ბს-465-442(კ-07) 31 ოქტომბერი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა ბ. გ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 9 აგვისტოს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბ. გ-ამ მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს, მესამე პირის _ საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. 2000 წლის 1 აგვისტოდან მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებამდე დროის მონაკვეთში მის მიერ საცხოვრებელი ბინის დაქირავების ხარჯების მოპასუხისათვის დაანგარიშების დავალდებულება და აღნიშნულის თაობაზე წერილობითი დოკუმენტების საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტში წარდგენა ზიანის ასანაზღაურებლად;

ბ. 2005 წლის 1 აპრილიდან მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებამდე დროის მონაკვეთში მოპასუხისათვის მიუღებელი ხელფასის ოდენობის თაობაზე წერილობითი დოკუმენტის საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტისათვის გადაცემა და სახელფასო დავალიანების გაცემის დავალდებულება;

გ. სასამართლოს მიერ განმარტება, შეეძლო თუ არა მას სისხლის სამართლის პასუხისგებაში ყოფნის პერიოდში ანაზღაურებადი საადვოკატო საქმიანობის განხორციელება.

სარჩელის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

ბ. გ-ა საქართველოს პრეზიდენტის 2000 წლის 29 ივლისის ბრძანებულებით დაინიშნა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლედ. მას ქ. ფოთში მოსამართლედ განმწესების დროისათვის არ გააჩნდა საცხოვრებელი ბინა. საქართველოს პრეზიდენტის 2000 წლის 19 მაისის ¹90 ბრძანებულებიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოსამართლედ დანიშვნისთანავე საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოში კანცელარიის მეშვეობით წარადგინა ქ. ფოთში ბინის დაქირავების დამადასტურებელი დოკუმენტი, კერძოდ, ბინის მესაკუთრის მინდობილობა, რომლითაც ბინის მესაკუთრე ბ. გ-ას ანდობდა ბინის ქირის სახით თვეში 150 ლარის აღების უფლებას. ამის მიუხედავად, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭო უარყოფდა მასთან ამ დოკუმენტის წარდგენის ფაქტს და მოსარჩელეს უარს ეუბნებოდა ქ. ფოთში ბინის დაქირავებით გამოწვეული ხარჯის (ქირის) ანაზღაურებაზე.

მოსარჩელის აზრით, მას არ ევალებოდა მოპასუხესთან რაიმე დოკუმენტის წარდგენა ბინის დაქირავებით გამოწვეული ხარჯის ასანაზღაურებლად, რადგან საქართველოს პრეზიდენტის 2000 წლის 19 მაისის ¹190 ბრძანებულება მოპასუხეს იმპერატიულად ავალებდა მისთვის საცხოვრებელი ბინის დაქირავებისათვის 150 ლარის გამოყოფას.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 2003 წლის 2 ივნისს, ქ. ფოთში, ... ქ. ¹3/3-ში სს «საქართველოს ბანკიდან» აღებული სესხით მან შეიძინა ოროთახიანი საცხოვრებელი ბინა 2000 აშშ დოლარად. 1500 აშშ დოლარი ისესხა ფიზიკური პირისაგან. აღნიშნული ბინა დატვირთული იყო იპოთეკით. მოსარჩელე ვარაუდობდა, რომ თავისი ხელფასითა და მოპასუხის მიერ ბინის ქირის ანაზღაურებით იგი შეძლებდა სესხის დაფარვას. მას შემდეგ, რაც იგი ჩამოშორებულ იქნა საქმეთა განხილვისაგან და ამის გამო შეუჩერდა ხელფასის ანაზღაურება, ასევე რამდენადაც, მოპასუხის მიერ არასდროს ანაზღაურებულა ფოთში ბინის დაქირავებით გამოწვეული ხარჯი, მოსარჩელემ ვერ შეძლო კრედიტის დაფარვა, რის გამოც სს «..... ბანკის» სარჩელის საფუძველზე ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით დაეკისრა 537.52 აშშ დოლარისა და სახელმწიფო ბაჟის _ 23.25 ლარის გადახდა.

საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 10 მარტის ¹166 განკარგულებით «საერთო სასამართლოების შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონის 55-ე მუხლის საფუძველზე ბ. გ-ა სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემასთან დაკავშირებით ჩამოცილებულ იქნა საქმის განხილვისა და სხვა თანამდებობრივ უფლებამოსილებათა განხორციელებისაგან. ამავე პერიოდიდან მოსარჩელეს შეუწყდა ხელფასის გაცემა. მოსარჩელის მოსაზრებით, აღნიშნული ქმედება უკანონო იყო, რადგან იგი, მიუხედავად მისი საქმის განხილვისა და სხვა თანამდებობრივ უფლებამოსილებათა განხორციელებისაგან ჩამოშორებისა, დღემდე არის ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე და უნდა მიეცეს კუთვნილი ხელფასი სრული ოდენობით. დაუშვებელია მოსამართლისათვის არათუ ხელფასის გაუცემლობა, არამედ ხელფასის შემცირება მისი უფლებამოსილების მთელი ვადის განმავლობაში.

საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭო ვერ მიუთითებდა ვერც ერთ საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე აქტზე, რომლის ძალითაც სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემულ მოსამართლეს არ უნდა მიეცეს ხელფასი გამამართლებელი განაჩენის დადგენამდე.

ბ. გ-ა სასამართლოში დავის დაწყებამდე საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოს სთხოვდა განმარტებას იმის თაობაზე, შეეძლო თუ არა მოსარჩელეს აღნიშნულ პირობებში ანაზღაურებადი საადვოკატო საქმიანობის განხორციელება, რაზეც მას ერთმნიშვნელოვანი პასუხი არ მიუღია.

საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭო მოსარჩელესთან მიმართებაში უხეშად არღვევდა კანონს, კერძოდ, საქართველოს კონსტიტუციის მე-40 მუხლს, რომლის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენის კანონიერ ძალაში შესვლამდე, იგი ითვლებოდა უდანაშაულოდ (ს.ფ. 1-5).

2006 წლის 7 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში დაზუსტებული სარჩელი შეიტანა ბ. გ-ამ, რომლითაც ითხოვა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საქმეში თანამოპასუხედ ჩაბმა. დაზუსტებული სარჩელის ავტორმა მოითხოვა 2000 წლის 1 აგვისტოდან (სამსახურში გასვლიდან) 2006 წლის 29 მარტამდე (ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილების გამოტანამდე) დროის მონაკვეთში მოპასუხეებისათვის 10020 ლარისა და 537.52 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის დაკისრება; ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ 2006 წლის 31 ოქტომბერს მის მიმართ გამოტანილი განაჩენი შევიდა კანონიერ ძალაში, მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეებისათვის 2005 წლის 1 აპრილიდან 2006 წლის 31 ოქტომბრამდე დროის მონაკვეთში მიუღებელი ხელფასის თანხის დაანგარიშება და მისთვის ანაზღაურება (ს.ფ. 48).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოსა და საქართველოს იუსტიიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიმართ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის _ ბინის ქირის განსაზღვრის, თანხის დაანგარიშებისა და გადახდის, აგრეთვე სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკისრებული თანხის გადახდის, სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის აღიარების შესახებ ბ. გ-ას სარჩელის მოთხოვნათა ნაწილში აღძრული ადმინისტრაციული საქმის წარმოება შეწყდა დაუშვებლობის გამო (ს.ფ. 90-93).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ბ. გ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოსა და საერთო სასამართლოების დეპარტამენტს დაევალათ ქმედების განხორციელება, კერძოდ, 2005 წლის 1 აპრილიდან 2006 წლის 31 ოქტომბრის ჩათვლით შრომის ანაზღაურების ერთი მინიმალური ოდენობის მიხედვით ყოველთვიური სახელმწიფო დახმარების თანხის გამოთვლა და ბ. გ-ას სასარგებლოდ გადახდა, ბ. გ-ას უარი ეთქვა მოსამართლის შრომის ანაზღაურებასა (ხელფასსა) და სახელმწიფო დახმარებას შორის არსებული სხვაობის მის სასარგებლოდ მოპასუხეებისათვის დაკისრებაზე.

საქალაქო სასამართლომ სამართლებრივი კვალიფიკაცია მისცა მოსარჩელის მოთხოვნას და მიიჩნია, რომ მას უნდა მისცემოდა არა ხელფასი, არამედ სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 183-ე მუხლით გათვალისწინებული სახელმწიფო დახმარება, რაც საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 24 იანვრის ¹43 ბრძანებულების ანალოგიით გამოყენების შედეგად უნდა განსაზღვრულიყო აღმასრულებელ ხელისუფლებაში მოსამსახურეთა მინიმალური თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით 115 ლარით (ს.ფ. 95-98).

საქალაქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესმა საბჭომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

აპელანტის მითითებით, ბ. გ-ას სასარჩელო განცხადებაში გარკვევით არის ჩამოყალიბებული მოსარჩელის მოთხოვნა _ მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურება. ნაცვლად ამისა, სასამართლომ მოპასუხეებს დააკისრა ყოველთვიური სახელმწიფო დახმარების თანხის გამოთვლა და ბ. გ-ას სასარგებლოდ გადახდა. აღნიშნულით საქალაქო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ მოუთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა.

აპელანტის მოსაზრებით, მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო დახმარების თანხის მოპასუხეებისათვის დაკისრების მოთხოვნის არსებობის პირობებშიც, ბ. გ-ას სარჩელი დაუშვებელი იყო, რამდენადაც ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 24-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სარჩელი ქმედების განხორციელების თაობაზე დასაშვებია, თუ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ რაიმე მოქმედების განხორციელება ან უარი რაიმე მოქმედების განხორციელებაზე პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია, კერძოდ, მოსარჩელეს ადმინისტრაციული ორგანოსათვის არ მიუმართავს და შესაბამისად, არ ყოფილა ადმინისტრაციული ორგანოს უარი რაიმე მოქმედების განხორციელებაზე. აქედან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26² მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, აღნიშნულ საქმეზე წარმოება უნდა შეწყვეტილიყო, რადგან წარმოდგენილი სარჩელი არ აკმაყოფილებდა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 24-ე მუხლით დადგენილ დასაშვებობის პირობებს (ს.ფ. 122-123).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა აგრეთვე ბ. გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელანტის განმარტებით, «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 89-ე მუხლში მოცემულია საჯარო სამსახურში სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების კონკრეტული საფუძვლების ჩამონათვალი. მითითებული 89-ე მუხლის «თ» პუნქტით დადგენილია, რომ სამსახურებრივი ურთიერთობა შეჩერდება მოხელის სამსახურიდან ჩამოშორებისას რაიმე სხვა კანონიერი საფუძვლით. აღნიშნული კანონით მოწესრიგებული არ არის სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემული თანამდებობაზე მყოფი მოსამართლისათვის ხელფასის შენარჩუნებისა და გადახდის საკითხი, თუმცა «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 91-ე მუხლით დადგენილია, რომ დისციპლინური წარმოების საფუძველზე სამსახურს ჩამოშორებულ მოხელეს უნარჩუნდება თანამდებობრივი სარგო დანამატებთან ერთად, არ ეძლევა ხელფასი სამსახურიდან ჩამოშორების პერიოდისათვის.

აპელანტის მოსაზრებით, სასამართლოს სადავო შემთხვევის მოსაწესრიგებლად ანალოგიის წესით უნდა გამოეყენებინა «საჯარო სამსახურის შესახებ» საქართველოს კანონის 91-ე მუხლი. მართალია საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 10 მარტის განკარგულებით ბ. გ-ა სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემასთან დაკავშირებით ჩამოშორებულ იქნა საქმის განხილვისა და სხვა თანამდებობრივ უფლებამოსილებათა განხორციელებისაგან, მაგრამ იმავდროულად მას შენარჩუნებული ჰქონდა მოსამართლის თანამდებობა ყოველგვარი სოციალური გარანტიების გარეშე, რაც მოქმედ კანონმდებლობას ეწინააღმდეგებოდა (ს.ფ. 128-131).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით ბ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ბ. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ბ. გ-ა საქართველოს პრეზიდენტის 2002 წლის 22 თებერვლის ¹54 ბრძანებულებით დაინიშნა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლედ. საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 10 მარტის ¹166 განკარგულებით «საერთო სასამართლოების შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონის 55-ე მუხლის თანახმად, იგი ჩამოშორებულ იქნა საქმის განხილვისა და სხვა თანამდებობრივ უფლებამოსილებათა განხორციელებისაგან. მოსარჩელეს, იუსტიციის საბჭოს მიერ უარი ეთქვა 2005 წლის 1 აპრილიდან ხელფასის ანაზღაურებაზე იმ მოტივით, რომ იგი ჩამოშორებული იყო თანამდებობრივი უფლებამოსილების განხორციელებისაგან და მას აუნაზღაურდებოდა ხელფასი სრული მოცულობით გამამართლებელი განაჩენის დადგომის შემთხვევაში, თანახმად, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 223-ე მუხლის მე-2 პუნქტის «ა» ქვეპუნქტისა.

