს, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.