ბს-491-468(2კ-07) 25 ივლისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტორს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 20 აპრილს ი/მ ,,ნ. ნ-მა" სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ფოთის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2006 წლის 3 იანვარს, 5 წლის დაგვიანებით, ფოთის საგადასახადო ინსპექციიდან მიიღო 2005 წლის 24 დეკემბრის ¹282 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც, უნდა გადაეხადა ძირითადი თანხა _ 344553,94 ლარი და მასზე დარიცხული საურავი _ 37362,13 ლარი.

მოსარჩელის განმარტებით, ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ ზემოხსენებული საგადასახადო მოთხოვნის საფუძვლად 2001-2002 და 2003 წლებში დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურებით განხორციელებული ჩათვლების გაუქმებაზე მიუთითა. 2001-2002 და 2003 წლებში ი/მ ,,ნ. ნ-მა" ბათუმის ტერიტორიაზე არსებული საწარმოებისაგან შეიძინა ფქვილი და შაქარი, კერძოდ, შპს “ლ...საგან” 10480 ლარის ღირებულების საქონელი, ი/მ ,,ნ. ხ-საგან” 5780 ლარის, შპს “ბ...გან” 4787 ლარის, შპს ,,ბა..საგან" 1000 ლარის, ი/მ ,,ჯ. ა-ისაგან” 1987 ლარის და შპს ,,ი...-საგან” 856 ლარის ღირებულების საქონელი. ყველა მათგანზე გადახდილ იქნა დღგ, გამოიწერა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, დღგ-ს თანხა ჩაირიცხა აჭარის ა/რ ბიუჯეტში და ხსენებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილ იქნა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში კანონის სრული დაცვით, რაც დასტურდებოდა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემული ცნობებით, რის გამოც, მოსარჩელის მტკიცებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის შესაბამისად ჩათვლილი დღგ-ს თანხები უკანონოდ გააუქმა საგადასახადო ორგანომ.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მიმწოდებლებს ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება განხორციელებული ჰქონდათ კანონით დადგენილი წესით, რაც დასტურდებოდა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემული შესაბამისი ცნობითაც, ხოლო საქმის მასალებით უდავოდ დადგენილი იყო, რომ ი/მ “ნ. ნ-ს” ყველა ოპერაცია კანონის სრული დაცვით ჰქონდა განხორციელებული და არანაირი დავალიანება არ ერიცხებოდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა მის მიერ მითითებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლების აღდგენა და დღგ-ს ჩათვლასთან დაკავშირებით დარიცხული საურავის გაუქმება.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 4 ივლისის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ შპს “ლ...ი”, ი/მ “ნ. ხ-ი”, შპს “ბა...ი”, შპს “.. ..”, შპს “ი...ი”, ი/მ “ჯ. ა-ი” და ი/მ “გ. ნ-ი”.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 18 ივლისის სხდომაზე მოსარჩელემ საბოლოოდ მოითხოვა დღგ-ს ჩათვლების აღდგენა 35453 ლარის ოდენობით და მასთან დაკავშირებით დარიცხული საურავის გაუქმება.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,ნ. ნ-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდა; ი/მ ,,ნ. ნ-ს" განხორციელებულად ჩაეთვალა გადასახდელი დღგ-ს თანხა 35453 ლარის ოდენობით და გათავისუფლდა ხსენებულ თანხაზე დარიცხული საურავის გადახდისაგან; აღნიშნულ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 24 დეკემბრის ¹282 საგადასახადო მოთხოვნა.