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მართებულად მიიჩნია საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მოსაზრება საქალაქო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის დარღვევის თაობაზე, რამდენადაც საქმის მასალების მიხედვით, ბ. გ-ას სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა ხელფასის ანაზღაურება, ე.ი. დავის საგანი სახელმწიფო დახმარების ანაზღაურება არ ყოფილა. აღნიშნულის გამო, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლო გასცდა მოსარჩელის მოთხოვნის ფარგლებს, რითაც დაარღვია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მოთხოვნები.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 183-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თანამდებობიდან გადაყენებულ ბრალდებულს ეძლევა მატერიალური დახმარება, რომელიც ამავე კოდექსის 217-ე მუხლით სასამართლო ხარჯებს წარმოადგენს. შესაბამისად, მისი ანაზღაურება უნდა მოხდეს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და არა ხელფასის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირისგან. ეს უკანასკნელი შესაძლოა იყოს კერძო სამართლის სუბიექტიც, რომელსაც სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მიხედვით სასამართლო ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება არ ეკისრება ამდენად, საქალაქო სასამართლომ სახელმწიფო დახმარება დააკისრა არასათანადო მოპასუხეს.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ბ. გ-ას პოზიცია კონკრეტული სამართალურთიერთობისას «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 91-ე მუხლის ანალოგიით გამოყენების თაობაზე და განმარტა, რომ კანონის ანალოგიის გამოყენებას მოცემულ შემთხვევაში ადგილი ვერ ექნება, ვინაიდან «ნორმატიული აქტების შესახებ» საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის პირველი პუნქტი ითვალისწინებს, კანონის ანალოგიის გამოყენებას, კანონით პირდაპირ გაუთვალისწინებელი კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგებისას. «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 91-ე მუხლი აწესრიგებს დისციპლინური სამართალწარმოებისას პირის სამუშაოდან ჩამოცილების შემთხვევაში მისი მატერიალური უზრუნველყოფის საკითხს. გარდა ამისა, «მოსამართლეთა სოციალური და სამართლებრივი დაცვის გარანტიების შესახებ» საქართველოს კანონის პირველი მუხლით, მოსამართლეთა სოციალური და სამართლებრივი დაცვის გარანტიები განისაზღვრება საქართველოს კონსტიტუციით, ორგანული კანონით «საერთო სასამართლოების შესახებ», ამ კანონით და სხვა ნორმატიული აქტებით. ამ შემთხვევაში, მოსარჩელის, როგორც სისხლის სამართლის პროცესის მონაწილის უფლებებს განსაზღვრავს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი, რომლის პირველი მუხლით, სისხლის სამართლის პროცესის ერთ-ერთ ამოცანას წარმოადგენს ბრალდებულის უფლებების დაცვა. კოდექსის XXIII თავი აწესრიგებს ბრალდებულის თანამდებობიდან გადაყენების და მისი მატერიალური უზრუნველყოფის საკითხს. ამავე კოდექსის 183.2 მუხლით თანამდებობიდან გადაყენებულ ბრალდებულს უფლება აქვს მიიღოს სახელმწიფო დახმარება, ხოლო 188-ე მუხლი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურებას სრული მოცულობით იმ შემთხვევაში, თუ თანამდებობიდან გადაყენება უკანონო ან დაუსაბუთებელი აღმოჩნდება. ამდენად, კანონმდებლობით დადგენილია კონკრეტული სამართალურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმა, რაც გამორიცხავს კანონის ანალოგიის გამოყენების «ნორმატიული აქტების შესახებ» კანონის 27-ე მუხლით დადგენილ შესაძლებლობას (ს.ფ. 158-162).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბ. გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ სწორად არ შეაფასა სადავო ურთიერთობა და უსაფუძვლოდ მიუთითა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 183-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომ მას, როგორც ბრალდებულს უფლება ჰქონდა მიემართა სასამართლოსათვის სახელმწიფო დახმარების მიღების თხოვნით, თუმცა კანონის აღნიშნული ნორმა ადგენს ბრალდებულის უფლებას და არა ვალდებულებას.

კასატორის მითითებით, მართალია, საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 10 მარტის განკარგულებით ბ. გ-ა სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემასთან დაკავშირებით ჩამოშორებულ იქნა საქმის განხილვისა და სხვა თანამდებობრივ უფლებამოსილებათა განხორციელებისაგან, მაგრამ იმავდროულად მას შენარჩუნებული ჰქონდა მოსამართლის თანამდებობა. შესაბამისად, სასამართლოს უარი ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე არამართებული იყო (ს.ფ. 176-177).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ბ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ბ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ბ. გ-ას საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.