ბს-50-50(კ-08) 4 ივნისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე(თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მარიამ ცისკაძე, ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს “ლ.კ.-მ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნის არაერთხელ დაზუსტების შემდეგ, მოითხოვა შპს “ლ.კ.-თვის” 147 462 ლარის დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების უკანონოდ ცნობა და გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლის საფუძველზე დარიცხული საურავების გაუქმება. მოსარჩელის განმარტებით, შპს “ლ.კ.-მ” შპს “თ.-თან”, შპს “ლ.-თან”, ი/მ “ი. გ.-თან”, შპს “ბ.-ს” და შპს “ფ.-თან” განახორციელა დღგ-ით დასაბეგრი ოცი სასაქონლო ოპერაცია შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურებით და საქონლის შეძენისას გადაიხადა კუთვნილი დღგ-ს თანხა. საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის შესაბამისად ჩაითვალა 147 462 ლარის დღგ-ს თანხა, რაც გაუქმებულ იქნა საგადასახადო ინსპექციის მიერ იმ მოტივით, რომ პროდუქციის მიმწოდებლებს აღნიშნული დღგ-ს თანხა არ გადაუხდიათ სახელმწიფო ბიუჯეტში. 147 462 ლარის დღგ-ს გაუქმებული ჩათვლიდან შპს “ლ.კ.-მ” გაუქმებული დღგ-ს თანხა ნებაყოფლობით ჩარიცხა ბიუჯეტში. პროდუქციის მიმწოდებლებს საგადასახადო კოდექსის 116-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე საგადასახადო ორგანოში შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილი ჰქონდათ და დღგ-ს თანხები დაწყვილებული იყო. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 26.09.05წ. ¹2454-ს ბრძანებით დღგ-ს ჩათვლებთან დაკავშირებით სახელმძღვანელო დოკუმენტად განისაზღვრა საგადასახადო დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს სხდომის 23.07.05წ. ¹5 ოქმის შესაბამისად მიღებული გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც, მოსარჩელის განცხადებით, შპს “ლ.კ.-თვის” გაუქმებული ჩათვლა აღდგენას ექვემდებარებოდა. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ უკანონოა გაუქმებულ დღგ-ს თანხაზე საურავის დაკისრება და აღნიშნული ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის მოთხოვნებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.05.06წ. გადაწყვეტილებით შპს “ლ.კ.-ის” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კანონიერად იქნა ცნობილი მისთვის 147 462. 88 ლარის დღგ-ს ჩათვლის გაუქმება, მოსარჩელეს გადახდილად ჩაეთვალა 147 462.88 ლარი და აღდგენილი იქნა მის სასარგებლოდ დღგ-ს ჩათვლა შემდეგი ანგარიშ-ფაქტურებით: აა-45 ¹002702; აა-45 ¹004038; აა-06 ¹003421; აა-06 ¹003413; აა-06 ¹ 003415; აა-06 ¹003423; აა-06 ¹003420; აა-06 ¹003425; აა-06 ¹003422; აა-06 ¹003424; აა-06 ¹003412; აა-03 ¹202918; აა-03 ¹202917; აა-06 ¹031678; აა-06 ¹031679; აა-03 ¹202919; აა-04 ¹024586; აა-04 ¹024587; აა-04 ¹024588; აა-04 ¹024590; გაუქმდა შპს “ლ.კ.-თვის” ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შედეგად დარიცხული საურავი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.05.06წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 18.10.07წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.05.06წ. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3, მე-4 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი. შპს “ლ.კ.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ანგარიშ-ფაქტურებით: აა-45 ¹002702; აა-45 ¹004038; აა-06 ¹003421; აა-06 ¹003413; აა-06 ¹ 003415; აა-06 ¹003423; აა-06 ¹003420; აა-06 ¹003425; აა-06 ¹003422; აა-06 ¹003424; აა-06 ¹003412; აა-03 ¹202918; აა-03 ¹202917; აა-06 ¹031678; აა-06 ¹031679; აა-03 ¹202919; აა-04 ¹024586; აა-04 ¹024587; აა-04 ¹024588; აა-04 ¹024590 მიღებული დამატებითი ღირებულების გადასახადის ჩათვლების გაუქმების შედეგად დარიცხული საურავები გაუქმდა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მეორე და მესამე პუნქტები წინააღმდეგობრივი და ურთიერთგამომრიცხავი იყო. ამასთანავე, მე-4 პუნქტში მითითებული არ იყო სადავო ანგარიშ-ფაქტურების რეკვიზიტები, დღგ-ს თანხის ოდენობა. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.05.06წ. გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც კანონიერად იქნა ცნობილი შპს “ლ.კ.-თვის” 147 462. 88 ლარის დღგ-ს ჩათვლის გაუქმება, სააპელაციო წესით არ გასაჩივრებულა და ამ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში იყო შესული. დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების საფუძვლით აღნიშნულ თანხაზე საურავის დაკისრება სააპელაციო პალატამ უკანონოდ მიიჩნია. სააპელაციო პალატამ აღნიშნულის დასადასტურებლად მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 05.12.05წ. გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც განიმარტა, რომ საურავი წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რომელიც გამოყენებული ვერ იქნება იმ პირის მიმართ, რომელიც არ ითვლება გადასახადის გადამხდელად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 18.10.07წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის გაუქმება მოითხოვა, რომლითაც მისი სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ამ ნაწილში მისი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება მოითხოვა. კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსი. კასატორის აზრით, არ არსებობდა შპს “ლ.კ.-ის” საურავისაგან გათავისუფლების საფუძველი, რადგან მეწარმის მიერ დარღვეული იყო 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 113-ე, 114-ე, 115-ე და 252-ე მუხლების მოთხოვნები. საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მიხედვით, თუ გადასახადის თანხა არ არის გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, გადაიხადოს გადაუხდელი თანხის 0.15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან გადასახადის გადახდის თარიღამდე. ამასთანავე, კასატორის განცხადებით, საგადასახადო კოდექსით რაიმე გამონაკლისი ამ წესისათვის დაშვებული არ არის.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 30.01.08წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული და მხარეებს უფლება მიეცათ სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში წარმოედგინათ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით მოსაზრებები.

შპს “ლ.კ.-მ” წარმოადგინა მოსაზრება, რომლის თანახმად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი, ვინაიდან არ აკმაყოფილებს ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა წარმოდგენილ მოსაზრებაში აღნიშნა, რომ თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს მიჩნეული ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.