ფოთის საქალაქო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია, რომ ი/მ ,,ნ. ნ-მა” 2001-2003 წლებში აჭარის ა/რ საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებული სავაჭრო ორგანიზაციებისაგან, კერძოდ: შპს ,,ბა...საგან", შპს ,,.. ..", შპს ,,ლ...საგან", ი/მ ,,ჯ. ა-ისაგან”, ი/მ ,,ნ. ხ-საგან” და შპს ,,ი...-საგან” ნამდვილად შეიძინა სხვადასხვა დასახელების საქონელი. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემული ცნობებით დასტურდებოდა, რომ შპს ,,ბა...ს", შპს ,,.. ..", შპს ,,ლ...ს", ი/მ ,,ჯ. ა-ს”, ი/მ ,,ნ. ხ-ს” და შპს ,,ი...-ს” სერია აა-70: ¹031554; ¹028130; ¹023550; ¹023799; ¹026844; ¹026969; ¹026971; ¹023814; ¹023825; ¹023837; ¹023896; ¹035624; ¹028479; ¹026516; ¹032214 და სერია აა-66 ¹008510 ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისი თანხა ბიუჯეტში გადახდილი ჰქონდათ.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმჟამად მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლას ექვმდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. ი/მ “ნ. ნ-ისათვის” მიწოდებულ საქონელზე მიმწოდებლებს დღგ გადახდილი ჰქონდათ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება მოსარჩელეს ბიუჯეტის მიმართ შესრულებული ჰქონდა, ხოლო ის გარემოება, რომ აღნიშნული დღგ-ს თანხა ეროვნულ ბანკში სახელმწიფო ბიუჯეტის შესაბამის ანგარიშზე არ იყო მოხვედრილი, არ წარმოადგენდა დღგ-ს ჩაუთვლელობის საფუძველს, რადგან ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოს საბიუჯეტო სისტემა მოიცავდა საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტს, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების ბიუჯეტებსა და სხვა ბიუჯეტებს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს უსაფუძვლოდ დაერიცხა დღგ-ს თანხა და საურავი, ვინაიდან საგადასახადო ინსპექცია ვალდებული იყო, საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის საფუძველზე განეხორციელებინა დღგ-ს ჩათვლები და არ არსებობდა დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების საფუძველი.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით ფოთის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება; ი/მ ,,ნ. ნ-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ი/მ “ნ. ნ-ს” აღუდგა დღგ-ს ჩათვლები შემდეგ ანგარიშ-ფაქტურებზე: სერია აა-70 ¹031554, ¹028130, ¹023550, ¹023799, ¹026844, ¹026969, ¹026971, ¹023814, ¹023825, ¹023837, ¹023896, ¹028479, ¹026516, ¹032214, ¹023922, სერია აა-37 ¹004447; შესაბამისად, ამ ანგარიშ-ფაქტურების ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 24 დეკემბრის ¹282 საგადასახადო მოთხოვნა; აღნიშნული მოთხოვნა ბათილად იქნა ცნობილი, აგრეთვე ¹035624 და ¹008510 ანგარიშ-ფაქტურებზე დარიცხული საურავის ნაწილში; ი/მ ,,ნ. ნ-ის” სარჩელი ¹035624 და ¹008510 ანგარიშ-ფაქტურებზე დღგ-ს აღდგენის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ი/მ ,,ნ. ნ-ის" მიერ შეძენილ საქონელზე, რაზეც გამოწერილ იქნა ანგარიშ-ფაქტურები, საგადასახადო ორგანოს მიერ გაცემული ცნობებით, მიმწოდებლებს გადახდილი ჰქონდათ დღგ-ს თანხა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო წინადადების მიხედვით კი, დღგ-ს ჩათვლას ექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში შეტანილი დღგ-ს თანხა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხოლოდ ორ _ ¹035624 და ¹008510 ანგარიშ-ფაქტურაზე არ უნდა მომხდარიყო დღგ-ს ჩათვლა, რადგან მათზე მიმწოდებელს არ ჰქონდა გადახდილი დღგ-ს თანხა. ამასთან, ამ ანგარიშ-ფაქტურებზე დარიცხული საურავი უნდა გაუქმებულიყო, რადგან საურავი არ შეიძლება დარიცხოდა მყიდველს და მისი გადამხდელი იყო საქონლის მიმწოდებელი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღნიშნულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის ოფიციალურად გამოქვეყნებული და ძალაში შესული ის ნორმატიული აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის. შესაბამისი პერიოდისთვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე, საქონლის მიმწოდებლებმა ი/მ ,,ნ. ნ-თან" მიმართებაში განახორციელეს დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციები.

კასატორის მტკიცებით, შესაბამის პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, საქონლის მიმწოდებლებმა კონტროლის განხორციელების მიზნით, წარადგინეს ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 პირები შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში, ხოლო საქონლის მყიდველმა _ ი/მ ,,ნ. ნ-მა" ანგარიშ-ფაქტურების მე-3 პირები წარუდგინა მომსახურე საგადასახადო ინსპექციას ჩათვლის მისაღებად, რაც არ განხორციელდა საგადასახადო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე. საგადასახადო დეპარტამენტის მხრიდან აღნიშნული წერილის (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი) გამოცემის სამართლებრივ საფუძველს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენდა შესაბამის პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-2, მე-6, 114-ე, 115-ე და 118-ე მუხლები, კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, საგადასახადო სისტემა მოიცავს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადების (დაწესების, შეცვლის და გაუქმების) გადახდევინების პრინციპებს, ფორმებსა და მეთოდებს, საგადასახადო კონტროლის, აგრეთვე, საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის სახეების ერთობლიობას. საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოში მოქმედებს საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და იგი გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ს თანხა დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით, გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში. აღნიშნულ ნორმას ითვალისწინებდა შესაბამის პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაციც, რომლის მიხედვითაც, დღგ-ს ჩათვლას ექვემდებარებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა.

კასატორის მოსაზრებით, დასაბეგრი ოპერაციის (საქონლის მიწოდება) განხორციელებისას დამატებული ღირებულების გადასახადის გადახდა ხდებოდა ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ" საქართველოს კანონისა და “სახელმწიფო გადასახადებიდან აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტებში ანარიცხების გრძელვადიანი ეკონომიკური ნორმატივების შესახებ" საქართველოს კანონის მიხედვით. მხოლოდ ამ მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ ჩაითვლებოდა დღგ-ს თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად. ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ" საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავს, რომ საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით, ხოლო ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. დაუშვებელია ბიუჯეტების შემოსავლებში თანხების აღრიცხვა, როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციულ ბანკებში შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე. აღნიშნული სამართლის ნორმები სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა, რის გამოც სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე" ქვეპუნქტითა და 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლები.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა გადახდილად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ს ჩათვლების განხორციელება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის მიხედვით, დაუშვებელია. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემული, საქმეში არსებული ცნობებით მიმწოდებლის მიერ დღგ-ს თანხების გადახდის თაობაზე არ დასტურდება (არ არის დართული გადასახადის გადახდის შესახებ ან/და სხვა საანგარიშსწორებო დოკუმენტები) დღგ-ს თანხის ეროვნულ ბანკში საქართველოს ბიუჯეტის სახაზინო ანგარიშზე ასახვა.

კასატორის მტკიცებით, საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება ფოთის საგადასახადო ინსპექციამაც გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა. კასატორმა მიუთითა იმავე საფუძვლებზე, რაც აღნიშნულია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 4 ივნისისა და 7 ივნისის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, აღნიშნული განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 25 ივლისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანას.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.